منبع پایان نامه ارشد درمورد کم توان ذهنی، مهارتهای اجتماعی، تئاتردرمانی

دانلود پایان نامه ارشد

2-4-6 پالایشاحساساتعاملشفا 23
2-4-7 پسیکودرام،ازمونولوگتادیالوگ 23
2-4-8 عملگراییدررواننمایشگری 25
2-5 پسیکودرامازنظراهدافاجراکنندگانبهسهدستهتقسیممیشوند: 25
2-6 ارکانوابزارتئاتردرمانی 26
2-7 تکنیکهاوفنونتئاتردرمانی 30
2-8 تکنیکهایمهمدرتئاتردرمانی 31
2-9 مراحلتئاتردرمانی 35
2-10 همسوییتئاتردرمانیباسایرروشهایرواندرمانی 36
2-11 پیشینهیپژوهش 38
2-11-1 پژوهشهایمرتبطباتئاتردرمانی 38
2-12 مبانینظریمهارتهایاجتماعی 46
2-12-1اجتماعیشدنازطریقفعالیتهایآموزشگاهی 47
2-12-2روابطاجتماعیبراساسنقشهایاجتماعی 48
2-12-3 روابطاجتماعیبراساسپایگاههایاجتماعی 48
2-12-4 روابطاجتماعیبراساسفرآیندهایاجتماعی 48
2-13 تعریفمهارتهایاجتماعی 50
2-14 نقشمهارتهایاجتماعیدرسازگاریدورانکودکیونوجوانی 52
2-15 رفتاردوگروه 55
2-16 نمایشدرمانیدرافرادکمتوانذهنی 57
2-17 ارائهراهکار 58
2-18 ارتباطغیرکلامی 61
فصلسوم
روشپژوهش
3-1 روشپژوهش : 65
3-2 معرفیمتغییرها : 65
3-3-جامعهنمونهوروشنمونهگیری 65
3-4 روشنمونهگیری 65
3-5 ابزارپژوهش 65
3-6 روشاجرا 66
3-7 روشتجزیهوتحلیلدادهها : 68
فصلچهارم
یافتههایپژوهش
4-1 بخشاول : آمارتوصیفی 70
ويژگي‌هايجمعيتشناختيآزمودنیها 70
4-1-1 مشخصاتمدرسه 70
4-1-2 جنسیت 71
4-1-3 وضعیتتأهل 71
4-1-4 سابقهکاری 72
4-1-5 تحصیلات 72
4-1-5 رفتارهایمربوطبهخود 73
4-1-6 رفتارهایفردی 74
4-1-6 رفتارهایمربوطبهکار 75
4-1-6 رفتارهایمربوطبهمحیط 76
4-1-5 مهارتهایاجتماعی 77
4-3 آزموننرمالبودندادهها 78
فصلپنجم
بحثونتیجهگیری
5-1 بحثونتیجهگیری 85
5-2 محدودیتهایتحقیق 88
5-3 پیشنهاداتپژوهش 88
5-4 پیشنهاداتکاربردی : 89
منابع : 91

