پایان نامه رایگان با موضوع مواد غذایی، منابع غذایی، فنیل آلانین

دانلود پایان نامه ارشد

پایینتر از 10 درصد غیر فعال باقی می ماند. با افزایش میزان رطوبت سیستها به بالاتر از 10 درصد و قرار گرفتن آنها در مجاورت اکسیژن کافی فعالیتهای متابولیکی جنین شروع می شود.

دوره های رشد آرتمیا عبارتند از :
1– دوره پیش ناپلیوسی Pre-nauplius period
2– دوره ناپلیوسی (اینستار یک) Nauplius period
3– دوره متاناپلیوسی (اینستار دو تا پنج) Meta-nauplius period
4– دوره پست متاناپلیوسی ( اینستار شش تا دوازده ) Post meta nauplius period
5– دوره پست لاروی ( اینستار سیزده تا هفده ) Post larval period
6– مرحله بلوغ Adult period
دوره ناپلیوسی: 14 الی 36 ساعت بعد از آماده شدن شرایط رشد برای سیستها پوسته خارجی سیستها ترک می خورد و لارو به تدریج خارج می شود، لارو در حال خروج از پوسته سیست را پیش ناپلیوس E1 می گویند. لارو به محض خروج از سیست هنوز در یک غشاء نازک و شفاف به نام غشاء تفریخ قرار دارد که این حالت را پیش ناپلیوس مرحله E2 گویند (Anderson, 1967).
2-8-2- ناپلیوس
اندازه آن 400 الی 500 میکرومتر است. لارو آرتمیا در دوره ناپلیوسی که تقریباً 12 ساعت طول می کشد فقط از مواد ذخیره ای خود استفاده می کند (Bengtson et al., 1991).
2-8-3- متاناپلیوس ها
اصطلاح متاناپلیوسها به لارو آرتمیا در اینستارهای ۵-۲ اطلاق می شود اکثر ناپلیوسها پس از تفریخ ذخیره غذایی خود را حداکثر تا 3 الی 4 روز مصرف می کنند و در صورت عدم تغذیه از گرسنگی می میرند بنابراین جهت استفاده از متاناپلیوسها به عنوان غذای آبزیان بهتر است اول به خود آنها غذا داده شود (Bengtson et al., 1991). این به این معنا است که آنها را بایستی با استفاده از جلبک تغذیه نمود و به همین دلیل استفاده از متاناپلیوسها در پرورش آبزیان محدود بود ولی در سالهای اخیر با معرفی روش های غنی سازی آرتمیا، روش ساده تری جهت پرورش آرتمیا تا مراحل متاناپلیوسی ارائه گردیده که امروز در سراسر جهان مورد استفاده قرار می گیرد (Bengtson et al., 1991). مهمترین عامل که بهره برداری از متاناپلیوسها را محدود می نماید اندازه بزرگ آنهاست (اندازه متاناپلیوسها در مراحل مختلف رشد بین 500 الی 800 میکرومتر می باشد. لارو بسیاری از ماهیها و سخت پوستان تا چند روز و حتی گاهی تا چند هفته پس از شروع تغذیه قادر به استفاده از ذرات غذایی به این بزرگی نیست (Bengtson et al., 1991; Sorgeloos, 1997).
از طرف دیگر آبزیانی که می توانند از متاناپلیوسها استفاده نمایند از ارزش غذایی افزوده آنها که احتمالاً با تغذیه از جلبک و یا غنی سازی کسب نموده اند بهره مند می شوند. استفاده از متاناپلیوسها برای تغذیه این تیمار از آبزیان از اهمیت ویژه ای برخوردار است، علاوه بر این میزان انرژی موجود در هر متاناپلیوس نیز به مراتب بیشتر از لارو تازه تفریخ یافته است بنابراین در مقایسه با تغذیه از لاروهای تازه تفریخ یافته که از نظر اندازه نیز احتمالاً چندان مقبول نیستند آبزی شکارچی در طی تغذیه از متاناپلیوس ها با صرف انرژی کمتر مواد غذایی و ارزش انرژی زایی مورد نیاز خود را بدست می آورد (Bengtson et al., 1991).
