پایان نامه با کلید واژه های انسان شناسی، جامعه شناسی، روابط انسانی، ایران باستان

دانلود پایان نامه ارشد

گردهمایی رسمی را به حدود پنج هزار سال قبل از میلاد حضرت مسیح (ع) نسبت می دهند که سومری های باستان، با هم اندیشی مهتران اقوام، ثبت و ضبط و مکاتبه های اداری و تجاری خود را در جلسه هایی مدون، ارائه می کردند و پیشنهادهای خود در رشد و شکوفایی اقوام را به خرد جمعی می سپردند.

برخی دیگر از زمینه های این گونه هم اندیشی را می توان با بررسی مواردی نظیر طراحی و مهندسی ساخت اهرام ثلاثه ی مصر، شیو ه ی کنترل و ارتباطات در امپراتوری روم باستان و چهارچوب قانونی تجارت در ونیز قرن چهاردهم پی گرفت.
سابقه ی تاریخی اولین هم اندیشی های علمی با رویکرد اهمیت به خرد جمعی در ایران باستان به دوران کوروش کبیر باز می گردد که با دعوت از بزرگان ایران زمین به مطالعه ی حرکت سنجی و تشخیص ضرورت توجه به روابط انسانی، طراحی جا و مکان و مدیریت مواد پرداخت.
سیر تاریخی دولت ها نشان دهنده ی این است که همواره نخبگان و اندیشمندان علمی در هر حکومتی با برگزاری این گونه نشست ها و با اعتقاد به خردگرایی اجتماعی، راه کارهای خود را در بهبود شرایط وقت و مدیریت بحران، به مشورت می گذاشتند که این رویکرد در دوران معاصر ما و با توجه به عطش نسل جدید بشری در دستیابی به بیکرانه های علم، قالب گردهمایی ها، سمینارها و کنفرانس ها را به خود گرفته است که با توجه به موضوع مطروحه فرم و چهارچوب خاص و تعریف شده ای را به خود اختصاص می دهد.
روند رو به رشد توسعه ی بشری در عصر حاضر و سیر اشتها ناپذیر انسان در واکاوی ابعاد ناشناخته ای از علم و تکنولوژی، لزوم این امر مهم را بیش از پیش آشکار می سازد که باید نتایج حاصل از نشست های نخبگان ارزشمند علمی با مدیریت مدون و بسط آن به لایه های اجرایی در قالب راه کارهای علمی و عملی به ارگان های ذی ربط ابلاغ شده و نهادینه سازی شود و بی تردید ارزش گذاری آن و امکان نشست های بعدی را تا نمود عینی نتایج حاصل از این قشر خاص، به آسانی میسر نخواهد بود.
رویکرد حرفه ای به برگزاری گردهمایی ها از آن جا حائز اهمیت است که بازدهی مطلوب آن نیازمند بسترسازی مناسب قبل برگزاری، رویکرد حرفه ای و مدرن در هنگام برگزاری و تلاش مستمر و مداوم در پی گیری نتایج حاصل از آن پس از برگزاری است که می تواند این نشست ها را در زمره ی جدی ترین اقدامات در جهت تولید علم و معرفی فن آوری های نوین و امکان سنجی کاربرد گسترده ی آن در سطح اجتماع و یا آزمون کاربرد در جامعه ی آماری و پایلوت قرار دهد.
حال این نکته ی قابل توجه است که این رویکرد حرفه ای چگونه به دست می آید و راه کارهای رسیدن به نتایج مطلوب حاصل از نشست های علمی در چیست؟
از آن جا که برگزاری این نشست های خاص در ظاهر از فرمول ثابتی پیروی می کند، باید این نکته-ی مهم مدنظر قرار گیرد که تدوین استانداردهای خاص برگزاری و پیروی از متدهای ویژه ای که در سایه ی تجربه و سلیقه ی مجری برگزاری و تیم اجرایی به دست می آید، سهم عمده ای را در بهره وری و اثربخشی مطلوب کنفرانس ها، گردهمایی ها و سمینارها ایفا می کند.
