پایان نامه با کلید واژه های عرضه و تقاضا، مواد مخدر

دانلود پایان نامه ارشد

افزايش درآمد و بهبود کيفيت زندگي جامعه ميزبان.
مک اينترير نيز از اثرات گردشگري فرهنگي، افزايش احترام به جامعه محلي را بسيار مهم بر مي شمارد (مک اينترير، 1994)
“گردشگري فرهنگي احترام به جامعه محلي را بيشتر نموده و فرصت هاي لازم براي درک و شناخت بيشتر و برقراري ارتباطات با مردم محلي را در زمينه هاي گوناگون بهبود مي بخشد.”
لي با تأکيد بر اثرات منفي اجتماعي توسعه گردشگري شهري به موارد زير اشاره مي کند با توزيع نا برابر درآمدهاي حاصل از گردشگري، کساني که داراي توان سرمايه گذاري در اين صنعت هستند، نسبت به ساير افراد شهر ميزبان در موقعيت بهتري قرار مي گيرند و مي توانند از فرصت هاي پيش آمده بهتر يا بيشتر بهره برداري کنند (عدم برابري و عدالت) (لي30، 1998).

3-2-2-2 اثرات محيطي توسعه گردشگري
مجموعه اثراتي که توسعه گردشگري در محيط از خود به جاي مي گذارد را کولا نتونيو31 و پوتر32 با تکميل تحقيقات پيچ بيان نموده اند که در جدول زير آورده شده است. اين تأثيرات در شش دسته اصلي از کاربري زمين گرفته تا الگوهاي اجتماعي و فرهنگي برشمرده شده اند. لازم به ذکر است که اين دسته بندي ها در جوامع توسعه يافته و در حال توسعه يکسان نيستند، به عنوان نمونه، تأثيرات گردشگري بر روي زيرساخت هاي شهري در شهرهاي درحال توسعه نسبت به کشورهاي توسعه يافته که تراکم شهري معقول تري دارند، بيشتر است.
هارسل درباره اثرات مثبت محيطي گردشگري در شهر موارد زير را بيان مي کند:
– توسعه زيرساخت ها
– افزايش آگاهي ساکنين نسبت به محيط طبيعي و فرهنگي و افزايش حاميان طبيعت و ترويج افکار دوستدار محيط زيست که در نهايت مانع آلودگي و زوال محيط مي شود.
– تشويق اقدامات حفاظتي بر محورِ متقاعد کردن مسئولان دولتي و عمومي به اهميت محيط طبيعي به منظورکسب درآمد از محل گردشگري و برانگيختن سرمايه گذاري در امور زيربنائي و مديريت مؤثر نواحي حفاظت شده (هارسل، 1994)

جدول 1-2: تأثيرات منفي گردشگري بر روي محيط شهري
زمينه
تاثيرات
کاربري زمين
-از بين رفتن اراضي که براي کشاورزي مورد استفاده بوده است.
-تبديل زمين هايي با عملکردهاي زيست محيطي با ارزش )مانند مرداب ها با درختان دريايي مانگرو و تالاب ها( به کاربري گردشگري
-تلاش براي تغيير کاربري اراضي درون شهري و به دنبال آن افزايش کمبود برخي خدمات در شهر
اثر قابل رؤيت
-افزايش نواحي ساخته شده )افزايش ساخت و ساز(
-طراحي نامناسب معماري ساختمان ها به دليل سرعت در ساخت
-رشد بيش از حد فصلي جمعيت
زيرسازي ها
– افزايش استفاده از زيرساخت هاي شهري با تأسيسات و وسايل رفاهي و توسعه هاي ذيل و به دنبال آن ايجاد بحران در زمينه هاي زير:
• جاده ها
• راه آهن
• پارکينگ
• شبکه برق
• موجودي پسماندهاي جامد
• موجودي پسماندهاي آبي
• ذخيره آب.
شکل شهر
-تغيير کاربري زمين به فضاهاي اقامتي، رشد توسعه هتل ها و مهمانخانه هاي شبانه روزي )پانسيون(
-تغيير در بافت شهري از طريق مديريت ترافيک سواره و پياده در مکان هاي حضور گردشگران
-تغيير در محيط ساخته شده منجر به مغايرت در کيفيت زمين هاي شهري مورد استفاده در نواحي گردشگري و مسکوني مي شود.
عوارض طبيعي
-آلودگي آب هاي سطحي و زيرزميني
-آلودگي هوا
-تغيير کيفي فضاهاي سبز در صورت توسعه امکانات گردشگري در آن ها
الگوي فرهنگي و اجتماعي
-افزايش جرم، فحشا و استفاده از مواد مخدر
-مزاحمت هاي ايجاد شده توسط گردشگر براي ساکنين شهري
-کاهش فضاي قابل استفاده در خانوار در صورت خالي کردن اتاق ها براي فراهم سازي محل اقامت گردشگران
-جابه جايي در فعاليت هاي محلي
منبع:کولا نتونيو و پوتر (2006)

