پایان نامه با کلید واژه های روابط دیپلماتیک، روابط بین الملل، کنوانسیون وین، حقوق دیپلماتیک

دانلود پایان نامه ارشد

گسترش روابط بين المللي، در زمينه سياسي ،طي دو قرن اخير بمرور نمايندگي هاي دائم ديپلماتيك، بين دولتها برقرار گرديده و به سرعت بر تعدادس شان افزوده شده است  مي پردازد(ذوالعين،1388). 
عبدالحكيم سليمي در مقاله اي تحت عنوان”حقوق ديپلماتتيك در اسلام “به بررسي حقوق ديپلماتيك و منابع  حقوق ديپلماتيك در اسلام كه عبارت است از “كتاب ،سنت،عرف،سيره عقلا و احكام حكومتي پرداخته و حقوق اقليت هاي ديني كه از موضوعاتي هستند كه مي توان از آنها در تبيين حقوق ديپلماتيك استفاده كرد و اينكه اسلام دين جهاني است و هدايت انسانها به سوي حق رسالت اصلي اين دين مبين به شمار مي ايد روابط ديپلماتيك در نظام حقوقي اسلام جايگاه خاصي مييابد ،چرا كه به مقتضاي حكمت ،ديپلماسي فعال و حكيمانه پيشرط دعوت و هدايت است.(عبدالحكيم سليمي،1388).
پرویز ذوالعین در کتاب “حقوق دیپلماتیک”به بررسی افرادی که در طرح ریزی سیاست خارجی و تعیین خط مشی آن دخالت دارند پرداختهو همچنین کوشش های فردی و جمعی و دولتی و سازمانهای بین المللی برای تدوین قواعد مربوط به ماموران دیپلماتیک را تشریح کرده است.(ذوالعین،1384)
 
ضرورت و نوآوری تحقیق:  
 امروزه ما در دنيايي زندگي مي كنيم كه نميتوان نقش روابط ديپلماتيك و كنسولي را در عرصه جهان ناديده بگيريم زيرا با گسترش برقراري اين روابط در زمينه هاي مختلفي از جمله سياسي و اقتصادي و تاثير پذيري سياست هاي خواه ناخواه از سياست هاي اين روابط ما احساس نياز كرديم كه تحقيق جامع در اين زمينه ميتواند سياست هاي دولت را در برخورد با اين روابط بيشتر همگون كند
از آنجاييكه برقراري روابط ديپلماتيك و كنسولي تاثير بسزايي در بهبود روابط بين دولت ها دارد بنابرين مزايايي كه در برقراری این روابط ديپلماتيك و كنسولي در نظر گرفته مي شود ميتواند در هر چه بهتر شدن روابط سياسي و اجتماعي ،فرهنگي ،اقتصادي كمك كند
 
سوالات تحقیق:
1-آيا حقوق ديپلماتيك و كنسولي نقش مثبتي در برقراري روابط بین المللی دولتها دارد؟
2-آيامزاياي ديپلماتيك و كنسولي در فعاليت اين كاركنان تاثير ميگذارد؟
 
فرضیه:
1-براي حقوق ديپلماتيك و كنسولي مي توان نقش مثبتي قايل شد.
2- مزاياي حقوق ديپلماتيك و كنسولي در فعاليت انها نقش مثبتي دارد.
 
هدف و کاربرد های مورد انتظار از تحقیق:
1-بررسي و شناخت هر چه بيشتر مزاياي روابط ديپلماتيك و كنسولي
2-ارائه راهكارهاي مناسب از جهت برخورداري از مزاياي حقوق ديپلماتيك و كنسولي
3-    بررسي روابط ديپلماتيك و كنسولي و تاثير مزاياي ديپلماتيك و كنسولي در برقرراري روابط بين دولت ها
همچنین این رساله از لحاظ نظری و عملی برای پژوهشگران مخصوصا دانشجویان رشته حقوق و روابط بین الملل مفید است و میتواند در وزارت امور خارجه مورد استفاده قرار بگیردو به آنها در بهبود روابط بین المللی و در تعیین سیاست خارجی مناسب کمک شایانی بکند.
 
