پایان نامه رایگان با موضوع آبزی پروری، رفتار تغذیه ای، منظر کشاورزی

دانلود پایان نامه ارشد

شود از ناپلیوسهای یخ زده آرتمیا نیز برای پرورش لارو سخت پوستانی مثل میگو استفاده می گردد (Bengtson et al., 1991; Sorgloos, 1997).
زیتوده آرتمیا برای تغذیه نوزادگاهی ماهی و میگو می تواند نیاز به سیست و غذای آغازین آبزیان پرورشی را کاهش داده و باعث بهبود بازدهی اقتصادی آن مجموعه گردد (Dhert et al., 1993). همچنین ثابت شده است که زیتوده آرتمیا منبع غذایی عالی برای بلوغ میگوهای پنائیده است (Naessens- Foucquaert et al., 1996; Wouters et al., 2001). علاوه بر این مشخص شده است که کاربرد زیتوده آرتمیا مقاومت در برابر استرس های محیطی را در میگوی ببری سیاه (Dhert et al.,1993) و ماهی هالیبوت را افزایش می دهد (Olsen et al., 1999).
آرتمیای بالغ 20 برابر بزرگتر و 500 برابر سنگین تر از ناپلیوس تازه تفریخ شده می باشد. ارزش غذایی آنها نیز طی رشد به طور چشمگیری تغییر می نماید. به طور مثال محتوای چربی آن به کمتر از نصف کاهش می یابد (ازحدود 20% به 10%) و در عوض میزان پروتئین آن می تواند از حدود 42% به بیش از 60% افزایش یابد، ناپلیوس ها فاقد برخی از اسیدهای آمینه اصلی از جمله هیستدین، متیونین، فنیل آلانین و ترئونین هستند، در حالی که آرتمیا های بالغ دارای مقادیر کافی از کلیه اسیدهای آمینه اصلی می باشند (Bengtson et al., 1991).
2-14- ارزش غذایی آرتمیا
در اواخر دهه 1970، زمانی که بسیاری از تفریخگاه های ماهی و میگو، شروع به تولید تجاری کردند، استفاه از آرتمیاهای صید شده از منابع مختلف (از یک منبع به منبع دیگر) مشکلات غیرقابل انتظاری را در پی داشت (McEvoy & Støttrup., 2003). آبزی پروران حتی هنگام استفاده از جمعیت های مختلف آرتمیا از یک منطقه جغرافیایی(Sorgeloos et al., 2001)، متوجه تفاوت های بسیار مهمی شدند. به نظر می رسد ترکیبات چربی ها و اسید های چرب، همچنین سوخت و ساز اسیدهای چرب در آرتمیا به میزان زیادی از یک نژاد به نژاد دیگر و حتی از یک جمعیت به جمعیت دیگر، در نتیجه ی اختلاف در ترکیب شیمیایی تولیدکنندگان اولیه (عمدتاً جلبک های تک سلولی) که توسط آرتمیاهای بالغ مورد استفاده قرار گرفته، تفاوت دارد (Leger et al., 1987).
همچنین انواعی از ترکیبات شیمیایی نیز از یک نژاد به نژاد دیگر آرتمیا تغییر می کند که شامل ترکیبات غذایی همانند کل اسیدهای آمینه آزاد، رنگدانه ها (کانتاگزانتین)، ویتامین C، عناصر معدنی و ریزمغذی ها، همچنین آلودگی با مواد شیمیایی مثل آفت کش ها و فلزات سنگین می باشند. در اکثر موارد این تغییرات جزء تغیرات وابسته به سویه نبوده، ولی با توجه به شرایط تولید متفاوت هستند. تأثیر این عوامل بر موفقیت در آبزی پروری دارای اهمیت بسیار کمتری در مقایسه با ویژگی هایی نظیر ترکیب اسیدهای چرب غیراشباع در ناپلی ها می باشد (McEvoy & StØttrup., 2003).
