پایان نامه رایگان با موضوع رنگین کمان، مواد محرک

دانلود پایان نامه ارشد

جلبک سبز تک سلولی بسیار معتبر برای تولیدات اولیه در شوری بالا در محیط های مختلف جهانی می باشد و در محیط های با غلظت بالای نمک (Halophyte) زندگی می کند. دونالیلا سالینا از جمله جلبک هایی است که حاوی رنگدانه بتاکاروتن و اسیدهای حلال مواد محرک ایمنی مانند فیکوسیانین، پلی ساکاریدها، آهن و روی می باشد (Qureshi & Ali., 1996). بتاکاروتن یکی از رنگدانه های طبیعی با خاصیت آنتی اکسیدانی قوی است (Edge et al., 1997) و به دلیل خاصیت آنتی اکسیدانی و ضد سرطانی که این رنگدانه دارد از آن در تهیه مکمل های غذایی و مواد دارویی استفاده می شود(Tim et al., 2007) . تغذیه با جلبک دونالیلا، به دلیل وجود مقدار فراوان بتاکاروتن باعث افزایش فعالیت کمپلمان (عامل مکمل) و لیزوزیم شده و در نهایت باعث افزایش سطوح ایمنی بدن می شود (Amar et al., 2004).
بدون‌ ترديد بهترين‌ نتايج‌ پرورش‌ آرتميا با ریزجلبک ها حاصل‌ شده‌ است ولی تولید کنترل شدۀ جلبک های تک سلولی فعالیتی نسبتا پیچیده و پرهزینه بوده و عموما صرفه اقتصادی ندارد مگر اینکه محصول نهایی دارای ترکیبات مهم یا کاربرد های ارزشمندی باشد و سود کافی را تضمین نماید. مواردی که منابع انبوهی از جلبک های تک سلولی با هزینه پایین برای پرورش آرتمیا دردسترس هستند، نادر هستند. پروژه پرورش ماهیان دریایی با استفاده از جریان های فراچاهنده6 نمونه ای از هزینه پائین بدست آوردن جلبک می باشد مثلا در جزیره ویرجین (Tobias et al., 1979) که در آنجا جریان های غنی از مواد مغذی اقیانوسی با شکوفایی بالایی از جلبک کتوسروس به درون استخرها پمپاژ می شود. در یک سیستم پرورشی جریان باز محصولی تا 20 کیلوگرم وزن مرطوب میگوی آب شور به ازای هر مترمکعب در زمان 2 هفته تولید شده است.‌ بنابراين‌ استفاده‌ از آنها معمولا فقط به‌ جاهايي‌ محدود مي‌شود كه‌ توليد جلبكها در كنار پرورش‌ آرتميا به‌ عنوان‌ يك‌ فعاليت‌ جانبي‌ وجود دارد. البته‌ بايد به‌ خاطر داشت‌ كه‌ همه‌ جلبكهاي‌ تك‌ سلولي‌ نیز براي‌ رشد آرتميا مناسب‌ نيستند‌ مثلا Stichococcus و Chlorella ديواره‌ سلولي‌ ضخيمي‌ دارند و آرتميا قادر به‌ هضم‌آنها نيست‌، کوکوکلوریس (Coccochloris) با توليد مواد‌ ژلاتيني‌ در امر تغذيه‌ آرتميا ایجاد محدودیت مي‌نمايد و برخي‌ از دينوفلاژله‌ها مواد سمي‌ توليد مي‌كنند. استفاده‌ از جلبكهاي‌ مناسب‌ هميشه‌ با نتايج‌ خوبي‌ همراه‌بوده‌ است‌ ولي‌ قيمت‌ بالاي‌ آنها و همچنين‌ اجزاء محلول‌ درآب‌ آنها كه‌ باعث‌ تغيير كيفيت‌ آب‌ محيط پرورش‌ آرتميا مي‌شود، از نكات‌ منفي‌ استفاده‌ از جلبكها مي‌باشد (Sorgeloos et al., 1986).