 
روش تحقیق و گردآوری اطلاعات:
الف)نوع روش تحقیق:
توصیفی و مبتنی بر تحلیل حقوقی
ب)روش گردآوری اطلاعات و داده ها:
روش گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای می باشد..
ساماندهی تحقیق:
این تحقیق مبتنی بر دو فصل میباشد در فصل اول با عنوان روابط دیپلماتیک و دیدگاه اسلام و کنوانسیون وین در رابطه با روابط دیپلماتیک به مسائلی مانند مفهوم حقوق دیپلماتیک و شرایط برقراری و ارکان دیپلماتیک و دیدگاه اسلام و کنوانسیون وین در رابطه با روابط دیپلماتیک  و خاتمه روابط دیپلماتیک پرداخته می شود.
فصل دوم این نوشتار با عنوان بررسی ضرورت روابط کنسولی و وظایف ماموران کنسولی اختصاص یافته است و موضوعاتی مانند مفهوم حقوق کنسولی ضرورت و وظایف پست کنسولی و حوزه کنسولی و عنصر نامطلوب و خاتمه روابط کنسولی پرداخته میشود.
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 فصل اول:روابط دیپلماتیک و دیدگاه اسلام و کنوانسیون وین در رابطه با روابط دیپلماتیک، مفهوم، شرایط و ارکان دیپلماتیک و دیدگاهها
 

 

