پایان نامه رایگان با موضوع آبزی پروری، دریاچه ارومیه، منابع غذایی

دانلود پایان نامه ارشد

رتمیا 10
شکل3-1- دو نمای میکروسکوپی از جلبک تک سلولی دونالیلا سالینا 40
شکل3-2- پرورش جلبک در آزمایشگاه پرورش جلبک در پژوهشکده مطالعات دریاچه ارومیه 40
شکل3-3- رویه تولید کشت جلبک به روش Batch culture. 43
شکل3-4- پرورش آرتمیا در بطری های 5/1 لیتری 47
شکل3-5- مخروط های شیشه ای شش لیتری مورد استفاده در پرورش آرتمیا 48
شکل3-5- استخراج آنزیمی 52
شکل4-1- اثر متقابل پروبیوتیک- نوع غذا در طول کل آرتمیا فرانسیسکانا 56
شکل4-2-اثر نوع غذای مصرفی بر روی درصد بازماندگی آرتمیا فرانسیسکانا 57
شکل4-3-اثر نوع غذای مصرفی بر روی ضریب تبدیل غذایی آرتمیا فرانسیسکانا 58
شکل4-4-اثر نوع غذای مصرفی بر روی نرخ رشد ویژهً آرتمیا فرانسیسکانا 59
شکل4-5-اثر نوع غذای مصرفی بر روی درصد رطوبت لاشه آرتمیا فرانسیسکانا 61
شکل4-7-درصد خاکستر مربوط به تیمارهای غذایی مورد آزمایش با آرتمیا فرانسیسکانا 63
شکل 4-8- درصد چربی کل تیمارهای آرتمیا فرانسیسکانا 64
شکل4-9-1- نمودار مربوط به میزان فعالیت آنزیم آمیلاز در تیمارهای غذایی مختلف مورد آزمایش 65
شکل4-9-3- نمودار مربوط به میزان فعالیت آنزیم آلکالین پروتئاز در تیمارهای غذایی مختلف 70

فهرست روابط
رابطۀ 3-1 – فرمول شمارش جلبک 44
رابطۀ 3- 2- تعیین درصد رطوبت لاشه 49
رابطۀ 3-3- فرمول درصد ماده خشک 50
رابطۀ 3-4- فرمول وزن تر انفرادی 50
رابطۀ 3-5- فرمول تعیین وزن خشک انفرادی آرتمیا 50
رابطۀ 3-6- فرمول درصد خاکستر لاشه 50
رابطۀ 3-7- محاسبه میزان ضریب تبدیل غذایی 51
رابطۀ 3-8- نحوه محاسبه نرخ رشد ویژه 51