تکامل اووسیت ها در میگو به میزان زیادی به غلظت اسیدهای چرب 20:4n-3 (اسیدآراشیدونیک)، 20:5n-3 (اسید ایکوزاپنتانوئیک)12 و 22:6n-3 (اسید دوکوزاهگزانوئیک)13 در غذای مصرفی بستگی دارد (Middleditch et al., 1979). همچنین در میگوها و ماهی ها نشان داده شده است که رشد بالا و بقاء زیاد، با میزان اسید های چرب سری n-3 از نوع 14PUFA ارتباط تنگاتنگ دارد .(Schauer et al., 1980) از آنجائیکه ناپلیوس نژادهای مختلف آرتمیا حاوی مقادیر متفاوتی از (n-3) PUFA می باشند، تحقیقات زیادی با هدف کنترل مقادیـر (n-3) PUFA در آرتمیا جهت بکارگیری آن ها در مزارع پرورش ماهی و میگو، به صورت گسترده انجام شده است. همچنین نشان داه شده است که مقادیر PUFA با توجه به نوع غذاهای دردسترس جمعیت های آرتمیا بطور پویایی تغییر می کنند (Wache & Laufer, 1998).
ارزش غذایی آرتمیا ارومیانا در حد مطلوب بوده و ترکیب و میزان اسیدهای آمینه و اسیدهای چرب آن در حدی است که می تواند نیازهای آبزیان آب های شیرین را به طور کامل برآورده سازد. از آرتمیا ارومیانا می توان به صورت مستقیم و یا پس از منجمد و یا خشک کردن به عنوان یک خوراک پروتئینی مغذی برای پرورش انواع ماهیان، میگوها و خرچنگ های آب شیرین استفاده نمود و یا پس از غنی سازی با اسیدهای چرب غیر اشباع بلند زنجیره برای پرورش ماهیان و میگوهای آب شور استفاده کرد (آق و حسینی قطره، 1381).
آرتمیا به خاطر اینکه حاوی مقادیر پائینی از EPA و DHA می باشد برای تغذیه آبزیان آب شیرین مناسب می باشد زیرا آبزیان آب شیرین توانایی تولید EPA و DHA هستند ولی برای تغذیه ماهیان استخوانی آب شور سخت پوستان بایستی از غذاهای غنی از این اسیدهای چرب استفاده نمود یا بایستی با این مواد غنی سازی گردد (Smith et al., 2002).
آرتمیا در مرحلۀ پیش بلوغ، یک غذای زندۀ جایگزین مناسب و تاثیرگذار برای بیشتر گونه های ماهیان مثل calcarifer Lates و میگوی ببری15 مورد قبول می باشد. آرتمیای جوان بزرگتر از نظر پروتئین غنی است (Lim, 2001) اما از نظر چربی بویژه HUFA مثل DHA،EPA و ARA فقیر می باشد. این موضوع را می توان از طریق دستکاری کردن مثل غنی سازی کردن کوتاه مدت بوسیله غذاهای امولسیفه شده مثل DHAselco بعد از پرورش آرتمیای جــوان حل نمــود (Smith et al., 2002).
2-15- فعالیت های آنزیمی در آرتمیا
در آرتمیا محتویات آنزیمی به حالت تغذیه ای، مرحله رشد و تکاملی آن وابسته و مرتبط است (Munilla-Moran et al., 1990). در جنین های داخل سیست آرتمیا، آنزیم های کمی تشخیص داده می شوند در حالیکه بقیه آنزیم های خاموش ممکن است بصورت غیرفعال یا اشکال پوشش داده شده16 باشند (Warner, 1987). یک انفجار در فعالیت آنزیمی همراه با تفریخ ناپلی در آرتمیا فرانسیسکانا گزارش شده است (Warner & Matheson, 1998). افـــــزایش در فعـــالیت آنزیــمی با pH مطلــــوب (در بازه 5/8- 5/7) در طی تکامل بعد از تفریخ ممکن است نتیجه یک فرآیند برداشت پوشش محافظت کننده فعالیت آنزیمی یا القاء آنزیمی باشد (Warner, 1987).
