پایان نامه رایگان درباره صنعت گردشگری، بازارهای جدید، توسعه صنعت گردشگری، سودآوری

دانلود پایان نامه ارشد

سازمان های گردشگری را (کناره گیری، تثبیت و تقویت، نفوذ در بازار، توسعه بازار، توسعه محصول و متنوع سازی) می داند. هرچند سازمان ها خدمات و محصولات خود را مرتباً برای حک و اصلاح آنها مورد بازنگری قرار می دهند.
کناره گیری وضعیتی را بیان می کند که در آن یک سازمان قصد کناره گیری از یک بازار خاص را دارد. کاهش تنوع فعالیت ها، ارجاع یک یا چند بخش از فعالیت ها به سازمان دیگر، کسب وجوه نیاز، ضرورت تطابق های قانونی،رقابت،افت بازاروضعف اقتصاد، ظاهر شدن آثارورشکستگی وخصوصی سازی می باشد).
تثبیت و تقویت به دوره تمرکز تمام توان سازمان بر استقرار در بازارها و تثبیت محصولات فعلی اشاره دارد. ناتوانی سازمان ها در گسترش فعالیت ها ممکن است از فقدان سودآوری در بخش خصوصی و یا عدم حمایت های دولت از سازمان های بخش عمومی مانند سازمان های گردشگری ملی ناشی می شود. نفوذ در بازار به معنی افزایش سهم بازار است که یکی از اهداف مهم راهبردهای عمومی به شمار می آید. در کوتاه مدت، می توان با کاهش حاشیه سود ویا کاهش قیمت ها در بازار نفوذ کرد.
توسعه بازار، معمولاً به تلاش برای عرضه محصولات فعلی یه بازارهای جدید اشاره دارد. البته منظور از بازارهای جدید، مناطق جدید جغرافیایی و یا بخش های جدیدی از بازار فعلی است. به علاوه، عرضه محصولات فعلی به بازارهای جدید ممکن است به توسعه محصول نیاز داشته است.
توسعه محصول، می تواند عرضه محصولات فعلی و یا توسعه محصولات کاملاً جدید باشد. در محیط های پویا، توسعه مداوم محصولات فعلی بخشی از راهبردهای ضروری سازمان ها به شمار می آید. در راهبردهای مبتنی بر تمایز امکان دارد رقبا ازنوآوری های یکدیگر تقلید کنند، توسعه و یا بهبود مداوم محصولات اجتناب ناپذیر است.
متنوع سازی، وضعیتی است که در آن یک سازمان محصول کاملاً جدیدی را به بازارهایی جدید عرضه می‎نماید و مجموعه فعالیت های خود را تغییر می دهد. از جمله دلایل تمایل سازمان ها به متنوع سازی عبارتند از: بهره گیری از بازارهای در حال رشد جدید، به ویژه اگر بازار محصولات فعلی فاقد تحرک و در حال افت باشد، کاهش ریسک سازمان و کاهش هزینه ها با استفاده از توسعه قلمرو تولید.
تناسب پذیری در سازمان های گردشگری قابلیت تناسب سازمان را با محیط فعالیت، تناسب با منابع و تناسب فرهنگی را مورد تأکید قرار می دهند. تناسب یک راهبرد با عوامل خارجی سازمان (محیط رقابتی، محیط سیاسی، محیط فن آوری، محیط تکنولوژیکی و محیط فرهنگی- اجتماعی) مورد ارزشیابی قرار می‎گیرد. تناسب با منابع حسابداری، مجموعه سرمایه گذاری ها، دوره عمر محصول و زنجیره ارزش را مورد توجه قرار می دهد و تناسب فرهنگی، سازگاری راهبردهای سازمانی با ارزش های سازمانی مورد نظر است. در قابلیت پذیرش، گزینه های راهبردی سودآوری از دیدگاه بخش خصوصی، سودآوری اجتماعی از دیدگاه ملی، ریسک ایجاد تعهد و رضایت گروه های ذینفع، بر حسب تحقق هدف های سازمان مورد بررسی قرار می گیرد و راهبرد امکان پذیری منابع مالی، منابع انسانی، زمان بندی، تدارک و واکنش رقبا را بررسی می کند (رحمان سرشت، 1379، صص190-173).
