پایان نامه رایگان درمورد امام حسن (ع)

دانلود پایان نامه ارشد

كشور

1345
1355
1365
1385
1345
1355
1365
1385
1345
1355
1365
1385
14-0 سال
40/2
37/1
36/6
19/1
42/7
39/4
39
21/3
46/09
44/53
45/45
25/48
64-15 سال
56/2
59/7
59/8
71/4
53/4
57/3
57/9
71/4
50/06
51/95
51/51
69/23
65 سال بیش‌تر
3/6
3/2
3/6
9/5
3/9
3/3
3/1
7/3
3/85
3/52
3/04
5/29
جدول 3-2- توزيع نسبي جمعيت شهر لاهيجان برحسب گروه‌های عمده سني و مقايسه آن با نقاط شهري گيلان و شهري كشور در سرشماري سال‌های 1345، 1355، 1365 و 1385

رشد جمعيت اين شهر طي همه دوره‌های سرشماري يكسان نبوده است. بالاترين ميزان رشد جمعيت شهر مربوط به دوره 10 ساله 65-1355 است كه مانند اغلب شهرهاي كشور در اين دوره رشد بالايي داشته است كه به‌نوعی مهاجرپذیری آن را نشان می‌دهد ولي در مقايسه با مجموعه شهري كشور اين ميزان كمتر است.

3-3-3- تعداد خانوار شهر لاهيجان
شهر لاهيجان بر اساس آمارگيري سال 1385 دارای 22597 خانوار بوده است كه با توجه به جمعيت آن بعد خانواري برابر 3.35 نفر به دست می‌آید. مقايسه بعد خانوار اين شهر در مقايسه با شهري كشور(4.9 نفر) و شهري استان (4.5 نفر) نشان می‌دهد كه خانوارهاي نسبتاً کم‌جمعیت‌تری در اين شهر زندگي می‌کنند. بعد خانوار شهر لاهيجان طي دوره 40 ساله 85-1345 همواره كمتر از بعد خانوار شهري استان و شهري كشور بوده است و طي اين دوره درمجموع روندي كاهشي طي كرده است.
اين وضع نشان می‌دهد كه سهم خانوارهاي تک‌هسته‌ای در اين شهر نسبت به مجموعه شهري استان و شهري كشور بيشتر است . اگر با توجه به بعد خانوار شهر مرز خانوارهاي تک‌هسته‌ای گسترده را 4 نفر در هر خانوار فرض كنيم، در سال 1385 نزديك به 85 درصد خانوار شهر لاهيجان 4 نفر و كمتر جمعيت داشته‌اند، درحالی‌که نسبت این‌گونه خانوارها در شهري استان گيلان 81 درصد و در شهري كشور 69 درصد است . در مقابل تفاوت محسوسي بين سهم خانوارهاي پرجمعيت شهر با شهري استان و شهري كشور ديده می‌شود. چنانكه هرگاه مرز 7 نفر و بيشتر را براي نشان دادن پرجمعيت بودن خانوار بپذيريم، در سال 1385 حدود 1.3 درصد خانوارهاي شهر 7نفره و بيشتر بوده‌اند درحالی‌که سهم این‌گونه خانوارها در استان و شهري كشور به ترتيب 2.2 درصد و 3 درصد بوده است.

3-3-4- تركيب جنسي جمعيت لاهيجان
در آمار جمعیت سال 1385 تعداد مردان شهر 38163 و تعداد زنان آن 38381 نفر شمارش‌شده است، به‌این‌ترتیب نسبت جنس جمعيت آن حدود 99.43 نفر يا به عبارتي به ازاي هر 100 نفر زن 99.43 نفر مرد وجود داشته است . مقايسه اين نسبت با موارد مشابه در شهري استان و شهري كشور در اين سال كه به ترتيب 100.7 و 103.8 بوده است كمتر بودن نسبت جنسي در اين شهر را نشان می‌دهد. اين تفاوت می‌تواند به دلايل مختلف ازجمله مهاجرت مردان در سن كار از شهر و يا بازماندگي بيشتر زنان آن نسبت به محدوده‌های ذکرشده باشد . بررسي نسبت جنسي جمعيت شهر در گروه‌های سني نشان می‌دهد كه مهاجرت مردان در سن كار دليل قوی‌تر است(مطالعات ميداني).
اين وضع كه طي دوره 30 ساله 85-1355 به‌ویژه در گروه‌های سني 30-20 ساله مشاهده می‌شود، واقعيتي است كه نشانه كم شدن زمينه كار و فعاليت در اين شهر به‌ویژه براي مردان جوياي كار است . روندي كه می‌تواند شهر موردمطالعه را از يكي از مهم‌ترین عوامل مؤثر در توليد يعني نيروي انساني محروم كند و به توسعه اقتصادي آن آسيب رساند.

