پایان نامه رایگان درباره مالکیت فکری، سازمان تجارت جهانی، تجارت جهانی، الحاق ایران

دانلود پایان نامه ارشد

تکامل این موافقت نامه بین اعضای آن احساس گردید. در این رابطه سلسله مذاکرات بین اعضای گات صورت گرفت. این مذاکرات به 8 دور175 اصلی طبقه بندی شده است:
1- مذاکرات ژنو 1947
2- مذاکران ان سی 176 1949
3- مذاکرات تورکی177 1950- 1951
4- مذاکرات ژنو 1956
5- مذاکرات دیلن178 (ژنو) 1960- 1962
6- مذاکرات دور کندی (ژنو) 1964- 1967
7- مذاکرات دور توکیو 1973- 1979
8- دور اورگوئه 1986- 1994
مذاکرات دور اروگوئه طولانی ترین دور مذاکرات کشور های متعاهد گات است. حاصل این هشت سال مذاکره مجموعه ای از موافقت نامه ها و تفاهم نامه ها و سایر اسناد حقوقی است که به صورت مجموعه ای واحد179 به تصویب رسیده است. یکی از مصوبات دور اورگوئه عبارت بود از تأسیس سازمان تجارت جهانی (WTO) که تلاش حدود 70 ساله دولت ها در تشکیل چنین سازمانی را محقق نمود.
شرکت های بزرگ امریکایی و اروپایی نقش عمده ای در اعمال فشار بر دولت های خود مبنی بر گنجاندن مسأله حمایت از مالکیت فکری در قوانین گات و در صورت لزوم اعمال تحریم های اقتصادی جهت حمایت از منافع ایشان داشتند.180
اگر چه مذاکرات راجع به حقوق مالکیت فکری از لحاظ فنی پیچیده است ولی تقاضای کشور های پیشرفته در این مورد بسیار روشن می باشد. آن ها می خواستند مکانیزمی را برای حق مالکیت فکری به اجرا در آورند که حق انحصاری شرکت های چند ملیتی را مستحکم نمایند. این تقاضا نه فقط شامل مالکیت صنعتی بود بلکه بنا به دلایلی شاخه ادبی و هنری یعنی کپی رایت را نیز در بر می گرفت. هر چند در طی دو دهه گذشته کشور های در حال توسعه در زمینه حمایت از حقوق مالکیت فکری اقدامات چشمگیری انجام داده بودند اما موافق گسترش حوزه قضایی حقوق فکری به گونه ای که علاوه بر سازمان جهانی مالکیت فکری (WIPO) و یونسکو (UNESCO)، سازمان گات (GATT) را نیز در بر گیرد، نبودند.181 هر چند روش مبتنی کردن حقوق مالکیت فکری بر اصول گات در آغاز با مقاومت کشور های در حال توسعه مواجه شد اما هم گرایی عوامل متعدد و فشار های سیاسی آن ها را وادار به پذیرش برقراری استاندارد های بالاتر برای حقوق مالکیت فکری در چارچوب گات نمود.
بند سوم : رابطه بین موافقت نامه (TRIPS) و کنوانسیون برن
با این که الزامی نیست که کشور های عضو موافقت نامه، عضو کنوانسیون برن نیز باشند اما به هر حال تمامی اعضای موافقت نامه ملزم به پذیرش تعهدات کنوانسیون برن خواهند بود. ماده 9 موافقت نامه «راجع به کنوانسیون برن» چنین مقررمی دارد:
• «اعضا مواد 1 تا 21 کنوانسیون برن (1971) و پیوست این کنوانسیون را رعایت خواهند کرد. البته اعضاءِ به استناد موافقت نامه حاضر حقوق یا تعهداتی در خصوص اعطایی به موجب ماده 6 مکرر این کنوانسیون یا حقوق ناشی از آن را ندارد».