پون (1993): با مطالعه ارزشهای گردشگران به بروز دگرگونی هایی در ارزشهای گردشگران قدیم و جدید پی برده است. به عقیده ی پون، سازمان های گردشگری باید از فرصت ها و تهدیدات ناشی از تغییر ارزشها، نگرش ها و آرمان های گردشگران آگاه باشند. طبق یافته های وی، گردشگران قدیم در گروه های بزرگ احساس امنیت می کرده اند و بیشتر برای استفاده از دریا، آفتاب به گردشگری می پرداخته اند. آنان در هنگام گردشگری، خود را از لحاظ فرهنگی برتر می دانسته اند. این گونه گردشگران برای امکانات محل خود اهمیت زیادی قایل و اغلب در پی آرامش و استراحت بوده اند. گردشگران جدید علاقه ایی به مسافرت های گروهی ندارند واز سفر به مکان های جدید و متفاوت با محل زندگی خود لذت می برند. آن‎ها به تفاوت های فرهنگی توجه دارند و تلاش می کنند تا رفتار خود را با شرایط حاکم بر محل میزبان منطبق سازند. گردشگران جدید خواهان شناخت میراث و فرهنگ میزبان هستند. آنان به محیط اطرا ف خود بسیار اهمیت می دهند و مایل به کسب تجاربی جدید هستند.
مک کارتی(1960) : برای اولین بار چهار عنصر اصلی بازار را مطرح ساخت و از آنها به عنوان چهارP یعنی تولید(product)، قیمت(price)، مکان(place) و تبلیغ(promotion)، یاد کرد. بومز و بیتنر سه ترکیب اضافی دراین طرح گنجانیدند که شامل مردم، اسناد ومدارک ظاهری و فرآیندهای زیربنایی تهیه و آماده سازی خدمات به عنوان مفیدترین ابزاردرارائه خدمات سازمان های گردشگری تلقی می گردند (لومسدن، 1380، ص117).
میل و موریسون(1992): چهار عنصر را در نظام گردشگری مورد توجه قرار می دهند، بازار (در سیستم بازاریابی باید رفتارهای مصرف گرایی که ریشه در محدودیت های اجتماعی و فرهنگی دارد، مورد توجه قرار گیرد، زیرا در گردشگری خرید تسهیلات مسافرتی به روشهای متفاوت یک امر بدیهی است) سفر (این عنصر اجزای متفاوتی چون مشخصات بازدیدکنندگان، ویژگی ها و فرهنگ های متفاوت مسافران و گردشگران و پیش بینی آینده را دربر می گیرد. این اجزاء در کنار یکدیگر انگیزه های سفر به مقاصد مختلف را شکل می دهند.) مقصد (مجموعه ای از امکانات و جاذبه های مورد نظر گردشگران و نیز تنظیم قواعد و برنامه ریزی بازاریابی برای تأمین نیازهای آنان و عنصر مقصد انگیزه اصلی و اولیه سفر است) و بازاریابی (معرفی مقاصد مختلف به گردشگران حال و آینده با نگاهی به برنامه بازار و استفاده از ابزارهای مدیریت گردشگری است).

2-2-6 رویکردهای مدیریتی در توسعه صنعت گردشگری
جنکینز(1994) :توسعه صنعت گردشگری را متکی بر مشارکت میان دولت و بخش خصوصی می داند. وی بر این اعتقاد است که اهمیت دولت به عنوان یکی از عوامل توسعه صنعت گردشگری، تعریف گردشگری به مثابه یک صنعت را در مقیاس سنتی دشوارتر می سازد. از دیدگاه فنی، چند بعدی بودن صنعت گردشگری، تعریف آن در قالب یک صنعت غیرممکن ساخته است. زیرا شرایط اصلی تولید یا شاخص های عملیاتی آن تعریف نشده است. بدون دخالت عوامل اجتماعی، فرهنگی و محیطی، بعد اقتصادی در صنعت گردشگری نمایان نمی شود (لومسدن، 1380، ص31).
