پایان نامه درمورد حساب های دریافتنی، سرمایه در گردش، تامین مالی، دارایی ها

دانلود پایان نامه ارشد

مالی خودکار محسوب می شود. این روش از جمله کم هزینه ترین شیوه های تامین مالی برای بدست آوردن موجودی مواد یا کالا به حساب می آید که از جمله مزایای آن می توان به سهولت دسترسی، نداشتن هزینه، عدم نیاز به وثیقه و عدم سختگیری طلبکاران به ویژه در وضعیتی که شرکت دچار مشکلات مالی باشد، اشاره کرد. با این حال ، اشکال عمده این روش آن است که در صورت بروز مشکلات نقدینگی، حساب های پرداختنی شرکت متورم شده و باعث از دست رفتن تخفیفات نقدی و کاهش درجه اعتباری بنگاه می شود. این ابزار به ویژه طی برنامه اول توسعه مورد استفاده واقع شده است. درخلال برنامه اول توسعه حجم عظیمی از مواد اولیه، کالاهای واسطه ای و سرمایه ای در قالب یوزانس به این شیوه تأمین مالی گردید. با این حال ، از آنجایی که تأمین مالی انجام شده از این محل جهت توسعه طرح های سرمایه گذاری بلندمدت در کشور مورد استفاده قرار گرفت، اما ماهیت تأمین مالی انجام شده کوتاه مدت بود، بازپرداخت آن به کسب در آمدهای نفتی منوط گردید و کاهش درآمدهای نفتی در سال های 1372 و 1373 موجب بروز بحران بدهی های خارجی در این سال ها گردید و از آن زمان این روش در تأمین مالی خارجی در اولویت قرار ندارد. به علاوه تحریم های بین المللی استفاده از این شیوه تأمین مالی را محدود نموده است(شایگان فرد، 1391، 129).
اوراق قرضه کوتاه مدت(اوراق تجاری): اوراق قرضه کوتاه مدت روشی از تأمین مالی می باشد که ناشر در آن نحوه مصرف کلی وجوه را روشن می سازد. این روش به صورت گسترده در شرکت های تولیدی و بازرگانی کشورهای توسعه یافته مورد استفاده واقع می شود. از آنجایی که هدف از این نوع تامین مالی، تامین نیازهای مالی کوتاه مدت، فوری ، فصلی و سرمایه در گردش می باشد، لذا بنگا هها می توانند به طور موقت نیاز خود را از طریق انتشاراین نوع از اوراق تامین نمایند(شایگان فرد، 1391، 128).
اوراق تجاری کوتاه مدت گرچه شکل خاصی از اوراق قرضه بلندمدت به حساب می آیند، اما به جهت شائبه ربوی بودن، نبود بازار مالی گسترده در کشور، عدم ثبات رویه در اتخاذ سیاست های پولی کشور و دامنه پرنوسان تورم در ایران بکار گرفته نمی شوند. بدیل این اوراق در کشور، اوراق مشارکت کوتاه مدتی است که صرفا بانک مرکزی در سال های اخیر برای مدیریت جریانات نقدینگی در کشور مورد استفاده قرار داده است(شایگان فرد، 129و 130).
اسناد تجاری: اسناد تجاری، اوراق بهادار قابل مبادله ای هستند که از طریق برخی واحد های اقتصادی و تولیدی معتبر به سایر واحدها، بانک ها یا سایر مؤسسات مالی فروخته می شوند. امکان فروش چنین اوراقی توسط ناشر و هزینه های تامین مالی آن به وضعیت مالی و رتبه اعتباری واحدهای اقتصادی صادرکننده آن بستگی دارد. همین امر موجب بکار گیری محدود این نوع از اسناد مالی توسط واحدهای بزرگ تولیدی در کشورهای غربی می باشد(شایگان فرد، 1391، 130).
