پایان نامه با کلمات کلیدی روابط عمومی، افکار عمومی، اجتماعی و فرهنگی، اجرای برنامه

دانلود پایان نامه ارشد

افکار عمومی جامعه و گرایشهای اجتماعات مربوط و تعریف آن همچنین اطلاع از مقام و منزلت موسسه در جامعه یا اجتماعات مربوط.
انجام مطالعات لازم و پیدا کردن روشهای مناسب جهت نفوذ در افکار عمومی و تغییر آن در صورت لزوم.
استفاده از وسایل ارتباطی مناسب جهت اجرای طرحهای تنظیم شده.
در کنگره جهانی سال 1978 روابط عمومی که در شهر مکزیکو برگزار شد، تعریف زیر به تصویب متخصصان این رشته که از سراسر جهان گرد آمده بودند، رسید: «روابط عمومی کاربردی عبارت است از: هنر و دانش اجتماعی تجزیه و تحلیل گرایشها، پیش بینی آثار آنها، مشورت با روسای موسسات و تهیه و اجرای برنامه های عملی که در جهت منافع موسسه و همگان باشد.»(کوهن، 1376 :15 )
لانگ و هازلتون معتقدند:
روابط عمومی، کارکرد ارتباطی مدیریت است که از طریق آن سازمان ها با محیط خود سازگار می شوند، آن را اصلاح می کنند و تغییر می دهند، یا آن را حفظ می کنند تا به اهداف سازمانی دست یابند.(همان: 159)
پروفسور “بایرون کولسیتان” یکی از استادان معروف روابط عمومی در آمریکا، روابط عمومی را چنین تعریف کرده است:
کوشش مدبرانه برای ترغیب مردم یا نفوذ در افکار عمومی آنها به وسیله به کار بردن وسایل ارتباطی تا آنکه مردم نظر خوب نسبت به یک موسسه داشته باشند و آن را محترم شمارند و حمایت و پشتیبانی اش کنند و در نشیب و فرازها در کنار آن باقی بمانند.» (میرسعیدقاضی، 1370 :12 )
به عبارت دیگر، سه هدف اصلی روابط عمومی، اطلاع رسانی، همفکری و همراهی مخاطبان با سازمان است. در تعریف انجمن روابط عمومی انگلستان که در سال 1948 راه اندازی شده، چنین آمده است:
روابط عمومی، تلاش پیگیر و برنامه ریزی شده برای ایجاد و نگهداری خوش اندیشی و تفاهم بین سازمان و مخاطبان آن است(فاوکز، 1381 :23 )
در بین این تعاریف گوناگون، تعاریف ساده ای وجود دارد که می گوید: «روابط عمومی چشم، گوش و زبان سازمان است.» در گزارش تحقیقی پیرامون روابط عمومی در ایران، در بخش تعریف روابط عمومی در پرسشنامه ارسالی به روسای روابط عمومی بخش خصوصی و دولتی پرسشی به این شکل آمده بود: تعریف روابط عمومی چیست؟ بررسی و طبقه بندی پاسخ ها نشان داد که 70 درصد پاسخ دهندگان چنین تعریفی را پیشنهاد کرده بودند:«روابط عمومی عبارت است از: سلسله اقداماتی در راستای ایجاد ارتباط، حسن رابطه و تفاهم و آشنایی، به منظور جلب همکاری مراجعه کنندگان، جلب مشتری ها و عموم.» (یحیایی ایله ای، 1380 : 27و 28 و میرسعید قاضی، 1376 :53 ).
2-2-2- ویژگیهای روابط عمومی:
روابط عمومی، مهمترین بخش یک سازمان در ایجاد”ارتباط دو سویه” میان سازمان و جامعه است.
روابط عمومی، فن و تکنیک است.
روابط عمومی، علم و فعالیت مبتنی بر تحقیق است.
روابط عمومی، وسیله ای برای اطلاع رسانی به مردم و گروههای مخاطب سازمان است.
روابط عمومی، کوششی آگاهانه، با برنامه ای ممتد و بر اساس پژوهش است.
