پایان نامه با کلید واژه های سازمان ملل، سازمان ملل متحد، حقوق بشر، پناهندگان

دانلود پایان نامه ارشد

به مجمع عمومي ارجاع شد. كميته 11 نفرهاي در خصوص موضوع فلسطين (انسكاپ) در نخستين نشست ويژه مجمع عمومي در آوريل 1947 تشكيل شد. بيشتر اعضاء توصيه كردند كه فلسطين به دو دولت عربي و يهودي تقسيم شده و موقعيتي بين المللي براي شهر بيت المقدس تحت مديريت سازمان ملل تعريف شود. سازمان ملل متحد از سال 1947 تاكنون درگير مسئله فلسطين است. اولين اقدام صدور قطعنامه 181 توسط مجمع عمومي بوده است كه فلسطين تحت قيوميت، به دو دولت عرب و يهودي تقسيم شود. به طور خلاصه طرح تقسيم كه به عنوان سندي چهار بخشي به متن قطعنامه ضميمه شده بود براي انقضاء قيومت و پيشرفت عقب نشيني ارتش انگلستان و تعيين مرزهاي ميان دو دولت و بيت المقدس تدارك ديده شد.
اسرائيل در 11 مه 1949 به سازمان ملل پيوست. در مقدمه قطعنامه پذيرش اسرائيل براي عضويت در سازمان ملل به تعهدات ويژه اسرائيل براي اجراي قطعنامههاي 181 و 194 سازمان ملل اشاره شده است يعني قطعنامههايي كه موضوع فلسطين را در كانون توجه سازمان ملل متحد قرار ميداد و متضمن موارد زير بود:
– تاييد دريافت گزارش شوراي امنيت در خصوص درخواست اسرائيل براي عضويت در سازمان ملل، يادآوري اينكه طبق نظر شوراي امنيت اسرائيل دولت صلح دوستي است و خواهان و (قادر به) ايفاي تعهدات مطرح در منشور سازمان ملل است.
– يادآوري اينكه شوراي امنيت به مجمع عمومي توصيه كرده كه عضويت اسرائيل در سازمان ملل را تصويب نمايد،
به علاوه، يادآوري اعلاميه دولت اسرائيل مبني بر پذيرش بي قيد و شرط تعهدات مندرج در منشور سازمان ملل و اجراي آنها از روز به عضويت درآمدن در سازمان ملل،
– يادآوري قطعنامه 29 نوامبر 1947 و 11 دسامبر 1948 و نيز يادآوري اعلاميه و توضيحات ارائه شده از سوي نماينده دولت اسرائيل در برابر كميته سياسي ويژه در خصوص اجراي قطعنامههاي مذكور، مجمع عمومي در راستاي ايفاي وظايف خود طبق ماده 4 منشور و اصل 125 قواعد آيين كار خويش:
1- تصميم ميگيرد كه اسرائيل دولت صلح دوستي است كه تعهدات مطرح در منشور سازمان ملل را پذيرفته و خواهان و قادر به ايفاي اين تعهدات است.
2- تصميم ميگيرد عضويت اسرائيل در سازمان ملل را بپذيرد.217
سازمان ملل متحد از ابتداي تشكيل اين نهاد تاكنون به صورت فعال درگير مساله فلسطين بوده است. سازمان ملل متحد در قبال فلسطين سه موضوع محوري را دنبال ميكند.
1- ايجاد امنيت عاري از خشونت در منطقه
2- توجه و رسيدگي به نيازهاي بشر دوستانه مردم فلسطين
3- پيشبرد مذاكرات صلح218
سازمان ملل متحد و نهادهاي وابسته به سازمان به طور فعال در اين بيش از شش دهه درگير مساله فلسطين بودهاند، به تبع سازمان ملل متحد ساير سازمانهاي حقوق بشري بين المللي نيز در اين زمينه بسيار فعال و موثر بودهاند.
