پایان نامه با کلید واژگان مــن، تـا، چــه

دانلود پایان نامه ارشد

غـم شـدم کـه نـماناد8 اين عروس9
مــن از فـراق يــار نـکـو در عـزا و شين10 او از بـراي وصـلـت مــن در کـنـار وبوس
مـن مـرده دل،11 زداغ زمژگان سرشک ريز او از مـنـش تـوقــّع دلــداري12 خـروس
مــن شـوهـر زنــان نـکـو سـيرت نجيب او دخــتــر ذنــابــه بــي غـيـرت ديـوس
مـن بـر سبـيل مـذهـب و آيـيـن جعفـري اوپيـروي کنـدزمـذهب آن بـلشويک1روس
او ضــرب گيـر و فـاجـر و بـازيــر و رقاص من توبـه کار و عابد و دلگير و پر فسوس2
اف اف3 ز بـوي نـکبـت ايـن نـا حريـف زن اه اه4 ز خـوي و خصـلت ايـن خانـم عبوس
در دام اوفـتــادم از پـنـجــه ي قـضــــا در بـيـن مـلّـتــي ز نـصـارايـي و مجوس5
آن هم غريب وبي کس و بي يار و بي معين آن هـم گـدا و لات ولايـات6 و بـي فلوس7
نـاچـار دخـت غـم بـنـشانـدم به روي دل8 بـر وي شـدم مـداح و ثـنا خوان و چاپلوس
تا آنـکـه خـون مـن بـمـکيد آن عجوز دهر تـا آنـکـه جـان مـن بسـتد آن بت پروس9
يک شب به خواب آمدم آواي طبل و جنگ ديـدم لـوا و لـشـکر و غوغا و بوغق و کوس
گـفـتـي کـه زنـده شـد ز نو آيين خسروي بـر مـرکـبند رستم و بهرام و گيو و توس10
پرسيدم ازکسي که چه غوغاست اين جنود؟ گـفـتـا: امـام عـصر تو خواهند بر جلوس11
گـفـتــم: کـجــا امـام که گردم مجاهدش؟ گـفـتـا: بـراي اذن کـنـد ذکـر يـا قدوس12

گفتـم: مـگـر قـيـام نـکـرده بـراي جـنگ؟ گفتـا: معطّل1 است که کامل شود نحوس2
گفتم: پس اين عساکر3وغوغاوبانک چيست؟ گفتـا: دعـاست از نـفس عـامـه ي نـفوس
صف بسته همچو جيش وسئوال فرج4 کنند از کعـبـه تـا بـه هـنـد ، ز قفقاز تا گروس5
در حـيـن عـالـم مـطـلـوب و آن سـخــن لـب بـر لـبـم نـهــاد عـروس عجـوز لوس
بـيـدار گـشـتـم و زافـسـوس خواب خوش بـا قـامـتي چو مرده و رويي چو سندروس6
و ا لـه ز غـم مـنـال و بـه بـرگير دخترش7 لعنت بـکـن بـمـزدک و آيـيـن هرکلوس8
((مي الست))
سـاقــي بـه يـاد مـستـي عـشّاق باده نوش کز باده ي هلاک شـده جـانشـان خمـوش
پـيـمـانـه اي بـريـز در آن جـام يک مني9 لا جـرعه بـايـدش کـه بنوشم براي توش10
زيـرا بـلاي هـجـر شـرار دلــم بـگـشـت11 آري تـنـور سـرد، ز دل نـايـدش خروش12
*******

مــن آن قلاش1 رنـد بـلانـوش سـر کشـم کـز چـرخ واژگـون نپـذيرفتم ايـن سروش
گـفـتـا کـه هـيـن بـرو انـدر صـف خـسان تـا بـر مـراد دل کـنـمـت ، گـوشـوار گوش
مـن گـفتمش که پير خرف، ياوه کم سراي بـازيـچــه نـيست، جـان بـشود تابع نفوس
ساقـي بــده کـه نـوش کـنـم بـر مراد دل يــاد آورم ز دولـت کـســري و داريــوش
از آن مي ام بـده کـه فريدون چو نوش کرد بــزدود زنـگ ظـلـمـت ضحّاک مار دوش2
گيتي پير و کهنه بـه هـر دوره چون عروس گرددجـوان فريب وجوان شکل و سرخ پوش
ليکـن ز جـام وصـل بميـرانـد او حـريـف3 يعني نه بعد نوش که جان مي دهد ز بوش4
خـوانـديـم از دفـاتـر و ديـديــم اي بـسـا اوضـاع روزگــار نـيـز نـيرزد بهيک قروش5
ساقي، غنيمت است کـه سر گشته ي فراق ره بــر غـلـط بـرد بـه در پيـر مي فروش6
گويـا مـرا بـه مـيـکده شـد بـخت رهنماي بـر گـوش آيـدم هـمــي آواز نــوش نوش
قلـبـم گـهــي زنـد، گـهـي از کـار ايـستد پـيمــانـه را بـده کـه مـبـادا روم ز هـوش
قـربـان روي يــار کـه بـر عـاشــق نـــزار در لـيـل تـار شـعـلـه کشد ماهتاب روش7
ايـنـک مـنــم کـه بـر در يــارم رسيده ام يار است آن که چشم و دلم بنگرد به سوش
وا لــه بـمـيـر بـر در8 وصـلـش هــزار بـار بـهتـر از آن بــود کـه بـمـانـي در آرزوش