متأسفانه بر مبناي اذهان بسياري از مردم،  هر تجمعي را مي توان همايش، کنفرانس، سمینار و یا کنگره خواند، در حالي كه بسياري از اين گردهمايي ها صرفاً نشست هايی كاري و قالباً در چهارچوب تصميم-گيري هاي اداري است.
اما در صورتي كه اين گردهمايي ها، ويژگي هاي يك همايش مانند ضرورت برگزاري، اهداف اصولي و مكانيسم ها و روش هاي مناسب را دارا باشد و صاحب نظران بتوانند با ارايه ی مباحث مختلف، راهكارها و روش هاي جديدي را براي رفع مشكلات و توسعه ی فعاليت هاي جامعه مطرح كنند، بسيار مفيد خواهند بود.
برگزاري سمينارها و همايش ها به عنوان يك روش، در نظام هاي بيشتر آموزشي و اطلاع رساني، در سراسر جهان به عنوان امري مقبول كاربرد دارد و شايد كاربرد مثبت و مؤثر همايش ها باعث شده كه امروزه حتي در مواردي، شكل سنتي سمينارها تغيير كند و به مدد تكنولوژي نوين، به صورت سمينارهاي از راه دور، غيرحضوري و ديجيتالي برگزار شود.
براي بررسي ضرورت تشكيل گردهمایی هايي كه در كشور برگزار مي شود، بايد به ارزيابي جايگاه حوزه های مختلفی از جمله حوزه ی پژوهشي و آموزشی كشور پرداخت.
در واقع، اگر گردهمایی ها با هدفمندي، مطالعه و تحقيقات لازم در راستاي تقويت بنيه ی پژوهشي و تحقيقاتي و یا تجاری كشور برگزار شود، بسيار كارساز و مفيد خواهد بود؛ اما اگر به تشريفات منتهي شود، طبيعي است كه نه تنها سودي ندارد، بلكه موجب اتلاف وقت و انرژي شركت كنندگان است.
گردهمایی ارزشمند و داراي بهره وري كافي خواهد بود كه هدف مشخصی براي آن تعريف شده و براساس آن افراد خاصي دعوت شوند، اما اگر همايشي بيش از حد بزرگ شود، طبيعي است كه از كنترل خارج شده و رسيدن به اهداف مشخص را سخت خواهد كرد.
بديهي است كه برگزاري گردهمایی هاي دقيق و با اهداف از قبل تعيين شده نشانه‌ي موفقيت در توليد علم است. لذا ايجاد و پيش بيني تسهيلات قابل توجه براي ارائه دهندگان مقالات با سطح علمي مورد نظر، انگيزه‌ي شركت كنندگان را براي توليد علم بيشتر مي‌كند و موجب مي‌شود شركت‌كنندگان زمان زيادتري را به پژوهش اختصاص دهند.
فرهنگ سازي در گردهمایی ها، چيزي جز گسترش شيوه ها و روش هاي ترويج دانش نيست؛ يعني همان روشي كه در تأسيس حوزه هاي علميه، دارالفنون ها و مكتب خانه ها موردنظر مؤسسان آن ها بوده است و امروزه در شبكه هاي بزرگ دانشگاهي، اينترنتي و آموزش هاي همگاني، مورد توجه دانش گران قرار دارد.
مجريان گردهمایی ها در صورت انتشار سريع و به موقع نتايج به بار آمده در گردهمایی، ثبت و نگهداري آثار، ترويج دستاوردهاي علمي آن ها و تعهد اعضا به تبادل جديدترين يافته ها و ارايه ی آن به دستگاه هاي اطلاع رسان، مي توانند گام مؤثري را در فرهنگ سازي و بهره وري شايسته از گردهمایی ها، بردارند.
1-2-1-2- انواع گردهمایی
• برخورد یا دیدار: تماس بین دو یا حداکثر سه نفر برای مدت کوتاه، چگونگی برگزاری آن تابع قانون مشخصی نیست.
• جلسه: گردهمایی سه تا حداکثر پانزده نفر است که به منظور بحث و گفتگو و اخذ تصمیم درباره موضوع خاص، در محل معلوم و از قبل تعیین شده ای تشکیل میشود.