چکیده :
پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی تئاتر درمانی بر مهارتهای اجتماعی افراد کم توان ذهنی انجام گرفته . روش پژوهش شبه آزمایشی از نوع پیش آزمون – پس آزمون بوده و تعداد 10 نفر از افراد کم توان ذهنی با بهره هوشی (20-250)و (25-50) که تحت حمایت کلینیک زاگرس بودندبا روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده اند نخست آزمون مقیاس مهارتهای اجتماعی استنفر از آنها به عمل آمده سپس آنها به مدت 10 جلسه 45 دقیقه ایی با فاصله زمانی 2 روز در هفته تحت آموزش تئاتر درمانی قرار گرفتند پس از پایان دوره فوق الذکر مجددا آزمون مقیاس مهارتهای اجتماعی استنفر تکرار گردیده نتایج به دست آمده از روش Tزوجی نشان داد که تئاتر درمانی باعث افزایش مهارتهای اجتماعی افراد کم توان ذهنی خواهد شد .
بنا بر این به درمانگران و مربیانی که با افراد کم توان ذهنی سر و کار دارند توصیه می شود که از روش تئاتر درمانی جهت افزایش مها رتهای اجتماعی این افراد بهره گیرند. از آنجایی که فقدان مهارتهای اجتماعی در افراد کم توان ذهنی باعث انزواو در خود فرو رفتگی و اختلالات رفتاری و هم چنین ایجاد تنش در خانواده می گردد و مشکلات اجتماعی به بار می آورد . بنابراین با برنامه ریزی و اقدامات مناسب و به کار گیری شیوه های غیر داروئی (تئاتر درمانی ) می توان جهت ارتقا سلامت روانی استفاده نمود .
داشتن اطلاعات پیرامون این روش درمانی می تواند در انجام فرایندهای روان پرستاری جهت افراد کم توان ذهنی مثمر ثمر باشد نتایج حاصل از این تحقیق می تواند برای مربیان و افرادی که خدمات آموزشی را به این افراد ارائه میدهند مفید باشد و با عث صرفه جویی در وقت و انرژی آنان شود . با تو جه به یافته های پژوهش تئاتر درمانی سبب تخلیه هیجانی و افزایش مهارتهای اجتماعی افراد کم توان ذهنی می شود.

کلمات کلیدی :تئاتر درمانی Psychedrama .مهارتهای اجتماعی social skills . افراد کم توان ذهنی . mental deficiency