(( راز و نـيـاز بـا دوسـت ))
دلــبـرا از مـن سـرگشـته چـه گرداني رو1 خـود، تـو صيـاد قـوي پنـجه اي و من آهو
خـود، تـو شـهبـازي و جـويـاي شکار کفتر مــن هـم از جـمـع هـراسيـده و تنها ياهو
اي قـضـا خـوي2 کـمان ابروي ناوک مژگان اي دل آزار قـمــر مـنـظـر صـارم3 ابــرو
جان من در کنفت گردن طاعت برده است4 قبض کن5، قيد نما6، حاکم مـن هستي تو
وصـل را دل ، طـلـب از درگـه دلـدار کند او بـگـويـد نـدهـم ز آنکه نباشي خوش رو
عجبـا روي من از اشک غمش سوخته است يــار ديــريـنـه چــه ايــراد نـمـايـد بر او
مـن هـمـان عـاشـق دلـداده ي عـهد ازلم7 يـار مــن نـيـز هـمـان يـار پريشان گيسو8
دلبــرا بـهـر خـدا رحــم نـمــا بـر دل زار خشــم تـو شـير بود9، خاطر من چون آهو
نــام تــو گـشته دلارام، کـه دل بـنــوازي عالمي گشته به تو رام که هستي خوش خو
تــو هـمـانـي کـه به هر شهر دلي جا داري مــن هـمـانـم که بود شهر دلم پاک و نکو
مــن ز تــو مـلـتمسم مـاه جمـالت بينــم تــو همـي مـاه جـهانـتاب10 بـپـوشي با مو