2-10-2- مخمرها
مخمر آبجو یا نانوایی (Saccharomyces cerevisiae)، یک محصول طبیعی صنعت آبجوسازی بوده و شامل ترکیبات محرک ایمنی مختلفی مثل β- گلوکان ها، اسیدهای نوکلئیک، الیگوساکاریدهای Mannan و کیتین می باشد. این میکروارگانیزم رشد، پاسخ های ایمنی و مقاومت در برابر بیماری گونه های مختلف آبزیان از جمله ماهی قزل آلای رنگین کمان (Siwicki et al., 1994)، سیم دریایی سرطلایی(Ortuno et al., 2002) و باس راه راه هیبرید (Lara-Flores et al., 2003; Li & Gatlin III, 2003, 2004) را افزایش می دهد. همچنین ممکن است دیواره سلولی این مخمر دارای ترکیبات غیر مغذی خیلی مهمی از جمله پلیمرهای مانوز متصل به پپتیدها (مانوپروتئین)، پلیمرهای گلوکز (گلوکان ها)، کیتین به میزان جزئی (Cabib et al., 1982) و اسیدهای نوکلئیک (Rumsey et al., 1992) باشد که برای سلامت آبزیان، سودمند هستند.
برداشت کامل دیواره سلولی سبب تولید عصاره مخمر شده که پروتئین موجود در عصاره مخمر به میزان زیادی، قابل هضم است و همان طور که دیواره سلولی برداشته می شود محتوای پروتئین بیشتری نسبت به مخمر کامل یا هیدرولیز شده بدست می آید. مخمر کامل به دلیل نیاز به هضم دیواره سلولی توسط آرتمیا، کمتر از عصاره مخمر ، قابل هضم می باشد. از طریق هیدرولیز آنزیمی که در آن، برخی ساختارهای دیواره سلولی شکسته می شوند و اجازه هضم موثرتری را در روده جانوران می دهد، قابلیت هضم مخمر با تولید مخمر هیدرولیز شده افزایش می یابد. به هرحال، اگرچه قابلیت هضم افزایش می یابد، از آنجا که مواد دیواره سلولی باقی می مانند محتوای پروتئین در حد پایینی باقی می ماند (Fegan, 2007).
پروتئينهاي‌ تك‌ سلولي‌ داراي‌ ويژگيهاي‌ مهمي‌ هستند كه‌ استفاده‌ از آنها را به‌ عنوان‌ يك‌ جایگزین خوب‌ براي‌ ميكروآلگها ممكن‌ مي‌سازد، اين‌ ويژگيها عبارتند از:
-قطر سلولها معمولا كمتر از 20 ميكرومتر هستند.
-تركيب‌ و ارزش‌ غذايي‌ آنها تقريبا در حد كاملي‌ است‌.
-ديواره‌ سلولي‌ محكم‌ آنها مانع‌ نشت‌ مواد محلول‌ در آب‌ شده‌ و در نتيجه‌ اثر منفي‌ آن‌ بر كيفيت‌ آب‌ كمتر مي‌باشد.
-به‌ آساني‌ و با قيمت‌ مناسب‌ قابل‌ دسترس‌ هستند.
هضم‌ برخي‌ از مخمرها نيز براي‌ آرتميا مشكل‌ است‌ بنابراين‌ يا بايستي‌ به‌ كمك‌ آنزيم هاي‌ مناسب‌ ديواره‌ سلولي‌ آنها را كاملا حذف‌ نمود و يا اينكه‌ به‌ همراه‌ آنها از جلبك هاي‌ تك‌ سلولي ‌نيز استفاده‌ كرد تا ميزان‌ هضم و جذب و نرخ‌ رشد آرتميا تضمين‌ گردد (Johnson, 1980).
2-10-3- باکتریها
باکتریها ممکن است به صورت مستقیم به عنوان منبعی از پروتئین و اسیدهای آمینه برای آرتمیا مورد مصرف قرار گیرند و همچنین برای هضم غذای مصرفی شرکت کنند. همچنین باکتری های لیز شده (تجزیه شده) در سیستم گوارشی آرتمیا احتمالاً آنزیم هایی آزاد می کنند که در لوله گوارشی فعال باقی بمانند (مثل آنزیم های حاصل از ترشح توسط باکتری ها) و این ممکن است تواناییهای هضمی بیشتری را برای آرتمیا مهیا سازند. به همین نحو، آنزیم های خارج سلولی تولید شده توسط باکتریها ممکن است در شکستن ترکیبات مقاوم و سخت هضم غذا کمک کند. همچنین می توان فرض کرد که مواد حل شده که معمولاً برای آرتمیا غیر قابل دسترس می باشد به زیتوده باکتریایی با اندازه ذره غذایی مناسب و نتیجه بخش قابل دسترس همانند منبع غذایی معلق در محیط پرورشی تبدیل گردد (Douillet, 1987).