فصل اول: مقدمه

آرتمیا موجودی است که در دامنه وسیعی از زیستگاهها از نقطه نظر شیمی آب (Lenz, 1987)، ارتفاع (Van Stappen, 2002) و شرایط آب و هوایی، از مرطوب و نیمه مرطوب تا نواحی خشک (Vanhacke et al., 1987) یافت می شوند. که این محیط ها در مقایسه با اکوسیستم های آب شیرین و دریایی به عنوان مکان هایی با ساختار غذایی ساده و تنوع گونه ای پایین شناخته می شوند .(Lenz, 1987) در زبان انگلیسی به آن Brine shrimp (میگوی آب شور) گفته می شود و این موجود به شرایط سخت و طاقت فرسای حاکم بر این اکوسیستم ها سازگاری بسیار خوبی پیدا کرده است. در بین جانوران پرسلولی آرتمیا به دلیل داشتن پوشش تقریبا نفوذ ناپذیر در سطح بدن و همچنین توانایی خارج کردن نمک های مازاد از بدن (توسط اندامهای تنظیم فشار اسمزی منحصر بفرد) می تواند دامنه های بالای شوری را تحمل کند. به واسطه داشتن این قابلیت بی نظیر در تنظیم اسمزی، آرتمیا در محیط هایی با محدوده شوری متغیر از 10 گرم بر لیتر (Agh et al., 2007) تا 340 گرم بر لیتر (Post & Youssef., 1977)، یافت می شوند. این موجودات توانایی کاهش فشار اسمزی همولنف را از طریق دفع Nacl بر خلاف شیب غلظت را دارند.
آرتمیا نخستین بار در سال 1755 توسط دانشمند زیست شناس، Schloserتوصیف شده (Kuenen & Bass- Becking., 1938) و از اوایل سال 1900 تا کنون توجه محققین بسیاری را در موضوعات مختلف آن شامل اکولوژی، بیولوژی، زیست شناسی ملکولی، فیزیولوژی، سم شناسی و زیست پرتو شناسی و به ویژه در مورد کاربرد آن در آبزی پروری جلب کرده است. کاربرد آن در پرورش مراحل نوزادی ماهیان و نرم تنان از یک طرف توسعه قابل توجهی را در صنعت آبزی پروری به وجود آورده و از طرف دیگر محققین بسیاری را وادار به یافتن تکنیک های مدرنی که هدف آن بهبود روشهای استفاده از آرتمیا است، نموده است که منجر به تولید لاروهایی با کیفیت و نرخ بازماندگی بالایی شده است.
معرفی ناپلیوس آرتمیا به عنوان یک منبع غذایی برای نوزادان ماهی باعث تسریع توسعه فعالیت های آبزی پروری (پرورش نوزادی) ماهی و میگو شد(Sorgeloos, 1980) ، خصوصا در بخش گونه های تجاری دریایی و نرم تنان شیب افزایشی پایداری را در طول چند دهه اخیر نشان داده است.
دریاچه ارومیه در ایران با مساحتی بالغ بر 5000 کیلومتر مربع، همیشه به عنوان یکی از زیستگاه های طبیعی قابل تحسین آرتمیا محسوب می شود. و از این لحاظ می تواند با منابع مهم تولید طبیعی آرتمیا نظیر دریاچه بزرگ نمک (Great salt lake) در آمریکا که بدون شک نقش حیاتی را در تامین نیازهای جهانی سیست و بیوماس آرتمیا ایفا می کند، قابل مقایسه می باشد.
فعالیت های آبزی پروری در ایران از سال 1960 با پرورش ماهی قزل آلا آغاز شده و در طول دهه گذشته به صنعتی با رشد سریع تبدیل شده است. و براساس اطلاعات منتشر شده توسط فائو، ایران در زمره ده کشور برتر با بالاترین نرخ رشد سالانه در طول دوره سال های 2000 تا 2002 شناخته شده است(FAO, 2007) .
توسعه فعالیت های آبزی پروری در ایران عمدتا در بخش پرورش ماهیان آب شیرین (کپور، قزل آلا و …)، تاس ماهیان، ماهیان دریایی و میگو می باشد. ماهیان آب شیرین در تمام نقاط کشور پرورش داده شده و بالغ بر 50 درصد از تولیدات آبزی پروری را در کشور تشکیل می دهند (سالنامه شیلات ایران، 1389). مصرف سرانه آبزیان نیز در کشور در حال افزایش بوده و بنابراین آبزی پروری در کشورمان درحال تبدیل به یک صنعت پرمنفعت می باشد. و سازمان شیلات ایران برنامه های گسترده ای برای توسعه صنعت آبزی پروری بخصوص در شمال و جنوب کشور تدوین نموده است.
ممنوعیت صید ماهیان خاویاری از سال 1381 از دریای خزر که به عنوان مهمترین زیستگاه این گروه ماهیان با ارزش محسوب می شود (به دلایل مختلف نظیر صید بی رویه، آلودگی آب و هجوم شانه داری که از زئوپلانکتن های این دریا تغذیه می کند)، باعث شده است که به امر پرورش مصنوعی ماهیان خاویاری توسط سازمان های ملی و بین المللی اهمیت بیشتری داده شود.