3-2 برنامه ريزي گردشگري
برنامه ريزي شامل فرايند تصميم گيري در مورد آينده مناطق مقصد، جاذبه ها و خدمات گردشگري مي شود (گان33، 1998: 22). هدف از برنامه ريزي گردشگري ايجاد بستر مناسب جهت عرضه محصولات و فعاليت هاي با کيفيت براي گردشگران است. محصولات گردشگري فعاليت ها و خدماتي است که توسط بخش خصوصي و عمومي ارائه مي گردد. اين اجزاي گردشگري به عنوان عوامل اصلي در توسعه و برنامه ريزي گردشگري تلقسي مي گردد و دسترسي به اطلاعات جامع در مورد اين اجزا جهت مديريت و برنامه ريزي و جهت دهي هاي لازم به توسعه محصولات و خدمات گردشگري مقصد ضرورت دارد (يون34، 2008: 18)

1-3-2 اهداف برنامه ريزي گردشگري
در دوره هاي گذشته، هدف کليدي برنامه ريزي استراتژيک، حصول اطمينان از تجارب دلنشين و رضايت بخش براي گردشگران بوده و همچنين برنامه ريزي ابزاري براي ارتقا سطح زندگي ساکنين مقصد گردشگري محسوب مي گرديد (ماتيسون و وال35، 1982: 186).
ويليامز 36(1998)، مجموعه اي از اهداف کلي براي برنامه ريزي گردشگري ارائه داده که عبارتند از:
– شکل دهي و کنترل الگوهاي فيزيکي توسعه،
– حفاظت ونگهداري از منابع کمياب،
– ايجاد چارچوبي جهت ارتقاء و بازاريابي مقصد،
– ايجاد مکانيزمي ساختار يافته براي تسهيلات گردشگري در سرتاسر يک منطقه جغرافيايي،
– اقدامات و مطالعات قطعي جهت حفاظت از منابع و بيشينه سازي منافع براي جوامع محلي جهت دستيابي به پايداري ( معمولا از طريق توسعه گردشگري يا طرح هاي مديريتي) و
– توزيع مجدد منافع حاصل از گردشگري.

