پایان نامه ارشد رایگان با موضوع فعالیت ورزشی، تمرینات استقامتی، تمرین استقامتی، پلاسمایی

دانلود پایان نامه ارشد

1-4 اهداف پژوهش 7
1-4-1 هدف کلی 7
1-4-2 اهداف اختصاصی 8
1-5 فرضیات پژوهش 8
1-5-1 فرض کلی 8
2-5-1 فرضيات اختصاصی 8
1-6 محدوده پژوهش 9
1-7 محدودیتهای پژوهش 9
1-8 واژههای کلیدی 10
فصل دوم : مبانی نظری و پیشینه پژوهش
2-1 مقدمه 12
2-2 آنژیوژنز 12
2-2-1 آنژیوژنز به روش جوانه زدن (sprouting angiogenesis) 13
2-2-2 آنژیوژنز به روش دو نیم شدن (intussusceptive angiogenesis ) 14
2-3 روشهای اصلی عروقی شدن بدن 15
2-4 محرکهای آنژیوژنز 16
2-5 تنظیم آنژیوژنز 18
2-5-1 فاکتورهای محدودکننده آنژیوژنز 19
2-5-2 فاکتورهای موافق آنژیوژنز (فاکتورهای پروآنژیوژنیک) 21
2-6 فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) 23
2-7 گیرنده های VEGF 25
2-8 تنظیم بیان VEGF 27
2-9 پاسخ فاکتورهای آنژیوژنیک به فعالیتهای حاد ورزشی 28
2-10 پژوهشهایی که سازگاری به تمرین و سازگاری در پاسخ تغییرات VEGF را بررسی کردهاند 37
2-11 تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIT) و آنژیوژنز 43
2-12 جمع بندی 45
فصل سوم : روش شناسی پژوهش
3-1 نوع، روش و طرح پژوهش 48
3-2 جامعه آماری و نمونه پژوهش، روش و نحوه گزینش نمونهها 49
3-3 متغیرهای پژوهش 49
3-4 روش انجام پژوهش 50
3-4-1 آزمون VO2peak 50
3-4-2 اوج اکسیژن مصرفی و RER 51
3-4-3 آزمون فعالیت تداومی روی چرخ کارسنج با حدود 60 درصد VO2peak 53
3-4-5 پروتکل تمرینی 54
3-4-6 اندازهگیری VEGF 54
3-4-7 کنترل تغذیه 54
3-4-8 ابزار گردآوری اطلاعات 55
3-5 روش آماری 56
فصل چهارم : تجزیه و تحلیل یافته های پژوهش
4-1 مقدمه 58
4-2 آزمون فرضیه های پژوهش 58
فصل پنجم : بحث و نتیجه گیری
5-1 مقدمه 62
5-2 خلاصه پژوهش 62
5-3 بحث و نتیجهگیری 64
5-3-1. پاسخ فاکتور رشد اندوتلیال عروقی(VEGF) به یک جلسه فعالیت هوازی 64
5-3-2. بررسی میزان پلاسمای فاکتور رشد آندوتلیال عروقی(VEGF) استراحتی به دنبال یک دوره (HIT) 67
5-3-3. بررسی سازگاری در پاسخ VEGF پلاسمای به دنبال یک دوره (HIT) 70
5-4 نتیجهگیری 71
5-5 پیشنهادات برای پژوهش های آینده 71
منابع و مآخذ 73