2-8-4- پست متاناپلیوس
با پنجمین پوست اندازی دوره متاناپلیوس به پایان می رسد و لارو وارد دوره پست متاناپلیوسی می گردد که دارای هفت مرحله رشد است این مرحله از پست متاناپلیوسی یک اینستار شش شروع و به پست متاناپلیوسی هفت یا اینستار دوازدهم ختم می شود (Bengtson et al., 1991).
2-8-5- دوره پست لاروی
دوره پست لاروی بعد از اینکه مرحله پست متاناپلیوس به پایان می رسد، شروع می شود و دوره قبل از بلوغ می باشد دوره پست لاروی پنج مرحله دارد و شامل اینستار 13 الی 17 می باشد، تغییرات اساسی در این مدت عبارتند از :
رشد پایکهای چشمی و بزرگتر شدن چشمهای مرکب، رشد اندامهای تولید مثلی نر و ماده، کوچک شدن شاخکها در آرتمیای ماده، رشد شاخکها در آرتمیای نر و داسی شکل شدن آنها (Sorgeloos et al., 1976).
2-8-6- آرتمیا های جوان و بالغ
این دو شکل آرتمیا که به وسیله کشت متمرکز در آزمایشگاه یا به صورت کشت وسیع آن در استخرها و یا از زیستگاههای طبیعی آرتمیا بدست می آید اهمیت بسیار زیادی خصوصاً برای پرورش میگوی پنائید دارد و تحت عنوان بیومس آرتمیا شناخته می شود (Bengtson et al., 1991) در حالیکه ناپلیوسها فاقد برخی از اسیدهای آمینه اصلی از جمله هیستیدین، متیونین، فنیل آلانین و ترئونین هستند، آرتمیاهای بالغ دارای مقادیر کافی از کلیه اسیدهای آمینه اصلی می باشند (Bengtson et al., 1991).
اسکلت خارجی آرتمیای بالغ فقط یک میکرومتر ضخامت دارد بنابراین بدون هیچگونه آماده سازی ثانویه می تواند مورد استفاده قرار گیرد. آرتمیاهای جوان و بالغ را می توان به راحتی به هنگام تخلیه منبع کشت با استفاده از یک فیلتر جمع آوری نمود و در حوضچه ها یا استخرهای وسیع نیز می توان به وسیله یک قایق و با استفاده از یک تور ظریف آرتمیاها را صید کرد و یا اینکه با قرار دادن یک تور ظریف بین دو استخر و پمپاژ آب از استخر کشت آرتمیا به درون استخر مجاور آنها را جمع آوری نمود نمونه های صید شده را می توان به صورت زنده به خورد آبزیان داد و یا اینکه آنها را بصورت یخ زده و یا خشک شده تحت سرمای شدید جهت استفاده در آینده ذخیره نمود (Bengtson et al., 1991).
زیتودۀ آرتمیا هم از نظر رشد و هم از نظر سرعت رسیدن به بلوغ جنسی، برای میگوهای جوان غذای مناسبی می باشد. از کاربردهای دیگر بیومس زنده آرتمیا استفاده از آن جهت تغذیه ماهیان زینتی می باشد (Bengtson et al., 1991).
2-9- تغذيه‌ آرتميا
معمولاً این موضوع مورد پذیرش می باشد که آرتمیا دارای تغذیۀ فیلتر کنندگی غير انتخابي‌2بوده و غذاهای مورد تغذیۀ آن را ریز جلبک ها، پروتوزوآها، باکتریها، دیتروس های آلی و غیره تشکیل می باشد. دامنه ذرات غذایی کوچکی که آنها تغذیه می کنند بین 1 تا 50 میکرومتر می باشد (DAgostino, 1980; Van Stappen, 1996; Dhont & Sorgeloos, 2002).
Fernandez در سال (2001) نتیجه گرفت که اندازه غذا برای آرتمیا در دامنه 5/27-8/6 میکرومتر و اندازه مطلوب آن 16 میکرومتر می باشد. در استخرهای بزرگ با کشت های گسترده، جمعیت های آرتمیا در زیستگاهای طبیعی معمولاً وابسته به ریز جلبک های طبیعی در دسترس به عنوان منابع غذایی هستند (Wurtsbaugh & Gliwicz, 2001; Zmora et al., 2002).
