پایان نامه درباره اختلال استرس پس از سانحه، اختلال اضطراب منتشر، اختلالات روانی، درمان دارویی

دانلود پایان نامه ارشد

ادواری:
طبق متن بازنگری شده چهارمین ویراست راهنمای تشخیص و آماری اختلالات روانی DSM-IV-TR (2000) مشخص‏ترین خصوصیات اختلال افسرده‏خوئی وجود خلق افسرده‏ای است که در اکثر اوقات روز تقریباً به طور مستمر وجود دارد. احساس‏های وابسته بی‏کفایتی، احساس گناه، تحریک‏پذیری و خشم، مردم‏گریزی، فقدان علاقه، عدم فعالیت و فقدان سازندگی نیز وجود دارد.

همه‏گیری شناسی: اختلال افسرده خویی اختلالی شایع در کل جمعیت است که 5 تا 6 درصد مردم را مبتلا می‏سازد، و بین بیماران کلینیک‏های روان‏پزشکی عمومی میزان شیوع آن به یک سوم تا یک دوم کل بیماران مراجعه کننده می‏رسد. (رضاعی، 1391: 127)
درمان:
-شناخت درمانی، رفتار درمانی، رواندرمانی بینش‏گرا، درمان بین فردی، دارودرمانی (پورافکاری، 1391: 103).

-روان‏درمانی خانواده و گروه درمانی: روان‏درمانی خانواده ممکن است به بیمار و خانواده او در مدارا با علایم اختلال، به خصوص در مواردی که به نظر می‏رسد یک سندرم ساب‏افکتیو دارای اساس بیولوژیک است، کمک نماید. گروه‏درمانی ممکن است به بیماران کناره‏گیر کمک کند تا در موقعیت‏های اجتماعی به مسایل بین فردی خود تسلط یابند (رضاعی، 1391: 129).

-بستری کردن در بیمارستان: بستری کردن معمولاً در مورد بیماران مبتلا به اختلال افسرده‏خوئی موردی ندارد؛ معهذا وجود علائم بسیار شدید، ناتوانی اجتماعی و شغلی بارز، و نیاز به اعمال تشخیصی مفصل، و افکار خودکشی موارد لازم برای بستری شدن می‏باشند. اختلالات اضطرابی بین شایع‏ترین اختلالات روانی در جمعیت کلی هستند (پورافکاری، 1391: 145).

2-2-4- اختلالات اضطراب:

اضطراب را در واقع همه انسانها تجربه می‏کنند. اضطراب یک علامت هشدار دهنده است، خبر از خطری قریب‏الوقوع می‏دهد و شخص را برای مقابله آماده می‏سازد ترس، علامت هشدار دهنده مشابه، از اضطراب با خصوصیات زیر تفکیک می‏شود: ترس واکنش به تهدیدی معلوم، خارجی، و از نظر منشأ بدون تعارض است. اضطراب واکنش در مقابل خطری نامعلوم، درونی، مبهم، و از نظر منشأ همراه با تعارض است. (کاپلان و سادوک، 2007: 165)
شروع اختلال هراس معمولاً در اواخر نوجوانی و اوان جوانی است، هر چند شروع در دوران کودکی، و اوایل نوجوانی، و میان‏سالی گزارش شده است (DSM-IV-TR، 2000: 649).

اختلالات هراس و گذرهراس: حمله شديد و حاد اضطراب همراه با احساس فناي قريب‌الوقوع به اختلال هراس31 معروف است. اضطراب با دوره‌هاي مجزاي ترس كه دفعات آن از چند حمله در يك روز تا حملات محدود در يك سال متغير است، مشخص مي‌باشد (پورافکاری، 1391: 175).

همه‌گيري‌شناسي: مطالعات همه‌گيري شناسي ميزان شيوع اختلال هراس را در طول عمر 1 تا 4 درصد و ميزان شيوع در 6 ماه تقريباً 5/0 تا 1 درصد و براي حملات هراس 3 تا 6/5 درصد است (پورافکاری، 1391: 178).