• کنفرانس: عبارتست از اجتماعی که حداقل با 25 نفر در یک محل و در یک زمان مشخص (معمولا یک روز) با برنامه ای معلوم و برای توسعه فرهنگ و دانش در زمینه ای ویژه جهت استفاده عموم تشکیل میشود.
• کنوانسیون: اجتماعی است که با یک هدف خاص برای تبادل نظر و دادو ستد اطلاعات مورد علاقه یک گروه افراد یا یک صنف برگزار میگردد: تعداد شرکت کنندگان در یک کنوانسیون معمولا از پنجاه نفر بیشتر است.
• کنگره: عبارتست از گردهمایی نمایندگان حداقل سه کشور متفاوت که در یک محل معین با برنامه ای معلوم برای بحث پیرامون موضوعاتی مشخص تشکیل میگردد.
• سمینار: به اجتماعی گفت میشود که در آن افراد با پرداخت مبلغی بابت حق التعلیم برای فراگیری پاره ای اطلاعت پیرامون رشته ای معین، زی نظر اشخاص صاحب نظر، استاد و متخصص دور هم جمع میشوند.
• کارگاه: اجتماعی با سی تا سی و پنج شرکت کننده که افراد نتیجه تجربیاتشان را در اختیار هم قرار میدهند و بیشتر در تشکیلاتی نظیر کارخانه ها برای بالابردن سطح دانش کارگران و متخصصان برگزار میگردد.
• سمپوزیوم: عبارتست از اجتماعی از افراد که برای شنیدن نظرات عده ای صاحب نظر در مورد موضوعی خاص یا پیشرفتها و نوآوری مربوط به یک رشته یا موضوع، دور هم جمع شده اند.
• فوزیوم: اجتماعی از دو دسته افرادی است که برای مباحثه و گوش دادن به عقاید یکدیگر گرد هم آمده اند. شرکت کنندگان در این نوع گردهمایی میتوانند آزادانه عقاید و دیدگاههای خود را بیان کنند.
• مناظره: اجتماعی از افراد که جمع شده اند تا مباحثه بین دو نفر را که نفر سوم آن را اداره میکند بشنوند، شرکت کنندگان در این نوع گردهمایی در بحث ها دخالت نمیکنند.5
1-2-2- گفتگو:
گفتگو نوعی برهم‌کنش بین دو یا چند نفر و ارتباطی بداهه بین دو یا چند نفر از مردم در راستای رسوم موجود می‌باشد. از نگاهی کلی تر و عام تر، گفتگو از سه منظر “انسان شناسی”-“جامعه شناسی”، “سیاسی” و “فلسفی” قابل طرح است اما جهت دستیابی به تعریفی از گفتگو که یاری رسان سمت و سوی رساله باشد در محدوده گرایشهای فوق به بررسی مفهوم گفتگو از منظر انسان شناسی میپردازیم .

بنابراین از منظر انسان شناسی-جامعه شناسی گفتگو عبارتست از فراهم آوردن زمینه و موقعیت برابر گروهی از افراد با وجود تمام تفاوت های فردی موجود جهت ابراز عقیده خویش به گونه ای که حقوق فردی و حریم های شخصی آنان در چارچوب حقوق و حریم های جمعی حفظ گردیده و بستر لازم جهت مشارکت وگفتگو میان آنان فراهم گردد.6
یکی از اولین متفکرانی که بر گفتگو برای یافتن حقیقت تأکید می‌کرد، سقراط بود. او معتقد بود آفرینش معنا در پرتو گفتگو حاصل می شود. بدون مکالمه نمی توان انتظار شنیدن و همرأیی داشت. هیچیک از مکالمات سقراطی برای قانع ساختن یا مخالفت ورزیدن نبود. او شالوده این مکالمات را فهم و تفهم می‌دانست. اساساً گفتگو راهی برای فهمیدن است، راهی که خود نیز بخشی از این دانایی را شکل داده و تنها ابزار دست یافتن به فهم صحیح نیست.7
1-2-2-1- انواع گفتگو:
 1-     گفتگو با خود (مونولوگ)
2-     گفتگو با ديگران (دیالوگ)
 1-2-2-2- نتایج گفت و گو
1. دروني كردن نداهاي اخلاقي
بحران اخلاقي نه تنها در جامعة ما، بلكه در جهان وجود دارد. بوسيله گفت و گو كه مهمترين ابزار ارتباط بين انسانها است مي‌توان به تنظيم و تدوين الزامات اخلاقي پرداخت و  با همفكري راهكارهائي پيدا كرد كه هم الزامات اخلاقي متناسب با مقتضیات زمان تدوين گردند و هم تجربه کارگاهی به دروني كردن آن نداهای اخلاقی بصورت مهارت یاری رساند.
