پایان نامه با کلمات کلیدی شرکتهای بیمه، بیمه ایران، شرکت بیمه ایران، شرکت سهامی

دانلود پایان نامه ارشد

درج میگردید. این مؤسسه در سالیان بعد نیز به فعالیت خود ادامه داد و هر روز بیمهگران و تجار بیشتری را گردهم جمعآوری میکرد بطوریکه هنوز هم در لندن مؤسسه لویدز مشغول فعالیت بیمه است. گسترش و توسعه تجارت در اوایل قرن هجدهم سبب شد که فعالیت بیمهگران فردی به علت عدم توانایی مالی کافی کمکم رو به زوال برود و جای خود را به شرکتها و اتحادیههای بیمه بدهد. که از جمله این شرکتهای بیمه و اتحادیهها میتوان به موارد زیر که همگی در قرن 18 و 19 تأسیس شد، اشاره کرد:
اتحادیه بیمهگران لیورپول 1802، اتحادیه بیمهگران و دلالان بیمه در گلاسکو 1818، که مرکزی برای عملیات بیمهگری و دلالی بیمههای باربری محسوب میشده است. اتحادیه نجاتدهندگان 1856، اتحادیه نجات دهندگان لیورپول و گلاسکو که در سال 1857 از اتحادیه نجاتدهندگان منشعب شد. اتحادیه بینالمللی بیمه باربری که بعد از جنگ آلمان و فرانسه در سال 1871 در برلین تأسیس شد که در ابتدا کشورهای آلمان، اطریش، روسیه و سوئد عضو آن بودند ولی به تدریج به پیوستن کشورهای دیگر به آن تا سال 1927 تعداد کشورهای عضو آن به 20 عدد رسید، اتحادیه تعدیل کنندگان همگانی 1876 که هدف اولیه آن بکارگیری شیوههای یکنواخت و متعارف برای تهیه صورت حساب خسارت باربری پس از اعلام زیان همگانی بود، انستیتوی بیمهگران لندن 1884 که هدف آن ایجاد هماهنگی بین شرکتهای بیمه لندن و بررسی مسائل بیمه باربری در سطح بازار داخلی و بینالمللی بود و اتحادیه بیمهگران لویدز 1909 که این اتحادیه نیز با همان اهداف انستیتوی بیمهگران لندن تأسیس شد با گسترش و توسعه تجارت دریایی بین کشورهای مختلف اروپایی در سدههای 18 و 19 قوانین و مقررات خاصی برای تجارت دریایی و بیمه باربری در این کشورها بوجود آمد. با وجود اینکه بسیاری از این مقررات مشابه یکدیگر بودند گاهی اتفاق میافتاد که بین بیمهگران و بیمهگذاران اختلافاتی بروز کند و این امر باعث صدمه خوردن به تجارت دریایی و بیمه باربری دریایی میشد.0 همین امر باعث شد که کشورهای اروپایی برای حل مسائل مربوط به باربری دریایی مقررات یکسان و یکنواختی تدوین کنند تا از بروز اختلافات جلوگیری شود. به همین منظور اولین کنفرانس
بینالمللی در سال 1860 در شهر گلاسکو تشکیل شد و پس از این سال نیز کنفرانسهای دیگری جهت تدوین مقررات بیمه باربری تشکیل گردید. ( فولادیان ،1388، 15 تا 14)
2-2-1 تاریخچه پیدایش بیمه و بیمه باربری در ایران
بیمه به شکل حرفهای و امروزی آن اولین بار در سال 1269 هجری شمسی در کشور ما مطرح گردید. در این سال مذاکراتی بین دولت ایران سفارت روسیه به عمل آید و متعاقب آن امتیاز فعالیت انحصاری در زمینه بیمه حمل و نقل برای مدت 75 سال به یک فرد تبعه روس به نام لازار پولیاکف واگذار شد. نامبرده ظرف مهلت سه سالی که جهت آغاز فعالیت بیمهای برای وی در نظر گرفته شده بود قادر به تأسیس شرکت بیمه مورد نظر نگردید و به همین جهت این امتیاز از وی سلب شد. متعاقباً در سال 1298 هجری شمسی دو شرکت بیمه روسی به نامهای «نادژدا» و «کافکاز مرکوری» اقدام به تأسیس نمایندگی بیمه جهت بازدید و پرداخت خسارت در ایران نمودند.