بـته خـدا از سرکـويت نه چنان دست کشم تــا بـه قـتـلـم ز سـر خـشم گشايي بازو1
تـا بـگـويـنــد کــه بـر درگـه شـاه مردان والهي غرقه به خونست و فتاده است بر او
(( شـکـايـت از نـفـس ))
اي جـسـم جـفـا ديـده زجـان بـي خبر تو از جــان و ز اســرار نـهــان بـي خـبـر تو
آن عـهـد کـه در عـالم ذر بسـته يقين دان مـيـخــواه ، نـمـيـخواه از آن برگذري تو2
خـوانــي کـه در آن روز بـه چشمت بنمودند پــذرفـتـي و امـروز از آن سـفره خوري تو
گـر در وطـنـت راحــت و بـر بـستـر نازي ور غـل بـه تـنـت هـست و يا در بدري تـو
بنـمود مـشـيت بـه تو، هم آن و هم اين را مـخـتــار3 نـمـودت که کدامين ببري4 تو
ليـکن بـه تـو گفـتنـد بدين5 حور فروشند بـا آن دگــرش6 روز جــزا در شــرري تـو
برداشتـي آن را کـه کنـونت نه به ياد است گـاهـي بـه نـجات اندر و گه در خطري تو
اي نـفس ستـم پـيشه در ايـن چـه گويي؟ مـأنـوس بـد، اي آنـکه خـود از بد، بتري تو
گــاهـي ز زمـيـنـم بـه سـمـاوات پـرانـي گــاهــي ز سـمــاوات بـه چاهم سپري تو
تـا دسـت دهـي7 جـان بستـانـي زمـن زار8 اي شــاه جـهـان دار چــرا بـد گـهـري تو
از جــان حـزيـنـم به جز از عيش نخواهي بـر فـعـل خـط فـاعلـي و خـيره سـري تو
از نــار جـهـنــم ز چــه ره هـيـچ نترسي بـگـشـاي زبان تا ز چه خود بر حذري تو؟
بــا نــان جــويــن آرزو گـنــدمـت آيــد گنـدم دهـدت، بـر پـلـوش مـنـتظري1 تو
يـکـبــاره اگــر شـه شـوي از شغل گدايي جـويـاي يـکـي رتـبـه از آن بـيـشتـري تو
الـحـق تـو نـه خـاکي و نـه آبي و نه بادي يـکـبـاره يـکــي پـاره ز نــار سـقـري تو
پـتـيـاره و لــجّـاره و شيـطـان و سـتمکار آري اولـيـن دشـمـن جــان بـشــري تـو
اي شــوم تـبـه کـار بـتـرس از غضب حق کز وي حي و با مدرک2 و صاحب نظري تو
بـنـگر بـه کجا مي کشي اين جان حزين را خـود بـاعـث قـهــر و غـضـب دادگري تو
از فـعــل تـو جـان يـافـته راهي به هدايت دانــد کــه ورا ســوي خـطـا راهـبري تو
جان، شاه3به جسم است وتويي کارگر4جان جـان صـاحب بار است و بر آن بار خري تو
آزاد نــگــردي دگـــر اي بـار کـش جـان از جـان هـدايـت شـده کـي صرفه بري تو
بـر گـردن تـو قـيد گراني است5 از اين پس پـيـچـيـده بـدان قـيـد ز سـر تا کمري تو
از بـس بـزنـد نـيـشتـرت بـر رگ شـهوت6 چــون لانـه ي زنـبـور تـن از نيشتري تو
ديـگـر نـه ز تـو بـشـنود آن را که بخواهي ديـگــر نـگـذارد کـه بـه بـاطـل نگري تو
روشــن شـده از فـضـل خـدا ظـلمـت واله اي کـرمـک بـشـتـاب7 دگر بـي اثري تو
(( در مـنـقـبـت8 مـــولا ))
خـوش آن آهــي کـه گـفـتـم در سحرگاه خــوش آن بـــادي کــه او را بــرد هـمراه
خــوش آن شـاهي1 کـه آهـم2 را پـذيرفت که نـاگــاهــي بــه مــا هـم بـرد، از چاه3
چــه شـاهـي تـاج گـيــر از پـادشـاهــان چـه شـاهـي تـيـر حــق بـر چشم بد خواه
چــه شـاهــي در شـب مـعــراج احـمــد اســـد الـلـه نــاطـــق4 بـــر ســـر راه
چــه راهــي بـر نـبــي نـگـشـــود آن را کــه تــا نــگــرفــت انـگشتـر از آن شـاه
يــدا لـلــهـي کــه دسـتــش بـا پـيـمبر بــه روي خـــوان داور بــــود هــمـــراه
کـه خــوان از پــرده5 چـون بـر احمد آمد ز پـــرده شـــد بـــرون دستــي بـه ناگاه
بــر آن خــوان شــرافــت بــود سـيــبي نـبـــي نـيــمي و نـيــمــي دسـت الله6
پـــس از تـقـسـيــم و سـيـب و لـقـمــه نـمود آن دســـت ، پـشـت پـرده مشواه7
پـيــمـبــر چــون کـه از مـعـراج برگشت مـيــان دســـت مــولا ديـــد نـــاگــاه
هــمــان يــک نـيـمه سيب سفره ي حق هـــمـــان انـگــشـتــر نـصــرٌ مـن الله8
بـگـفـت: اي لايــتــق تـنــزيـيــل امـّن9 مــفـــاد يــاء يــاسـيـن، طـاء طـا ها10
تـــو سـبـقــت داشـتـي بـر من ز معراج؟ بـگـفـت: آري چــنـيـن شــد حـکـم الله

کـه تـا از تـــو پـذيــرايــــي نـمـــايـم چـــرا1 مهمــان نــوازد ميهمــان خــواه
منــم آن ضـيـغـــم2 خـاتـــم3 ستــانت منـــم بــر امــر حــق رهـــدار هـر راه
منــم دائــم، منــم قــائــم بـه هـر جــا منـــم دربــان حـــق شــام و سحـرگاه
شنـو تـا گــويمت بـا حـــق چـه گفتــي ز هــر روز و ز هــر سـال و ز هــر مــا ه
مـن از قـــول خـــــدا دارم نـــويـــدت بـه عـفـــو امّت بــي بـاک گـــمـــــراه
پيمبـــر گفت صــدق4، يـا پســـر عـــم تـويــي مـولاي هـر کس، کـنــت مــولا5
بـنــازم بــر چنيـن شــاهي که مــدحش رسـول حــق بـخـــوانـد گـاه و بي گـاه
از او خــواهــم بـه حـــق اوصيــــايـش شفـــاعت گـــــر شــود در نــــزد الله
فقط نـه از گـنــاهــــــم وا رهـــــانــد ز جـودش بخشـدم سـامـان و خــرگـاه6
فــرســتـــد

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با کلید واژگان حـق، حــق، چـون Next Entries پایان نامه با کلید واژگان قبض و بسط