حقوق دیپلماتیک در کلی ترین مفهوم خود یک رابطه سیاسی است بین دو کشور، که برقراری این روابط مبتنی بر توافق و رضایت دو دولت می باشد. تجربه و توانایی ماموران دیپلمات در برقراری روابط و یا درسرگیری روابط بین دو دولت که رابطه آنها سرد و یا حتی قطع شده بسیار موثر میباشد.در این فصل به توضیح مفهوم حقوق دیپلماتیک، و برقراری روابط دیپلماتیک و راههای بهبود روابط بین المللی و همچنین دیدگاه اسلام و کنوانسیون وین راجع به روابط دیپلماتیک و مزایا و مصونیت های دیپلماتیک خواهیم پرداخت.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
بخش اول:مفهوم، شرایط ،ارکان و دیدگاه اسلام در رابطه با روابط دیپلماتیک
مبحث اول: مفهوم حقوق دیپلماتیک
گفتار اول:تاریخچه
تاریخ دیپلماسی ارتباط مستقیم با تاریخ انسان دارد. به اعتقاد برخی، فرشتگان و انبیا نخستین دیپلماتها محسوب می شوند؛ زیرا نخستین پیامبران الهی نزد انسانها بوده اند.
دیپلماسی قدمتی باستانی دارد و نمی توان برای آن یک آغاز تاریخی قائل شد. به طور کلی تاریخ روابط دیپلماتیک را به سه دوره تقسیم می.کنند:
1-دوره ی قدیم (تا سال 1815)
2-دوره ی کلاسیک (از1815 تا جنگ جهانی اول 1918)
3-دوره ی دیپلماسی نوین
همچنین می توان این تقسیم بندی را به طور کلی تر بیان نمود و آن را به دو دوره تقسیم کرد:
دوره ی اول: از قدیم ترین زمان تا قرن 15
دوره ی دوم: از قرن 15 تازمان حاضر
در تمدن های اولیه ایران، هند، چین، مصر و سایر نواحی، دیپلماسی قبل از شکوفایی فرهنگ یونان جریان داشته است. در مصر مکاتبات کشف شده مربوط به 13 قرن قبل از میلاد مسیح است و نشانگر آن است که فراعنه مصر با پادشاهان آسیای صغیر روابط دیپلماتیک گسترده ای داشته اند و در این جوامع، اعزام و پذیرش نمایندگان میان اقوام و ملل مختلف وجود داشته است و وظایف فرستادگان به طور مشروح تعیین می شده و بر اساس آن افراد حائز شرایط (خردمند، گشاده.رو) به عنوان نماینده انتخاب می شدند و اعزام می گردیدند. ورود قبائل و مراجعه از مأموریت همراه با تشریفات خاص بوده و تجاوز به حقوق شناخته شده ی این افراد و همچنین قتل این افراد باعث تیرگی روابط و جنگ حتمی می شد.
در قرون وسطی و طی ده قرن حاکمیت کلیسا بر قاره ی اروپا، روابط بین واحدهای اروپا زیر نظر کلیسا قرار داشت. قسمت های مختلف اروپا یک مملکت محسوب می شدند و از خود استقلال نداشتند. دیپلماسی رایج در آن قاره بسیار محدود و کنترل شده بود و اعزام سفیر از سوی واحدها  به ندرت و با نظر کلیسا صورت می گرفت. در همین زمان با شکوفائی اسلام، مسلمین به بسط روابط خود با سایر ملل پرداختند. نامه ی پیامبر اسلام به رؤسای ایران، بیزانس، حبشه و مصر، نمونه ی بارز روابط دیپلماتیک است. سفرا از میان صالح.ترین و شایسته.ترین مؤمنین انتخاب می شدند و وظایف زیر را بر عهده داشتند:
دعوت به اسلام و به ویژه قبل از آغاز جنگ؛ مذاکرات صلح و ترک مخاصمه و مذاکرات در باب مبادله اسیران جنگی؛ مذاکره در باب انعقاد قراردادهای مربوط به فدیه و غرامت و مذاکره در جهت ایجاد حس تفاهم و جلب دوستی و انعقاد پیمان همکاری در زمینه های مختلف با طرف قرارداد؛
مأمورین دیپلماتیک خارجی مقیم سرزمین اسلامی نیز از اهمیت خاصی برخوردار بودند. پیام های آنان با ادب و نزاکت شنیده می شد و پیامبر بنابر عادت شخصی خود، هدایای فراوانی نیز به آنها ارزانی می داشت.
دولت شهرهای ایتالیا و در رأس آنها ونیز، در گسترش و تکامل دیپلماسی نقش مؤثری داشتند. تأسیس سفارتخانه های دائمی برای اولین بار توسط ایشان و به منظور اطلاع مستمر از تحولات دیگر دولت شهرها صورت پذیرفت. سفرا قبل از عزیمت، اطلاعاتی در خصوص محل مأموریت کسب می کردند و در طی مأموریت نیز از طرف دولت خود در جریان رویدادهای داخلی قرار می.گرفتند و اطلاعات جمع.آوری شده.ی خود را نیز به مرکز ارسال می داشتند. تسلط به زبان محل مأموریت و استعداد و میهمان نوازی، از شرایط سفرا بود.
در قرن هفدهم و هیجدهم پس از کنگره ی وستفالی که سیستم کشور- ملت مستقر شد، شکل جدید روابط دپلماتیک میان کشورها رواج یافت. این باور که دیپلماسی یک امر دائمی است، رواج بیشتری یافت. سفرا نماینده ی شخصی پادشاه محسوب می.شدند. روابط دیپلماتیک از دید مردم کاملاً بسته، مخفی و حتی در برخی موارد مخوف بود. در همین زمان تأسیس وزارتخانه ی مخصوص برای اداره خارجی مطرح شد.
قرن هیجدهم دوران طلایی دیپلماسی نام گرفته است. استقرار دستگاه منظم دیپلماتیک در فرانسه زودتر از سایر کشورها بسط و تکوین یافت و با اعزام سفیر، رابطه او با دولت متبوعش قطع می شد و وی استقلال کامل در اجرای خارجی دولت متبوع خود می.یافت. به علاوه زبان فرانسه به تدریج جای خود را به عنوان زبان دیپلماتیک باز کرد.
قرن نوزدهم (عصر دیپلماسی کلاسیک) به دنبال کنگره ی وین 1815، کنگره اروپا که برای حفظ منافع خاندان حاکم تشکیل شده بود، همکاری را بر خصومت در میان اروپائیان چیرگی بخشید. انقلاب فرانسه باعث شد که دیپلمات ها به جای اینکه نماینده ی شاه محسوب شوند، نماینده ی دولت محسوب شوند. دیپلمات ها از ارج و قرب خاصی بهره مند شدند. از جمله مسائل مطروحه در کنگره وین 1815، تدوین ترتیبات مربوط به روابط دیپلماتیک بود. دیپلماسی کلاسیک قرن نوزدهم در ایجاد ثبات در صحنه اروپا توفیق زیادی کسب کرد و تعداد جنگ ها کاهش یافت. جمع آوری اطلاعات در کشور محل مأموریت دیپلماتیک، جاسوسی تلقی نمی شد و توسعه ی وسائل ارتباطی، تماس مداوم دیپلمات ها را به کشور متبوع خود تسهیل کرد.
قرن بیستم (دیپلماسی نوین) دهه های اول قرن بیستم، تحولات عمده ای را در دیپلماسی به همراه داشت. این تحولات که ناشی از دگرگونی در زمینه هایی چون نظام بین الملل، تکنولوژی و افکار عمومی بودند، به صورت هایی همچون دیپلماسی آشکار و دیپلماسی سازمان های بین المللی نمود یافتند.(زواری،1388، 2-1)
عواملی که در تحول دیپلماسی در قرن بیستم دخیل بودند عبارتند از:
1- دگرگونی نظام بین المللی و ظهور ایالات متحده آمریکا و ورود ژاپن و چین در جرگه ی کشورهای قدرتمند، انقلاب1917 روسیه و در نتیجه اشاعه ی شعار برابری و استقلال دولتها و کوشش این دولت در برقراری رابطه با کشورهای ایران و افغانستان و ترس از افشای اسرار مربوط به روابط سیاسی، دو جنگ جهانی اول و دوم، استقلال شمار زیادی از کشورهای تحت سلطه ی آسیایی و آفریقایی، پیوستن کشورهایی نظیر ایران و افغانستان در جامعه ی ملل و خروج دیپلماسی از انحصار دولت های اروپایی.
2- پیشرفت تکنولوژی ارتباطات
3- قدرت یافتن افکار عمومی
نتایجی که عوامل مزبور در دیپلماسی آشکار داشت، دیپلماسی پارلمان، تماس فوری و آنی نمایندگان دول متبوع، صراحت بیان و پرهیز از رعایت حتمی نزاکت در زبان و بیان خطاب های بی واسطه به مردم و…
 