درمان:
با درمان، اکثر بیماران بهبود چشمگیر در علائم اختلال هراس پیدا می‏کنند. دو تا از مؤثرترین روش‌های درمانی عبارتند از: درمان دارویی و درمان‏شناختی رفتاری، گروه‏درمانی و روان‏درمانی خانواده ممکن است برای بیماران و خانواده آن‏ها در سازش به این موقعیت که اختلال وجود دارد و نیز تطابق با مشکلات روانی اجتماعی که ممکن است اختلال تسریع کرده باشد کمک کننده باشد. سایر درمانهای اختلالات اضطراب عبارتند از : شناخت درمانی، تن آرامی کار بردی، آموزش تنفسی، مواجهه زنده ( رضاعی، 1391: 132).

فوبی خاص و فوبی اجتماعی :
اصطلاح فوبی32 به ترس شدید از یک شیء یا موقعیت یا وضعیت اطلاق می‏شود. فوبی خاص ترس شدید و پایدار از یک شی یا موقعیت است. در حالی که فوبی اجتماعی ترس شدید و مستمر از موقعیت‏هایی است که در آن حالت ممکن است شرمندگی روی دهد (Kaplan & Sadock’s, 2007: 189).

همه‏گیری‏شناسی
مطالعات همه‏گیری‏شناسی اخیر به این نتیجه رسیده‏اند که فوبی‏ها شایع‏ترین اختلالات روانی هستند. تخمیناً 5 تا 10 درصد جمعیت مبتلا به این اختلالات ناراحتی برانگیز و گاهی ناتوان کننده هستند. تخمین‏هایی که کمتر محتاطانه بوده‏اند، در حد 25 درصد جمعیت ارائه شده‏اند. (پورافکاری، 1391: 193)
فوبی خاص شایع‏تر از فوبی اجتماعی است. فوبی خاص شایع‏ترین اختلال روانی بین زن‏ها و دومین اختلال شایع روانی، پس از اختلالات وابسته به مواد، بین مردها است. (DSM-IV-TR، 2000: 664)

درمان
رضاعی (1391) هیپنوتیزم، درمان حمایتی، و روان‏درمانی خانواده ممکن است در درمان اختلالات فوبیک مفید واقع گردند.

اختلال وسواسی- جبری
اختلال وسواسی جبری (OCD) با گروه متنوعی از علائم که شامل افکار مزاحم، تشریفات، اشتغال‏های ذهنی، و اعمال وسواسی است تظاهر می‏کند (DSM-IV-TR، 2000: 670).

همه‏گیری‏شناسی
پورافکاری (1391) عنوان می‏کند که، شیوع اختلال وسواسی- جبری در طول عمر در جمعیت کلی 2 تا 3 درصد تخمین زده می‏شود.

درمان‏ها
رضاعی (1391) روان‏درمانی خانواده را غالباً در حمایت خانواده کمک به کاهش ناهماهنگی زناشوئی که از اختلال (وسواسی- جبری) ناشی شده است، و ساختن اتحاد درمانی با اعضاء سالم خانواده به نفع- بیمار، مفید می‏داند.
– گروه‏درمانی به عنوان سیستم حمایتی برای بعضی از بیماران کمک کننده است.
– برای بیماران بسیار مقاوم، الکتروشوک درمانی و جراحی روانی را می‏توان در نظر گرفت. ECT به قدر جراحی روانی مؤثر نیست، اما حتماً باید قبل از آن آزمایش شود. رایج‏ترین عمل جراحی برای اختلال وسواسی- جبری سینگولاتومی است که در 25 تا 30 درصد بیماران مقاوم به سایر درمان‏ها مؤثر است.
– سایر روش‌های جراحی (نظیر تراکتوتومی زیر هسته دمدار، که به کپسولوتومی هم معروف است) نیز برای این منظور مورد استفاده قرار گرفته است. روش‌های غیر تهاجمی جراحی نظیر کاشتن الکترودها در نقاط مختلف هسته‏های قاعده‏ای (تحریک عمقی مغز) برای درمان OCD و اختلال توره تحت بررسی هستند. همه این روش‌ها به طور فزاینده با استفاده از روش‌های استرپاناکتیک هدایت شده با MRI انجام می‏گیرند.
شایع‏ترین عارضه جراحی روانی پیدایش تشنج است که تقریباٌ همیشه با فنی توئین33 کنترل می‏شود. بعضی از بیماران که به جراحی روانی به تنهایی پاسخ نمی‏دهند و قبل از عمل نیز به رفتار درمانی و دارودرمانی پاسخ نداده‏اند، پس از جراحی روانی به درمان دارویی یا رفتار درمانی پاسخ می‏دهند (رضاعی، 1391: 191).

