پایان نامه رایگان درباره تداوم فعالیت، گزارشگری مالی، عملکرد شرکت

دانلود پایان نامه ارشد

نسبت‌ها تأثير می‌گذارد.
در نهایت تورم می‌تواند موجب تحريف اقلام صورت‌های مالي و در نتیجه محاسبه نادرست نسبت‌های مالی که از همین اطلاعات حسابداري به عنوان پایه و اساس استفاده می‌کنند، گردد (ایزدی نیا، 1382).

2-5- کاربرد نسبت‌های مالی
براي تعيين اينكه كدام يك از نسبت‌های مالی براي پيش بيني‌ها و ارزیابی‌ها مفيد تر بوده و به طور معمول در مطالعات بازار به كار گرفته می‌شوند، هیچ‌گونه ملاك مطلق براي اهميت متغیرهای تأثیرگذار در آن نسبت‌ها و نيز ميزان اهميت متغيرهاي خاص در جهت تأييد يا مخالفت با آمارهاي مختلف مورد بررسي، وجود ندارد.
تصمیم گیری همواره یک امر فردی بوده و سرمایه گذار با توجه به سلیقه و میل و اشتیاق خود نسبت به یک موضوع خاص، جهت رسیدن به هدف مورد نظر خود تصمیم گیری می‌نماید. طبیعتاً مدیران شرکت هم جهت بهبود روش‌های دستیابی به ثروت تلاش می‌کنند اما آن‌ها هم با توجه به سطح دانش و آگاهی خود در نهایت با توجه به سلیقه خود به اتخاذ تصمیم می‌پردازند. در اینجاست که کاربرد های نسبت‌های مالی می‌تواند به این نحوه عمل در جهت تصمیم گیری بهتر کمک نماید.
برای تجزیه و تحلیل صورت‌های مالی از راه کاربرد نسبت‌های مالی دو روش عمده وجود دارد. در اجرای روش اول که «تجزیه و تحلیل مقایسه ای8» نامیده می‌شود، وضع مالی شرکت در یک زمان مشخص ارزیابی و عملکرد آن با عملکرد شرکت رقیب مقایسه می‌شود. در روش دوم که «تجزیه و تحلیل سنواتی یا سری زمانی9» نامیده می‌شود، عملکردهای شرکت در چند سال پیاپی با هم مقایسه می‌شود. این دو روش مکمل یکدیگر هستند و باید هر دو را بخشی از تجزیه و تحلیل صورت‌های مالی دانست (پی نوو، 1385).

2-5-1- تجزيه و تحليل مقايسه ای
برای تجزیه و تحلیل مقایسه ای به صورت‌های مالی شرکت بر اساس مقیاس مشترک نیازمندیم. گام دوم مقایسه عملکردهای شرکت با عملکرد سال‌های قبل است.

2-5-2- تجزيه و تحليل سنواتی
هدف از تجزیه و تحلیل سنواتی، قضاوت در مورد عملکرد شرکت در یک دوره زمانی چند ساله ی مشخص است. در این تجزیه و تحلیل به سه عامل توجه می‌شود:
روند اصلی داده های شرکت
تغییر جهت این روند
انحراف مهمی که برخی از داده‌ها نسبت به بقیه دارند.

2-5-3- کاربرد نسبت‌های مالی جهت ارزيابي عملكرد
به منظور ارزيابي شرايط مالي و نحوه عملكرد يك سازمان، تحليل گران نياز به معياری براي سنجش و مقايسه اطلاعات مالی منتشره شرکت دارند. تجزيه و تحليل و تفسير نسبت‌های مالي توسط تحليل گران ماهر و با تجربه اطلاعات مفيدي از موقعيت مالي مؤسسه به دست خواهد داد كه از صورت‌های مالي به تنهايي قابل استخراج نيست. اين گونه مقایسه‌ها يك ديد كلي راجع به شرايط مالي و عملكرد مديریت در بنگاه اقتصادی نشان خواهد داد (پورعلی، 1390).