فهرست اشکال
عنوان صفحه
شکل 2-1. مراحل آنژیوژنز به روش جوانه زدن 14
شکل 2-2. نمای دو بعدی و سه بعدی آنژیوژنز به روش دو نیم شدن 15
شکل 2-3. نقش محوری اکسیژن در رشد یا بازگشت عروق. 17
شکل 2-4. محرک های آنژیوژنز و مسیرهای سیگنالیی که منجر به آنژیوژنز میگردند 18
شکل 2-5. انواع VEGFو گیرندههای آن 27
فهرست جداول
عنوان صفحه
جدول 2-1. طبقه بندی فاکتورهای محدودکننده آنژیوژنز در عضلات اسکلتی. 21
جدول 3-1. شمای کلی طرح پژوهش 48
جدول 3-2. ويژگيهاي آزمودني‌هاي پژوهش (انحراف استاندارد ± ميانگين) 49
جدول 3-3. توصیف مقادیر و مقایسه بین گروهی VO2peak، و RER و ضربان قلب در VO2peak 51
جدول 4-3. توصیف مقادیر و مقایسه تغییرات بین گروهی VO2، % VO2peak و RER در آزمون 60 دقیقه رکاب زدن 52
جدول 3-5. نوع و میزان مواد غذایی، 24 ساعت قبل از آزمون 60 دقیقه رکاب زدن 55
جدول 4-1. توصیف و مقایسه میزان “VEGF” پلاسما، پیش و پس از یک وهله فعالیت استقامتی زیر بیشینه در مردان جوان (20 = n) 58
جدول 4-2. توصیف میزان “VEGF” پلاسما، پیش و پس از یک وهله فعالیت استقامتی زیر بیشینه در پیش و پس آزمون، به تفکیک گروه 59
جدول 4-3. مقایسه میزان تغییرات “VEGF” بین دو گروه کنترل و تجربی در شرایط سازگاری و سازگاری در پاسخ 60

فصل اول
مقدمه و معرفی پژوهش

1-1. مقدمه

فعاليت بدني منظم یکی از مهمترین عوامل توسعه سلامتی بشمار میرود و به نظر میرسد برای مقابله با عوامل خطرزای رایج در جوامع بشری، همچون بیماریهای قلبی- عروقی و متابولیکی بهترین و اثربخشترین راهحل ممکن باشد و از نظر اقتصادی برای جوامع بسیار مقرون به صرفه میباشد (1, 2). در این میان براساس یافتههای پژوهشی، برای ایجاد سازگاری در جهت بهبود و افزایش کارایی سیستم قلبی-عروقی و توسعه آمادگی سیستم هوازی به انجام تمرینات استقامتی با شدت پایین و زمان نسبتاً طولانی بسیار توجه شده است (3). افزایش ظرفیت هوازی به دنبال تمرینات حاصل، نشاندهنده سازگاریهای مرکزی و محیطی در بدن میباشد (4). از عمدهترين اين سازگاريها متعاقب تمرين استقامتي، افزايش حجم و تعداد ميتوکندريها، افزايش آنزيمهاي هوازي در سطح عضله و همچنین تغيير در فنوتيپ عضله ميباشد (5, 6). به هر حال از اصليترين سازگاريهاي محیطی عضلات در این نوع تمرينات، افزايش چگالي مويرگي ميباشد (3, 4) که از طريق افزايش سطح انتشار، افزايش زمان تبادل خون و بافت و کاهش مسافت انتشار اکسيژن، موجب افزايش اختلاف اکسيژن خون سرخرگي-سياهرگي، متعاقباً افزايش max2 VO و به تعويق افتادن خستگي و تداوم اجراي ورزشي با شدت بالاتر میشود (3).
اخيراً محققين نشان دادهاند که تمرينات تناوبي با شدت بالا (HIT) منجر به سازگاريهاي بيشمار فيزيولوژيکي ميشود که مشابه تمرينات استقامتي است با اين تفاوت که حجم کل فعاليت ورزشي پايين است (2, 7). در واقع اين نوع تمرينات از نظر صرفهجویی در زمان، راهکار کارآمدی در ايجاد سازگاريهاي مرتبط با تمرين استقامتي به شمار می رود (6, 7).
لذا پژوهش حاضر به منظور مطالعه نقش تمرینهای تناوبی شدید با حجم پایین در پاسخ و ایجاد سازگاری مربوط به افزایش چگالی مویرگی با تاکید بر تغییرات پروتئین اصلی رگزایی در سطح پلاسما انجام شد.
1-2. بيان مسأله