عوامل‌ مختلفی‌ ممكن‌ است‌ ميزان ‌فيلتراسيون‌، ميزان‌ دريافت‌ مواد غذايي‌ و يا جذب‌ و تركيب‌ آنها را در دستگاه‌ گوارش‌ آرتمیا تحت‌ تأثير قرار دهند و كلا رفتار تغذيه‌اي‌ آنها را تغيير دهند، اين‌ عوامل‌ عمدتاً به‌ كيفيت‌ و كميت‌ غذاي‌ آنها، مرحله‌ رشد لارو و شرايط پرورشي آرتمیا‌ بستگي‌ دارد (Sorgeloos et al., 1987). آرتميا مي‌تواند از ميكروفلور خارجي ‌به‌ عنوان‌ بخشي‌ از غذاي‌ خود تغذيه‌ نمايد. باكتريها و پروتوزئرها كه‌ به‌ راحتي‌ در محيطهاي‌ پرورش‌ آرتميا رشد مي‌كنند با مصرف‌ بخشي‌ از غذاي‌ آرتميا، مواد مغذي‌ اساسي‌ مورد نياز آرتميا را سنتز مي‌كنند و به‌ اين ‌ترتيب‌ كمبودهاي‌ احتمالی‌ را در تركيب‌ غذايي‌ آرتميا برطرف‌ مي‌نمايند. از آنجائيكه‌ باكتری ها درجيره‌ غذايی‌ آرتميا مداخله‌ مي‌كنند تركيب‌ غذايي‌ خوراك‌ آرتميا، نقش‌ اصلي‌ را در انتخاب ‌غذاهاي‌ مناسب‌ براي‌ پرورش‌ انبوه‌ آرتميا ايفا نمي‌كند بلكه‌ فاكتورهاي‌ مهم‌ براي‌ انتخاب‌ يك‌ خوراكي‌ مناسب‌ براي‌ آرتميا عبارتند از:
1- سهولت‌ دسترسي‌ به‌ غذا و قيمت‌ آن‌
2- اندازه‌ ذرات‌ غذايي‌ (ترجيحاً ذرات‌ بايد كمتر از 50 ميكرومتر باشد)
3- قابليت‌ هضم‌ غذا توسط آرتميا
4- قابليت‌ نگهداري‌ غذا در انبار
5- قابليت‌ حلاليت‌ غذا در آب‌ (بايستي‌ حداقل‌ باشد)
6- قابليت‌ ضريب‌ تبديل‌ غذايي‌ آن‌ توسط آرتميا
7- قابليت‌ شناوري‌ ذرات‌ غذايي‌ در آب‌.
مکانیسم تغذیه غذا توسط آرتمیا خاص بوده و غذا بطور مستقیم مصرف نشده بلکه ابتدا غذا بصورت بسته های غذایی درآمده و با سرعت به سمت دهان منتقل می شوند. پاهای آرتمیا به اندازه پهنای خودشان به طرف جلو حرکت کرده آب از بخش زیرین دراین فضا مکش می یابد و موهای ریز فیلتر کننده ذرات غذایی را از جریان ورودی جمع آوری می کنند آب با ضربه ای به بیرون خارج شده و غذا در شیاری در پایه پاها باقی می ماند این شیار غده هایی دارد که یک ماده چسبنده ای ترشح می کند که غذا را بصورت توپ هایی جمع آوری کرده و تارهای ریز این بسته های غذایی را به طرف جلو و دهان حرکت می دهند (Sorgeloos et al., 1987).