2-5-4- کاربرد نسبت‌های مالي در تجزيه و تحليل اعتبارات
برخی مواقع محاسبه چند نسبت مالي براي مشخص نمودن وضعیت مالی سازمان غير ضروري است ولي در اغلب موارد اين تجزيه و تحليل و استفاده از چند نسبت مورد نیاز می‌باشد. هرچند ممکن است شرکت‌هایی وجود داشته باشند که با محاسبه یک نسبت موقعیت مالی و روند کاریشان آشکار گردد اما در اغلب موارد ممكن است يك نسبت مالی وضع شركت را به خوبی نشان ندهد. براي مشخص نمودن میزان اعتبار مشتريان، مديران مي‌تواند دقت خود را به سه نوع نسبت معطوف نمايند.
الف- با استفاده از تجزيه و تحليل نسبت جاري يا آني، می‌توان پرداخت بدهی‌های جاري را اندازه گيري نمود.
ب- با استفاده از تجزيه و تحليل نسبت بدهي به كل دارايي، می‌توان ميزان سرمايه گذاري سهامداران را سنجید.
ج- با استفاده از اندازه گيري هر يك از نسبت‌های سودآوري می‌توان از وضع مالي آتي شركت آگاه شد (پورعلی، 1390).

2-5-5- کاربرد نسبت‌های مالي در تجزيه و تحليل اوراق بهادار
تجزيه و تحليل نسبت‌هاي مالي براي ارزيابي سرمایه گذاری در اوراق بهادار، سهام و اوراق قرضه نيز مناسب مي‌باشد. در تجزيه و تحليل اوراق قرضه و اوراق بهادار تأكيد اساسي بر شناخت و پيش‌بيني سودآوري بالقوه شركت‌ها در دراز مدت است. از آنجایی که سودآوري شركت‌ها بستگي زيادي بر ميزان كارايي و نحوه اداره شركت دارد، و نیز تجزيه و تحلیل‌های مالي مي‌تواند اطلاعات جامعي در اين زمينه ارائه كند، كاربرد نسبت‌های مالی براي تحليل گران اوراق بهادار بسیار مفيد می‌باشد (پورعلی، 1390).

2-5-6 قدرت آينده نگری نسبت های مالی
بر اساس مطالعات تجربي که بر روي توانايي آينده نگري نسبت‌های مالي انجام شده است، با استفاده از تکنیک‌های مختلف آماري، ناکامی‌های شرکت‌های مورد مطالعه پيش بيني شده است. نتایج اين مطالعات، این‌طور بیان می‌نمود كه مجموعه‌اي از نسبت‌های مالي را می‌توان به منظور پيش بيني توانايي مالی و اعتباري بنگاه اقتصادی در بلند مدت مورد استفاده قرار داد. مطالعات عيني بر روي نسبت‌ها باعث شده است كه اهميت این‌گونه ابزارها در تجزيه و تحلیل‌های مالی بيش از پيش جنبه علمي و عملي به خود گيرد (پورعلی، 1390).