سن
مرد و زن
مرد
زن
نسبت جنسی

تعداد
درصد

جمع
75863
100
38163
38381
99/4
4-0
3849
5/1
2002
1847
108/4
9-5
4692
6/2
2396
2296
104/4
14-10
5738
7/6
2917
2821
103/4
19-15
8559
11/3
4346
4213
103/2
24-20
8904
11/7
4066
4838
84
29-25
6580
8/7
3126
3454
90/5
34-30
5870
7/7
2839
3031
93/7
39-35
6517
8/6
3229
3288
98/2
44-40
6271
8/2
3208
3063
104/7
49-45
5170
6/8
2650
2520
105/2
54-50
4081
5/4
2082
1999
104/2
59-55
2933
3/9
1545
1388
111/3
64-60
2323
3/1
1202
1121
107/2
+،65
4376
5/7
2555
2502
102/1
جدول 3-3- جمعيت شهر لاهيجان برحسب سن و جنس در سال 1385(مركز آمار ایران 1385)

در سال 1385 از كل جمعيت شهر لاهيجان حدود 19 درصد كمتر از 15 سال بوده‌اند و نزديك به 6 درصد آن بالاي 65 سال سن داشته‌اند. مقايسه اين نسبت‌ها با شهري استان و شهري كشور در همين سال نشان می‌دهد كه شهر موردمطالعه به‌طور نسبي جمعيت جوان كمتري دارد . بررسي تغييرات تركيب سني جمعيت اين شهر طي دوره 40 ساله 85-1345 نشان می‌دهد كه همسو با شهري استان از س هم جمعيت جوان در ساخت سني جمعيت شهر كاسته شده است.

3-3-5- تركيب سنی جمعيت لاهيجان

سن
1355
1365
1385

مرد و زن
مرد
زن
مرد و زن
مرد
زن
مرد و
زن
مرد
زن
جمع
10,000
5186
4914
10,000
4996
5004
10,000
4986
5014
4-0
1080
540
540
1402
704
698
507
264
243
9-5
1218
620
598
1222
611
611
618
316
302
14-10
1415
726
689
1035
522
513
756
384
372
19-15
1405
797
608
1071
546
525
1128
573
555
24-20
836
371
465
923
440
483
1174
536
638
29-25
697
321
376
830
410
420
867
412
455
34-30
604
320
284
717
352
365
774
374
400
39-35
519
266
253
580
290
290
859
426
433
44-40
532
276
256
465
249
216
827
423
404
49-45
467
239
228
398
215
183
681
349
404
54-50
446
235
211
383
162
176
538
274
264
59-55
244
129
115
338
162
176
387
204
183
64-60
221
110
111
273
142
131
306
158
148
+،65
316
136
180
361
150
211
668
337
331
جدول 3-4- تركيب سني استاندارد جمعيت شهر لاهيجان در سال‌های 85-1355 (مركز آمار ایران 1385)

نمودار 3-8- هرم سني جمعيت شهر لاهيجان در سال 1374
(مهندسين مشاور بعد تكنيك- مطالهات طرح تفضيلي شهر لاهيجان)

نمودار 3-9- هرم سني جمعيت شهر لاهيجان در سال 1394
(مهندسين مشاور بعد تكنيك- مطالعات طرح تفضيلي شهر لاهيجان)