پرورش میگو نیز در ایران از اوایل دهه 1990 شروع شده و بر اساس مطالعات اولیه بیش از 100000 هکتار اراضی مساعد در طول سواحل خلیج فارس و دریای عمان برای این منظور وجود دارد که تاکنون فقط 40000 هکتار برای این منظور اختصاص یافته است. همچنین تحقیقات و برنامه هایی در مقیاسهای آزمایشی برای پرورش گونه های ماهیان دریایی بومی نظیر هامور ماهی (Epinephelus coioides)، شانک ماهی (Acanthopagrus latus) و ماهی صبیتی (Sparidentex hasta) در استان های جنوبی کشور از سال 2003 شروع شده است و این برنامه در آینده شامل سایر گونه های ارزشمند محلی نیز خواهد بود .(Agh, 2007)
هم اکنون منبع اصلی تامین سیست و زیتوده آرتمیا در ایران که دریاچه ارومیه می باشد خشک شده و نیاز بخش آبزی پروری و پرورش ماهیان آکواریومی بایستی از طریق منابع موجود در کشورهای خارجی تامین شود بنابراین نیاز ضروری وجود دارد که پرورش آرتمیا در حوضه های دیگر که دارای شرایط اکولوژیکی مناسب می باشد گسترش یابد و این نیاز به بدست آوردن دانش پرورش و استفاده از منابع غذایی و بهبود کیفیت محصولات آرتمیا در چنین محیطهای می باشد.
مدیریت موفق و تضمین دستیابی به اهداف این برنامه ها قویا بر کاربرد صحیح و مدرن آرتمیا به عنوان یک منبع غذایی ارزشمند و همچنین به عنوان حامل مواد مغذی ضروری برای نوزادان ماهی و میگو در مراحل اولیه رشد آنها وابسته می باشد. بنابراین و با توجه به شرایط بحرانی حاکم بر دریاچه ارومیه به عنوان مهمترین زیستگاه طبیعی تامین سیست و بیوماس آرتمیا در کشور، امر پرورش مصنوعی آرتمیا در استخر به ویژه در جنوب کشور توجه زیادی را به خود جلب کرده و حتی برنامه هایی در مقیاس آزمایشی نیز انجام شده است.
آرتمیا در محیطهای با شوری بالا در تمام نقاط جهان، در بیش از 300 منطقه جغرافیایی به طور گسترده توزیع و پراکنش دارد (Triantaphyllidis et al., 1998; Van Stappen, 2002). آرتمیا همانند دیگر زئوپلانکتون ها نشان داده است که یک منبع عالی و با دسترسی سریع بعه عنوان غذای زنده بوده (Sorgeloos, 1980) و بخاطر عدم موفقیت غذای مصنوعی تولید شده برای تامین تمام نیازهای انرژتیک لارو ماهیان دریایی هنوز هم به طور وسیعی در آبزی پروری مورد استفاده قرار میگیرد (Oie et al., 1997; Cahu & Zambonino Infanto, 2001).
در بین غذاهای مورد استفاده در پرورش ماهی و میگو، ناپلی گونه های آرتمیا به طور وسیعی بیشترین کاربرد در بین گونه های غذای زنده در تمام دنیا دارد (Bengtson et al., 1991). ارزش غذایی جمعیت های آرتمیا به طور قابل توجهی متغییر بوده که این اختلافات ممکن است مربوط به منطقه جغرافیایی زندگی آرتمیا یا اختلافات بین دسته های مختلف سیست موجود یک منطقه باشد. تغییرات بزرگتر در ترکیب بیوشیمیایی، ممکن است در بین سویه های مختلف آرتمیا مورد انتظار باشد (Leger et al., 1986).
با توجه به اهمیت آرتمیا پرورش آن طی چند دهه اخیر به یکی از فعالیتهای اقتصادی بسیار مهم در صنعت آبزی پروی تبدیل شده است ولی تولید جلبک های تک سلولی بخصوص در مقیاس های بزرگ از عمده ترین محدودیت های تولید انبوه آرتمیا بشمار می رود (Sorgeloos, 2002)، تولید جلبک های تک سلولی مانند دونالیلا سالینا و دونالیلا ترتیولکتا برای کشت و پرورش گونه های مختلف آرتمیا با صرف هزینه گزاف و بکارگیری نیروی انسانی متخصص همراه بوده بنابراین بایستی به دنبال منابع غذایی دیگری برای پرورش آرتمیا بود که فاکتورهایی مثل در دسترس بودن و ارزان قیمت بودن را داشته باشد و در عین حال نیازهای غذایی این موجود را برآورده سازد. لذا استفاده از منابع غذایی حاصل از محصولات جانبی و ارزان قیمت کشاورزی یعنی سبوس گندم، سبوس برنج، کنجاله سویا و … می تواند در پیشبرد این اهداف مفید واقع شود.
تحقیق حاضر بر پایهً سه فرضیه تعریف شد:

