پایان نامه با کلید واژه های سازمان ملل متحد، حقوق بشر، سازمان ملل، توسل به زور

دانلود پایان نامه ارشد

حمايت ويژه حقوق بين الملل بشر دوستانه عهدنامهاي و عرفي ميباشند بولدوزرهاي اسرائيل مبادرت به تخريب خانههاي مسكوني ساكنين اين روستاها كردهاند در حالي كه جنگ شش روزه هنوز در جريان بود.270 ماده (g) 23 مقررات لاهه كه در حال حاضر تبديل به حقوق عرفي شده و براي كليه كشورهاي لازم الاجرا ميباشد مقرر ميدارد.
“تحريك يا تصرف سرزمين دشمن ممنوع ميباشد مگر اين كه اين تخريب و تصرف از ملزومات جنگ باشد. اعمالي كه ارتش اسرائيل در روز ده ژوئن 1967 در اين مناطق مرتكب شده است نقض مسلم مقررات لاهه و حقوق ژنو ميباشد.”
ماده 53 كنوانسيون چهارم ژنو مقرر ميدارد:
“انهدام اموال منقول يا غير منقولي كه انفرادا يا اشتراكا متعلق به اشخاص يا دولت يا شركتهاي عمومي يا سازمانهاي اجتماعي يا تعاوني ميباشد، توسط دولت اشغال كننده ممنوع است در مواردي كه انهدام آنها به واسطه عمليات جنگي ضرورت حتمي باشد.”
به طور خلاصه بايد يك ارتباط منطقي ميان تخريب اموال و ضرورت نظامي وجود داشته باشد در حالي كه اسرائيل با هيچگونه مقاومت نظامي روبرو نشده و قبل از ورود ارتش اسرائيل به اين مناطق ارتش اردن اين مناطق را ترك كرده بود لذا هيچگونه ضرورت نظامي اين عمل اسرائيل را توجيه نميكند. اضافه بر آن كه اسرائيل قبل از تخريب اين اموال، ساكنين روستا را از روستا خارج كرده و سپس با بولدزر روستاها را تخريب و صاف كرد.
گزارش سربازان اسرائيلي در مورد اين جريان بيانگر اين حقيقت است كه اسرائيل ميخواسته قبل از پايان يافتن جنگ ژوئيه 1967 (جنگ در 12 ژوئيه خاتمه يافت و اين اعمال در 10 ژوئن صورت پذيرفت) روستاها را تصرف و خانهها را تخريب كرد تا روستائيان بازگشتي به خانههاي خود نداشته باشند.
در 1973 مركز يهوديان كانادا براي ساخت يك پارك در اين مناطق فراخوان داد و اين پارك به همين علت به نام پارك كانادا نام گذاري شد. جامعه يهوديان كانادا از احداث اين پارك به عنوان افتخارات خود ياد ميكنند. در حالي كه براي قرنها محل اين پارك متعلق به فلسطينيها بوده است. اسرائيل آثار باستاني غارت شده اين منطقه را در موزه سلطنتي اونتاريوي كانادا به نمايش گذاشت. به همين علت در ماه مارس 2009 سلام فياض نخست وزير دولت خودگردان شكايتي عليه دولت كانادا تنظيم كرد. آثار نمايش گذاشته شده متعلق به مردم فلسطين بوده و از آن جايي كه دولت كانادا عضو كنوانسيون هاي ژنو بوده و متعهد به حفظ آثار باستاني در مخاصمات مسلحانه ميباشد، تشكيل اين نمايشگاه نقض آشكار كنوانسيون ميباشد، دولت اسرائيل آثار باستاني موزه بيت المقدس را مصادره كرده است.271
بند سوم: شهرك سازي در مناطق اشغالي
