پایان نامه با کلید واژگان قبض و بسط

دانلود پایان نامه ارشد

بـاز بــر اولاد و اهلــــــم7 چه سان؟ بي غم، همان8 بي خوف و اکراه
عطاي حــيـــدري بــر جـــــان پـاکــم ز هــر بــوم و بــري پيچيــده در افـواه9
کـنــون آن والـــــه آزاد گـــــــويــش هــزاران خصم جـــان دارد هــواخـــواه

((مناجات نامه))

يـا هــادي سـبـيـل1 و يـا خـالـق جـلـيـل يـا معطــي کثيـــر2 و يا قـابـل قـلـيــل3
يـا غـافـر الـذنـوب و يـا سـاتـر الـعـيــوب4 يـا بـاسط اليديــن5 و يـا اظهـر الجميـل6
يـا نـــــور و يـا قـــــدوس7 يـا اول الاول8 يـا آخــر الاواخــر9، القــديـر مستطيـل10
يـا مـالـک الممالـک و يـا فـــرد و يا صمـد يـا پادشــاه فاضل و يا حــاکـــم عديل11
يـا سـامع تضــرّع يــونس ز بطن حــوت12 يـا جــاعـل الشرار13 به گلــزار بر خليل14
يـا قـامع15 جــلالت نمـــروديان به بغـي16 يـا جــالب17 ضـلالت فـرعـونيان به نيل18
يـا رب ، تـويـي غـفـور و منم مذنب و سئي يـارب تـويـي جـواد و مـنم ناقص و بخيل