H0: جایگزینی جلبک دونالیلا سالینا با سبوس گندم، سبوس برنج و لاکتوباسیلوس رامنوسوس در جیره غذایی آرتمیا باعث افزایش رشد و بقاء نمی شود.
H1: جایگزینی جلبک دونالیلا سالینا با سبوس گندم، سبوس برنج و لاکتوباسیلوس رامنوسوس در جیره غذایی آرتمیا باعث افزایش رشد و بقاء می شود.

H0: جایگزینی جلبک دونالیلا سالینا توسط سبوس گندم، سبوس برنج و لاکتوباسیلوس رامنوسوس در جیره غذایی آرتمیا موجب تغییر کیفیت و ارزش غذایی آرتمیای پرورشی نمی شود.
H1: جایگزینی جلبک دونالیلا سالینا توسط سبوس گندم، سبوس برنج و لاکتوباسیلوس رامنوسوس در جیره غذایی آرتمیا موجب تغییر کیفیت و ارزش غذایی آرتمیای پرورشی می شود.

H0: با تغییر نوع جیره غذایی میزان فعالیت آنزیم های آمیلاز، لیپاز و پروتئاز کل دستگاه گوارش آرتمیا تغییر نمی کند.
H1: با تغییر نوع جیره غذایی میزان فعالیت آنزیم های آمیلاز، لیپاز و پروتئاز کل دستگاه گوارش آرتمیا تغییر می کند.

فصل دوم: بررسی منابع
2-1- تاریخچه آرتمیا
نخستین بار ارزش غذايي و كاربرد آرتميا در تغذية آبزيان در سال 1933 ميلادي توسط Seale در آمريكا و در سال 1939 ميلادي بوسيله Rollefsen (1939) در نروژ مشخص و ثابت گشت. از آن به بعد، آرتمیا به عنوان یک غذای مناسب برای گروه های مختلف جانوری، خصوصا گروه های وسیعی از سخت پوستان و ماهیان آب های شور و شیرین شناخته شده است (Sorgeloos et al., 2001) و فرآورده های مختلف آرتمیا نظیر سیست های کپسول زدایی شده و آرتمیای جوان و بالغ به عنوان جیره غذایی مغذی برای گونه های مختلف ماهیان و سخت پوستان مورد استفاده قرار می گیرد (Dhont & Sorgeloos, 2002; Lim et al., 2003). اگرچه آرتمیا برای چندین قرن شناخته شده بود اما به عنوان غذا برای پرورش مرحله لاروی موجودات ظاهرا از سال 1930 میلادی زمانیکه چندین محقق به این نتیجه رسیده بودند که آرتمیا برای لارو ماهی تازه تفریخ شده یک غذای عالی می باشد مورد استفاده قرار می گرفته است (Seale, 1933; Rollefsen, 1939). در سال 1930 میلادی دریافتند که ناپلی 4/0 میلی متری آرتمیا یک ترکیب غذایی بسیار عالی برای لارو ماهی تازه تفریخ شده می باشد.
سیست های در حال کمون آرتمیا می توان

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه رایگان با موضوع آبزی پروری، چرخه زندگی، دریاچه ارومیه Next Entries پایان نامه رایگان با موضوع آبزی پروری، چرخه زندگی، دریاچه ارومیه