در سال 1385 از كل جمعيت شهر لاهيجان حدود 19 درصد كمتر از 15 سال بوده‌اند و نزديك به 6 درصد آن بالاي 65 سال سن داشته‌اند. مقايسه اين نسبت‌ها با شهري استان و شهري كشور در همين سال نشان می‌دهد كه شهر موردمطالعه به‌طور نسبي جمعيت جوان كمتري دارد . بررسي تغييرات تركيب سني جمعيت اين شهر طي دوره 40 ساله 85 تا 1345 نشان می‌دهد كه همسو با شهري استان از سهم جمعيت جوان در ساخت سني جمعيت شهر كاسته شده است.

3-4-مشخصات تاریخی، فرهنگی و هنری
3-4-1- اوضاع تاريخي منطقه گيلان و لاهيجان
هرچند آثار باستاني کشف‌شده در مارليك (چراغعلي تپه ) و دهكده مربو در ديلمان همچنين تمدن املش، نشان از فعاليت انسان در هزاره اول و دوم پيش از ميلاد و حتی پیش‌تر از آن در اين منطقه دارد و ليكن تاريخ گيلان بعد از اسلام از روشني بيشتري برخوردار بوده و اسناد قابل‌بررسی فراواني به دست می‌دهد . هنگامی‌که تاريخ ايران را ازنظر می‌گذرانید خواهيد دريافت كه در ميان مناطق مختلف ايران ك متر منطقه‌ای است كه چون گيلان و ساكنان بخش‌های دامنه‌های شمالي البرز به خاطر دلیری‌ها و بهادری‌هایشان داراي منابع مختلف تاريخي بوده باشد و به همین دليل هم بيش از همه مناطق ديگر ايران داراي تاریخ‌های محلي است و يا در نوشته‌ها مورد حب و بغض‌های سياسي و طبقاتي قرارگرفته است. اگرچه آثار باستاني منطقه قدرت پايداري در برابر وضعيت اقليمي را نداشته و بخشي از آن نيز براثر حادثه‌ها در دل خاک‌ها مدفون شده و در بخشي ديگر به دست انسان‌های نادان به تاراج رفته و ويران گرديد، اما زندگي سلحشورانه ی آنان در منابع تاريخي و نوشته‌های محلي و در فرهنگ‌عامه آشكارا به چشم می‌خورد (اصلاح عرباني 1380).
بخش وسيعي از مناطق كوهستاني را كه امروز با نام «ديلم» از منطقه جلگه‌ای جدا می‌سازند بايد جزء گيلان به‌حساب آورد كه از نظر سياحان داخلي و خارجي و تقسیم‌بندی‌های منطقه‌ای و سياسي و اقتصادي تا قرن‌های نزديك به ما نیز چنین بوده است. همان‌طور كه گاه گيلان را نيز ضمیمه نواحي ديلم به‌حساب می‌آورند. به‌طوری‌که مقدسي كه كتاب خود التقاسيم في معرفه الاقاليم را كه در قرن چهارم هجري می‌نوشت طبرستان و جرجان و قومس (سمنان-دامغان-بسطام) را نيز ازجمله مناطق ديلمان می‌داند. بايد گفت حدود جغرافيائي آن (گيل و ديلم) تا اوايل عصر صفوي و دقيقاً تا انقراض سلسله كيائيه بوده است. تاريخ گيلان تا شش قرن پيش از ميلاد، يعني تا زماني كه تاریخ‌نگاران يونان،گوشه‌هایی از تاريخ ايران را روشن کرده‌اند، تاريك و مبهم است. تنها با تکیه‌بر پاره‌ای اشاره‌ها، گمانه‌ها و کاوش‌های باستان‌شناختی است كه می‌توان گوشه‌هایی از تاريخ اين منطقه را روشن كرد.
