پایان نامه با کلید واژگان هویت فرهنگی، روزنامه نگاران، روزنامه نگاری، نامه نگاری

دانلود پایان نامه ارشد

هفته‎نامه ستاره صبح و کسری نوری سردبیر روزنامه شهروند به ایراد سخنرانی پرداختند. احسان پوری قائم مقام دفتر مطالعات و برنامه‌ریزی رسانه‌ها به عنوان مجری این نشست حضور داشت.
کسری نوری برای جامعه‌ی مطبوعاتی کشور اظهار تأسف کرد و ادامه داد: من جمله تکراری را در همه‌ی نشست‎ها می‎گویم و آن هم اظهار تاسف عمیق برای جامعه‌ی مطبوعاتی کشور است که حساسیت خود را به سرنوشت خود از دست داده‎اند. من به نیت دوستان شکی ندارم و تکلیف قانونی بر دوش آنها گذاشته شده است اما متن این پیش‎نویس به شدت ناظر بر محدودیت‎های بیشتر و بیشتر برای فعالان رسانه است.
او خاطر نشان کرد: واقعیت این است که مطبوعات ایران حال و روز خوبی ندارد. در این شرایط به اندازه کافی محدودیت وجود دارد. به اندازه کافی فضای ناامن و و متزلزلی در فضای مطبوعاتی وجود دارد. همچنین خودسانسوری هم در مطبوعات کشور دیده می‎شود؛ حال در چنین شرایطی با پیش‎نویسی مواجه می‌شویم، دارای مرزهای محدودی که اگر به تصویب برسد خطرناک خواهد شد.
سردبیر روزنامه شهروند افزود: این پیش‎نویس به برخورد با روزنامه‎نگاران و حذف آنها از چرخه‌ی خبر مشروعیت می‎بخشد به طوری که حق اعتراض را نیز از آنها می‎گیرد. در واقع صنف مطبوعاتی‎ها مجبور می‎شوند مجوز‎های خود را از این بخش‎هایی بگیرند که محدودشان می‎کنند. همچنین آنها را به سمت یک سری ملاحظاتی می‎برد که پروانه‌ی فعالیت را به آنها نمی‎دهند، مشکلات مطبوعات را اولویت‎بندی کنید.
نوری گفت: ما به هر دلیلی درب انجمن صنفی روزنامه‎نگاران را بستیم و می‌خواهیم راه دیگری را درست کنیم، اگر می‎توانند همان انجمن صنفی را باز کنند تا آن که با حمایت حاکمیت برای ما پیش‎نویسی را ایجاد کنند. روزنامه‎نگاری، تنها صنفی است که طرف حسابش با حاکمیت است. آن زمان خود حاکمیت ی‎خواهد بر تیم خبرنگاران حکومت و قضاوت کند.
سردبیر روزنامه شهروند ادامه داد: من تصور می‎کنم که اگر می‎خواهند به مطبوعات کشور خدمت کنند ابتدا یک اولویت‎بندی انجام دهند و ببینند مشکلات مطبوعات کشور از کجاست. سپس در نظر بگیرند که در این اولویت‎بندی‎ها مطبوعات کشور در کجا قرار گرفته‎اند. در ادامه نوری با اعلام آن که بهتر است با مطبوعات کشور کاری نداشته باشند، گفت: لطف کنند ابتدا درب انجمن صنفی روزنامه‎نگاران را باز کنند. هنوز هم نمی‎دانیم که چه کسانی این پیش‎نویس را نوشته‎اند.