تصويب قطعنامه 181 به گسترش خشونت در فلسطين انجاميد. با وخيم تر شدن اوضاع، شوراي امنيت خواستار برقراري نشست ويژه مجمع عمومي شد. لذا اين نشست از 16 آوريل تا 14 مه 1948 به طول انجاميد. در روز 17 آوريل، شوراي امنيت خواستار توقف تمام فعاليتها و اقدامات مسلحانه و غير مسلحانه در فلسطين شد و در 23 آوريل كميسيون آتش بس را براي نظارت و كمك به ايجاد آتش بس تشكيل داد.
مجمع عمومي نيز كميسيون فلسطين را منحل نمود و تصميم گرفت براي پيشبرد استقرار صلح در همكاري با كميسيون آتش بس يك ميانجي منصوب سازد. در 20 مه كنت فولك برنادت،219 رئيس صليب سرخ سوئد به عنوان ميانجي سازمان ملل منصوب شد.220
دولتهاي عربي از شناسايي اسرائيل سر باز زدند و اين قطعنامه را نپذيرفتند. اسرائيل هم قطعنامه را ناديده گرفته و حوزه قلمرو قضايي خود را به بخش اشغال شده بيت المقدس گسترش داد. در 23 ژانويه 1950 اسرائيل بيت المقدس را پايتخت خود اعلام كرد و دفاتر دولتي خود را در بخش غربي آن تاسيس كرد.221 اردن در بخش غربي كنترل خود را بر روي شهر قديمي رسمي كرد. گرچه مجلس قانونگذاري اردن اعلام كرد كه اين عمل به معناي پيش داوري در حل و فصل نهايي مسئله فلسطين نخواهد بود.222
پس از چند هفته جنگ متوقف شد و اين به دليل آتش بس چهار هفتهاي بود كه شوراي امنيت در 29 مه 1948 اعلام كرد. آتش بس در 11 ژوئن تحت نظارت ميانجي سازمان ملل با كمك گروهي از ناظران نظامي بين المللي كه به عنوان سازمان نظارت بر آتش بس سازمان ملل متحد- يونتسو223 شناخته شدند، به مرحله اجرا درآمد به رغم تلاشهاي ميانجي هيچ توافقي بر تمديد آتش بس حاصل نشد و نبردها مجدداً در روز هشتم ژوييه از سر گرفته شد.
در 15 ژوئيه 1948 شوراي امنيت طبق قطعنامهاي اعلام كرد كه شرايط فلسطين تهديدي است عليه صلح و خواستار آتش بس شد و اعلام نمود كه ناتواني در رعايت آن به عنوان نقض صلح به شمار ميآيد كه مستلزم اعمال فوري قوانين الزامي براساس فصل هفت منشور سازمان ملل خواهد بود. طبق اين قطعنامه آتش بس دوم به وقوع به پيوست. تا آن زمان اسرائيل بخش بزرگي از سرزمينهاي اعطا شده به دولت عربي (طبق طرح تقسيم) از جمله بخش غربي بيت المقدس را تصرف كرده بود. مصر و اردن هر يك كنترل مناطق باقيمانده از غزه و كرانه باختري رود اردن را (كه شامل شرق المقدس يا شهر قديمي ميشد) حفظ كردند. جنگ در اكتبر 1948 و مارس 1949 به اوج خود رسيد كه طي آن اسرائيل بر ساير مناطق اختصاص يافته به دولت عربي نيز تسلط يافت. در سال 1950 اردن از كرانه باختري رود اردن از جمله شرق بيت المقدس به طور رسمي طبق قوانين خود تا زمان پيدايش يك راه حل براي مسئله چشم پوشي كرد.
اين دشمنيها موجب بحرانهاي شديد انساني شد. تقريبا 750 هزار فلسطيني از سرزمينهاي خود آواره شدند. در همين زمان در اثناي مذاكرات ميان طرفين، كنت برنادت در 17 سپتامبر 1948 در بخشي از بيت المقدس كه از سوي اسرائيل تصرف شده بود بر اثر تيراندازي كشته شد و رالف بانچ از ايالات متحده به عنوان ميانجي منصوب شد.224
بين فوريه و ژوئيه 1949 و با حمايت و مساعدت سازمان ملل توافق نامههاي آتش بس بين اسرائيل از يك سو مصر، اردن، لبنان و سوريه از سوي ديگر امضا شد. در اين توافق نامهها كه از لحاظ مضمون مشابه بودند، پذيرفته شده بود كه استقرار آتش بس، گامي ضروري براي اعاده صلح در فلسطين است. آنها همچنين اعلام كردند كه هدف آتش بس به معناي ايجاد يا به رسميت شناختن ادعا و حق سرزميني مالكيت يا ساير حقوق، ادعاها و منافع هيچ يك از طرفين نيست.