يـا رب گـنـاه بـخـش تـويـي از عطا و رحم يـا رب خـطـا کـننده منستم ز هـر قبــيل1
يــارب بـه حـق نـام عـظـيمـت کـه از کرم سـر گـشتـه ام ، بـه راه نـجـاتم بـشو دليل
يــارب بـه حـق خـمسـه ي آل عـبا ببخش آن مـعـصيت که کرده بلايت به من نزيـل2
يـارب بـبـخـش آن گنهم را که کرده حبس از بـاب رحـمت تـو دعــاي مـن عـلـيل3
يـا رب بـه سـوي تـوسـت مرا روي بازگشت راهــم دهـي بـه فضـل ز نو داري‌ام جليل
يـا رب بـه وا لـهـت بـه عـنـات عـمـل نـما بـر فضـل باش، هر چه نمايي خودت وکيل
((درويشي و شاهي))
شــاه دنـيـا و شـه فـقـر4 بـديــدم هــر دو کـه يـکـي افـسر5 زر داشت يکي پشم نکو
تـاج زر داشـت خـطـوطي کـه شهنشاه منم تاج پشمين خط نخ آيت6 حق حق هـو هو
شـاه دنـيـا بـه سـر تـخـت جـواهـر تمکين خسـرو فـقـر مـکـان کرده7 به پوست آهو
او يـکـي تـيـغ جـواهـر8 بـه کـمـر داد قرار ويـن تـبـرزيـن9 بـنـهادست بـه روي زانو
شـاه دنـيـا زد سـر دوشي الـمـاس بـه دوش بـر سـر کـتـف شـه فـقـر، پـريشان گيسو
او حـمـايـل زده اسـتـبرق10 ا لـمـاس نشان وين در آويـخـته يک حلـقه ي اژدر در تو
پس او صـف زده مـردان تـهـمـتـن صـولـت کـوي ايـن پـر ز فـقـيـران مـتين خوشخو
اوبه دستش سر صد رشته1ي صد لاي زخيم اين به دستش سر يک رشته به باريکي مو
خـوان او پـر ز چـلـو پـر ز پـلـو پر ز خورش شـربـش از شـربـت نـارنـج و يا به لـيـمـو
خوان اين نان دوصدتکّه ي خشکيده ي سرد شربتش باد و کفـش آب خور از هر لب جو
مخـزن او هـمـه ديـنـار و زر و گوهـر و لعل گـنـج ايـن مسجد و کشکول و نفير2 و بازو
روزي از کـوي فـقـيـران شـه دنـيـا بگذشت نشـد از پـادشــه فـقـر ســلامــي بــر او
شـاه از ايـن قـصّه طـلب کـرد وزير و گفتش رو بگو با شه درويش که اي وحشي خــوي
از چـه ره شــاه جـهـان کـز بر تو مي گذرد سجده ناري3 به درش شاه خران4 عقلت کو؟
امـر آن شـاه بـر ايـن شـاه فـرو خـواند وزير شاه گفتش که رو از من به شه خود بـرگـو
شـاه خـر مـن ني ام از آنـکه خر احمق باشد احمق آن است که ازحرص فتددرتک و پو5
هـفـتـه اي بـهــر فـنـايـي ز بـقايي6 گذرد دل بـبـازد بـه زر و گـوهر وت لعل و لؤ لؤ
بـلـکه خـرتـر بود آن جسم که سي من تاند کـوه بـر خـود نـهـد7 و زار بـيـفـتـد بر رو
کـاروان جـمـلـه سـبـکـبـار به منزل برسند او بماند به فنــا بــار گــران بــر ســر او8
چشم هـايـش بـشود کـنده بـه مـنقار کلاغ ســگ ز راه از بــــر او روده در آرد از تــو
جـگـرش گـرگ خورد گوش و دماغش روباه کـرکـسـانـش بـدرانـنـد کـمـر بـا پـهـلو9
بــار مـانـد بـه بـيـابـان بـبـرنـدش مخلوق1 حـا لـيا فـکـر کـنـد خـوب، مـنم خر يا او
مـن شـه فـقـرم و در دار فـنا2 طوطي قدس مـن شـکر خـوارم و بـيزار ز گوشت يا بو3
گــفـت احـمـد کـه بـود دولـت دنـيا مردار4 نيــز کـلبست هـر آنـکس که بود دنيا جو
مــن نـه مــردار خورم، ني سگ دنيا بشـوم روزي آيد که از اين سـوي شوم بر آن سو5
آن زمــان تـاج زر از دسـت پـيـمـبر گيرم انـدر آن لـذّت دايـم شـوم و عـيـش نـکو
رهـم6 از سـخـتـي مـيـزان و حسابات صراط پـا نـهـم بـر زَبـَر تـاج هــزاران چـون تـو
مـي روم جـنـّت و بـا حـور قـرين مي گردم بـويم و بـوسـه زنـم بـرلب يار خوش خو
خود چه حوري که خدا وصف دهد در قرآن مشک بو، هر غله مو، چشم سيه، تيغ ابـرو7
از چـنـان يـار سـتــا نـم بـه پـيـاپـي بـاده نوشم و خوش شوم و خوانم و گويم يا هو
او ز نـيــران8 جـهـنــم بــجـهـد داد زنــد حاليـا شـاه و امـيـران و وزيـــرا نـت کـو؟
امــر داور بـرسـد ، در ســقــرش انـــدازد ايـن خـر احـمق، ايـن شاه و مقـامات علو9
از بـيـانـات شــه فـقـر بـخـشـکيد10 وزيــر گــــو کـه در لـجّه11 گـرداب فـرو رفت فرو بــي تـکـلّم بـه قـفـا12 رانـد عـنان مرکب شـاه را گـفت هـر آن قـصّه که بشنيد از او
شـاه از آن گـفـتـه و تـأثـير نفوس1 درويش کســوت فـقــر بـپـوشـيـد ، به اقبال نکو
گشـت شـاگـرد و بـشـد يـار شـه درويـشان شـاه گـفـتش که شب و روز همي دار وضو
هــر نـمـازي کـه کني ختم هزار و يک بار ((هو)) بزن مخفي وباکس سخني هيچ مگو2
از امــورات خــدا نـيـــز مـداخـل3 مـنـمـا ز انـکـه کـفر است و خدا کفر ندارد معفو4