شهرك سازي و اسكان يهوديان در مناطق اشغالي تقريبا بلافاصله پس از جنگ 1967 آغاز شد و متاسفانه كماكان ادامه دارد رژيم اسرائيل در فاصله سالهاي 1967 تا 1977 با ” طرح الون” سياست تملك زمينهاي بيت المقدس شرقي و كرانه رود اردن را متمركز كرد.272 طرح الون چگونگي مسئله برخورد با مسئله اراضي اشغالي در جنگ ژوئن 1967 را كه خط مشي اصلي و ديدگاه حزب كارگر را در حل مسئله اعراب و اسرائيل تشكيل داده و به عنوان “تورات حزب” در اين امر محسوب ميشود، مورد بررسي قرار ميدهد. “طرح آلون” خواستار ايجاد يك سلسله مراكز شهري يهودي نشين با كمك ارتش اسرائيل در امتداد رود اردن و اطراف قدس در كرانه باختري الخليل بود. در اين طرح همچنين ضرورتا “جلوگيري از اسكان تعداد زيادي از اعراب” را سرلوحه كار خود قرار ميداد. در حالي كه اين عمل اسرائيل نقض اشكار ماده 49 كنوانسيون ژنو ميباشد. براساس اين ماده قدرت اشغالگر حق انتقال نفوس خود را به سرزمينهاي اشغالي ندارد. ضميمه اين تحقيق مواردي كه سازمان ملل متحد با استناد به كنوانسيونهاي ژنو اعمال اسرائيل را محكوم كرده است، ارائه ميشود اعلاميه اصول 1993 به صورت ماهوي به بررسي شهرك سازي نميپردازد. ولي به نوعي سكوت در قبال اين مساله اين قرض را مطرح ميكند كه اسرائيل با امضاي اعلاميه حداقل شهرك سازي را متوقف ميكند. ولي اين عمليات كماكان ادامه دارد. در موافقت نامه قاهره قيد شده است كه مقام فلسطيني در نوار غزه و اريحا بر اسرائيلي ها اقتدار نخواهد داشت و در جاي ديگر در اين اعلاميه مقرر شده است كه اسرائيل در مورد محلهاي اسكان، امنيت خارجي داخلي و نظم عمومي محلهاي اسكان و در مورد اسرائيليها اقتدار خواهد داشت. در واقع اين موافقتنامه ميپذيرد كه اسرائيليهاي ساكن اين مناطق تابع قانون محل زندگي خود نخواهند بود بلكه قانون اسرائيل در مورد آنها اعمال ميشود. لذا ميشود اين طور تلقي كرد كه سازمان آزاديبخش فلسطين شهرك سازي در مناطق اشغالي را ناديده گرفته است، ولي به هر حال به اساس كنوانسيون چهارم اسرائيل مجاز به شهرك سازي انتقال نفوس و تغيير دموگرافيك مناطق اشغالي را نيست.273
الف: گزارش گزارشگر مخصوص HCR كميسيون حقوق بشر در مورد شهرك سازي 274
براساس گزارش مورخ 15 مارس 2000، گزارشگر مخصوص كميسيون حقوق بشر، در مورد وضعيت حقوق بشر در مناطق اشغالي فلسطين، اسرائيل از سال 1967 زمينهاي فلسطيني در مناطق اشغالي، حدود 60درصد كرانه غربي و 33 درصد نوار غزه و 33 درصد بيت المقدس، را مصادره كرده است. اين زمينها براي استفاده عمومي؛ نيمه عمومي و شخصي به منظور ايجاد مناطق امنيتي نظامي، شهرك سازي، مناطق صنعتي، تخصيص جاده براي گذرگاهها و استخراج معادن همچنين تصرف آنها به نفع دولت و براي استفاده اختصاصي اسرائيليها مصادره شده است. اين گزارش كه پس از بازديد كامل مناطق اشغالي تهيه شده است شامل موارد زير ميباشد:
1- اسرائيل 19 شهرك در غزه، 158 شهرك در كرانه غربي و 19 شهرك در بخش اشغالي بيت المقدس احداث كرده است.
2- تنها در سال 1999 اسرائيل 44 پاسگاه در كرانه غربي احداث كرده است.
3- نيروهاي اشغالي فلسطين بارها طي عمليات تنبيهي و قاهرانه عليه فلسطينيها خانههاي آنها را به علت نداشتن مجوز تخريب كردهاند و همچنين كل دهكدهها را به طور اجباري از تصرف ساكنين آن خارج ساختهاند. از سال 1987، 16700 فلسطين (شامل 7300 كودك) از اين طريق خانههاي خود را از دست دادهاند. در سال 1991 اسرائيل 30 خانه در شرق بيت المقدس و 50 خانه در كرانه باختري متعلق به فلسطينيها را تخريب كرده است.