2-2-5- اختلال استرس پس از سانحه و اختلال استرس حاد

DSM-IV-TR (2000)، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) اختلالی مشخص با پیدایش علائم پس از مواجهه با یک رویداد تهدیدکننده زندگی است. شخص نسبت به این تجربه با ترس و درماندگی پاسخ می‏دهد. رخداد را مکرراً در ذهن خود زنده می‏کند و سعی می‏کند از یادآوری آن اجتناب نماید. کاگان34 متذکر شده است کودکانی که از نظر رفتاری مهار شده هستند ممکن است مخصوصاً نسبت به اضطراب یا PTSD پس از رخدادهای تهدیدکننده آسیب‏پذیر باشند.
برای تشخیص‏گذاری، علائم باید بیش از یک ماه دوام یابند و در زمینه‏های مهم زندگی، نظیر خانواده و شغل تداخل نمایند.

همه‏گیری‏شناسی
میزان بروز PTSD در طول عمر بین 9 تا 15 درصد و شیوع اختلال استرس پس از سانحه در طول عمر تا 8 درصد جمعیت کلی تخمین زده می‏شود، هر چند 5 تا 15 درصد دیگر از مردم ممکن است شکل‏های ساب کلینیکال اختلال را تجربه کنند بین گروه‏های در معرض خطر که افراد آن رخدادهای تروماتیک تجربه کرده بودند، میزان شیوع اختلال در طول عمر 5 تا 75 درصد بوده است (پورافکاری، 1391: 216).

درمان
وقتی پزشک با بیماری روبرو می‏شود که متحمل ضربه‏ای قابل توجه شده است، روش‌های عمده (درمانی) عبارتند از: حمایت، تشویق به صحبت در مورد رویداد و آموزش در زمینه انواعی از مکانیسم‏های مقابله‏ای (مثلاً، آرام‏سازی)، استفاده از مسکن‏ها و منوم هم می‏تواند کمک کننده باشد. وقتی پزشک با بیماری مواجه می‏شود که حادثه را در گذشته تجربه کرده و اینک دچار اختلال استرس پس از سانحه است، باید تأکید بر آموزش در زمینه اختلال و درمان آن باشد، هم درمان دارویی و هم روان‏درمانی، حمایت بیشتر برای بیمار و خانواده از طریق گروه‏های حمایت محلی و ملی ویژه بیماران مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه قابل وصول است.
علاوه بر روش‌های روان‏درمانی فردی، گروه‏درمانی و روان‏درمانی خانواده نیز، در موارد اختلال استرس پس از سانحه مؤثر گزارش شده‏اند. درمانهای موثر دیگر در این اختلال رواندرمانی و دارو درمانی مي‌باشد (Kaplan & Sadock’s, 2007: 202).

2-2-6- اختلال اضطراب منتشر

DSM-IV-TR (2000)، اضطراب را می‏توان یک پاسخ طبیعی و انطباقی نسبت به تهدید تصور کرد که اورگانیسم را برای ستیز یا گریز آماده می‏سازد.
کسانی که به نظر می‏رسد تقریباً در مورد هر چیزی نگران هستند احتمالاً تشخیص اختلال اضطراب منتشر35 دریافت می‏کنند. متن بازنگری شده چهارمین ویراست راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-IV) اختلال اضطراب36 منتشر را اضطراب و نگرانی شدید در مورد چندین رویداد یا فعالیت تعریف می‏کند که در اکثر روزها در ضمن حداقل 6 ماه دوام داشته است. کنترل نگرانی مشکل است و علائم جسمی نظیر تنش عضلانی، تحریک‏پذیری، اشکال در خواب و بی‏قراری با آن همراه است. اضطراب متمرکز بر خصوصیات یک اختلال دیگر محور، نیست، ناشی از مصرف مواد یا بیماری طبی عمومی نمی‏باشد، و فقط در جریان یک اختلال خلقی یا روانی ظاهر نمی‏گردد. کنترل اضطراب مشکل است، از نظر ذهنی ناراحتی برانگیز است و در زمینه‏های مهم زندگی شخص اختلال ایجاد می‏کند (پورافکاری، 1391: 227).