در آگوست 1949 شوراي امنيت از ناظران يونتسو خواست تا بر آتش بس نظارت كنند. طبق تصميم شوراي امنيت ناظران يونتسو در خاورميانه باقي ماندند.225
در ماه مي 1948 رهبران صهيونيست موجوديت كشور اسرائيل را اعلام كردند. جنگ ميان اسرائيل و همسايگان عرب آن ايجاد شد. از طرف فلسطينيها اين جنگ به عنوان نكبت يا فاجعه و مصيبت شناخته ميشود 000/700 فلسطيني از سرزمين فلسطين رانده شدند. اسرائيل قطعات بسياري از سرزمين فلسطين را ضميمه اسرائيل كرد و حدود 500 روستاي فلسطيني را ويران كرد. اردن كنترل كرانه باختري و با موافقت ضمني مصر و اسرائيل، مصر كنترل نوار غزه را به دست گرفت. حاكميت بيتالمقدس ميان اسرائيل و اردن تقسيم شد؛ به اين شرح كه قسمت غربي آن تحت كنترل اسرائيل و قسمت شرقي تحت كنترل اردن باقي ماند.
در 11 دسامبر 1948 مجمع عمومي سازمان ملل متحد، قطعنامه 194 را تصويب كرد. طي مفاد اين قطعنامه پناهندگان فلسطيني كه مايل به بازگشت به خانههاي خود باشند، بايد مجاز به اين بازگشت بوده و اسرائيل بايد به آن دسته از پناهندگان كه مايل به بازگشت نباشند، غرامت بپردازد.226اسرائيل هرگز به اين قطعنامه عمل نكرد.
درگيري ميان اسرائيل و همسايگان عربي به صورت مداوم در جريان است. شمار بسياري از فلسطينيها در طي اين سالها ناچار به ترك اسرائيل شدند. آوارگي پناهندگان در فاصله آوريل تا آگوست 1948، به اوج خود رسيد فلسطينيهاي ساكن بخش شمالي به سمت شمال، سوريه و لبنان گريختند. جمعيت ساكن بخش ساحلي (حيفا و يافا) و عربهاي رام الله و بيت المقدس به كرانه باختري رود اردن پناه بردند. در فاصله اكتبر 1948 تا ژانويه 1949 جنگ هايي يا موفقيت اسرائيل ميان طرفين در گرفت كه منجر به اخراج و آوارگي 150.000 تا 200.000 فلسطيني شد. از كل عربهاي ساكن فلسطين حدود 150.000 نفر باقي ماندند كه به عنوان شهروندان اقليت عرب اسرائيل در اسرائيل باقي ماندند.227
در ماه مي 1964 به دنبال تصميم اتحاديه عرب، 422 فلسطيني تحت رهبري احمد شوقيري، در بيت المقدس تشكيل جلسه دادند. در پي اين همايش سازمان آزاديبخش فلسطين (ساف) به رهبري احمد شوقيري اعلام موجوديت كرد. شوراي ملي فلسطين، كميته اجرائي فلسطين صندوق ملي و ارتش آزادبخش فلسطين اعلام موجوديت كردند. همچنين در اين نشست، قانون اساسي و ملي فلسطين تصويب شد.228
بند اول: سازمان ملل متحد و فلسطين
در قسمتهاي مختلف اين پايان نامه به قطعنامههاي سازمان ملل متحد در مورد مناقشه اسرائيل و فلسطين به كرات اشاره شده است. همچنين قطعنامههاي مجمع عمومي و شوراي امنيت سازمان ملل متحد كه عملكرد اسراييل با استناد به كنوانسيونهاي ژنو محكوم شده است. نهادهاي وابسته به سازمان ملل متحد درگير در مساله فلسطين229 به شرح زير ميباشند.