آغاز فعالیت جدی در زمینه بیمه را میتوان سال 1310 هجری دانست زیرا در این سال قانون و نظامنامه راجع به ثبت شرکتها در ایران به تصویب رسید. متعاقب آن بسیاری از شرکتهای بیمه خارجی از جمله اینگستراخ، آلیانس، ایگل استار، یورکشایر، رویال، ویکتوریا، اتحادیه الوطنی، ناسیونال سوئیس و … اقدام به تأسیس شعبه یا نمایندگی در ایران نمودند.
گسترش فعالیت شرکتهای بیمه خارجی، مسئولان کشور را متوجه ضرورت تأسیس یک شرکت بیمه ایرانی کرد و در شانزدهم شهریور ماه سال 1314 شرکت سهامی بیمه ایران با سرمایه بیست میلیون ریال توسط دولت تأسیس و فعالیت رسمی خود را از اواسط آبان ماه همان سال آغاز نمود.
تأسیس شرکت سهامی بیمه ایران را میتوان نقطه عطفی در تاریخ فعالین بیمه کشور دانست زیرا از آن پس دولت با در اختیار داشتن تشکیلات اجرایی مناسب قادر به کنترل بازار و نظارت بر فعالیت مؤسسات بیمه خارجی گردید. دو سال بعد از تأسیس شرکت سهامی بیمه ایران یعنی در سال 1316 «قانون بیمه» در 36 ماده تدوین و به تصویب مجلس شورای ملی رسید. پس از آن نیز مقررات دیگری در جهت کنترل و نظارت بر فعالیت مؤسسات بیمه از طریق الزام آنها به واگذاری 25 درصد بیمهنامههای صادره به صورت اتکایی اجباری به شرکت بیمه ایران وضع شد و الزام به بیمه کردن کالاهای وارداتی و صادراتی و اموال موجود در ایران و ایرانیان مقیم کشور نزد یکی از مؤسسات بیمه که در ایران به ثبت رسیدهاند، بر استحکام شرکتهای بیمه افزود.( فولادیان ، 16تا 1388،15)
شرکت سهام بیمه ایران با حمایت دولت به فعالیت خود ادامه داد و این حمایت منجر به تقویت نقش این شرکت در بازار بیمه کشور و توقف تدریجی فعالیت شعب و نمایندگیهای شرکتهای بیمه خارجی گردید. به طوری که در سال 1318 بیش از 75 درصد از بازار بیمهای کشور در اختیار شرکت بیمه ایران قرار گرفت و پنج شرکت بیمه خارجی که در آن زمان در ایران فعالیت میکردند. جمعاً موفق به کسب کمتر از 25 درصد از حق بیمه بازار شدند. این روند کماکان ادامه یافت تا اینکه در سال 1331 بر اساس مصوبه هیئت دولت کلیه شرکتهای بیمه خارجی موظف شدند جهت ادامه فعالیت خود در ایران، مبلغ 250 هزار دلار به عنوان ودیعه نزد بانک ملی ایران تودیع نمایندو پس از آن نیز منافع سالیانه خود را تا زمانی که این مبلغ به پانصد هزار دلار برسد بر آن بیفزایند. این تصمیم موجب تعطیل شدن کلیه نمایندگیها و شعب شرکتهای بیمه خارجی در ایران به استثناء دو شرکت بیمه «یوکشایر» و «اینگستراخ» گردید و شرایط را برای گسترش فعالیت شرکتهای بیمه ایرانی فراهم ساخت. اولین شرکت بیمه خصوصی ایرانی به نام «بیمه شرق» 1329 هجری شمسی تأسیس گردید. پس از آن تا سال 1343 به تدریج هفت شرکت بیمه خصوصی دیگر به نامهای آریا، پارس، ملی، آسیا، البرز، امید و ساختمان و کار به ترتیب تأسیس و به فعالیت بیمهای پرداختند.