2-3-2 اهميت برنامه ريزي گردشگري
برنامه ريزي گردشگري در کليه سطوح براي دستيابي به توسعه و مديريت موفق امري اساسي است. تجربه بسياري از نواحي توريستي در جهان اين امر را به اثبات رسانده است که در بلند مدت روش برنامه ريزي براي گردشگري مي تواند بدون ايجاد مشکلات عمده منافعي را در بر داشته و به حفظ رضايت بازار منجر شود (سازمان جهاني گردشگري، 1379: 13).
برنامه ريزي براي کشورهايي که هنوز با حجم قابل ملاحظه اي از گردشگري مواجه نيستند، رهنمودهاي ضروري را براي گسترش آن فراهم مي نمايد. برنامه ريزي در نواحي که هم اکنون نيز امر گردشگري به صورت محدود در آن جريان دارد، براي تجديد حيات آن بخش و توفيق آتي آن مورد نياز است (همان، 14)
برنامه ريزي گردشگري همچنان که اينسکيپ اشاره مي کند به دلايل زير براي يک مقصد ضروري مي باشد:
– گردشگري مدرن يک فعاليت و گونه نسبتا جديد در بسياري از نواحي مي باشد و بعضي از دولت ها و بخش هاي خصوصي که تجربه کم يا اندکي در توسعه مناسب گردشگري دارند. يک طرح توسعه و برنامه گردشگري مي تواند اصولي راهنما را در اين نواحي براي توسعه اين بخش فراهم نمايد.
– گردشگري يک فعاليت پيچيده، چند بخشي و پراکنده است که مشتمل بر ساير بخش ها نظير کشاورزي، ماهيگيري، بخش توليد، مکان هاي تفريحي و فراغتي، تسهيلات و خدمات محلي گوناگون و حمل ونقل و ساير بخش ها مي شود. برنامه ريزي و هماهنگي در توسعه پروژه، براي اطمينان يافتن از توسعه منسجم تمامي اين عناصر به منظور ارائه خدمات به گردشگران و جامعه محلي ضروري مي باشد.
– اساسا گردشگري فروش محصولي تحت عنوان تجربه مي باشد که در آن بازديد کنندگان از تسهيلات و خدمات معيني استفاده مي کنند. لذا بايد از طريق فرآيند برنامه ريزي بين نيازهاي بازار گردشگري و محصولات طوري انطباق برقرار گردد که در عين پاسخگويي به تقاضاي بازار هيچ گونه زياني در حصول به اهداف اجتماعي- فرهنگي و زيست محيطي وارد نگردد.
– گردشگري منافع اقتصادي مستقيم و غير مستقيمي ايجاد مي کند که مي توان آن ها را با برنامه ريزي منسجم و دقيق بهينه نمود. بدون برنامه ريزي نه تنها ممکن است اين منافع به طور کامل محقق نشود، بلکه امکان دارد مشکلات اقتصادي نيز پديدار گردند.
– گردشگري منافع و مسائل اجتماعي و فرهنگي گوناگوني ايجاد مي کند. از برنامه ريزي مي توان براي بهينه سازي منافع و جلوگيري از مشکلات و به ويژه براي تدوين سياست هاي توسعه بهينه گردشگري به منظور جلوگيري از مشکلات اجتماعي و استفاده از گردشگري به عنوان ابزاري براي دست يابي به اهداف فرهنگي استفاده نمود.
– اصولا توسعه جاذبه ها، تسهيلات و زيرساخت هاي گردشگري و روندهاي گردشگران داراي اثرات مثبت و منفي بر محيط فيزيکي خواهد بود. برنامه ريزي دقيق به منظور تعيين نوع و سطح بهينه اي از گردشگري که موجب تخريب محيط زيست شده و به عنوان ابزاري براي حصول به اهداف توسعه پايدار مورد استفاده قرار گيرد، مورد نياز مي باشد.
– امروزه توسعه کليه انواع گردشگري به ويژه گردشگري پايدار قابل توجيه مي باشد، اما برنامه ريزي نوع مناسب گردشگري مي تواند موجب اطمينان يافتن از اين موضوع شود که منابع طبيعي و فرهنگي گردشگري به درستي حفظ شده و در فرآيند توسعه نابود و تخريب نمي شوند.
– همانند هر يک از اقدامات توسعه جديد، اشکال توسعه گردشگري نيز بر اثر عواملي هم چون تغيير روندهاي بازار و ساير شرايط در طول زمان تغيير مي يابد. از برنامه ريزي مي توان براي ارتقاء و تجديد حيات شيوه هاي گردشگري فعلي يا نواحي گردشگري که به گونه اي نامناسب توسعه يافته اند، استفاده نمود. همچنين از طريق فرآيند برنامه ريزي مي توان نواحي جديد گردشگري را به طور انعطاف پذيري طراحي نمود.
– توسعه گردشگري به منابع انساني ماهر و شايسته اي نياز دارد که دوره هاي آموزشي و کارورزي مناسبي را طي کرده باشند. برآوردن نيازهاي نيروي انساني به طرح ريزي و برنامه ريزي دقيق و در برخي موارد به تسهيلات آموزشي ويژه اي نياز دارد.
– به منظور توسعه کنترل شده گردشگري به ساختارهاي سازماني، استراتژي هاي بازاريابي و برنامه هاي ترويج، قوانين و مقررات و شاخص هاي مالي نياز است که از طريق فرآيند برنامه ريزي جامع و منسجم با برنامه هاي توسعه و سياست هاي گردشگري مرتبط شده باشند.
برنامه ريزي مبنايي براي مرحله بندي توسعه و برنامه ريزي پروژه فرآهم مي کند که براي بخش هاي عمومي و خصوصي در برنامه ريزي سرمايه گذاري هايشان مفيد مي باشد ( اينسکيپ، 1992: 16-17).