همه‏گیری‏شناسی
اختلال اضطراب منتشر یک اختلال شایع است؛ تخمین‏های معقول بیماری شیوع یک ساله اختلال بین 3 تا 8 درصد است. نسبت زن به مرد حدود 2 بر 1 است، اما این نسبت در زن‏ها و مردهایی که برای درمان این اختلال بستری می‏شوند 1 بر 1 است. میزان شیوع در طول عمر طبق مطالعه همه‏گیری شناختی منطقه تحت پوشش نزدیک به 5 درصد است. در کلینیک‏های اختلالات اضطرابی حدود 25 درصد بیماران مبتلا به اختلال اضطراب منتشر شناخته می‏شوند. شروع اختلال در اواخر نوجوانی یا اوان جوانی است و هر چند مواردی در سنین بالاتر هم دیده می‏شود. همچنین شواهدی حاکی است که شیوع اختلال اضطراب منتشر مخصوصاً در مراکز مراقبت اولیه بالاتر است (پورافکاری، 1391: 229).
درمان
مؤثرترین درمان بیماران مبتلا به اختلال اضطراب منتشر روش مرکب از روان‏درمانی، درمان دارویی و رویکردهای حمایتی است. درمان ممکن است مقدار زیادی از اوقات پزشک درگیر درمان را بگیرد، خواه این پزشک روان‏پزشک باشد، خواه پزشک خانواده یا یک متخصص دیگر (رضاعی، 1391: 209).

2-2-7- اختلالات شبه جسمی

در متن بازنگری شده چهارمین چاپ راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانیDSM-IV-TR (2000) هفت اختلال شبه جسمی خاص شناخته شده است: (1) اختلال جسمانی کردن با شکایات جسمی متعدد که به دستگاه‏های مختلف مربوط می‏شوند مشخص است؛ (2) اختلال تبدیلی با یک یا دو شکایت نورولوژیک مشخص است؛ (3) خود بیمارانگاری بیشتر با باور بیمار به داشتن یک بیماری خاص مشخص است تا تمرکز روی علائم؛ (4) اختلال بدریختی بدن با باور اشتباهی یا درک اغراق‏آمیز از معیوب بودن قسمتی از بدن با باور اشتباهی یا درک اغراق‏آمیز از معیوب بودن قسمتی از بدن مشخص است؛ (5) اختلال درد با علائم درد که یا فقط به عوامل روانشناختی مربوطند یا تحت تأثير عوامل روانشناختی شدت می‏یابند مشخص می‏باشد (6) اختلال شبه جسمی نامتمایز مشتمل است بر اختلالات شبه جسمی، که به گونه‏ای دیگر توصیف نشده‏اند و حداقل به مدت شش ماه یا بیشتر دوام داشته‏اند (7) اختلال شبه جسمی که به گونه‏ای دیگر مشخص نشده است (NOS) طبقه‏ای برای آن گروه از اختلالات شبه جسمی است که شامل ملاک‏های اختلالات شبه جسمی سابق‏الذکر نمی‏گردند.
اصطلاح شبه جسمی37 از ریشه soma یونانی به معنی جسم اخذ شده است، و اختلالات شبه جسمی38 گروهی وسیع از بيماري‌ها

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه درباره افسردگی اساسی، بیمارستان، بیماران مبتلا، اختلال دو قطبی Next Entries پایان نامه درباره بیماران مبتلا، رواندرمانی، درمان بیماران، بیمارستان