مشخص شده است که باکتریها نتایج سودمندی در اثر تغذیه آرتمیا، به صورت سویه های باکتریایی اضافه شده به محیط کشت آکسنیک (Axenic) آرتمیا با دیگر غذاها داشته و ثابت شده که برخی از سویه های باکتریایی توانایی بهبود میزان بقاء و رشد در آرتمیا می گردند (DAgostino, 1980).
همین طور، نتیجه پرورش آرتمیا تحت شرایط غیر استریل معمولاً تولید زیتوده بیشتری نسبت به شرایط عاری از عوامل باکتریایی دارد که نشان از استعمار سریع قسمتی از ذرات غذایی بوسیله باکتریها و افزایش ارزش غذایی ماده غذایی مصرف شده می باشد (Douillet, 1987). استعمار غذا بوسیله باکتریها حتی ممکن است زمانیکه محصولات فرعی کشاورزی مثل سبوس برنج برای کمک به پرورش آرتمیا استفاده می شود می تواند ضروری و لازم باشد (Douillet, 1987).
تحقیقات زیادی با هدف اینکه آرتمیا را میتوان منحصرا از باکتریها به عنوان تنها منبع غذایی پرورش داد با شکست روبرو شده است (DAgostino, 1980; Seki, 1964). با این حال، و Gorospe و Nakamura (1996) یک گونه ای از باکتری Pseudomonas sp. را یافتند که توانایی به تأخیر انداختن مرگ آرتمیا زمانیکه هیچ غذای برای آنها وجود نداشت را داشتند و آنها به عنوان غذا توسط آرتمیا مصرف شده اند. Rico-mora و Voltolina (1995) در استفاده از چندین سویه باکتریایی استخراج شده از محیط پرورش دیاتومه در این موضوع به نتیجه مشابهی رسیدند.
Yasuda و Taga (1980) یک سویه ای از باکتری Acinetobaeter را یافتند که توانایی کمک به پرورش متراکم آرتمیا را داشتند. سویه ای از باکتریlnp3 ،Flexibacter، به عنوان تنها منبع غذایی از مرحله ناپلی تا پیش بلوغ در طول 8 روز زندگی آرتمیا بقاء و رشد ( به ترتیب 88% میزان بقاء و 5 میلی متر طول کل آرتمیا) را بهبود بخشیده است با وجود 7 برابر بودن بیوماس باکتریایی نسبت به بیوماس جلبکی بایستی بازده رشد مشابهی داشته باشند (Intriago & Jones, 1993).
باکتریها از طریق در اختیار قرار دادن منابع بزرگ پروتئین و اسیدهای آمینه برای میزبان ارزش تغذیه ای دارند (Gorospe et al.,1996; Uchida et al., 1997).
در پرورش متراکم روتیفر گونۀ براکینوس پلیکاتیلیس7 باکتریهای تولید کننده ویتامین B12 وجود داشته و منبع مکملی از ویتامین B12را تهیه می کنند که این ماده عامل محدود کننده ای برای پرورش با مخمر نانوایی می باشد(Yu et al., 1988) .
همچنین Intriago و Jones(1993) اشاره کردند که باکتریها در هضم جلبک های تک سلولی همکاری می کنند اگر چه شواهد قانع کننده ای وجود نداشت.
2-10-4- محصولات فرعی صنايع‌ غذايي و کشاورزی‌
به نظر مي‌رسد كه‌ توليدات‌ فرعی غير محلول‌ صنايع‌ غذايي و‌ توليدات‌ جانبی ‌كشاورزي‌ (مانند سبوس‌ برنج‌، سبوس‌ ذرت‌، كنجاله‌ سويا و آب‌پنير و…) غذاي‌ بسيار مناسبي‌ براي‌ توليد انبوه آرتميا باشد. مهمترين‌ مزيت‌ آنها قيمت‌ بسيار پايين‌ و موجود بودن‌ آنها در همه‌ جاي‌ دنيا مي‌باشد. از طرف‌ ديگر ثبات‌ و دوام‌ كيفيت‌ غذايي‌ و تأمين‌ آن ‌بصورت‌ خشك‌ و قابليت‌ نگهداري‌ از آنها براي‌ مدت هاي‌ طولاني‌ بدون‌ كاهش‌ ارزش‌ غذايي‌ آنها نیز به‌ همان‌ اندازه‌ اهميت‌ دارد. اين‌ نوع‌ خوراكها بايستي‌ در جاي‌ خشك‌ و ترجيحا سرد نگهداري‌ شود (Sorgeloos et al., 1986).