2-5-7- نقاط ضعف و قوت نسبت‌های مالی
کاربرد مناسب نسبت‌های مالی و تجزیه و تحلیل درست آن‌ها به شناخت نقاط قوت و ضعف این نسبت‌ها بستگی دارد. از مهم‌ترین نقاط قوت و مزایای این روش تجزیه و تحلیل نسبت‌ها می‌توان به موارد ذیل اشاره نمود:
محاسبه این نسبت‌ها نسبتاً ساده است.
با این نسبت‌ها معیاری برای مقایسه بین فعالیت شرکت در یک دوره زمانی به دست می‌آید و نیز می‌توان نسبت‌های محاسبه شده را با «متوسط صنعت» مقایسه کرد.
برای تعیین روند سنواتی شرکت و تغییراتی که احتمالاً در این روند رخ داده است و نیز تعیین اعداد غیرعادی می‌توان از روش تجزیه و تحلیل نسبت‌ها استفاده کرد.
در امر شناخت مشکلات شرکت‌ها محاسبه این نسبت‌ها سودمند است.
اگر روشی مبتنی بر تجزیه و تحلیل نسبت‌ها با روش‌های دیگر همانند روش‌های اقتصاد سنجی ادغام شود، این نسبت‌ها می‌تواند در فرآیند ارزیابی و قضاوت نقش مهمی ایفا کنند.
از مهم‌ترین نقاط ضعف و معایب این روش می‌توان نمونه های ذیل را برشمرد:
اگر فقط به یکی از این نسبت‌ها توجه شود، فایده چندانی نخواهد داشت.
نسبت‌ها راه حل مشکلات نیستند و با استفاده از این نسبت‌ها نمی‌توان به علل اصلی مشکلات شرکت پی برد و این نسبت‌های مالی تنها نشان دهنده و بیانگر وجود مشکلات هستند.
شخص تحلیلگر در تفسیر داده‌ها به سادگی دچار اشتباه می‌شود و احتمال دارد به راحتی آن‌ها را غلط تفسیر کند، برای مثال، کاهش مقدار یک نسبت، الزاماً به معنای وقوع رخدادی نامطلوب نیست.
تقریباً هیچ استاندارد قابل قبولی وجود ندارد که بتوان آن را مبنای مقایسه با نسبت یا مجموعه ای از نسبت‌ها قرار داد. نباید مبنای قضاوت را منحصراً نسبت‌هایی بدانیم که به اصطلاح «نسبت‌های صنعت» نامیده می‌شوند، زیرا نسبت‌های متعلق به عملکرد بیش از نیمی از شرکت‌ها کمتر از «نسبت‌های صنعت» مربوط هستند (پی نوو، 1385).

2-6- تداوم فعاليت
فرض تداوم فعالیت یکی از مفروضات بنیادی حسابداری که زیربنای طبقه بندی متداول حسابداری را فراهم می‌کند. بنا بر ماهیت این فرض واحد انتفاعی برای فعالیت در مدت نامحدود تشکیل شده است و به عنوان موجودیتی مستقل برای دستیابی به هدف‌های خود منابعی را در اختیار می‌گیرد و آنقدر فعالیت می‌نماید تا تمام تعهدات به وجود آمده را پوشش دهد. بقای هر واحد اقتصادی مستلزم استفاده مستمر از منابع موجود، ایفای به موقع تعهدات، تحصیل منابع جدید و قبول تعهدات تازه است.
هدف گزارشگری مالی ارائه اطلاعاتی است که سرمایه گذاران و استفاده کنندگان از گزارشات مالی، بتوانند پیش بینی و ارزیابی مناسبی از آینده شرکت داشته باشند. تداوم فعالیت ارتباط بین گذشته و آینده شرکت را در نظر می‌گیرد و تئوری ارزش از آن حمایت می‌کند. اگرچه فعالیت‌های اقتصادی دائماً تغییر می‌کنند، اما فرض می‌شود که هر واحد انتفاعی قادر است خود را با تغییر شرایط به نحوی وفق دهد که طرح‌ها و برنامه های موجود را اجرا، از دارایی‌ها برای مقاصدی که تحصیل شده‌اند استفاده، و تعهدات خود را به موقع ایفا کنند. بنابراین، چنانچه شواهد معتبری برای پیش بینی توقف تمام یا بخش عمده ای از فعالیت یک واحد انتفاعی در دست نباشد، حسابداری و گزارشگری با فرض تداوم فعالیت واحد های انتفاعی انجام می‌پذیرد (هیأت تدوین استانداردهای حسابرسی، 1385).
در هنگام وجود ابهام بر تداوم فعالیت واحد اقتصادی، موضوع باید به نحو دقیق بررسی و افشا گردد و سپس اگر با تجزیه و تحلیل‌های انجام شده افق روشنی نسبت به آینده عالیات واحد اقتصادی متصور نباشد ، گزارشگری مالی باید بر اساس فرض توقف فعالیت صورت پذیرد. در اینجاست که نقش اعتبار دهندگی حسابرسان بیش از پیش اهمیت می‌یابد و به عنوان ناظر بر صورت‌های مالی همواره باید در رسیدگی‌های خود به برقراری تداوم فعالیت در عملیات واحد اقتصادی توجه لازم مبذول دارند.

