پایان نامه با کلید واژه های نزول قرآن

دانلود پایان نامه ارشد

131 نيز تذكر مي دهد كه اين حكم مخصوص مردم زمان پيامبر6نبوده و مردمي كه پيش از ايشان بودند و داراي كتاب و شريعت نيز ملزم به رعايت تقوا و پرهيزگاري شده اند ( وَ لَقَدْ وَصَّيْنَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ إِيَّاكُمْ أَنِ اتَّقُوا اللَّه‏). آيه 135تقواي مورد نظر الهي را توضيح مي دهد كه همان پيروي نكردن از هوي و هوسها و اجراي دستورات الهي و منحرف نشدن از راه حق مي باشد ( فَلا تَتَّبِعُوا الْهَوى‏ أَنْ تَعْدِلُوا ).
آيه 25 شرط مهم تقوا را كه صبر براي كسب رضاي الهي و مخالفت با خواهش هاي نفساني است ياد آور مي شود و در مقابل آن وعده بهره مندي از آمرزش و رحمت الهي را مي دهد (وَ أَنْ تَصْبِرُوا خَيْرٌ لَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ).در آيات 128و 129 نيز بر اين نكته تاكيد شده است كه تقوا كه يك حالت قلبي و دروني است بايد با اعمال بيروني مثل احسان و اصلاح همراه باشد تا نتايج درخشان آن در دنيا و آخرت براي متقي نمايان گردد (وَ إِنْ تُحْسِنُوا وَ تَتَّقُوا(128)، ( وَ إِنْ تُصْلِحُوا وَ تَتَّقُوا )(129).29
ضرورت ايمان به خداوند، اطاعت از رسول6و اولوالامر، پذيرش و اجراي دستورات ايشان نيز از احكام اخلاقي مهمي است كه در اين سوره به آن پرداخته شده است.
در آيه 170به همه مردم خطاب شده است كه به رسول6ايمان آورند زيرا او به حق از جانب خداوند براي هدايت مردم مبعوث شده است ( يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَكُمُ الرَّسُولُ بِالْحَقِّ مِنْ رَبِّكُم فامِنوا خَيرا لَكُم‏ ).
آيه 64 (وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ….) اهميت پيروي از فرمان هاي رسولان را آن قدر مهم و بالا مي داند كه اصلا علت ارسال رسولان را ، مورد اطاعت قرار گرفتن از جانب مردم بيان مي دارد و ايمان حقيقي و محكم از آن كساني است كه در اطاعت از فرمان هاي خداو رسولان مشتاق تر و ثابت قدم تر باشند.
به داوري طليبيدن رسول6در امور اختلافي و تسليم حكم و قضاوت ايشان بودن، از نشانه ها و اركان ايمان است (فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً (65).
آيه 105 هم در ارتباط با اين موضوع ،دايره را تنگ تر و خطاب به پيامبر گرامي اسلام هدف از نزول قرآن را قضاوت براساس حق و عدالت در ميان مردم معرفي مي كند. قضاوت و داوري ميان مردم به اندازه اي مهم است كه هم قاضي و هم اساس و مباني قضاوت وي در ميان مردم بايد الهي باشد. (إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِما أَراكَ اللَّهُ…)
اهميت پيروي از دستورات رسول6 به اندازه اي است كه در آيه80 اطاعت از رسول6را دقيقا اطاعت از خداوند مي داند ( مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ …) و اين حقيقتي مهم است كه گوياي وحدت اطاعت از خدا و رسول6مي باشد.
در ابتداي آيه 59 خداوند مومنان را خطاب قرار داده، از آنها اطاعت از فرمان هاي خود و پيامبر6و صاحبان امر را، خواسته است (أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ).30-31
آيه83 (وَ إِذا جاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذاعُوا بِهِ وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَ إِلى‏ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُم‏ ) نيزبه طور ضمني از مسلمانان مي خواهد آنچه مي شنوند را به رسول6و اولوالامر ارجاع دهند و آن را پخش نكنند تا به ضرر جامعه مسلمانان تمام شود. يكي از مصاديق مهم اطاعت از خداوند ارجاع اختلافات، به احكام الهي و نظرات رسول6مي باشد كه خود از نشانه هاي ايمان به خداوند است و خيري كثير براي مومنان به همراه دارد ( فَإِنْ تَنازَعْتُمْ فِي شَيْ‏ءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَ الرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ ذلِكَ خَيْرٌ وَ أَحْسَنُ تَأْوِيلاً ) (59).