ساختار عروق عضله اسکلتي براي برآورد نيازهاي عضله اسکلتي تغيير ميکند (8) و هنگام فعاليت ورزشي دو نوع تغيير در ساختار عروق عضلات اسکلتي در جهت رفع شرايط استرسي صورت ميگيرد که شامل آرتريوژنز و آنژيوژنز ميباشد (3, 8). آرتريوژنز موجب افزايش قطر داخلي عروق يا کامپليانس عروق ميشود (8, 9). اين فرايند شامل بزرگ شدن بخش عضلاني ديواره سرخرگچههای موجود است که مستلزم تکثير سلولهاي اندوتلیال است (8, 9). بنابر یافتههای موجود، بهترين محرک براي آرتريوژنز فشارهاي برشي است. از طرف دیگر آنژيوژنز به معني بوجود آمدن مويرگ جديد از مويرگ قبلي است که به دو صورت جوانهزدن يا دو نيمشدن مويرگ موجود صورت ميگيرد (10)، این فرآیند پیچیده شامل فعل و انفعلات گسترده بین سلولها، فاکتورهای محلول و اجزای ماتریکس خارج سلولی (ECM)1 و انواع گیرندهها است (11, 12). در شرایط فیزیولوژیک طبیعی شکلگیری عروق نیازمند تخریب غشای پایه، فعال شدن، مهاجرت و تکثیر سلولهای اندوتلیال است (11, 12). این روند نیازمند فاکتورهای رشدی مانند فاکتور رشد اندوتلیال عروقی(VEGF)، فاکتور رشد پایهای(B-FGF) و فاکتور رشد شبه انسولین-1(IGF-1) است که تکثیر و انتقال سلولهای عروقی را حمایت میکنند (13, 14) و ماتریکس پروتئینهایی نظیر فیبرونکتین، لامینین و کلاژنها که داربستی برای آنژیوژنژ تشکیل میدهند (15-17). تاکنون حدود 50 فاکتور برای آنژیوژنژ شناخته شدهاند که بعضی از این فاکتورها محدود کننده آنژیوژنز و بعضی دیگر تحریک کننده آنژیوژنز هستند که در شرایط طبیعی تعادل بین آنها باعث کنترل دقیق آنژیوژنز میشود اما زمانی که فاکتورهای رشد آنژیوژنز نسبت به مهار کنندهها بیشتر گردد تعادل به سمت رشد عروق پیش میرود (18).
از ميان فاکتورهاي آنژيوژنيک، VEGF به عنوان قويترين ميتوژن مخصوص سلولهاي اندوتليال شناخته شده است (19) VEGF.پروتئینی ترشحي با وزن مولکولي 45 کيلودالتون است که عمدتا توسط سلولهاي اندوتليال، عضله صاف، طحال، کلیه، مغز، کبد، پلاکتها و عضله اسکلتي ترشح میشود (20). وجود این فاکتور برای شروع تخریب ماتریکس خارج سلولی، تکثیر، زنده ماندن و مهاجرت سلول های اندوتلیال نیاز است و نفوذپذیری عروق را برای شروع آنژیوژنز افزایش میدهد (21, 22).VEGF از طريق گيرندههاي تيروزين کينازيVEGFR-2، VEGFR-1، VEGFR-3 و همچنین گیرندههای غیر پروتئینی تیروزین کینازی نروپلین-1 و نروپلین-2 اعمال فوق را انجام میدهد (19, 23, 24). برخی از پژوهشها نشان دادهاند که به دنبال فعالیت ورزشی در انسان و حیوان mRNA VEGF افزایش مییابد که در پی آن VEGFعضله اسکلتی نیز افزایش مییابد ( هیستوک و همکاران 2003، گاوین و همکاران 2005، کارولی و همکاران 2005 ) .همچنین پژوهشهای زیادی نیز افزایش چگالی مویرگی ناشی از VEGF را در پی تمرین ورزشی در انسان و حیوان گزارش کردهاند (گوستافسن و همکاران 2001، هیستوگ و همکاران 2003، جانسون و همکاران 2004، جیان و همکاران 2006، گوستافسن و همکاران 2007، زاکروفسکا و همکاران 2011).