روابط عمومی، وسیله ای برای تغییر در افکار عمومی است.
روابط عمومی، وسیله ای برای ایجاد ارتباط اقناعی است.
روابط عمومی، وسیله مشاوره مدیران است.
روابط عمومی، وسیله ای برای ایجاد تفاهم، پشتیبانی و جلب نظر مخاطبان سازمان است.
10- روابط عمومی وسیله ای برای همساز شدن مدیریت با شرایط و تغییرات درون و برون سازمان است.
روابط عمومی واحدیست که در سازمان با آگاهی کامل از هدف موسسه و سازمان، برای پذیرش اعمال و برنامه های موسسه از سوی جامعه تلاش می کند.
پاسخگویی به شبهات و ابهامات مخاطبان نسبت به مواضع و عملکرد سازمان بر عهده روابط عمومی است.
طرح ریزی برنامه های ارتباطی، اطلاع یابی و اطلاع رسانی، وظیفه روابط عمومی است.
2-2-3- نقشها و وظایف روابط عمومی
می توان وظایف روابط عمومی را به دو دسته وظایف درون سازمانی و وظایف برون سازمانی تقسیم کرد.منظور از وظایف درون سازمانی آن نوع وظایفی است که مخاطبان اصلی آن را کارکنان و خانواده های آنان در سازمان تشکیل می دهند. وظایف برون سازمانی، وظایفی است که مخاطبان آن را افراد خارج از سازمان مانند دولت،سازمانهای دیگر، مطبوعات، روشنفکران، نخبگان، ذینفعان، مشتریان و به طور کلی مردم تشکیل می دهد(بهرامی کمیل،1390 :46 ).
2-2-3-1- وظایف درون سازمانی
ایجاد ارتباط و تعامل بین کارکنان، مدیران و بخشهای مختلف یک سازمان با یکدیگر از وظایف درون سازمانی روابط عمومی به شمار می رود. برخی از مهمترین برنامه ها و سازوکارها برای توسعه چنین روابطی عبارت اند از:
شرکت در جلسات برنامه ریزی و تصمیم گیری سازمان و ارائه نظر مشورتی؛
دریافت گزارش فعالیتها،طرحها و برنامه های دوایر مختلف سازمان؛
ارتباط مستقیم با کارکنان و مدیران سازمان؛
برقراری ارتباط چهره به چهره بین مسئولان سازمان و کارکنان جهت طرح مسائل و مشکلات؛
پیگیری انجام به موقع وعده های مسئولان به کارکنان سازمانی؛
انتشار نشریه داخلی و مشخص کردن محتوای آن؛
ایجاد کتابخانه،آرشیو سمعی و بصری و نظارت بر امور انتشاراتی سازمان؛
تهیه عکس،اسلاید و فیلم از فعالیتهای سازمان؛
نظرسنجی از کارکنان و تمهید سازوکارهای لازم برای افزایش میزان رضایتمندی کارکنان؛
تهیه بریده جراید برای در جریان قرار دادن مدیران سازمان؛
تشکیل کمیته همیاری برای کشف و رفع مشکلات شخصی کارکنان در حد توان موجود؛
پیشنهاد و ارائه برنامه و روشهای تازه در جهت منافع موسسه و همگان.