عمده ترین ویژگی ها و مزیت های این نوع از تامین مالی عدم نیاز به وثیقه، پایین بودن نسبی نرخ بهره نسبت به بانک ها یا سایر مؤسسات مالی و باز بودن دست شرکت در تعیین سررسید اوراق (30 تا 80 روزه) می باشد. با این حال، عمده ترین عیب انتشار این دسته اسناد تشریفات بیشتری است که مقامات پولی جهت انتشار آن وضع نموده اند که در مقایسه با تشریفات اخذ وام بانکی بیشتر می باشد( شایگان فرد، 1391، 131).
این ابزار نیز همچون بسیاری دیگر از ابزارهای تأمین مالی در ایران مورد استفاده قرار نمی گیرد. با این حال، بسیاری از شرکت های بزرگ کشور همچون شرکت های تابع وزارت صنایع، سازمان گسترش و بنیاد مستضعفان بخشی از منابع مورد نیاز خود را از طریق تبادل کردن اوراق مالی با سازمان های مادر تأمین می نمایند که از جهاتی با این روش تأمین مالی شباهت دارد. نکته حائز اهمیت آنکه متاسفانه منابع حاصل از این روش نیز عمدتا صرف پوشش هزینه های سربار این واحدهای تولیدی شده است(شایگان فرد، 1391، 131).
وام (استقراض) تضمین شده: معمولا واحدهای اقتصادی که از رتبه اعتباری مناسبی برخوردار نیستند، با وثیقه گذاشتن اموال خود از این روش برای تأمین مالی بهره می گیرند. در این شیوه تامین مالی باید وام گیرنده بخشی از دارایی های خود را نزد اعتبار دهنده به وثیقه بگذارد. دارایی هایی که در این قبیل موارد به وثیقه گذاشته می شود معمولا تضمین وام نام دارد و منابع تامین آن نیز متعدد است که از جمله می توان به بانک های تجاری، مؤسسات مالی و خریداران حساب های دریافتنی اشاره نمود. در این شیوه تامین مالی با توجه ریسک بالای شرکت، وام دهنده از تضمین های حسا ب های دریافتنی و موجودی ها برای تضمین طلب خود بهره می جوید که این موضوع منجر به آن می شود که در زمان تسویه یا انحلال شرکت تأدیه وام تضمین شده در اولویت قرار گیرد(شایگان فرد، 1391، 131).
در ایران این ابزار توسط بخشی از بازار سرمایه (بانک های تجاری) بکار گرفته می شود که آن هم با توجه به عدم ثبات فضای کسب و کار و همچنین نبود بازار مالی کار امدی که قادر به رتبه بندی شرکت ها باشد بیشتر در مورد اموال غیرمنقولی که ارزش اسمی بالایی دارند اتخاذ می شود(شایگان فرد، 1391، 131).
حساب های دریافتنی : نوع دیگر نوع دیگر ابزار تامین مالی برای شرکت ها، استفاده از مانده حساب های دریافتنی جهت دریافت اعتبار می باشد. با توجه به اینکه در صورت های مالی، حساب های دریافتنی جزء دارایی های نسبتا بدون مخاطره محسوب می شود، معمولاً حساب های دریافتنی وثیقه مناسبی برای تضمین استقراض کوتاه مدت تلقی می شود. در این شیوه تامین مالی اعتبار دهنده تنها در صورتی متحمل زیان خواهد شد که مطالبات واحد اقتصادی وام گیرنده دچار مشکل شود. با این حال این شیوه تامین مالی زمانی صورت می گیرد که مانده حساب های دریافتنی، فروش شرکت و بدهی اشخاص در حد قابل قبولی باشد. به علاوه می بایست حساب های دریافتنی ناشی ازفروش باشد، برگشت از فروش زیادی وجود نداشته و مشتریان از وضعیت مالی نسبتا مناسبی برخوردار باشند. از جمله مزایای این روش وثیقه قراردادن حساب های دریافتنی، دستیابی به جریان نقدی دوره ای و واگذاری حساب های دریافتنی می باشد(شایگان فرد، 1391، 132).