البته علت پنهان‎کاری را نمی‎دانم. اما به نظر من روح پیش‎نویس در جهت تهدید فضای مطبوعاتی است و اگر دوستان اصرار به تصویب این طرح دارند، ابتدا به نقدهای نوشته شده به این پیش‎نویس دقت کنند. وجود قانون بهتر از نبود آن است
در ادامه‌ی این نشست علی صالح آبادی با تأکید بر احترام به پیشکسوتان اذعان داشت: هر قانونی یک سری نقاط مثبت و یک سری نقاط منفی دارد. وجود قانون بهتر از نبود آن است. اما با توجه به علم هرمنوتیک که هر متنی را می‎خوانیم باید برداشت درستی از آن داشته باشیم، و ضمن این که من نماینده‌ی مجلس بودم و 10 سالی نشریه منتشر کردم و 110 بار هم دادگاه رفتم از روند قانون مطلع هستم. همچنین می‎دانم اشکالات این قوانین در کجاست و در کجا تحولاتی صورت گرفته است. یک سری از این قوانین برای پیش از انقلاب بود و پس از انقلاب نیز برای بسیاری از بخش‎ها آسان گرفته شده بود و محدودیتی وجود نداشت. اما رفته رفته این نگرانی‎های موجود در افراد و دغدغه‎های آنها باعث شد تا محدودیت‎هایی را در قانون ایجاد کنند. مدیر مسوولان بیشترین نقش سانسورچی را دارند.
مدیر مسوول هفته‎نامه‌ی ستاره صبح در ادامه یادآوری کرد: درباره‌ی آزادی‎ها دغدغه‎های بسیاری وجود دارد و حضور این دغدغه‎ها باعث می‎شود تا محدودیت‎هایی را ایجاد کنند. به نظر من بهتر است قانون فعلی را تغییر ندهیم. در بخشی از این قانون می‎گوید رسالت رسانه‎ها اطلاع‎رسانی آزاد است. اصولا باید به رسانه‎ها، خبرگزاری‎ها و سایت‎ها اعتماد کرد و اگر این اعتماد صورت گیرد آنها نیز رعایت خواهند کرد.
او افزود: مگر همه کشورهای پیشرفته دغدغه‌ی کنترل و نظارت مطبوعات خود را دارند؟ خیر! بیش‎ترین نقش سانسورچی را مدیران مسوول رسانه‎ها دارند. زمانی که نشریات و مطبوعات بتوانند مطالب را آزادانه بنویسند، شفاف‎سازی می‎شود و مشکلات دیگر رخ نمی‎دهد. و وقتی محدودیت باشد، نمی‎توانند شفاف‎سازی کنند. بنابراین با شناختی که از قانون دارم، از دولت می‎خواهم که از تصویب این لایحه صرف‎نظر کند.
احساس مسوولیت بیشتر، از طرف افراد صنف.
در ادامه احسان پوری پرسید آیا حرفه‌ی روزنامه‎نگاری نیاز دارد که نظام صنفی داشته باشد؟ آیا شرایط این اجازه را به ما می‎دهد یا خیر؟
کسری نوری در ادامه بیان کرد: در آن که اصل نظام صنفی برای حرفه‌ی روزنامه‎نگاری وجود داشته باشد بحثی وجود ندارد، به هر ترتیب چنین نظامی به سلامت این صنف نیز کمک می‎کند. اما بحث اصلی آن است که این نظام‎نامه‎ها محصول چه افرادی است؟ ابتدا باید وجود تشکل صنفی را به رسمیت بشناسیم و سپس اجازه دهیم اهالی رسانه آن را برگزار کنند.
او افزود: نظام‌های لیبرال این مسوولیت را بر عهده‌ی خود صنف می‎گذارند چراکه احساس مسوولیت از طریق افراد صنف بیشتر است.
نگاه دولت و افراد به مسایل تغییر کند.
صالح آبادی با اشاره به آن که نظام‎های صنفی به دولت‎ها مربوط هستند، ادامه داد: نظام‎های صنفی به نوعی به دولت‎ها مرتبط هستند. تجربه‌ی من می‎گوید تا دولت و افراد نگاهشان به مسایل تغییر نکند نمی‎توانیم نظام صنفی برای رسانه‎ها ایجاد کنیم. هنگامی که از بودن یا نبودن چیزی در این نظام صحبت می‎کنیم یعنی آن که دایره‌ی انتخاب را محدود کردیم. برای مثال یکی از تغییرات در همین نمایشگاه اینترنتی بودن و حق انتخاب آزادانه‌ی آن است تا هر مطبوعاتی بر اساس انتخاب خود محل استقرار خود را انتخاب کند.