اعمال اشغالگرانه رژيم اسرائيل همچنين به محيط زيست طبيعي در مناطق اشغالي فلسطين صدمه زده است. اين اعمال شامل فرسايش زيرسازي زمينها، مصادره زمين، فرسايش و تقليل آب، قطع درختان، انبار كردن ضايعات سمي و ساير آلودگيها ميباشد.
يك گزارش كه در اكتبر 2000 توسط كميته مخصوص جهت بررسي اعمال اسرائيل منجر به نقض حقوق بشر مردم فلسطيني و ساير اعراب ساكن مناطق اشغالي، تهيه شده بود تصوير تقريباً مشابهي با گزارش فوق ارائه كرده است.
كميته حقوق فلسطينيها در گزارش سال 2000 خود در مورد گسترش ساخت و ساز شهركها و شبكه راهها توسط اسرائيل هشدار داد اين كميته در گزارش سال 2000 خود تصريح كرد كه سياست شهرك سازي اسرائيل در مناطق اشغالي يك فاكتور كليدي در ممانعت از پيشرفت روند صلح در منطقه ميباشد. همچنين مجمع عمومي در قطعنامه 20 اكتبر 2000 بيان داشت كه كليه شهركهاي اسرائيل در مناطق اشغالي فلسطين، شامل بيت المقدس غير قانوني بوده و مانعي جهت دست يابي به صلح ميباشد. اين قعطنامه همچنين خواستار متوقف شدن خشونت غير قانوني شهرك نشينها نسبت به فلسطينيهاي ساكن مناطق اشغالي شد.275

ب: اشغال شرق بيت المقدس توسط اسرائيل در سال 1967
بخش شرقي بيت المقدس پيش از جنگ شش روزه به اردن تعلق داشت ولي بلافاصله پس از جنگ شش روزه تحت قوانين اسرائيلي قرار گرفت و از سال 1980 رسما الحاق انجام پذيرفت. اسرائيل بيت المقدس را به عنوان پايتخت برگزيد. در واقع پس از جنگ عملا الحاق صورت پذيرفته بود و اين الحاق در 1980 رسمي شد در هر دو حالت اين عمل مغاير اصل ممنوعيت تملك سرزمين به وسيله نيروهاي مسلح و توسل به زور و همچنين ناقض ماده 23 مقررات لاهه و ماده 64 كنوانسيون ژنو ميباشد.276 در سال 1980 مجمع عمومي و شوراي امنيت قانون الحاق را به رسميت نشناخت و از كشورهاي كه در بيت المقدس نمايندگي ديپلماتيك ايجاد كرده بودند خواست تا نمايندگيهاي خود را برچينند. عليرغم اعتراض جامعه جهاني و قطعنامههاي سازمان ملل متحد، اسرائيل در مناطق اشغالي بيت المقدس مبادرت به شهرك سازي كرده است و متاسفانه كماكان اين عمل ادامه دارد. طبق گزارش گزارشگر مخصوص كميسيون حقوق بشر277 در مورد شهرك سازي278 اسرائيل 19 شهرك در غزه 158 شهرك در كرانه غربي و 19 شهرك در بخش اشغالي بيت المقدس احداث كرده است. تنها در سال 1999، اسرائيل 44 پاسگاه در كرانه غربي احداث كرده است. نيروهاي اشغالگر فلسطين بارها طي عمليات تنبيهي و قاهرانه عليه فلسطينيها خانههاي آنها را به علت نداشتن مجوز تخريب كردهاند و همچنين كل دهكدهها را به طور اجباري از تصرف ساكنين آن خارج ساختهاند از سال 1987، 16700 فلسطيني (شامل 7300كودك) از اين طريق خانههاي خود را از دست دادهاند. در سال 1991 اسراييل 30 خانه در شرق بيت المقدس و 50 خانه در كرانه باختري متعلق به فلسطينيها را تخريب كرد.