تغییرات تکاملی فعالیت آنزیم آلکالین فسفاتاز هم از نظر کمیت و هم از نظر کیفیت ممکن است با تحقیق و بررسی بر روی بیان ژنتیکی و تنظیم آنها مفید واقع شود (Raineri, 1987).
تا این زمان مطالعات زیادی درباره فعالیت آنزیم های گوارشی در جمعیت های بکرزای آرتمیا در طی تکامل بیشتر سیست ها و ناپلی ها گزارش نشده است. مطالعات زیادی به کاربردی بودن آنزیم های گوارشی برون ریز (Exogenous) آرتمیا فرانسیسکانا جهت رشد، قابلیت هضم و تحریک گونه های سیم دریایی و باس دریایی ، گونه هایی که به طور گسترده در کشورهایی مثل یونان پرورش داده می شوند، اشاره کرده اند (Kolkovski et al., 1997; Koven et al., 2001). در لاروهای سیم دریایی که در طی اولین ماه بعد از تفریخ از تخم ها مورد مطالعه قرار گرفتند نشان داده شد که غذای هضم شده اساساً از طریق فعالیت پروتئازهای آلکالینی و pH قلیلیی بخش معدی– روده ای صورت گرفته است (Yufera et al., 2004). براساس مطالعــات انجام یافته مشخص شـــده است که سیست های آرتمیا از سویه های بکرزا سطح فعالیت پروتئازی بالاتری نسبت به سویه های دوجنسی آرتمیا داشته اند (Sillero et al., 1980; Lu & Werner., 1991).
تنظیم ترشح آنزیم پروتئولیتک در طی تغذیه تحت کنترل چندین عامل شامل هورمون های گوارشی است که فاکتورهای کلیدی برای کارکرد مطلوب و مناسب سیستم معدی– روده ای در مهره داران محسوب می باشند (Bentley, 1998).
دلایل و مدارک خوبی وجود دارد که نشان می دهند مواد مغذی مثل اسیدهای آمینۀ آزاد (FAA) و اسید های چرب های آزاد (FFA)، با ورود خود به سیستم گوارشی پستانداران یک پاسخ آندوکرینی را تحریک کرده و هضم، جذب، تأثیر بر رفتار تغذیه ای و گرفتن غذا را کنترل می کنند. بومبزین17 و کوله سیستوکنین، دو نوروپتپید هیپوفیزی هستند که قسمت جدایی ناپذیری از سیستم آندوکرینی گاسترو- اینترو- پانکراتیک می باشند (Himick & peter, 1994).
تأثیر عوامل مغذی موجود در غذای زنده بر فعال سازی هورمونهای گوارش در طی تکامل لارو ماهیان یک بخش مهم مطالعاتی محسوب می گردد(Kolkovski et al., 1997). هورمون کوله سیتوکنین نقش کلیدی در تنظیم آزاد سازی صفرا و آنزیم های پانکراسی مثل تریپسین 18در مرحله هضم مهره داران دارد (Bently, 1998; Himick & Peter, 1994).
آنزیم تریپسین نقش کلیدی در فعال سازی سایر آنزیم های پروتئولیتیک به محض ورود به لومن لوله گوارشی دارد (Holst & Schmidt., 1994; Liddle, 1995). از طرف دیگر، بومبزین از طریق فعال سازی حرکات پرسیتالیتک لوله گوارش و آزاد سازی Hcl از طریق افزایش جریان خون در دیواره لوله گوارشی در عمل هضم اثر گذار می باشد(McDonald et al., 1979).
نیاز به FAA در غذای لارو ماهیان دریایی، از طریق حوضچه ذخیره ای بزرگ FAA که در بی مهره گان دریایی مثل کوپه پود ها که غذای طبیعی لارو ماهــیان دریایی است اثبات شده است (Fyhn et al., 1993) در مقابل، ناپلی آرتمیا فرانسیسکانا، که در آبزی پروری جهت تغذیۀ آبزیان کاربرد فراوانی دارد حاوی مقادیــر پائین سطح FAA نسبت به کوپــه پــودهای جمع آوری شده از محـــیط مـی باشد (Fyhn et al., 1993; Helland, 1995).