گفتار دوم:مفهوم دیپلماسی
مفهوم دیپلماسی از جمله مفاهیم پیچیده و دشواری است که تعاریف متعدد و متنوعی با توجه با کاربرد آن از آن ارائه شده است .تعریفی را که در این جا بر می گزینیم عبارت است از : مجموعه تدابیر و اعمالی که عمدتاً با استفاده از طرق مسالمت آمیز ، حصول حداکثر توافق و تفاهم در میان انبوه اختلاف های صحنه روابط بین الملل ، برای حفظ منافع ملی و اجرای سیاست خارجی به کار گرفته می شود .
 دیپلماسی به عنوان فن سازماندهی روابط میان کشورها ، قدمتی باستانی دارد و نمی توان یک آغاز تاریخی برای آن قائل شد .قبل از شکوفایی فرهنگ یونان ، دیپلماسی در میان آسیایی ها و تمدن های باستانی ایران ، هند ، چین ، مصر و سایر نواحی جریان داشته است یونان باستان در تحول دیپلماسی و شکل گیری آن سهم عمده ای داشته ، مثلاً دولت – شهرهای یونان نوعی نظام دیپلماتیک ارائه کردند که دارای شاخصه های مدرن و برجسته فراوانی بود و یا نخستین بار مصونیت دیپلماتیک در یونان اعمال شد. www.drshafie.ir/post83.aspx)) 
از نظر تاریخی هم نخستین روش در استفاده از دیپلماسی ، دیپلماسی ad hoc  یا مأموریت ویژه بود که نمایندگان سیاسی به منظور تحقق هدف

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با کلید واژه های روابط دیپلماتیک، حقوق دیپلماتیک، حقوق بین الملل، سیاست خارجی Next Entries پایان نامه با کلید واژه های افکار عمومی، دیپلماسی عمومی، جنگ جهانی اول، سازمان های بین المللی