کاوش‌های باستان‌شناختی نشان می‌دهند، آثار به‌دست‌آمده از سرزمین‌های سواحل جنوب درياي خزر به دوره پيش از آخرين یخ‌بندان(بين 50 تا 150 هزار سال پيش) تعلق دارند. با مهاجرت آریایی‌ها و ديگر قوم‌ها به اين سرزمين، از آميزش مهاجران و ساكنان بومي منطقه، قوم‌های جديدي پديد آمده‌اند كه در اين ميان دو قوم «گيل» و «ديلم» اكثريت داشته‌اند. از همان آغاز، فرمان روايان اين دو قوم از آزادي كامل برخوردار بوده‌اند و هیچ‌گاه، در برابر بيگانگان و يا در مقابل حاكمان ديگر، تسليم نشده‌اند و حتي به اطاعت دولت ماد نيز درنیامده‌اند. در قرن ششم پيش از ميلاد، گيلانيان با كوروش هخامنشي متحد شدند و دولت ماد را سرنگون كردند . گيلانيان، در جريان محاصره و تسخير بابل، به ياري كوروش شتافتند(مهندسين مشاور طرح و پژوهش 1355).
در زمان ساسانيان، گيلان تااندازه‌ای استقلال خود را از دست داد و اردشير بابكان بر اين قوم پيروز شد . او به ياري ارتشي مركب از 300 هزار مرد جنگي و نزديك به 10 هزار سوار، گيلان را تسخير كرد . اين ارتش به‌زودی از هم پاشيد و كارايي خود را از دست داد . در اواخر پادشاهي قباد ساساني كه هرج‌ومرج در ايران پديد آمده بود، گیل‌ها بناي سركشي و تعرض به همسايگان را گذاشتند . خسرو انوشيروان در آغاز سلطنت خود ارتشي بزرگ به گيلان فرستاد و گيلانيان را ناگزير كرد به درگاه كسرا به عذرخواهي بروند . انوشيروان ساساني نيز آن‌ها را بخشيد و در دوران ساسانيان، گيلان همچنان زير فرمان شاهان ساساني باقي ماند.
پس از پيروزي عرب‌های مسلمان بر ايرانيان، گيلان به مأمن علويان تبديل شد . ديلميان نيز كه در مخالفت با خلفاي عباسي در حدود دو قرن در کوهستان‌ها پناه گرفته بودند، به‌مرور با علويان متحد شدند . نخستين علوي كه به ديلم پناه برد، يحيي بن عبدالله از نوادگان امام حسن (ع) بود. پس از وي، انبوهي از علويان به آنجا راه يافتند. در حدود سال 290هجري قمري، مردم گيلان و ديلم کم‌کم به مذهب علويان روي آوردند و در گسترش آن نيز كوشش بسیار کردند(اصلاح عرباني 1380).
از سال 290 ه .ق در تاريخ ايران، سلسله‌هایی با منشأ گيلاني و ديلمي پديد آمدند و دایره‌ی نفوذ خود را حتي تا مكه و مدينه گستردند . يكي از مهم‌ترین اين سلسله‌ها آل‌بویه بود كه حتي به بغداد، مركز خلفاي عباسي نيز لشگر كشيد و خلیفه عباسي را شكست داد . از اين تاريخ به بعد، کم‌کم دست خلفاي عباسي از ايران كوتاه شد . از اين قرن تا زمان حمله مغولان، فرقه‌های مختلف اسلامي، ازجمله اسماعيليه در اين ناحيه نفوذ داشتند . فاتحان مغول در قرن هفتم، ارتشي بزرگ را براي تصرف ايران فرستادند . اما به د ليل راه‌های سخت گيلان، تا اوايل سده هشتم هجري قمري بر اين بخش از ايران دست نيافتند . سرانجام اولجايتو موفق شد اين سرزمين را به تصرف خود درآورد؛ ولي نتوانست براي مدت درازي آن را در اختيار داشته باشد.
از اين زمان گيلان به دو بخش عمده تقسيم می‌گردد . بخش شرقي كه در شرق رودخانه گيلان واقع‌شده بود

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه رایگان درمورد اوقات فراغت، دوران باستان، امپراتوری روم، جنگ جهانی دوم Next Entries پایان نامه رایگان درمورد اوقات فراغت، آموزش مهارت، دوره قاجار، شبیه‌سازی