همانطور که اشاره شد از سال 1316 کلیه شرکتهای بیمه موظف گردیدند 25 درصد از امور بیمهای خود را به صورت اتکایی اجباری به شرکت بیمه ایرانی واگذار نمایند. این واگذاری عمدتاً از طریق ارسال لیستهایی به نام «بردرو» که حاوی اطلاعات راجع به بیمهنامههای صادره و خسارتهای پرداخت شده توسط این شرکتها بود، انجام میگرفت. بدیهی است ارائه اطلاعات به شرکت بیمه رقیب هیچگاه نمیتوانست مورد رضایت و علاقه شرکتهای بیمه واگذارنده باشد. از سوی دیگر با افزایش تعداد شرکتهای بیمه ضرورت اعمال نظارت بیشتر دولت بر این صنعت و تدوین اصول و ضوابط استاندارد برای فعالیتهای بیمهای به منظور حفظ حقوق بیمهگذاران و بیمهشدگان احساس میگردید. به همین جهت در سال 1350 «بیمه مرکزی ایران» به منظور تحقق اهداف فوق تأسیس شد. در قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمهگری چنین آمده است.
به منظور تنظیم و تعمیم و هدایت امر بیمه در ایران و حمایت بیمهگذاران و بیمهشدگان صاحبان حقوق آنها، همچنین به منظور اعمال نظارت دولت بر این فعالیت، مؤسسهای به نام بیمه مرکزی ایران طبق این قانون به صورت شرکت سهامی تأسیس میگردد.
بیمه مرکزی طبق این قانون از دو بخش تشکیل شده است: در بخش اول، سازمان، ارکان، تشکیلات، وظایف و نحوه اداره بیمه مرکزی ایران تعیین گردیده و در بخش دوم ضوابط مربوط به نحوه تأسیس و فعالیت شرکتهای بیمه، ادغام، انحلال و ورشکستگی آنها مشخص شده است.
( فولادیان ،1388، 18- 17)
تأسیس بیمه مرکزی ایران، قوام بیشتری به صنعت بیمه کشور داد. ازآن پس «شورای عالی بیمه» که یکی از ارکان بیمه مرکزی ایران میباشد. ضوابط و مقررات مختلف را در رابطه با نحوه انجام عملیات بیمهای در کشور و نرخ و شرایط انواع بیمهنامهها تصویب نمود.
رشد سریع اقتصادی ناشی از افزایش قیمت و به تبع آن حجم سرمایهگذاریها موجب توسعه بازار بیمه کشور در دهه 1350 گردید و مجدداً شرکتهای بیمه خارجی علاقمند به سرمایهگذاری در ایران نمود. به طوریکه در سالهای 1353 و 1354، چهار شرکت بیمه جدید به نامهای تهران، دانا، حافظ، ایران و آمریکا (توانا) با مشارکت سرمایهگذاری خارجی تأسیس گردیده و به این ترتیب تعداد شرکتهای بیمه ایرانی به عدد سیزده رسید.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1358 کلیه شرکتهای بیمه خصوصی، ملی گردیده و اداره آنها به دولت سپرده شد. همچنین پروانه نمایندگی شرکتهای بیمه یورکشایر و اینگستراخ که تا این سال فعالیت داشتند، لغو شد.