اعمال اشغالگرانه رژيم اسرائيل همچنين به محيط زيست طبيعي در مناطق اشغالي فلسطيني صدمه زده است. اين اعمال شامل فرسايش زيرسازي زمينها، مصادره زمين، فرسايش و تقليل آب، قطع درختان، انبار كردن ضايعات سمي و ساير آلودگيها ميباشد.
زماني كه اسرائيل يك بيت المقدس متحد را به عنوان پايتخت خود برگزيد279 در ژوئن سال 1980 شوراي امنيت با تصويب قطعنامه 476 از اسرائيل به عنوان دولت اشغالگر خواست تا به اين قطعنامه و قطعنامههاي گذشته شوراي امنيت عمل كرده و سريعا از پافشاري در سياست و اقداماتي كه وضعيت و خصوصيات شهر مقدس بيت المقدس را تغيير ميدهد، دست بردارد پس از عدم قبول قطعنامه توسط اسراييل شورا در تاريخ 20 آگوست همان سال قطعنامه 478 را تصويب كرد. در اين قطعنامه شورا مجددا تمامي موضع گيريهاي سابق خود را در مورد بيت المقدس و اين كه هرگونه اقدامي كه در مورد اين شهر توسط اسرائيل انجام شده است، غير قانوني و فاقد اعتبار ميباشد. مجدداً تاكيد و تصريح كرده و از دولتهايي كه در بيت المقدس دفاتر ديپلماتيك ايجاد كرده بودند، خواست تا آنجا را ترك كنند.
مجمع عمومي سازمان ملل متحد نيز اقدامات اسرائيل را نقض حقوق بين الملل و كنوانسيون چهارم ژنو تلقي كرد. اين قطعنامه در دسامبر سال 1980 صادر شد و مندرجات آن در سالهاي بعدي در نظرات مجمع تكرار شد.280
در طي دهه 80، قطعنامههاي سازمان ملل متحد كه در ارتباط با مسئله بيت المقدس صادر شد، به طرز وسيعي در متن آن به بر حق نبودن تملك اين مناطق با توسل به زور و لزوم پذيرش و اعمال كنوانسيون چهارم ژنو در مناطق اشغال شده فلسطين در طي جنگ شش روزه 1967 تاكيد شده بود. شوراي امنيت و مجمع عمومي سازمان ملل متحد به شرق بيت المقدس به عنوان قسمتي از مناطق اشغالي فلسطين توجه كرده بودند. نظر به اين كه جامعه بين الملل و مخصوصا شوراي امنيت به طور مداوم نگران مساله فلسطين بودند، اقدام مهمي توسط شورا طي قطعنامه 672 در تاريخ 12 اكتبر 1990 صورت پذيرفت. به دنبال خشونتي كه در حرم شريفه (مسجد القصي)، سومين مكان مقدس مسلمانان، در بيت المقدس صورت پذيرفت شورا پس از محكوم كردن اين عمل و بي احترامي و خشونت انجام شده توسط نيروهاي نظامي اسرائيل در مسجد الاقصي، كه منجر به كشته و مجروح شدن تعدادي از فلسطينيها شد، از اسرائيل خواست تا به طور جدي نسبت به تعهدات و مسئوليتهاي حقوق بين المللي خود تحت كنوانسيون چهارم ژنو، در مورد حمايت از غير نظاميان در زمان جنگ، كه در مناطق اشغالي طي جنگ 1967، لازم الاجرا ميباشد متعهد و وفادار باشد.281
از 1990، نشستهاي فوق العاده مجمع عمومي، جهت بحث در اين موضوع، چندين بار تكرار شد. مجمع در نشست فوق العاده دسامبر 1990 طي قطعنامه شماره 68/45 حمايت خود را از صلح در خاورميانه براساس قطعنامههاي شوراي امنيت و بر پايه صلح در ازاي زمين تصريح كرد. در اين نشست مجمع با يادآوري قطعنامههاي مربوطه از جمله قطعنامه

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با کلید واژه های حقوق بشر، حقوق بشر دوستانه، سازمان ملل، نقض حقوق Next Entries پایان نامه با کلید واژه های سازمان ملل متحد، سازمان ملل، حقوق بشر، مخاصمات مسلحانه