(بهرامی کمیل، 1390 : 47 )
2-2-3-2- وظایف برون سازمانی
برخی از مهمترین وظایف برون سازمانی عبارت است از:
سنجش افکار عمومی جامعه نسبت به سازمان مربوطه و ارائه نتایج حاصله از بخش افکار عمومی؛
آشنا کردن مردم جامعه با سازمان مربوطه و فعالیتهای مختلف آن با استفاده از هر روش مناسب و ممکن به سخنگوی سازمان؛
ایجاد شهرت، حفظ و ارتقای آن در سطح جامعه؛
ایجاد زمینه مناسب برای همکاری مخاطبان سازمان(مانند افراد و سازمان ها)؛
ارتباط مستمر و منسجم با وسایل ارتباط جمعی در راستای معرفی سازمان به جامعه و در نتیجه، نفوذ در افکار عمومی مانند مطالعه و بررسی مطالب درج شده یا پخش شده توسط آنها و ارائه پاسخ لازم؛
تشکیل سمینارها و مجالس سخنرانی، برپایی نمایشگاهها و برنامه های بازدید مردم از موسسه، مشارکت و برنامه ریزی برای برگزاری سمینارها، کنفرانس ها، نمایشگاه ها و میهمانی های رسمی؛
ایجاد بانک های اطلاعاتی و اطلاع رسانی؛
چاپ و نشر بولتن، بروشور، پوستر و نشریات مختلف و تهیه عکس و اسلاید برای مخاطبان (همان منبع، 48 – 49 )
2-2-4- انواع روابط عمومی:
روابط عمومی موجود سازمان هارا از نظر کیفیت کار یعنی یاری به مدیریت سازمان در تحقق اهداف سازمانی، اعتقاد به شفافیت امور و پاسخگویی، رعایت حقوق شهروندان، شناخت تکالیف و مسئولیتهای حکومتی، حق نظارت مردم بر کارها و حق مردم در نقد و ارزیابی برنامه ها و عملکردهای سازمان و داشتن راهبردها و برنامه های معین به سه دسته روابط عمومی توجیه گر، تبیین گر و تحلیل گر تقسیم بندی می کنند.
(میرسعید قاضی،1390 :16)
انواع روابط عمومی، روابط عمومی توجیه گر، تبیین گر و تحلیل گر روابط عمومی را می توان از نظر معیار اثرگذاری و سودمندی و میزان كارآیی و مفیدبودن ویاری رسانی به مدیریت و سازمان و تسریع تسهیل و درجهت اهداف آن و اجرای برنامه ها به روابط عمومی توجیه گر، روابط عمومی تبیین گر و روابط عمومی تحلیل گر طبقه بندی كرد. در فضای اجتماعی و فرهنگی مناسب، فرهنگ مدیریتی مطلوب و مبتنی بر شایسته سالاری و به شرط متخصص بودن و كارشناس بودن مدیر بخش روابط عمومی امكان تولید روابط عمومی تحلیل گر فراهم می شود. روابط عمومی تحلیل گر یك روابط عمومی كارآمد است.
این روابط عمومی باتوجه به فلسفه وجودی سازمان، اهداف اصلی و فرعی آن و امور حركت می كند. روابط عمومی تحلیل گر دارای برنامه ادواری منظم –روزانه، هفتگی، ماهیانه، فصلی و سالانه است. برای روبرویی با بحران ها و چالش ها كه ناگهان و خارج از اراده حادث می شود دارای طرحهای معین است. این نوع روابط عمومی برای بهره گیری از فرصت های مناسب كه پیش می آید نیز دارای طرحهای بهره گیری و بهره برداری است در یك جمع بندی می توان گفت كه روابط عمومی تحلیل گر یك روابط عمومی علمی، سیستماتیك، فعال، نوآور، قابل انعطاف و اثرگذار است كه به مقام مشاور مدیریت ارتقا می یابد و سازمان را در دستیابی به اهدافش یاری می نماید و در تهیه و تدوین سیاست ها و خط مشی های سازمان سهیم و شریك است. در مقابل روابط عمومی تحلیل گر روابط عمومی توجیه گر قراردارد.
در فضای نامناسب سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و باوجود مدیران و فرهنگ مدیریتی نامساعد و پایین بودن دانش تخصصی مدیر واحد روابط عمومی، نوعی پدیدار می شود كه به آن روابط عمومی توجیه گر می نامند. این نوع روابط عمومی یك مشاطه گر بزك كننده و توجیه گر است كه بیشتر شایسته تبلیغات چی با معنی منفی كلمه است. این روابط عمومی فاقد برنامه ریزی ادواری و مدون است كه به صورت منفعل به دنبال حوادث و رویدادها می دود و با منطقی سطحی و استدلالهایی غیرقابل باور و با غوغاسالاری و فعالیت های ارتباطی پرخرج و عمدتا پر هزینه و پر زرق وبرق سعی در توجیه رویدادها، اقدامات و تصمیمات مدیران سازمان دارد. در فاصله بین این دو روابط عمومی، روابط عمومی تبیین گر وجوددارد، كه در خوشبینانه ترین شكل آن تنها به اعلام و بیان رویدادها و گزارش و تشریح اقدامات سازمان می پردازد.