2-10- استراتژي‌ تغذيه
از آنجائيكه‌ آرتميا يك‌ موجود پاليدخوار است‌ و بطور مداوم‌ تغذيه‌ مي‌كند بيشترين‌ رشد آرتميا و كمترين‌ ته‌نشيني‌ غذاي‌ مصرف‌ نشده‌ زماني‌ حاصل‌ مي‌شود كه‌ غذا بصورت‌ تدريجي‌ دراختيار آنها قرار گيرد. هنگامي كه‌ براي‌ تغذيه‌ آرتميا از پروتئينهاي‌ تك‌ سلولي‌ (جلبك‌ يا مخمر) استفاده‌ مي‌شود غلظت‌ آنها بايستي‌ كمي‌ بالاتر از حداقل‌ غلظت‌ مصرف‌ بحراني‌ باشد كه‌ البته ‌براي‌ گونه‌هاي‌ مختلف‌ جلبك ها در مراحل‌ مختلف‌ رشد آرتميا، غلظت‌ بحراني3‌ متفاوت ‌مي‌باشد. لذا میزان جلبک را در تانکر باید چندین بار در روز تعیین نمود و زمان ته نشینی آنها را باید طوری تنظیم کرد تا همیشه مقدار جلبک بالاتر از غلظت حداقل مصرف باشد (Lavens & Sorgeloos, 1996) هنگامی که از خوراکی های خشک که شامل ذرات نامنظم غذا هستند و در درون تانکر پرورشی قابل شمارش نیستند، جهت تغذیه آرتمیا استفاده می شوند از معیار دیگری برای تنظیم میزان غذا در درون تانکر استفاده می گردد. این معیار در واقع ارتباطی است که بین میزان بهینه غذا و شفافیت آب تانکر وجود دارد. غلظت غذا در یک تانکر عموما با تعیین شفافیت آب به کمک یک سشی دیسک ساده اندازه گیری می شود. تجربیات بدست آمده در این زمینه نشان می دهد که اگر در طی هفته اول پرورش آرتمیا، میزان شفافیت آب بین 15 الی 20 سانتیمتر باشد میزان مواد غذایی در تانکر در حد بهینه می باشد.
Coutteau و Sorgeloos (1991) در آزمايشات‌ خود با مخمر نانوايي‌ مشاهده‌ كردند كه‌ ميزان‌ مصرف ‌شدن‌ آنها از 500 سلول‌ در هر ميكروليتر در آرتمياي‌ دو روزه‌ به‌ 100 سلول‌ در آرتميايي‌ كه‌ يك‌ هفته ‌و يا بيشتر از عمرش‌ مي‌گذرد كاهش‌ مي‌يابد. براي‌ جایگزینی مخمر با جلبك‌ دوناليلا معمولا در مقابل‌ هر سه‌ سلول‌ مخمر از يك‌ سلول‌ جلبك‌ استفاده‌ مي‌شود. روده‌ آرتميا كه‌ خوب‌ تغذيه‌ كرده‌ كاملا پر ديده‌ مي‌شود و فضولات‌ خود را بصورت‌ فشرده‌ و تكه‌تكه‌ دفع‌ مي‌كند. در حاليكه‌ روده‌ آرتميايي‌ كه‌ غذاي‌ كمتري‌ خورده‌ و سوءتغذيه‌ دارد خالي‌ است‌ و يا مقدار كمي‌ مواد غذايي‌ در آن‌ ديده‌ مي‌شود و فضولات‌ آبكي‌ دفع ‌مي‌كند (Sorgeloos et al., 1986).
مواد غذايي‌ متفاوتي‌ براي‌ تغذيه‌ آرتميا مورد استفاده‌ قرار مي‌گيرد که در اينجا تعدادي‌ از آنها بطور خلاصه‌ معرفي‌ مي‌ گردند‌.

2-10-1- جلبکهای تک سلولی4
غالباً جلبک های تک سلولی اولین غذایست که در پرورش روتیفر و آرتمیا مورد استفاده قرار می گیرند. باکتری ها ضریب رشد جلبک را افزایش می دهند (Suminto et al., 1997). با این حال، ممکن است باکتری ها مانع رشد جلبک ها نیز گردند (Munro et al., 1995). زمانیکه باکتری ها به عنوان پروبیوتیک در پرورش لاروی یا در روش های آب- سبز مورد استفاده قرار می گیرند شناسایی دقیق آنها ضروری می باشد.
دونالیلا یک جلبک سبز تک سلولی دو تاژکه و بدون دیواره سلولی است. گونه تیپیک آن دونالیلا سالینا5 می باشد. این جنس اولین بار در سال 1838 توسط Dunal در سواحل مدیترانه فرانسه بدست آمد که بعدها در سال 1905 توسطTeodoresco توصیف شد و به نام دونال نام گذاری شد. این شخص اولین کسی بود که دریافت رنگ قرمز آبگیرهای فوق اشباع از نمک بدلیل وجود این جلبک است. جلبک دونالیلا یکی از بهترین جنس های مورد مطالعه در شاخه کلروفیته آ با 27 گونه می باشد. جنس دونالیلا،

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه رایگان با موضوع آبزی پروری، چرخه زندگی، دریاچه ارومیه Next Entries پایان نامه رایگان با موضوع رنگین کمان، مواد محرک