فصل یکم
مقدمه پژوهش

1-1 مقدمه:
بزرگترین بیماری عصرما، همنواعی و سازگاری اجباری است، مردم به جای اینکه خودشان باشند، مدام از یکدیگر تقلید می کنند، سعی دارند نسبت به موقعیت های مختلف سازگاری یکسان و از پیش تعیین شده ای نشان می دهند، این رفتار به مفهوم مرگ خلاقیت، خودجوشی و آزادی است. به همین دلیل مهمترین مسئله در زمان ما باید در جستجی خویشتن و کشف هویت فردی باشد. به نظر می رسد یکی از مهمترین شیوه هایی که در این راه می تواند به بشر معاصر یاری رساند تئاتر درمانی یا همان تئاتر درمانی است. (یثربی،چیستا 1384)سایکو درام1 رشته نسبتا جدیدی است و به عنوان یک پدیده نو مورد توجه قرار گرفته است، هم اکنون کالج ها و دانشگاه های متعددی دوره های کارشناسی و آموزشی را در زمینه نمایش درمانی ارائه می کنند. این روش به عنوان یک روش غیر داروئی در درمان آشفتگی ها، اختلالات رفتاری و روانی کودکان و نقش موثر آن در تربیت و افزایش قوه یادگیری و کسب مهارتهای اجتماعی در افراد کم توان ذهنی و تقویت مهارتهای حرکتی مورد استفاده قرار گرفته است. (فخری،افسانه1384).
صحنه تئاتر درمانی مانند آزمایشگاهی در محیطی آزاد و قابل انعطاف به فرد این امکان را می دهد که راه حل های جانشینی مناسب تری در مورد مسئله اش پیدا نماید. (هوارد بلانر،1999)2 امروزه هر بار که اصطلاح تئاتر درمانی را می شنویم، شاید بی آنکه معنای دقیق آن را بدانیم، تلفیقی از امکانات مشترک هنر تئاتر و علم روانشناسی به نظرمان می رسد و یا تصور مبهمی از یک نوع نمایش کسل کننده و احتمالا مربوط به موضوعات روانی و یا شیوه درمانی تفننی و ناکارآمد در ذهنمان ایجاد می شود. این شبهات عموما ناشی از عدم آگاهی و اشراف مخاطبان، نسبت به ماهیت و کارکرد مقوله تئات درمانی است. در تئاتر درمانی های امروزی مایه هایی از گروه درمانی، گشتالت درمانی، روش تحلیل روابط، رفتار درمانی و بعضی روشهای دیگر روانی درمانی که اساس کار آنها در اینجا و اکنون می باشد به کار گرفته می شود. در تعریف تئاتر درمانی می توان گفت که عبارت است از یک روش گروه درمانی و در آن خصوصیت برجسته شخصیت، ارتباطات بین فردی، تعارضات و کشمکشهای روانی و همچینین اختلالات احساسی و عاطفی توسط روشهای مخصوص نمایش مورد مشاهده و بررسی قرار می گیرد. (اشکانی، حمید 1366)
می توان گفت که در واقع تئاتر درمانی نوعی کاوش علمی است جهت یافتن حقیقت از طریق شیوه های نمایشی . نمایش درمانی بیشتر یک درمان گروهی است و به حرکات، ساختارهای ارتباطی و بازی گروهی توجه دارد و به این ترتیب نمایش درمانی اصالت خود را که همانا ارتباط طبیعی با تئاتر و وسائل تئاتر یعنی ایفای نقش در یک فضای خاص به همراه دیگر هنرپیشگان و یا تماشاگران حفظ می کند. (فخری،1384، ص7)در نمایش درمانی همانند روانکاوی لازم است تا به لحظه های انتقال توجه کرده و در نمایش با آنها کار کند در خیلی موارد انتقال یک مفهوم نمایشی است. یعنی شخص نقش دیگری را به شکل یک نماد در می آورد و واقعیتی را با توجه به دید جهان تخیلی خود خلق می کند . مورینو به اثرات آرامش بخش بازی و نمایش در ذهن پی برد، او به این اصل رسید که از هنر نمایش برای بروز فشارها و تضادها و همچنین «عقده گشایی» و «تخلیه هیجانی» به راحتی می توان استفاده کرد. او در سالهای 1920 تحت تاثیر روانکاوی «تئاتر درمانی » را پایه ریزی کرد. (فخری، افسانه ،1384)امروزه تقریبا یک قرن از عمر نظرات مورینو درباب کارآیی تئاتر درمانی می گذارد. در این مدت کمتر جامعه ای به ضرورت وجود تئاتر برای ایجاد سلامت روانی جامعه تردید داشته است. (فیل جانز3،1999، ص150)ایوراتیف4 در سال 1927 ادغان که تئاتر مفهومی گسترده تر از صحنه را در بر میگیرد و تنها عاملی برای آموزش یا سرگرمی نیست، بلکه همچون هوا، غذا و تولید نسل، برای انسان ضروری است.