1- شوراي امنيت سازمان ملل متحد
2- مجمع عمومي سازمان ملل متحد
3- دبيرخانه و دبير كل سازمان ملل متحد
4- كميته حقوق غير قابل انكار مردم فلسطين براساس قطعنامه 3362 مجمع عمومي230
5- دايره حقوق فلسطين- بخش دبير خانه در مورد مساله فلسطين كه توسط كميته مجمع عمومي سازمان ملل متحد (كميته فوق) حمايت ميشود.
6- مجمع بازسازي و توسعه مناطق اشغالي فلسطين، اين مجمع توسط كميسيون حقوقي و اجتماعي سازمان ملل متحد براي غرب آسيا، اتحاديه كشورهاي عربي و مقامات خودگردان سازمان يافت.
7- دفتر هماهنگ كننده ويژه روند صلح خاورميانه كه از سال 1994 پس از امضاي پيمان اسلو تشكيل شد.
8- گزارشگر ويژه در مورد شرايط حقوق بشر در مناطق اشغالي فلسطين از 1967، گزارشگر ويژه توسط كميسر عالي حقوق بشر سازمان ملل متحد،
9- بخش عمليات حافظ صلح سازمان ملل متحد
I. سازمان نظارت بر آتش بس سازمان ملل متحد231
II. نيروهاي ناظر بر قطع درگيري سازمان ملل متحد (آندوف)232 از زمان ترک مخاصمه ميان اسرائيل و سوريه در بلنديهاي جولان تشكيل شد.
III. نيروهاي موقت سازمان ملل متحد در لبنان233
10- اداره همكاري براي امور بشر دوستانه سازمان ملل متحد
11- آژانس كار و كمك به پناهنگان فلسطيني در خاورميانه
12- برنامه كمك به مردم فلسطين از برنامه توسعه سازمان ملل متحد
الف: تشكيل هيات سه نفره مجمع عمومي سازمان ملل متحد
دسامبر 1968 مجمع عمومي يك كميته سه نفره را مامور به تحقيق در مورد حقوق مردم فلسطين و ساير عربها در مناطق اشغالي كرد و از آنها خواست تا به مجمع عمومي در اين مورد گزارش دهند.234 از همان ابتدا رژيم اسرائيل به اين كميته خاص اجازه بازديد از مناطق اشغالي جهت تحقيق در مورد حقوق بشر در اين مورد را نداد. اسرائيل ادعا كرد كه قطعنامه تشكيل كميته مخصوص تبعيض آميز بوده و اين كميته با پيش داوري قبلي تحقيق ميكند. از سال 1970 تا 1989 كميته مخصوص گزارش ساليانه به مجمع عمومي داد.
با توجه به عدم دسترسي مستقيم مناطق اشغالي كميته تصميم گرفت طي بازديد از كشورهاي همسايه اين مناطق مصاحبه با افرادي كه به صورت مستقيم درگير مسايل حقوق بشري در اين منطقه بودند را مبناي گزارش خود قرار دهد.235
گزارشهاي كميته وضعيت حقوق بشر در مناطق اشغالي شامل انتفاضه اول (1993-1987) امور قضايي، الحاق بيت المقدس به اسرائيل نحوه رفتار با زندانيان نحوه رفتار با غير نظاميان فلسطيني، بررسي آزاديهاي اساسي مردم فلسطين و نحوه رفتار يهوديان شهرك نشين در اين منطقه با فلسطينيها و نقض حقوق بين الملل ميبود.
كميته در گزارشات خود تصديق كرد كه اسرائيل به صورت دو فاكتو مناطق اشغالي را ضميمه كشور خود كرده است. اين عمل از طريق ايجاد شهركهاي يهودي نشين جديد يا گسترش شهركهاي قبلي، مصادره اموال، انتقال شهروندان اسرائيل به مناطق اشغالي، اخراج فلسطينيها از مناطق اشغالي، تشويق و يا اجبار فلسطينيها به

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با کلید واژه های حقوق بشر، حقوق بشر دوستانه، سازمان ملل، سازمان ملل متحد Next Entries پایان نامه با کلید واژه های سازمان ملل، سازمان ملل متحد، پناهندگان