• بنابراین این مواد 1 تا 21 کنوانسیون برن که دربردارنده ی مقررات اساسی و ماهوی کنوانسون برن بوده و بیانگر حقوق پدید آورنده و نحوه حمایت و محدودیت ها استثنائات مربوطه می باشد جزو مقررات موافقت نامه تلقی شده و برای تمامی اعضای سازمان تجارت جهانی که ملزم به پذیرش و اعمال این موافقت نامه نیز می باشند، لازم الاجرا خواهد بود هر چند این اعضاء، به کنوانسیون برن ملحق نشده باشند. اعضا همچنین می باید مقررات ضمیمه کنوانسوین برن را در خصوص اعطای تسهیلات خاص به کشور های در حال توسعه مراعات نماید.
• تعهد و الزام تمامی اعضای سازمان تجارت جهانی به مراعات قواعد اساسی کنوانسیون برن در واقع به این معنا است که مقررات این کنوانسیون در تمامی کشور های عضو این سازمان که متعهد به موافقت نامه هستند اعمال می شود و در نتیجه قابل توجه آن است که پدید آورنده ای که کشور عضو سازمان تجارت جهانی باشد می تواند در هر کشور دیگری که عضو این سازمان در مورد آثار عرضه نشده باشد یا اثری که برای اولین بار در خارج از آن کشور عرضه شده طبق اصل رفتار ملی در خواست نماید که همانند اتباع آن کشور با وی رفتار شود (مگر در موارد خاص استثنا شده)182 بنابراین اگر پدید آورنده ای به فرض تبعه انگلیس بوده و اثرش را برای اولین بار در همین کشور عرضه می کند، در فرضی کشورش از اعضای موافقت نامه باشد می تواند از کشور های دیگری نیز که عضو موافقت نامه است (ایتالیا) درخواست نماید که با وی همانند پدید آورندگان آن کشور رفتار شود هر چند که کشور ایتالیا عضو کنوانسیون برن نباشد.183 به عنوان مثال یک هنرمند انگلیسی آرم یا نشانه گرافیکی را برای یک شرکت فورد طراحی می کند که از این طرح نه فقط به روی اتومبیل بلکه در تبلیغات، سربرگ مکاتبات، پوستر ها و موارد دیگر استفاده می کنند و بعد از مدتی متوجه می شود که طراح دیگر از کشو مصر طرحی کاملاً برگرفته ای طرح وی برای یک کمپانی تولید کننده لباس در مصر ارائه کرده است و اکنون آن طرح در سطح وسیعی به عنوان نشانه آن کمپانی و محصول خاص مورد استفاده قرار می گیرد. بر فرض آن که کشور مصر عضو کنوانسیون برن نباشد در آن صورت طراح مزبور نمی تواند انتظار داشته باشد که در کشور مصر برای اعاده حقوق او ناشی از کپی رایت، اثر وی مطابق کنوانسیون برن عمل نماید. اما می تواند مطابق قوانین داخلی مصر شکایت خود را مطرح سازد و چنانچه در چارچوب قوانین آن کشور موضوع قابل رسیدگی باشد با او مطابق قانون کشور مصر رفتار خواهد شد. بدیهی است که طراح باید کپی بودن اثر طراح مصری را و دلیل قانع کننده ای برای کپی آگاهانه و تشابه موجود آن را به اثبات برساند. در خصوص ذیل ماده 9 موافقت نامه که دلالت بر عدم الزام اعضا به مراعات مقررات مربوط «حقوق فکری» دارد باید به این نکته توجه داشت که همان گونه که در قسمت بالا ذکر شد، موافقت نامه از تعهدات کشور هایی که عضو کنوانسیون برن می باشند، چیزی نمی کاهد، (ماده ، لذا کشور هایی که علاوه بر عضویت در سازمان تجارت جهانی، از اعضای اتحادیه برن نیز باشند، ملزم به مراعات حقوق معنوی و ماده 6 مکرر کنوانسیون خواهند بود. اما اگر کشوری تنها عضو