طبق آيه60 ( أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَ قَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ وَ يُرِيدُ الشَّيْطانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلالاً بَعِيداً) هركس بر خلاف حكم الهي كه همان كفر ورزيدن به طاغوت مي باشد عمل كند، ازدايره مومنان خارج شده است هرچند به گمان خود و يا به ظاهر در صفوف مومنان جاي داشته باشد. در اين آيات تاكيد به اطاعت محض از دستورات خداوند و رسول6جانشينان بر حق او شده است و ايمان را فقط ادعاي زباني نمي داند بلكه ميزان تسليم بودن در برابراحكام الهي معرفي مي كند.
آيه 136 (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ الْكِتابِ الَّذِي نَزَّلَ عَلى‏ رَسُولِهِ وَ الْكِتابِ الَّذِي أَنْزَلَ مِنْ قَبْلُ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِاللَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالاً بَعِيداً ) روى سخن به تمام مومنان دارد، مؤمنانى كه ظاهرا اسلام را پذيرفته‏اند اما هنوز در اعماق جان آنها نفوذ نكرده است، ويا مؤمنانى كه اجمالا به خدا و پيامبر6 ايمان آورده‏اند اما به جزئيات و تفاصيل معتقدات اسلامى آشنا نشده‏اند و تاكيد مي كند كه مومنان واقعى بايد به تمام انبياء و كتب پيشين و فرشتگان الهى ايمان داشته باشند زيرا همه رسولان الهي در يك جهت حركت مي كردند و هدف همگي دعوت مردم براي ايمان به خداوند و آشنا كردن ايشان با دستورات الهي بوده است (إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْكَ كَما أَوْحَيْنا إِلى‏ نُوحٍ وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَيْنا إِلى‏ إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ عِيسى‏ وَ أَيُّوبَ وَ يُونُسَ وَ هارُونَ وَ سُلَيْمانَ وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً )(163).
از كافران و مشركان به خداوند و عصيان گران از دستورات او و رسول6 كه حكم فطري را زير پا گذاشتند در آيات ذيل ياد شده است؛ (يَوْمَئِذٍ يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ عَصَوُا الرَّسُولَ لَوْ تُسَوَّى بِهِمُ الْأَرْضُ وَ لا يَكْتُمُونَ اللَّهَ حَدِيثاً )(42)، (مِنَ الَّذِينَ هادُوا يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ وَ يَقُولُونَ سَمِعْنا وَ عَصَيْنا وَ اسْمَعْ غَيْرَ مُسْمَعٍ وَ راعِنا لَيًّا بِأَلْسِنَتِهِمْ وَ طَعْناً فِي الدِّينِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ قالُوا سَمِعْنا وَ أَطَعْنا وَ اسْمَعْ وَ انْظُرْنا لَكانَ خَيْراً لَهُمْ وَ أَقْوَمَ وَ لكِنْ لَعَنَهُمُ اللَّهُ بِكُفْرِهِمْ فَلا يُؤْمِنُونَ إِلاَّ قَلِيلاً )(46)، (إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرى‏ إِثْماً عَظِيماً )(48)، (أُولئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ وَ مَنْ يَلْعَنِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ نَصِيراً )(52)( أَمْ لَهُمْ نَصِيبٌ مِنَ الْمُلْكِ فَإِذاً لا يُؤْتُونَ النَّاسَ نَقِيراً )(53).
از مومنان به خدا و رسول6 و اطاعت كنند گان از ايشان، در راستاي پاسخگويي به فطرت الهي در آيات ذيل سخن به ميان آمده است؛ (وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً لَهُمْ فِيها أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ وَ نُدْخِلُهُمْ ظِلاًّ ظَلِيلاً) (57)، (وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا وَ مَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ قِيلاً) (122)، ( وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‏ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُونَ نَقِيراً )(124)، (وَ مَنْ أَحْسَنُ دِيناً مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلاً) (125)، ( فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَيُوَفِّيهِمْ أُجُورَهُمْ وَ يَزِيدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ وَ أَمَّا الَّذِينَ اسْتَنْكَفُوا وَ اسْتَكْبَرُوا فَيُعَذِّبُهُمْ عَذاباً أَلِيماً وَ لا يَجِدُونَ لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً ) (173)، (إِلاَّ الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ اعْتَصَمُوا بِاللَّهِ وَ أَخْلَصُوا دِينَهُمْ لِلَّهِ فَأُولئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ وَ سَوْفَ يُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ أَجْراً عَظِيماً ) (146).