فـقــر را صـبــر بـود لازم و خاموشي نفس5 (( آفت عشق رسيدن به وصال مهرو))6
لـقـمـه ات نـيـز هر آن چيز که گردد مقدور صـرف تــن سـاز پـي طـمه مريز آب زرو
مــرشــد و پـيــر تـو خود شاه ولايت باشد در ره مـنـزل حــق7 پـيـشــروت باشد او
شــاه دنـيــا بـه در فـقــر غــلامــي بگزيد وا لـهـا تـو زره فـقــر چــه گـردانــي رو
((گله از يار))
مراياري است رخ مستور8و تن رنجورودل خسته9 ولي با سطوتي10چون حور خوش دستورو برجسته11
دوزلفش چون شب هجران سياه وزنگي قطران دو ابرو بهر قصد جان به هم چـون قوس پيوسته
به چشمان آهومشکين، به مژگان رهزن آيين به صورت باجگيرازچين1به لب چون غنچه بسته
به گردن عاج و ساعد سيم وپستان به وياليمو و يـا نــار نـگـاريـن يا در تا نارنــــگ نورسته
بدن چون توده عنبر و يا چون بـرف يـا مرمر سفيد وسرخ وسيمين تن بسان جنس بــي هسته
کنون يارم زغم پژمرده چون برگ گل از آفت خودم درخاک غربت سرنگون چون تيغ بي دسته2
منال اي واله ي مسکين زدست آسمان زيرا3 فلک پيوسته مي دارد جميــــع کار بشکســـته4
((گفتگوي دل و هجران))
شــبــي بــا نــور دل5 گـفـتــم به هجران کـــه از بــهــر تــو بـاشــد هيچ درمان؟
بــگـفـتــا درد دل درمـــان نــــــدارد بـگـفـتــم وصــل چــه؟ گـفـتــا مگر آن
بــگـفـتــم از چــه بــا دل دشـمـنـي تـو؟ بـگـفــت از آن کـه بـخـشـد ذوق بر جان
بــگـفـتــم ذوق جــان چــونـست بـر گو؟ بــگـفـتــــا مــي فـشـارد نــار پـستــان
بــگـفـتـم گــر کـشـد دسـت از فـشـردن؟ بــگـفـتــا مــي مـکــد سـيـب زنـخدان6 بــگـفـتــم گــر مـکـيـدن تــرک ســازد؟ بـگـفـتــا لــب نــهــد بـر آب حـيـــوان
بــگـفـتــم لـب فــرو بـنـدد از آن نــوش؟ بــگـفـتـا بــويـــد و رويـــد گـلـسـتـان
بــگـفـتــم گــر نـبـويـيـد و نـرويــيــد؟ بـگـفـتــا عـشــق مــي ريــد به چشمان
بـگـفـتــم چـشــم را بــر هــم گــــذارد؟ بــگـفـتــا دســت ا نــدازد بــه زلـفــان
بــگـفــتــــم زلـــــــف را آزاد دارم؟ بـگـفــتـــا قــيــد مــي گـردد به هجران
بـگـفـتـم پـس تــو دايـم در کــمـيـنــي؟ بـگـفـتــا بـــد بـــدي آرد نـه احـســان
بــگـفـتــم گـــر زمــان وصـــل آيــــد؟ بـگـفـتــا قــــد کـمــان ا فـتـان و خيزان
ا لـــهــي وصـــل شــد درمــان وا لــــه تــو وصـلـش ده تـنــش از هـجــر‌برهان
(( پــنـد د ل ))
اي دل ار گــوش دهـي قـصّه1 اي آيـد يادم کــه بـيـامـوخـت بـه من روز ازل2 استادم
سـالـهـا بـود کـه در لـوح ضـمـير اين معني شـد نـهان در حجب زنگ و غي3 و بيدادم
بــه طـريـقــي کـه از آن قـصـّه نبردم نامي نه کسي بـود دگـــر بــاره کـنــد ارشادم
اي بـسـا قـيـد غـل و آفـت دوران گشـتــم اي بـســا دفـعــه کــه در دام بـلا افـتادم
که گهي چوب خسان4 بر کف پا مي خوردم ديـدمي گـاه کـه از وحشت جان5 منقادم6
علـّت ايــن هـمـه اوضـتاع نـمـي فـهـميدم از کسـي زيــن هـمـه بـيـداد نشد امدادم
تــا کـه در آيـه اي از سوره ي قـرآن شريف خـوانــدم ايـن آيـه کـه گويد فتلقّي آدم7
ديــدم ايـن آيه همان است که استاد به من کـرد تـعـلـيـم و منشّ8 بيهده از کف دادم
کــه خـدا پـنـج کـلامـش ز ازل تلقين کرد گـفـت بــر پـايــه ي ايـن پنـج بنا بنهادم
هـر چـه ايـجـاد شد و آن چه از اين پس آيد عالم و آدم و آب،آتـش و خــاک و بــادم
کـائـنـاتـم هـمـه در حـيطـه ي اينان باشد قبض و بسطم جنت و نـارم و عـدل و دادم
هـر کـه مـستـوجب قهر آيـد و تائب1 گـردد چــــون بـديـن پـنج پناهد گنهش بخشادم
تـوبـه از دشـمـن ايـشـان نـپـذيـرم هـرگـز خـــصـمشان بستـه تـن آيد به صف ميعادم
آدم از بـعـدِ بــرون رفـتــن جـنـات نـعـيم تــوبـه بـنـمـود هـمـي گفت خجالت بادم
توبه اش سود نمي کرد و من هـم چـون وي زنـــگ زد لــوح دل و خـاطــر بي بنيادم2
آخــر آن نـور کـه در طـور3 تـجـلّي گرديـد شـد به وي ظاهر و گفتش که نشانت دادم
تـا بـه آن پـنـج تــن پــاک نـخـوانـي نامم نـپـذيــرم ز کـسي تـوبه و اشک اي نادم4
آدم استـــاد ازل5

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با کلید واژگان مــن، تـا، چــه Next Entries پایان نامه با کلید واژگان ايـن، بـاب، خـدا