لومسدن(1997): معتقد است سازمان پس از موقعیت یابی در بازار، به تدوین یک راهبرد مناسب همت می‎گمارد و به برنامه ریزی اقداماتی که باید به اجرا درآید می پردازد. معمولاً این برنامه در چارچوبی موسوم به آمیزه بازاریابی خود را نشان می دهد، که می توان آن را به بهترین وجه به عنوان مجموعه ابزار موجود و در دست مدیر بازاریابی برای نیل به وضعیتی مناسب توصیف و تبیین نمود. بررسی مفصل مشتریان یا گردشگران برای تشکیل و تدوین راهبرد، حیاتی است. چرا که سازمان باید اندازه، ساختار، پویایی بازار و نوع مشتری و نیازهای آن را بشناسد، این کار نیز متضمن ارزیابی حجم و ارزش فعلی مشتری-گردشگر، منافع وسودهای مدنظر گردشگر، نمودارهای گردشگر (ویژگی های اجتماعی و اقتصادی گردشگران)، تقسیم بندی بازار، ماهیت فرآیند خرید (انگیزه های بازدید) می باشد (لومسدن، 1380، ص126).

2-3 امنيت و توريسم
توسعه و امنيت مكمل يكديگرند. بديهي است امنيت پايدار، مرهون توسعه پايدار است و توسعة پايدار تضمين كنندة امنيت ملي است. امروزه هر آن چيزي كه از تعريف علمي برخوردار نبوده و قواعد منطقي بر آن حاكم نباشد شكست خورده ويا حالت ركود به خود مي گيرد. اين امر در صنعت گردشگري و بعد امنيت آن نيز صادق است. به طور مثال، براي امنيت در بخش ترابري و حمل و نقل، اقامتگا هها، هتلها و جاذبه هالازم است سفرسازان و سازمان هاي گردشگري براي توسعه توريسم هماهنگي لازم را با يكديگر داشته باشند. در علم جهانگردي واژه Availability به مفهوم (مهيا بودن) داراي اهميت بسيار است، بعنوان نمونه در عين حالي كه در بخش ترابري، جاده وجود دارد وقتي وزارت راه و ترابري، اعلام مي كندكه در جاده ها روزانه بيش از 30 هزار نفر كشته مي شود بدان معناست كه از نقطه نظر گردشگري جاده Avail be (مهيا) نيست. از سوي ديگر وقتي گردشگر جاي مناسب براي اقامت نداشته باشد ديگر به آن محل باز نمي‎گردد (نشريه جهان هوانوردي و گردشگري، 1383). مواردي ازاين نظير امنيت گردشگري را مختل مي‎سازد. ملاك امنيت در گردشگري احساس امنيت توسط گردشگران است. امروزه امنيت به عنوان مهمترين و زيربناي يترين اصل در تدوين استراتژي توسعه گردشگري در جهان به شمار مي آيد. ميان گردشگري، ثبات، توسعه و امنيت رابطه اي تعريف شده وجوددارد، چراكه توسعه زيرساخ تهاي جهانگردي تا حدود زيادي به ساير فعاليت هاي جاري وعمراني يك منطقه، عوامل حمايت كننده، قوانين و مقررات (امنيت)، اطلاع رساني، هماهنگي سازمان هاي مرتبط وگسترش حمل و نقل در امور جهانگردي وابسته است و هرگونه بروز ناامني و بكارگيري خشونت در سطوح مختلف زيان هاي جبران ناپذيري به اين صنعت وارد مي سازد. بعنوان مثال، يك شركت سرمايه گذار بي نالمللي اگر در ارزيابي كارشناسي خود، محيط و مقصد مورد نظر را از نظر ويژگي امنيتي مناسب نيابد و امنيت مالي و جاني توريست را تامين نبيند قطعاً سرمايه خود را به آن منطقه منتقل نخواهد كرد. (رحيم پور، 1384) از طرفي، نقش و تاثير صنعت جهانگردي در ترسيم امنيت ملي يك كشور چنان است كه اكثر كشورهاي توسعه يافته با وجود دارا بودن منابع كلان اقتصادي و درآمد، ترجيح مي دهند برروي صنعت توريسم متمركز شوند. حضور مستقيم بازديدكنندگان و گردشگران در يك كشور علاوه بر توسعه اقتصادي و تبادلا ت فرهنگي، آن كشور را به عنوان يك قطب امن گردشگري به جهانيان معرفي مي كند (ثبوتي، 1386). در اين زمينه مي توان به نقش
1)دولت ها، 2)برنامه ريزي، 3)هويت فرهنگي 4)عوامل سياسي و اداري و 5)شبكة راه ها به عنوان عناصر تأثيرگذار در امنيت جهانگردان اشاره كرد.