این نوع روابط عمومی اگر دارای برنامه مدون ادواری روابط عمومی هم باشد، این برنامه ها فاقد انطعاف، نوع آوری، جذابیت و اثربخشی است. روابط عمومی تبیین گر یك روابط عمومی سطحی محافظه كار با لحنی كلیشه ای، تكراری و قالبی است. یكی از عوامل موثر برای گذار از روابط عمومی توجیه گر به روابط عمومی تحلیل گر، وجود انجمن های حرفه ای و تخصصی فعال و پرتحرك است(میرسعیدقاضی،1390: 17 ).
2-2-5- نقش ها و وظایف کارشناسان روابط عمومی
طبق نظریه«اسکات کاتیپ» و همکارانش دربار نقش روابط عمومی که به نظریه «چهار قاعده» مشهور است، برای روابط عمومی در یک سامان چهار نقش منظور می شود که در یک سازمان پویا و پیچیده نقش متخصص و در یک سازمان ساده و ایستا تا حد تکنسین ارتباطات نزول می یابد:
1-تکنسین ارتباط: در این نقش روابط عمومی تولیدکننده مواد ارتباطی برای سازمان بوده و ارتباط با رسانه ها را انجام می دهد. تصمیمات در مورد اهداف کلان سازمان توسط مدیریت سازمان صورت می گیرد که در آن روابط عمومی نقش ناظر را دارد و صرفا ارسال تصمیمات اخذ شده را بر عهده دارد.
2-تسهیل گر ارتباط: به عنوان رابط، مفسر و میانجی بین سازمان و مخاطبانش عمل می کند،ارتباط دوسویه را حفظ و مبادلات را تسهیل می کند.
3-تسهیل گرمشکل: در این نقش روابط عمومی با سایر مدیران همکاری می کند تا به حل مسائل ارتباطی سازمان دست یابند.
4-متخصص اجرایی:روابط عمومی در این نقش دارای اقتدار تلقی می شود، در توسعه برنامه حوزه خود مستقل بوده و مدیریت ارشد ممکن است نقش منفعلی ایفا کند.
به نظر اسکات کاتلیپ و دیگران سه نقش(تسهیل گر ارتباط، متخصص اجرایی، تسهیل گر مشکل) به مرور برای تشکیل یک نقش واحد با یکدیگر ادغام می شوند در حالی که نقش تکنسین ارتباطی تنها می ماند.لذا تقسیم بندی روشنی میان وظایف رسانه ای و مدیریتی روابط عمومی وجود دارد (وارنابی و دیگران،1377 : 8).
جدول2-1 : نقش کارگزاران روابط عمومی در سازمان و ارتباط آن با الگوهای 4 گانه
نقش
تغییرات در سازمان
الگو
1- تکنسین ارتباطات:واسطه مدیریت و سایر واحدهای سازمان روابط عمومی بدون آگاهی از اهداف و نتایج مورد نظر برنامه های ارتباطی را اجرا می کنند.
کم
تبلیغات/انتشارات
یا کارگزار خبری
2-تسهیل گر ارتباطات:نقش میانجی بین سازمان و گروههای اجتماعی با ارائه اطلاعات مناسب به مدیریت و گروههای مخاطب برای تصمیم گیری در خصوص منافی طرفین
زیاد
اطلاع رسانی عمومی
3-تسهیل گر مشکل:همکاری با سایر مدیران در تنظیم و کنترل سیاستها،تشریح و رفع مشکلات سازمان
کم
دوسویه

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با کلمات کلیدی روابط عمومی، جهانی شدن، فناوری اطلاعات، گروههای اجتماعی Next Entries پایان نامه با کلمات کلیدی روابط عمومی، جامعه اطلاعاتی، افکار عمومی، نگرش علمی