آيه 8 يك حكم اخلاقى و استحبابى در هنگام تقسيم ارث و طبقاتى است كه با وجود طبقات نزديكتر، از ارث بردن محرومند. حكم اخلاقي شامل اين نكته مهم است كه اگر در مجلس تقسيم ارث، جمعى از خويشاوندان درجه 2 يا 3 و همچنين بعضى از يتيمان و مستمندان حضور داشته باشند چيزى از مال به آنها بدهيد و با اين دسته از محرومان، با زبان خوب و طرز شايسته صحبت كنيد (وَ إِذا حَضَرَ الْقِسْمَةَ أُولُوا الْقُرْبى‏ وَ الْيَتامى‏ وَ الْمَساكِينُ فَارْزُقُوهُمْ مِنْهُ وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلاً مَعْرُوفاً).
آيه 58 دوحكم عمومى و همگانى بسيار مهم را ياد آور شده، اداي امانت و قضاوت بر اساس عدالت در بين مردم (إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى‏ أَهْلِها وَ إِذا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ).32
درآيه 36 نيكي كردن، به عنوان حكمي اخلاقي مورد توجه و تاكيد قرار گرفته است كه البته بعضي از اولويت و اهميت بيشتري برخوردارند، پدر و مادر، خويشاوندان، … (وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً وَ بِذِي الْقُرْبى‏ وَ الْيَتامى‏ وَ الْمَساكِينِ وَ الْجارِ ذِي الْقُرْبى‏ وَ الْجارِ الْجُنُبِ وَ الصَّاحِبِ بِالْجَنْبِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ وَ ما مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ ).
آيه 86 به جبران هر نوع نيكي كه در حق انسان مي شود سفارش كرده است. جبران بايد مثل همان نيكي و يا به بهتر از آن انجام شود (وَ إِذا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوا بِأَحْسَنَ مِنْها أَوْ رُدُّوها).
در آيه 148 به يك حكم اخلاقي مهم اشاره شده است، اينكه خداوند دوست ندارد كسى با سخنان خود بديها را اظهار كند مگر آن كسى كه مورد ستم واقع شده باشد. چنين افرادي براى دفاع از خويشتن در برابر ظلم ظالم حق دارند اقدام به شكايت كنند و يا از مظالم و ستمگريها آشكارا مذمت و انتقاد و غيبت نمايند و تا حق خود را نگيرند و دفع ستم ننمايند از پاى ننشينند (لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ).
در آيه 32 (وَ لا تَتَمَنَّوْا ما فَضَّلَ اللَّهُ بِهِ بَعْضَكُمْ عَلى‏ بَعْض‏…وَ سْئَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِه‏…) خداوند حكم اخلاقي بسيار مهمي را ذكر كرده و آن ارزو نكردن برتريهايى است كه افراد بشر بر يكديگر دارند زيرا تمام اين تفاوتها بر طبق عدالت و قانون الهى مى‏باشد.
دوري از بخل و امر كردن ديگران به اين امر ناپسند در آيه 37تذكر داده شده است (الَّذِينَ يَبْخَلُونَ وَ يَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَ يَكْتُمُونَ ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ أَعْتَدْنا لِلْكافِرِينَ عَذاباً مُهِيناً ). آيه 38 دوري از ريا در كارهاي خير را متذكر شده است و آيه 39ريا را ناشي از عدم ايمان حقيقي به خدا و قيامت دانسته و آنها را ملامت مي كند (وَ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَ مَنْ يَكُنِ الشَّيْطانُ لَهُ قَرِيناً فَساءَ قَرِيناً)، (38)، ( وَ ما ذا عَلَيْهِمْ لَوْ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقَهُمُ اللَّهُ وَ كانَ اللَّهُ بِهِمْ عَلِيماً) (39).
حسادت از اعمال زشتي است كه در آيه 54 آمده است (أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى‏ ما

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با کلید واژه های جبران خسارت Next Entries پایان نامه با کلید واژه های بِاللَّهِ، قالُوا، لَكُمْ، ويژگيهاي