سازمان تجارت جهانی باشد و نه از اعضای اتحادیه برن، مجبور نیست که در قوانین داخلی اش در خصوص حق پدید آورندگان و حقوق مرتبط، حقوق معنوی را هم ا عطا نماید. بنابراین در دعوای مربوط به نقض حقوق معنوی، اگر طرفین دعوا علاوه بر عضویت در موافقت نامه از اعضای اتحادیه برن نیز می باشند، مقررات حقوق معنوی کنوانسیون برن در خصوص آنها اجرا خواهد شد اما اگر کشوری فقط عضو موافقت نامه باشد (نه عضو اتحادیه برن) به نظر می رسد اتباع وی نمی توانند در خصوص نقض حقوق معنوی در کشور عضوی که از اعضای اتحادیه برن نیز می باشد اقامه دعوی نماید. چون کشور خوانده در چارچوب مقررات موافقت نامه، الزامی به اعطای حقوق معنوی نداشته، و ا لزامات وی در چارچوب کنواسیون برن نیز تنها در مقابل اعضای دیگر این اتحادیه قابل استناد می باشد.184
بند چهارم : سایر کنوانسیون ها
قانون الحاقی 1896 پاریس راجع به عکاسی برای استفاده پدید آورنده از حق خود 50 سال بعد از مرگ هنرمند را قید کرده است. قانون 1908 ضبط آثار موسیقی را اضافه نموده و اصل حمایت از اثر را در هر یک از کشور های اتحادیه به طور مستقل از حمایت کشور مبدأ پذیرفته شده است. قانون 1928 رم حقوق مؤلف و پخش رسانه ای که باید پروانه الزامی طبق قانون ملی داشته باشد را شناسایی نموده است. قانون 1948 بروکسل حق معنوی، حق ترجمه و حمایت از طرح های صنعتی را پذیرفته و ابهام فیلم های سینمائی را روشن ساخته است. قانون 1948 بروکسل راجع به حل مشکلات حقوق اساسی صاحب اثر تأکید کرده است. در کنفرانس استکهلم برای ارائه راه حل به مشکلات ناشی از تکنولوژی جدید و حقوق جانبی مقرراتی پیش بینی گردیده از جمله تجدید نظر در ماده 1 تا 20 کنوانسیون استکهلم در مورد الحاق کشور های در حال توسعه بود. سرانجام بعد از چند سال کنفرانس در سال 1971 تشکیل گردید و مقرراتی به نفع کشور های در حال توسعه به کنوانسیون جهانی کپی رایت اضافه شد. قانون برن- پاریس اولین بار حق تکثیر را با حداقل استاندارد مقرر در ماده 9 (1) 1971 پاریس پیش بینی کرد:«پدید آورندگان آثار ادبی و هنری به وسیله این کنوانسیون حق انحصاری اجازه تکثیر آثار خود را به هر طریقی دارا می باشند» که در 10 اکتبر 1974 به مورد اجرا در آمد. قانون 1971 پاریس مندرج در کنوانسیون برن تسهیلات خاصی به کشور های در حال توسعه در مورد ترجمه و تکثیر آثار از مبدأ خارجی را پیش بینی کرده است. گرچه کنوانسیون برن اولین کنوانسیون بین المللی موفق بود ولی دو ضعف عمده در آن مشهود بود:
1- خلاء جهانی بودن آن زیرا دو ابر قدرت یعنی ایالات متحده امریکا و اتحاد جماهیر شوروی و اغلب کشور های آسیایی و افریقایی عضو کنوانسیون برن نشده بودند.
2- به علت حمایت بسیار از پدید آورنده در کنوانسیون برن بعضی از کشور ها از الحاق به آن امتناع می- ورزیدند. لذا برای تهیه کنوانسیون بین المللی، سازمان تربیتی علمی و فرهنگی ملل متحد (UNESCO) قدم برداشت. هدف سازمان مزبور جذب کلیه کشور ها به خصوص ایالات متحده امریکا بود به طوری که کشور اخیر بدون تحمیل به اعضای اتحادیه برن برای کاهش حمایت های پیش بینی شده در کنوانسیون، به کپی-رایت ملحق شد.