2. هويت يابي
 به همراه روند جهاني شدن، اگر زمينة هويت يابي جمعي و ملي و در عين جهاني فراهم نشود، مشكلات زيادي ايجاد مي‌شود كه اكنون شاهد آن هستیم . گفت و گوي افراد با یکدیگر و حتي با محيط پيرامون آنها مانع بروز مشكلات جدي مي‌شود. بحران هويت زمينه بسياري از مشكلات اجتماعي است. در روند گفت و گوي واقعي زمينة دست‌يابي به هويت فردي و هم جمعي فراهم مي‌گردد.
3. از بين بردن گودال بين سنت گرايان و نو گرايان
مشكلات موجود اقتضا مي‌كند تا تلاش گسترده‌اي براي بازانديشي در تفكرات قديم و پرورش آنها بصورتهاي جديد صورت گيرد. بايستي براي يافتن ارزشها و الزامات مشترك تلاش كرد. اين كار نيازمند به درك و فهم دو جانبه بين سنت گرايان و نوگرایان است. امروز بدليل كمرنگ شدن مرزها، تأثيرات فرهنگي متفاوت همه جا هست. منتها آگاهي نيست بايستي نسبت به آنها آگاهي پيدا كرد و تاثیرات متقابل آنها را شناخت.
 تنها بر تاريخ و سنت هم تكيه كردن بي‌توجهي به گذشت زمان و تحولات ايجاد شده است. حضرت علي مي‌فرمايد فرزندان زمان خود باشيد.
4. ايجاد جامعة مدني
مشاركت مردم در تصميم‌گيريهاي مربوط به جامعه و سرنوشت پیش زمينه ايجاد جامعه مدني است. تا مردم با يكديگر و با توجه به محيط پيرامون خود همفكري و گفتگو نكنند، جامعة مدني شكل نمي‌گيرد. از خصوصيات فطري و طبيعي انسان تعادل بين منافع فردي او و سهيم بودن او در جمع است. هر كدام از اين جنبه‌هاي شخصيتي اگر وزنة بيشتري بیابد، رشد همه جانبه مختل می گردد.

 1-2-2-3- تفاوت گفتگو با بحث و جدل
1- منظور از گفتگو، بحث و جدل و مناظره نیست. همه این ها برای به کرسی نشاندن غرض و منظوری از پیش تعیین شده هستند. البته گفتگو با بحث و جدل تفاوت های دیگری هم دارد .
2- در یک گفتگوی به دنبال راه حل می گردیم اما در بحث بیشتر می خواهیم دانش خودمان را به رخ دیگری بکشیم.
3- ما در گفتگوی در پی یافتن پاسخ برای سوال هایمان هستیم اما در بحث همیشه می خواهیم جواب سوال طرف مقابل را بدهیم.
4- هدف یک گفتگوی صحبت کردن با دیگری است به همین خاطر در پایان یک گفتگو هر دو طرف برنده اند اما در بحث همیشه یک شکست خورده و یک برنده وجود دارد به این خاطر که هدف بحث برنده شدن است.
5- در گفت و گو ما اصل را بر

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با کلید واژه های تعاملات اجتماعی، روش تحقیق، تعامل اجتماعی، کارشناسی ارشد Next Entries پایان نامه با کلید واژه های فرهنگ معنوی، روشنفکران، قرن نوزدهم، عینی و ذهنی