3-3-2 رويکردهاي برنامه ريزي گردشگري
يکي از موضوعات مهم در برنامه ريزي گردشگري شناخت رويکرد ها مي باشد. در اين قسمت به توضيح مهم ترين اين رويکردها چرداخته مي شود.

1-3-3-2 رويکرد سيستمي
يک مفهوم اساسي در برنامه ريزي گردشگري آن است که گردشگري را بايد به صورت سيستمي مرکب از عوامل عرضه و تقاضا در نظر گرفت که به يکديگر مرتبط مي باشند. عوامل تقاضا شامل بازارهاي داخلي و بين المللي گردشگري و ساکنين محلي است که از جاذبه ها، تسهيلات و خدمات گردشگري استفاده مي نمايند. عوامل عرضه گردشگري نيز شامل جاذبه ها و فعاليت ها اعم از جاذبه هاي فرهنگي و طبيعي و جاذبه هاي خاص، واحدهاي اقامتي و ساير تسهيلات و خدمات گردشگري نظير دفاتر خدمات مسافرتي و جهانگردي، رستوران ها، مراکز خريد، مراکز اطلاع رساني، خدمات بانکي و ارزي، خدمات بهداشتي و خدمات سيستمي، حمل ونقل و ساير زيرساخت ها مانند تامين آب و برق، سيستم دفع زباله و فاضلاب و ارتباطات راه دور و عناصر سازماني مشتمل بر ساختارهاي سازماني موسسات بخش گردشگري، برنامه ها و مؤسسات آموزشي، قوانين و مقررات مرتبط با گردشگري، سياست هاي سرمايه گذاري و راهبردها و برنامه هاي بازاريابي مي شود.
در برنامه ريزي گردشگري، درست مانند يک سيستم، توسعه عوامل از جمله عوامل عرضه و تقاضا و عناصر فيزيکي و سازماني بايد به صورت منسجم در نظر گرفته شود. اگر سيستمي به صورت منسجم ضمن توسعه هماهنگ کليه اجزاء برنامه ريزي شود، آن گاه بسيار اثر بخش تر عمل خواهد کرد و منافع مطلوب حاصل خواهد شد (سازمان جهاني گردشگري، 1379: 20).
2-3-3-2 رويکرد توسعه پايدار
روش توسعه پايدار مستلزم اين است که منابع طبيعي و فرهنگي و ساير منابع جهانگردي براي استفاده دائم در آينده حفظ گردند و در عين حال منافعي را براي جامعه امروز داشته باشد (سازمان جهاني گردشگري، 1384: 17).
يک روش اساسي براي دست يابي به توسعه پايدار برنامه ريزي زيست محيطي است. اين شيوه مستلزم آن است که کليه عناصر محيط زيست با دقت مورد بررسي و تجزيه و تحليل واقع شده و در تعيين مناسب ترين نوع و محل توسعه فعاليت هاي توريستي مد نظر قرار گيرند.
مفهوم کيفيت گردشگري نيز

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه درباره وفاداری مشتری، رضایت مشتری، همبستگی پیرسون Next Entries پایان نامه با کلید واژه های عرضه و تقاضا، تعامل سازمان، مشارکت مردم