کنوانسیون جهانی کپی رایت از اهداف سازمان ملل متحد الهام گرفت و متن آن مستقل از عملیات کنوانسیون برن می باشد. ولی در مقام تعارض بین مفاد و کنوانسیون، متون استنباطی از کنوانسیون برن حاکم است. در سال 1972 (UCC) اصلاح گردید که شامل سه حق اساسی زیر می باشد:
1- حق تکثیر 2- حق پخش رادیویی یا تلویزیون 3- حق اجرای عمومی.185
گفتار سوم : فرایند الحاق ایران به کنوانسیون برن در راستای حمایت از آثار ادبی و هنری
بر خلاف پیشرفت های موجود در زمینه حمایت از مالکیت فکری، ایران هنوز به هیچ یک از کنوانسیون های بین المللی در رابطه با حمایت از حقوق کپی رایت نپیوسته، این در حالی است که از سال 1337، به کنوانسیون پاریس جهت حمایت از مالکیت صنعتی ملحق شده و از طریق اداره مالکیت صنعتی به اجرای مفاد قوانین داخلی و قوانین بین المللی مربوطه جهت حمایت از علایم تجاری و اختراعات پرداخته است. شایان ذکر است که پس از تهیه قانون حمایت از حقوق پدید آورندگان در سال 1348، از طرف سایر کشور ها و سازمان های بین المللی به ویژه یونسکو، مکرراً به ایران اعتراض می شد که چرا در قانون ایران، حمایت از مالکیت ادبی و هنری اتباع کشور های دیگر بدون اقدام مانده است. نظر به همین ملاحظات در سال 1350 وزارت فرهنگ و هنر موظف شد که الحاق ایران به یکی از کنوانسیون های بین المللی حق مؤلف یعنی آخرین اصلاحیه کنوانسیون برن 1967 و معاهده ی ژنو 1952 را بررسی کند. وزارت فرهنگ و هنر با تشکیل چند کنوانسیون که در آن سازما های ذی ربط دولتی مانند وزارت علوم و آموزش عالی، اطلاعات، آموزش و پرورش، سازمان رادیو و تلوزیون ملی ایران و گروه های ذی نفع یعنی مدیران روزنامه های پر تیراژ کشور و چند مؤسسه انتشار و ترجمه کتاب داشتند موضوع را مورد بررسی قرار داد. سپس در اواخر سال 1353 دولت با اعتقاد به ضرورت الحاق ایران به یکی از دو کنوانسیون برن یا ژنو که به نفع کشور های در حال توسعه در آن تجدید نظر شده بود، وزارت فرهنگ و هنر را مأمور تهیه لایحه اجازه الحاق دولت ایران به مفاد اصلاح شده معاهده ژنو 1971 کرد. وزارت فرهنگ و هنر طرحی را تهیه و به دولت ارائه کرد و حتی قرار شد سازمان های دولتی ترتیبات اداری اجرای چنین طرحی را در سازمان های خود فراهم کنند. در طول دهه 1350 بار ها موضوع الحاق ایران به نظام بین المللی مطرح شد. اما هر بار با مخالفت گروه های ذینفع و عمدتاً مترجمان و ناشران و نیز اکثر سازمان های دولتی رو به رشد و لذا طرح مزبور عملاً طی 30 سال گذشته مسکوت مانده است.186 مناسب است که جهت تکمیل بحث به تقسیم بندی نظرات موافقان و مخالفان الحاق ایران به کنوانسیون های بین المللی حمایت از حقوق پدید آورندگان که غالباً به صورت پراکنده و از طریق مصاحبه یا مطبوعات ارائه مقالات مطرح شده اند و روند تدریجی تغییر موضع فرهیختگان به سوی پذیرش مقررات بین المللی

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه رایگان درباره مالکیت فکری، حقوق مالکیت، مالکیت معنوی، تجارت جهانی Next Entries پایان نامه رایگان درباره کپی رایت، مالکیت معنوی، مالکیت فکری، حقوق مالکیت