آرتميا از مواد محلول‌ در آب‌ تغذيه‌ نمي‌كند‌، اين‌ مواد توسط باكتريها تجزيه‌ شده‌ وتدريجا با توليد مواد سمي‌ نظير آمونياك‌ و نيتريت‌ باعث‌ تخريب‌ كيفيت‌ آب‌ مي‌شود. بنابر اين‌قبل از مصرف غذاهايي‌ كه‌ داراي‌ مقدار زيادي‌ پروتئينهاي‌ محلول‌ در آب‌ هستند (نظير سبوس ها) ضروری است ‌ابتدا بخش‌ محلول‌ آنها كاملا حذف‌ شود و سپس‌ براي‌ تغذيه‌ آرتميا استفاده‌ گردد.
درحالیکه در سیستم های پرورش در حجم های کوچک که بصورت نیمه متراکم و متراکم می باشد غالباً غذای آن محصولات جانبی کشاورزی و کارخانجات فرآوری غذایی شامل کودهای آلی، سبوس برنج، سبوس ذرت، پروتئین سویا، آب پنیر و غیره به عنوان غذاهای کامل یا غذاهای تکمیلی محسوب می شود این غذاها رشد و تولید مثل آرتمیا را تأمین می کنند. زمانیکه این غذاها توسط این باکتریها تجزیه می شوند به حاصلخیزکننده هایی تبدیل می شوند که می تواند برای تولید غذاهای طبیعی جهت تغذیۀ آرتمیا مثل باکتریها، مخمر، جلبک ها و انواع مختلفی از میکروارگانیسم ها بکار بروند (Baert et al., 1997; Teresita et al., 2003; Zmora & Shpigel, 2006).
سبوس گندم محصول فرعی حاصل از آسیاب گندم ((Triticum aestivum است که ترکیبی از غلاف (Pericarp) و بافتهای بیرونی دانه می باشد و شامل لایه ماده آلبومینی دانه یا ذرات پروتئینی آن (Aleurone) است. براساس وزن خشک، سبوس گندم تقریباَ محتوی %17 پروتئین و %70 کربوهیدرات است که حدود %80 آن را سلولز و همی سلولز تشکیل می دهد. بخش اعظم پروتئین سبوس و مواد مغذی آن در سلولهای لایه آلبومینی دانه قرار دارند (Saunders et al., 1972).
سبوس برنج محصول فرعی حاصل از آسیاب برنج (Oryza sativa) است و شامل لایه های سبوس (غلاف، پوشش دانه، هسته و بخش آلبومینی) و جنین دانه می باشد (Rohrer & Siebenmorgen., 2004). سبوس برنج فعالیتهای آنتی اکسیدانی قوی در سیستم های غذایی مختلف نشان می دهد (Nanua et al., 2000).
ظرفیت آنتی اکسیدانی بالای سبوس برنج قهوه ای اساساَ مربوط به خاصیت آنتی اکسیدان های چربی دوست (Lipophilic) آن می باشد که شامل γ-oryzanol، Tocopherols و Tocotrienol می باشد (Quereshi et al.,1997; Cicero & Gaddi., 2001).
فیبر تغذیه ای ترکیبی از پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای و لگنین می باشد که در داخل روده درجات مختلفی از تخمیر توسط باکتریهای ساکن در آنجا صورت گرفته و تولید SCFA (اسیدهای چرب زنجیر کوتاه) نموده و در اختیار سلول های اپیتلیال روده قرار می دهند.
اگرچه ارزش غذایی

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه رایگان با موضوع مواد غذایی، منابع غذایی، فنیل آلانین Next Entries پایان نامه رایگان با موضوع آبزی پروری، بلوغ جنسی، مواد غذایی