2-4 امنيت توريسم در ايران
صاحب نظران معتقدند مفاهيم امنيت و احساس امنيت متفاوتند. ممكن است در جامعه اي امنيت باشد ولي اين امنيت احساس نشود. بنابراين، لازم است بدانيم كه آيا گردشگران دركشور مان امنيت دارند و به همراه آن آيا احساس امنيت مي كنند واصولاً در صورت وجود عدم امنيت و يا احساس عدم امنيت، چه عواملي در آن موثر هستند. از نتايج مثبت يك سفرآن است كه گردشگر متوجه مي شود چقدر از نگران يها و ترس‎هايش قابل اعتنا و چه مقدار تحت تاثير تبليغات و پيش فرض هاي ذهني خود او قرار دارد. تجربه دست‎اندركاران صنعت گردشگري در ايران حاكي است بيشتر گردشگراني كه به ايران سفر مي‎كنند، در ابتداي ورود احساس . عدم امنيت دارند ولي در انتهاي سفر، ايران را امن تلقي م يكنند (نورآقايي، 1386). در حالت كلي مقاصد گردشگري در تمامي نقاط مختلف يك كشور پراكنده است و در صورتي كه امنيت در اين مناطق تامين شود ضريب امنيت ملي آن كشور نيز افزايش مي بايد (حسيني، 1386، ص4).
جهانگردان قرار است سفيراني باشند كه كشور ما و امنيت موجود در آن را همانطوركه هست، در عرصه بين الملل توصيف كنند. اكنون كارشناسان گردشگري بر اين باورند كه رابطه امنيت ملي و گردشگري بايد مورد توجه قرارگيرد، به طوري كه تعريف جديدي از امنيت ملي در سايه حضور گردشگران خارجي و شناخت واقعي تهاي داخلي و انتقال آ نها به خارج ضروري و لازم است. امنيت داخلي و ملي شاخص ترين عامل گسترش گردشگري در هر كشوري است كه مي خواهد خود را با مشخصات كشورهاي پيشرو در امر توريسم تطبيق دهد.
امروزه برخي كارشناسان بر اين باورند كه با تداوم سياستهاي تنش زدايي در روابط خارجي و كاهش حساسيت هاي بي نالمللي نسبت به سياست هاي خارجي ايران، مي توان به ايجاد زمينه مساعد براي جلب گردشگران كمك كرد. در اين رابطه ضرورت دارد كه جاذبه هاي گردشگري ايران در خارج از مرزها به نحو مطلوب تبليغ گردد و زمينه هاي لا زم براي سهولت رفت و آمد گردشگران خارجي به ايران فراهم آيد. ايران سرشار از جاذبه هاي فرهنگي واكوتوريستي است و بايد از اين مزيت براي توسعه فرهنگي و اقتصادي آن استفاده نمود. رشد وتوسعه اقتصادي پديده اي كامل امنيت محور

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه رایگان درباره صنعت گردشگری، سلسله مراتب، سلسله مراتبی، توسعه گردشگری Next Entries پایان نامه رایگان درباره حمل و نقل، راهنمایی و رانندگی، ژاندارمری، نیروی انسانی