2-6-1- قوانين و استانداردهای حاکم بر تداوم فعاليت
در سال 1971 انجمن حسابداران رسمی آمریکا بیانیه شماره چهار هیأت اصول حسابداری (APB.4) را تحت عنوان «مفاهیم اساسی و اصول حسابداری صورت‌های مالی واحد های تجاری» صادر کرد. این بیانیه زمانی انتشار یافت که دوران رویکرد مفروضات بنیادی – اصول خاتمه یافته و دیدگاه هدف‌ها و استانداردها مطرح شده بود. منظور از تدوین و انتشار بیانیه شماره چهار، تبیین مفاهیم بنیادی گزارشگری مالی بود. این بیانیه مفهوم تداوم فعالیت را مثل طرح اساسی صورت‌های مالی طبقه بندی می‌نماید و نسبت به آن بیان می‌دارد که ادامه فعالیت واحد تجاری معمولاً در صورت‌های مالی مفروض است، مگر آنکه با توجه به یک سری مدارک و شواهد قابل استناد خلاف آن اثبات شود (شباهنگ، 1389).
کمیته استانداردهای بین‌المللی فرض تداوم فعالیت را به عنوان یکی از مفروضات بنیادی حسابداری شناخته است و آن را به شرح زیر تعریف می‌کند :
«فرض بر این است که هر واحد تجاری دارای تداوم فعالیت است، یعنی عملیات آن در آینده قابل پیش بینی ادامه دارد، به بیان دیگر فرض می‌شود که نه قصد بر این است که واحد تجاری منحل، یا عملیات آن به نحو قابل ملاحظه ای کاهش داده شود و نه ضرورت این کار احساس می‌شود» (سلیمانی، 1385).
از تعریف بالا می‌توان نتیجه گرفت که تداوم فعالیت به عنوان یک فرض بنیادی پذیرفته شده و توضیح آن ضروری نیست ، ولی در غیر آن باید به نحو مقتضی مورد افشا قرار گیرد و همچنین دلایل آن مطرح گردند چرا که عدم افشا می‌تواند موجب گمراهی استفاده کنندگان از صورت‌های مالی شود و بر اساس استاندارد بین‌المللی شماره 5 این موضوع مورد تأکید است که کلیه اطلاعات با اهمیتی که برای قابلیت فهم بهتر صورت‌های مالی ضروری است، باید افشا شود.
همچنین بیان می‌دارد: «زمانی که بر اثر زیان‌های وارده بیش از نصف سرمایه شرکت از بین رفته باشد، هیأت مدیره مکلف است سهامداران را به مجمع عمومی فوق‌العاده دعوت کرده تا در مورد انحلال شرکت و یا تقلیل سرمایه آن تصمیم بگیرند». این روش ارزیابی تداوم فعالیت از جهت محاسباتی آسان بوده و نیز پشتوانه قانونی و قابل استناد برای محاسبات آن موجود می‌باشد (سلیمانی، 1385).
در ایران هدف از انتشار استاندارد حسابرسی مربوط به تداوم فعالیت، ارائه راهنمایی‌های لازم درباره مسئولیت حسابرسان در حسابرسی صورت‌های مالی، نسبت به برقرار بودن فرض تداوم فعالیت به عنوان مبنایی برای تهیه صورت‌های مالی است. حسابرس باید در جریان برنامه ریزی و اجرای روش‌های حسابرسی، نسبت به برقرار بودن فرض تداوم فعالیت اطمینان حاصل نماید. در استاندارد شماره 57 حسابرسی به نحوه ارزیابی حسابرس از تداوم فعالیت شرکت‌های مورد رسیدگی و مسئولیت وی حین برخورد با شواهد ناقض تداوم فعالیت پرداخته شده است.

2-6-2- ارزيابی تداوم فعاليت با استفاده از گزارش حسابرسان
در این شیوه ارزیابی جهت شناسایی شرکت‌هایی که دارای تداوم فعالیت هستند از سایر

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه رایگان درباره دارایی ها، ورشکستگی، نسبت های مالی Next Entries پایان نامه رایگان درباره تداوم فعالیت، جریان های نقدی، حسابداری مالی