در ادامه کسری نوری در پاسخ به سوال احسان پوری مبنی بر آن که این نظام صنفی چگونه عضو می‌گیرد، پاسخ داد: به نظر من این بحث کهنه است. هر کسی از طریق یکی از صاحبان مطبوعاتی ارتزاق می‎کند اما ابهام جدی در این پیشنویس آنجاست که چرا جایگاه رسانه‌ی ملی مشخص نیست؟ از یک طرف آزادی بی‎حد و حصر به رسانه‎ها می‎دهیم و از طرف دیگر یک عده را کاملا محدود می‎کنیم.
اجازه دهیم نهادهای مطبوعاتی شکل بگیرد
سردبیر روزنامه شهروند در انتها بیان کرد: ما تنها صنفی هستیم که علیه یکدیگر کیفر خواست صادر می‎کنیم، این مورد اصلا درست نیست. اعضای صنف هنوز نتوانستند به یک تعریف مشترک برسند. بنابراین اجازه دهیم تا نهادهای مطبوعاتی شکل بگیرد و تجارب در این زمینه بیشتر شود، سپس در مورد آن پیش‎نویس ارایه دهیم.
صالح آبادی توضیح داد: فرهنگ مکتوب زنجیره‎ای است که گستره‎ی آن وسیع است. اگر قرار است که قانون جامعی برای این صنف نوشته شود، باید تمامی زنجیره‎هایی که به این صنف مربوط است را در بر گیرد و جایگاه آنها را مشخص کند. مدیر مسوول هفته‎نامه‌ی ستاره صبح در انتها افزود: به نظر من در هیچ دوره‎ای مانند این دوره مطبوعات کم مخاطب نبوده‎اند، چرا که رسانه‎های مکتوب کم مخاطب شده‎اند. در اروپا با وجود فضای مجازی تیراژ مطبوعات کاهش پیدا نکرده است و مردم آنها مطبوعات مکتوب را نیز همچنان می‎خوانند. تصور می‎کنم به جای ایجاد چنین پیش‎نویسی بهتر است تحقیقاتی درباره‌ی کاهش خواندن نشریات مکتوب و فرهنگ آن انجام گیرد و در پایان از دولت می‎خواهم که چنین پیش‎نویسی را تصویب نکنند.
کاستیهای جریانهای ارتباطی
مفاهیمی نظیر آزادی اطلاعات،جریان آزاد و متوازن اطلاعات و دسترسی آزادانه به رسانه ها که در واقع در حیطه آزادی بیان و عقیده فرد می باشد در کشورهای جهان اعمال نمی شود حتی اگر مردم جهان اکنون از فرصتهای بیشتری برای دریافت اطلاعات برخوردار باشند اما باز نمی توانند حق خود را دایر بر کسب اطلاعات و انتشار آن به اجرا بگذارند.حیطه موانع جریان آزاد اطلاعات حیطه ای وسیع و نامحدود است که اکثر رسانه ها مانند تلویزیون، رادیو، خبرگزاری و حقوق روزنامه نگاران را در بر می گیرد.
در واقع در جهان یک جریان یک طرفه وجود دارد که در سطح ملی اطلاعات از سطوح بالا به عموم مردم در پایین انتقال می یابد و در سطوح بین المللی از آنهایی که دارای پیشرفته ترین وسایل هستند به کسانی که صاحب کمترین وسیله هستند و از کشورهای بزرگتر به سوی کشورهای کوچکتر منتقل می شود.بنابراین عامه مردم تنها به یک نوع جریان اطلاعات از رسانه ها متکی می شوند و جریان یک طرفه بالا به پایین پیامهای ناشناخته ای را که چند نفری تهیه کرده و به آگاهی همه می رسانند به عنوان جریان عادی
می پذیرند.این در حالی است که جریانهای افقی اطلاعات این امکان را به مردم می دهند تا آن گونه اطلاعاتی را به دست آورند که برای حل مشکلات و دنبال کردن منافع خاص خود با آن نیازمند هستند.