به هر حال در جوامع امروزی بیشتر افراد معمولا به دلیل کمبود وقت2 از پرداختن به فعالیتهای طولانی مدت قصور میورزند (25, 26) و از طرفی بر اساس یافتهها و توصیههای متخصصین، برای دستیابی به سازگاریهای مطلوب تمرینات استقامتی در جهت جلوگیری از بیماریهای مزمن و مرگ نابهنگام و زودرس، بایستی 30 تا 60 دقیقه فعالیت ورزشی را در همه روزهای هفته انجام دهند (27). بنابراین، اخیراً به منظور حل مشکلات کمبود وقت، تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIT) نظر پژوهشگران را به خود جلب نموده است. در همین راستا برخی مطالعات پیشنهاد کردهاند که تمایل افراد برای اجرای تمرین با تکرار پایین و شدت بالا، بیشتر از برنامه تمرینی با تکرار بالا و شدت پایین است (7) و حتی درک لذت بیشتری نیز دارند (27). هر چند در رویکردهای گذشته بسیاری از افراد از HIT به دلیل خطرناک بودن، کاربردی نبودن و یا غیر قابل تحمل بودن معاف میشدند، اما امروزه ارزش بالقوه تمرین شدید تناوبی در زمینه توسعه سلامت و آمادگی، حتی در افرادی که شرایط بیماری گوناگونی دارند نیز درک شده است (28, 29).
پژوهشهای اخیر صورت گرفته به خوبی روشن ساخته است که سازگاریهای مشابه زیادی در دو نوع تمرین استقامتی طولانی مدت و HIT روی میدهد. بنابراین به نظر میرسد HIT میتواند جایگزین مناسبی برای تمرینات استقامتی طولانی مدت باشد. در همین راستا چندین پژوهش نشان دادهاند که سازگاریهای مشابه و حتی بیشتری در پی تمرینات HIT از نظر فیزیولوژیکی و عملکردی در مقابل تمرینات استقامتی طولانی مدت در افراد سالم، ورزشکار و همچنین افراد با بیماری های متابولیکی بوجود آمده است (2, 29-31). حال با توجه به اینکه پژوهشهایی که، پاسخ تک جلسهای فاکتورهای آنژیوژنز را بررسی کردهاند نتایج متناقضی گزارش کردهاند به طوری که بعضی افزایش، بعضی کاهش و بعضی عدم تغییر را در سطح پلاسما یا سرم گزارش کردهاند و از طرفی در زمینه سازگاریهای مربوط به آنژیوژنژ و فاکتورهای پلاسمایی در پی تمرینات HIT پژوهشهای اندکی انجام گرفته است اکنون این سوال برای ما پیش آمده است که آیا یک جلسه تمرین استقامتی میتواند تغییری در فاکتور رشد اندوتلیال عروقی VEGF ایجاد کند و آیا در پی 4 هفته تمرین HIT با شدت بالا حجم پایین تغییری در میزان VEGF پلاسمایی استراحتی به عنوان مهمترین فاکتور آنژیوژنز روی میدهد؟ و آیا در تغییرات فاکتور آنژیوژنیک VEGF در پاسخ به یک وهله فعالیت استقامتی پس از سازگاری به تمرینHIT با شدت بالا و حجم پایین تغییری صورت میگیرد؟
1-3. ضرورت و اهميت پژوهش

شیوع سندرم متابولیکی (شاخهای از فاکتورهای خطر قلبی عروقی، شامل فشار خون بالا، دیس لیپیدمیا3، مقاومت انسولینی و چاقی) که بیشتر در نتیجه افزایش کالری دریافتی و اتخاذ سبک زندگی ساکن است (32) به طور همهگیر در حال رشد است و گزارش شده که بیش از 300 میلیون انسان در دنیا با این مشکل روبرو هستند (33). مطالعات زیادی نشان داده است که افزایش در فعالیت بدنی راه حلی موثر و کم هزینه برای مقابله با چنین نشانههای مرتبط با اختلالات متابولیکی است (34-36). به هر حال با وجود پتانسیل درمانی آشکار فعالیت ورزشی، بسیاری از مردم برای شرکت در فعالیت ورزشی بیمیل هستند و اغلب کمبود وقت را به عنوان عامل اصلی ذکر میکنند (25, 26). امروزه تمرینات HIT به عنوان یک راهکار کارا از

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه ارشد درمورد استاندارد سازی Next Entries پایان نامه ارشد رایگان با موضوع فعالیت ورزشی، انعطاف پذیری، مواد غذایی، پلاسمایی