چهل سال بعد، پیتر بروک5 در جست و جوی تئاتری است که چون غذا یا تولید نسل برای انسان ضروری است.در ایران از سال 1356 در انستیتو اعصاب و روان بیمارستان حافظ و شیراز تئاتر درمانی به مدت شش هفت سال فعالانه و به کمک وسائل سمعی و بصری پیشرفته به عنوان یکی از روشهای درمانی به کار گرفته شده و و نتایج خوبی در برداشت . مربی و فرد معلول در حال تلاش سازنده برای تحقق امری مهمند و آن این است که اگر چه طبیعت بخشی از قدرت فیزیکی و حرکتی (به عنوان یک موهبت خدادادی )را از ایشان گرفته است . با تمرین و ممارست و به یاری شیوه های هنری و اعجاز هنر ، بخش دیگر از قدرت بدنی و توانایی های ذهنی و فکری خودشان را کشف و توانا کنند و به این واسطه اعتماد به نفس به دست بیاورند ، همانطور که میدانید اغلب این معلولان به واسطه نقص ها و کوبودهای اندامی و ذهنی که دچار شده اند اعتماد به نفس شان را از دست داده اند و منزوی هستند . اصلا قهرند با اجتماع ، از طریق این فعالیت های هنری ما به دنبال این هستیم که این جمع آشتی و پیوند برقرار کنند و از انزوا دربیایند .
طبق نظر ( آن کانتاخ 6،1992) مهارتهای اجتماعی از طریق ایفای نقش رشد میکند و این کار از طریق نمایش امکان پذیر خواهد بود (فخری ، افسانه،1380)پیسکودرام 7 نوعی روان درمانی گروهی است که طی آن بیمار با ایفای نقش های ساده ای، محتویات ناخود آگاه ذهنی خود را تخلیه کرده و در عین حال به علت ایفای نقش احساس لذت و آرامش بیشتری می کند و در خیلی از موارد با استفاده از حرکات و تبدیل به عمل سازی احساسات ، خشم ها و پرخاشگری هایش در قالب متن ، به شکل معقولی نشان داده میشود .بیمار میتواند از بدون فکنی کردن مسائل درونی و جا به جایی افراد ذهنی با همدیگر محتوای خواسته های خود را راحت تر برون ریزی نماید و درمانگر میتواند از طریق مشاهده حرکات و تطبیق میان حرکات ، بیمار خود را مورد بررسی قرار دهد . این فرم درمان در سال 1921 توسط مورنو و سپس لیبوویسی8و دیاکتین 9 در پاریس متداول شد و امروز ه انواعی ازآن در دنیا به عنوان درمانگر گروهی انجام میشود . (نریمانی،محمد ،رجبی،سوران ،1385)ایجاد حس مشارکت و توانایی مشارکت در فعالیت های اجتماعی و فرهنگی از برنامه های تئاتر درمانی می باشد افراد . کم توان ذهن باید باور کنند که میتوانند خلق کنند و درآنچه که ساخته اند زندگی نمایند آنها باید مهارتهای اجتماعی را بیاموزند . بنابراین تئاتر درمانی میتواند بعنوان شیوه موثر در ایجاد رفتارهای اجتماعی افرادکم توان ذهنی عمل نماید.
1-2 بیان مسئله
هوش عامل اصلی در رشد ، پیشرفت و موفقیت زندگی است . این عنصر گران بها همان توانایی ذهنی برای حل و فصل مسائل و سازگاری با محیط زندگی و تغییرات گوناگون آن است . با این وجود هر کس در هر مرتبه از توان ذهنی می تواند در حد فهم و ظرف انتظار و توقع خود زندگی زیبا و لذت بخشی داشته باشد . مهم این است که محیط در (حد ) هر کس امکانات و آموزش هایی برای استفاده از هوش و توانایی ها ایجاد کند (علی زاده ،محمد، 1380).محیط پذیرا و سوزنده با امکانات کافی آن گونه که در کشورهای پیشرفته وجود دارد ،شرایط دلپذیر و مثبتی را برای عقب ماندگان ذهنی بوجود می آورد .
آنها در دنیای زیبا و دوست داشتنی انتظار و آرزوهای خود را بنا می کنند . حتی کودکانی که بهره هوشی (IQ) آنها زیر 50 است ،در محیط خواب و در حد انتظار و توانایی خود دلخوش و سازگارند و می کوشند تا به توانایی خود بیفزایند . در هر صورت باید بپذیریم که نهال ظریف و شکننده ،نیازمند آب و هوای مناسب ،محیط آرام با توجه خاص و آموزش ویژه است و نمی توان از آن انتظار پایداری یک درخت یا نهال را داشت اما همین نهال کوچک در دنیای با شکوه درونی خود شاد است ،اگر محیط در او تصور منفی ایجاد نکند.(علیزاده،محمد، 1380).
کودکان عقب مانده و برحسب درجه هوشی طبقه بندی می شوند هر چه هوش آنها به مرز طبیعی نزدیک تر باشد راحت تر می تواند مهارت گوناگون را به دست آورند . گروهی از این کودکان به مدرسه و یا حرفه و کاری می آموزند و در کارگاه ها مشغول به کار می شوند .این نوع کودکان عقب مانده به نام آموزش پذیرمشهورند (علیزاده،محمد، 1380).
و در حال حاضر کودکان عقب مانده از لحاظ ذهنی به چند طبقه تقسیم می شوند :
– عقب مانده ذهنی خفیف از 50 -55 تا

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه درباره مشارکت سیاسی، مشارکت سیاسی زنان، توزیع فراوانی Next Entries منبع پایان نامه ارشد درمورد کم توان ذهنی، مهارت های اجتماعی، مهارتهای اجتماعی