در سالهای 1360 و 1361 صدور بیمهنامه در ده شرکت بیمه ملی شده و به نامهای امید، شرق، پارس، آریا، ساختمان و کار، تهران، حافظ، دانا، ملی و توانا متوقف گردید و تنها سه شرکت بیمه ایران، آسیا و البرز به فعالیت جاری خود ادامه دادند. در سال 1367 به موجب قانون اداره امور شرکتهای بیمه، مالکیت سهام شرکتهای بیمه آسیا و البرز به دولت منتقل شد و ادغام ده شرکت بیمه دیگر، شرکتی دولتی به نام بیمه دانا شرکت گرفت تا منحصراً در زمینۀ بیمههای اشخاص فعالیت نمایند. ( فولادیان ،1388، 19 – 18)
در راستای ابلاغ دستور خصوصی سازی و اجرای اصل 44 قانون اساسی از سوی رهبر معظم انقلاب اسلامی ایران شرکتهای بیمه نیز به سمت خصوصی سازی پیش رفتند .( قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ، اصل 44 )
در سال جاری تا تاریخ 26/03/1393 با احتساب شرکتهایی که در مناطق آزاد به فعالیت می پردازند تعداد 29 شرکت بیمه به نام های بیمه آسیا ، البرز ، دانا، معلم،پارسیان ، کار افرین ، سینا، توسعه ، رازی، سامان ، دی ، ملت ، نوین ، پاسارگاد ، میهن ، کوثر ، ما ،آرمان ،تعاون ، سر مد، اتکایی ایرانیان ، اتکایی امین ، حافظ ، امید ، ایران معین ، بیمه متقابل کیش ، آسماری ، بیمه متقابل اطمینان بعنوان شرکت های بیمه خصوصی و فقط شرکت بیمه ایران بعنوان تنها شرکت بیمه دولتی در کشور مشغول به فعالیت بیمه گری می باشند . (سایت بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران ،26/03/ 1393 )
2-3 بخش سوم : شرايط بیمه های باربری و انواع آن
در بیمه های باربری سه دسته شرایط مورد استفاده قرار می گیرند وبه نام های شرایط عمومی ، شرایط پیوست ) مجموعه شرایط بیمه گران کالا (A,B,C و شرایط خصوصی نامیده می شوند .
شوراي‌عالي بيمه در اجراي ماده ۱۷ قانون تأسيس بيمه مركزي ايران و بيمه‌گري، در جلسه مورخ 26/10/1391«شرايط عمومي بيمه باربري» را مشتمل بر ۱۹ ماده و ۱ تبصره به همراه «مجموعه شرايط Aو B و C» آن به شرح ذيل تصويب نمود:
2-3-1 شرايط عمومي بيمه باربري
الف ) تعاريف
ماده ۱– اساس قرارداد: اين بيمه‌نامه بر اساس قانون بيمه مصوب ارديبهشت ماه، سال  ۱۳۱۶ و پیشنهاد كتبي بيمه‌گذار (که جزء لاینفک اين بیمه‌نامه مي‌باشد) تنظيم گرديده و مورد توافق طرفين مي‌باشد. آن قسمت از پيشنهاد بيمه‌گذار كه مورد قبول بيمه‌گر نبوده و همزمان با صدور بيمه‌نامه يا قبل از آن كتباً به بيمه‌گذار اعلام گرديده است، جزء تعهدات بيمه‌گر محسوب نمي‌شود.
ماده ۲- تعاريف و اصطلاحات: اصطلاحات زير صرف نظر از هر معني و مفهوم ديگري كه ممكن است داشته باشد، در اين شرايط عمومي با تعريف مقابل آن به كار رفته است:
۱- ‌بيمه‌گر: ‌بيمه‌گر شركت بيمه‌اي است كه مشخصات آن در اين ‌بيمه‌نامه درج گرديده است و جبران خسارت احتمالي را طبق شرايط مقرر در اين ‌بيمه‌نامه به عهده دارد.
۲- ‌بيمه‌گذار: ‌بيمه‌گذار شخص حقيقي يا حقوقي مذكور در اين بيمه‌نامه مي باشد كه پوشش بيمه را اخذ نموده و متعهد به پرداخت حق بيمه آن است.
۳- ذينفع: ذي‌نفع شخص حقيقي يا حقوقي مذكور در اين ‌بيمه‌نامه اعم از ‌بيمه‌گذار يا غير آن است كه حق مطالبه و دريافت تمام يا قسمتي از خسارت وارد به كالاي مورد بيمه را دارد.
۴- كالاي مورد بيمه: كالاي مورد بيمه، اموال مندرج در جدول مشخصات اين ‌بيمه‌نامه ‌است.
۵- انقضاي مدت بيمه: انقضاي اين بيمه براساس شرط ۸ مجموعه شرايط پيوست ‌است اما در مورد حمل غيردريايي يا تركيبي، يكي از شرايط زير جايگزين شرط ۴/۱/۸ مجموعه شرايطC

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با کلمات کلیدی حمل و نقل، قراردادهای بیمه، نرخ بهره، تجارت دریایی Next Entries پایان نامه با کلمات کلیدی مطالبه خسارت، جبران خسارات، دادگاه صالح، مواد مخدر