25-2- حقوق و مسئولیتهای روزنامه نگار
برای اینکه افراد اجتماع نقش خود را به عنوان شهروندان مسئول ایفا کنند باید به حد کافی به حقایق دسترسی داشته باشند تا بر اساس آن به داوریهای معقول بپردازند.تا کنون گامهای بلندی در امر گردآوری و پخش خبر در سراسر جهان برداشته شده است برای مثال مقادیر بیشتر خبری پخش می شود و این خبرها بیش از پیش دقیق، به جا و به موقع می باشد. ( کتاب یک جهان چندین صدا ، ویرایش شن مک براید ، ترجمه ایرج پاد،سروش 1375)

اکنون نه تنها نخبگام تحصیل کرده بلکه گروههای بیشتری از مردم دسترسی افزون تر به اطلاعات دارند اما با این وجود بررسیهای متعدد نشان می دهد که عموم مردم هنوز کاملا آگاه نیستند و در برخی موارد حتی دولتها،ارگانهای عمومی و خصوصی نیز ممکن است نیمه آگاه یا ناآگاه و حتی آگاهی نادرست داشته باشند که این کژیها و نارساییها هنوز در آفت جریان خبر می باشد که نمی توان آن را انکار کرد.
بحث هویت فرهنگی نیز از جمله مباحث مهم در حیطه مذکور است.هویت فرهنگی نه از راه خودداری از سهیم شدن در فرهنگ دیگران بلکه از طریق اشتیاق به سهیم شدن در آن غنی می شود.به دلیل اینکه ارتباط به اندازه تاثیری که بر فرهنگ دارد جزئی از آن به شمار می رود نظامهای ارتباطی اگر رسوم سنتی و نیز رسانه های جمعی را انسجام دهند می توانند به تقویت فرهنگ ملی و هویت فرهنگی مترقی کمک کنند.
روزنامه نگاران به خاطر ماهیت کارشان در جهت شکل دادن به اندیشه ها و عقاید در موضعی نیرومند قرار دارند.از نظر بسیاری از مردم روزنامه نگاری تنها یک حرفه نیست بلکه یک رسالت است.روزنامه نگاران خواستار حق کسب اطلاعات بدون مانع و پخش کامل و سریع آن هستند. سردبیران و مفسرین نیز خواستار حق بیان آزادانه عقاید می باشند. پیگیری فعال حقایق مربوط به مصالح عمومی،یکی از معیارهایی است که با آن استعدادهای حرفه ای یک روزنامه نگار را می سنجند.
نقش یک روزنامه نگار کنجکاو،وارسی اقدامات مصادر امور و نشان دادن هر گونه سوء استفاده از قدرت یا  شایستگی است.امروزه در صحنه بین المللی در حیطه روزنامه نگاری موضوعات و مسائلی از جمله نظامنامه های اصول اخلاق حرفه ای،مقررات صنفی،شوراهای مطبوعاتی و رسانه ای،حقوق پاسخ و تصحیح مطرح و بیان شده است. ( کتاب یک جهان چندین صدا ، ویرایش شن مک براید ، ترجمه ایرج پاد،سروش 1375)

فصل سوم
اجرای روش تحقیق

1-3- مقدمه :
علم آمار، دانش بکارگيري داده هاي تجربي براي توليد بهترين اطلاعات است. امروزه وقتي در جامعه سخن از آمار مي شود بدون توجه به دانش بودن آمار و فرمول هاي پيچيده علمي آن حوزه، ذهن ها متوجه ارقام و شاخص هاي رقمي اطلاعات در محورهاي مختلف فعاليت هاي موجود
مي شود. البته اين نکته را نبايد منفي تلقي کرد، بلکه لازم است در اين زمينه به نحوي فرهنگ سازي شود که توجه افکار عمومي علاوه بر جلب شدن به آمار رقم هاي کمي، به«آمارهاي کيفي» شامل رويکردهاي اساسي و ميزان تحقق سياست هاي کلان و برنامه هاي اعلامي نيز جلب شود. آمار کمي اطلاعات در زمينه

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با کلید واژگان روزنامه نگاران، هیئت مدیره، روزنامه‌نگاری، روزنامه نگاری Next Entries منبع مقاله درمورد استان فارس، مقطع متوسطه، حوزه و دانشگاه، دانش آموزان دختر