در ایران به جهت ریسک بالای وصول حساب های در یافتنی، عدم شفافیت کامل حساب های دریافتنی منعکس شده در صورت های مالی، ماهیت متنوع این نوع از دارائی ها و عدم آشنایی عاملان اقتصادی با این ابزار این نحوه تأمین مالی کمتر مورد استفاده واقع شده است. بر اساس مصوبات اخیر دولت، بانک ها مکلف شدند مطالبات شرکت های تولیدی داخلی از دولت را به عنوان وثیقه قبول و به آنها تسهیلات اعطاء نمایند(شایگان فرد، 1391، 132).
موجودی کالا: با توجه به اینکه موجودی کالا جزء آن دسته از دارائی هایی محسوب می شود که دارای قدرت نقدشوندگی بالا ی است، لذا این شیوه نیز جزء آن دسته از روش های تامین مالی محسوب می شود که جذابیت های خاص خود و در عین حال شرایط و ویژگی های منحصر به فردی را دارا می باشد. در این شیوه وام دهنده با قبول و پذیرش موجودی کالا به عنوان وثیقه مبادرت به پرداخت تسهیلات برابر با 70 تا 90 درصد موجودی کالای نزد انبار می نماید(شایگان فرد، 1391، 132).
از آنجایی که موجودی کالا جنبه فیزیکی دارد(و به صورت دارایی مالی نیست) اگر قرار باشد گرو گذاشته شود در هنگام عقد قرارداد به ویژگی هایی چون قابلیت فروش، دوام، میزان موجودی و نوع موجودی (موادخام، کالای در جریان، کالای ساخته شده و قطعات یدکی) توجه می شود. بنابراین، وام دهنده با در نظرگرفتن ملاحظات فوق اقدام به اعطاء تسهیلات به واحد تولیدی با ترهین فاکتور فروش، رسید انبار و حساب های دریافتنی می نماید. مزیت عمده این شیوه برای وام گیرنده این است که هنگام سررسید، بنگاه وام بدهی خود را از محل مطالبات پرداخت می نماید (معمولاً شرکت ها برای خرید مواد خام از این شیوه استفاده می کنند) (شایگان فرد، 1391، 132).
با این حال قراردادی که در آن کلیه اقلام موجودی کالا و حساب های دریافتنی وثیقه وام قرار می گیرد به بانک یا سازمان وا م دهنده این حق را می دهد که نسبت به اکثر دارایی های شرکت ادعا داشته باشد (رزاقی 1386)
با توجه به محدود شدن نوسانات قیمت مواد اولیه و ساخته شده در کشور و ثبات بیشتر سیاست های گمرکی و ابعاد تورم محدود کنونی در صورت اتخاذ سازوکار آن در بازار سرمایه می تواند به عنوان یک ابزار تأمین مالی مورد استفاده قرار گیرد(شایگان فرد، 1391، 133).
پیش فروش محصولات(سلف): یکی از رو ش های تامین مالی کوتاه مدت پیش فروش محصولات می باشدکه عمدتا توسط شرکت های با محصول پرمتقاضی، کیفیت برتر و قیمت رقابتی تر قابل اجرا است. هزینه تامین مالی در این روش معادل تفاوت قیمت پیش فروش محصول در زمان اخذ پیش دریافت و زمان تحویل آن می باشد. تجربه تامین مالی با این شیوه به ویژه در سال های اخیر در شرکت های سازنده خودرو و سیم کارت در ایران رواج داشته است، به نحوی که این شرکت ها بخش قابل توجهی از نیازهای مالی خود را از این طریق برطرف کرده اند. با این حال، تجربه فروش کالا به صورت سلف نیز در مورد برخی از محصولات صنعتی و کشاورزی ایران در حال حاضر رواج دارد ( شایگان فرد، 1391، 133)
رجوع به موسسات مالی تجاری: در صورت عدم امکان تامین مالی و دریافت اعتبار از هر یک از طرق ذکر شده، بنگاه های تولیدی ممکن است به مؤسسات مالی و تجاری روی آورند. وام این مؤسسات دارای بهره بالاتری از بانک بوده، عموما به وثیقه نیاز دارد که ارزش آن بیشتر از مانده وام است. این وثیقه می تواند به صورت حساب های دریافتنی، موجودی کالا یا دارائی باشد ضمن آنکه باید یاد آور شد که این مؤسسات نیز اغلب بخشی از منابع اعتباری خود را از طریق استقراض از بانک های تجاری دریافت می کنند(شایگان فرد، 1391، 133).