2-16- باکتری های پروبیوتیک
در آبزی پروری، اصطلاح ” پروبیوتیک” غالباً برای توصیف شکل گیری میکروبی برای کنترل زیستی یا اصطلاح زیستی به طور بی قاعده ای به کار برده می شود. بر اساس تعریف Lilly و Stillwell در سال 1965، پروبیوتیک ها ” موادی هستند که بوسیله یک پروتوزوآ تولید شده و رشد موجود دیگری را تحریک می کنند” که از منظر کشاورزی توسعه بیشتری پیدا کرده و اینگونه تعریف می شود که ” پروبیوتیک ها، یک غذای میکروبی زنده ای که از طریق بهبود تعادل میکروبی روده ای اثرات مفیدی برای جانور میزبان ایجاد می کند” (Fuller, 1989). Gatesoup در سال 1999 برای پروبیوتیک ها در آبزی پروری اینگونه تعریف دوباره ای ارائه می نماید پروبیوتیک ها سلول های میکروبی که برای ورود به سیستم معدی- روده ای هدف گذاری شده و از طریق بهبود سلامتی میزبان باعث بقاء آن می گردد.
پروبیوتیک ها از طریق تولید متابولیت هایی که مانع از ایجاد کلنی یا رشد میکروارگانیسم های دیگر می شوند و یا از طریق رقابت با منابعی مثل مواد مغذی یا فضا باعث محافظت میزبان خود از عوامل بیماریزا می گردند (Forestier et al., 2001; Vine et al., 2004). اگرچه اضافه کردن میکروارگانیسم هایی با خصوصیت بالقوۀ پروبیوتیکی به آب سیستم های پرورش لارو ماهی، مفهومی از کنترل زیستی (Biocontrol) می باشد که ممکن است بعضی از آنها به عنوان غذا توسط میزبان مصرف شده و تاثیر پروبیوتیکی بر میزبان خود داشته باشند. با اینکه مطالعات زیادی در مورد پروبیوتیک های بخش آبزی پروری در دهۀ گذشته انجام گرفته با این حال معمولاً با یک کاربرد معمولی از پروبیوتیک، بحث های کمی بر روی روش های فعالیت های باکتریایی مدّ نظر بوده است. ثابت شده است که سیستم های آبزی پروری تراکم باکتریایی بیش از 106 سلول در هر میلی لیتر را نمی تواند پشتیبانی کنند (Maeda, 1994).
لاکتوباسیلوس رامنوسوس (Lactobacillus rhamnosus) در دوزCFU.g-1 109 در غذا، از نظر آزمایشگاهی باعث کاهش بیماری فرونکلوزیس در قزل آلای رنگین کمان می گردد (Nikoskelainen et al., 2001).
Gomez-Gil و همکاران در سال 2000 میلادی یافتند که تراکم اضافه شده باکتریایی بندرت از 107 سلول در میلی لیتر در آب محیط پرورش تجاوز می کند. معمولاً دوز باکتریایی بین 104 تا 106 سلول در هر میلی لیتر در آب محیط پرورش استفاده می گردد. زمانیکه باکتری ها تحت شرایط مصنوعی، با مواد مغذی زیاد و بدون رقابت با میکروارگانیسم های دیگر کشت داده می شوند ممکن است باعث گردد توانایی آنها برای تولید ترکیباتی که در شرایط استرس زا ایجاد می شود کاهش یابند. جهت افزایش تاثیر رقابتی پروبیوتیک ها، عمل کلنی شدن این باکتریها قبل از اولین تغذیه بایستی در محیط روده ایجاد شده باشد تا توان پایداری در بین

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه رایگان با موضوع آبزی پروری، بلوغ جنسی، مواد غذایی Next Entries پایان نامه رایگان با موضوع رنگین کمان، مواد غذایی، محصولات لبنی