2-2-14. تاثیر مدیریت سرمایه در گردش بر عملکرد مالی سازمان
جانسون و سوئنن در مطالعه ای که انجام دادند 10 شاخص را به عنوان شاخص های شرکت های موفق در نظر گرفته اندکه سودآوری و نقدینگی از بین این شاخص ها مرتبط با سرمایه در گردش اند. سودآوری یکی از شاخص های مهم در ارزیابی عملکرد مالی شرکت ها محسوب می شود، که با استفاده از معیار هایی همچون بازده دارائی ها و بازده ناخالص دارایی های غیرمالی و… محاسبه می گردد. نقدینگی نیز طبق نظر شلتون به توانایی سازمان برای ادای تعهدات کوتاه مدت خود مربوط می شود و سازمان باید سرمایه در گردش کافی یا دسترسی به وجوه کافی برای ادای این تعهدات را داشته باشد. پس می توان این چنین استدلال کرد که یک سطح نقدینگی بهینه می تواند به عنوان معیار مناسبی برای عملکرد مالی سازمان در نظر گرفته شود(فتحی و توکلی،1388، 107).
تاثیر مدیریت سرمایه در گردش بر عملکرد مالی سازمان از دو جنبه تاثیر سیاست های سرمایه در گردش بر عملکرد و تاثیر شاخص های مدیریت سرمایه در گردش بر عملکرد مورد بررسی قرار می گیرد(فتحی و توکلی، 1388، 109).
2-2-14-1. سیاست های مدیریت سرمایه در گردش و عملکرد:
شرکت ها می توانند سرمایه گذاری در سرمایه در گردش خود را به حداقل برسانند یعنی یک سیاست جسورانه را در پیش گیرند یا یک سیاست محافظه کارانه را انتخاب کنند بنابراین مدیریت شرکت مجبور است قبل از انتخاب سیاست سرمایه در گردش خود در مورد موازنه ریسک و بازده تصمیم گیری نماید. حداقل کردن سرمایه گذاری در سرمایه در گردش (سیاست تهاجمی) ممکن است به طور مثبت بر روی سودآوری شرکت تاثیر بگذارد. از سوی دیگر سرمایه گذاری سنگین در سرمایه در گردش (سیاست محافظه کارانه) نیز ممکن است منجر به سودآوری گردد چرا که به عنوان مثال، نگه داشتن موجودی کالای زیاد، هزینه وقفه های احتمالی در فرآیند تولید خسارات ناشی از کمیابی تولیدات را کاهش می دهد و همچنین هزینه های تامین را کاهش داده و در مقابل نوسانات قیمت از شرکت حمایت می کند. نتایج مطالعاتی که در این زمینه انجام شده نشان می دهد که شرکت هایی که سیاست سرمایه در گردش جسورانه را انتخاب نمده اند در مقایسه با شرکت های با سیاست

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه درمورد تامین مالی، حساب های دریافتنی، نگهداری وجه نقد، عرضه کنندگان Next Entries پایان نامه درمورد سودآوری، جامعه آماری، دارایی ها، تبدیل وجه نقد