پایان نامه با کلمات کلیدی آثار تاریخی، حقوق بین الملل، توسعه گردشگری، محدودیت ها

دانلود پایان نامه ارشد

خود.
• جریحه دار نمودن احساسات بومی مردم بازدید شونده.
• افزایش کم سابقه بیماری های غیر معمول در کشورهای جهانگرد پذیر.
• آسیب دیدن ابنیه و آثار تاریخی، استفاده بیش از حد آثار تاریخی برای بازدید جهانگردان موجب فرسایش و از بین رفتن آثار مذکور می شود.
• امکان رایج شدن کالاهای لوکس و غیر ضروری که برای امکانات گردشگری فراهم می گردد.
• تشدید تضاد اجتماعی و نژادی بین طبقات مختلف مردم.
• تغییر نحوه زندگی افراد بومی کشور میزبان.
• افزایش جمعیت به سبب ازدحام مسافران و گردشگران و راهبندانها و افزایش خلاف کاریها و جنایت ها. افزایش فشار جهت ایجاد تشکیلات برای گردشگران موجب می شود که به سایر اموری که برای ساکنان محلی باید انجام شود ،کمتر توجه کنند.
• ترکیب فعالیت های بومیان و گردشگران، فعالیت بومیان را از هم می گسلد و در آن دخالت می کند.
• گردشگری منجر به جنبه تجاری پیدا کردن برخی جنبه های فرهنگی، مالی و معنوی می شود.مانند تولید کارهای هنری، موسیقی و جشن ها برای فروش.
• تمرکز گردشگران در ناحیه و اشغال تسهیلات و امکانات توسط آنها، موجب می شود که ساکنین محلی در بهره مندی از امکانات با محدودیت مواجه شوند و این محدودیت به بروز رنجش و تعارض بین جامعه میزبان و گردشگران منجر می گردد.
(معصومی،1385،71-67)
پیامدهای بالقوه مثبت
پیامدهای بالقوه مثبت ،عمدتا جنبه تغییر فرهنگی مثبت را در نظر می گیرد.
مانند ترمیم و نگهداری ابنیه باستانی،احیائ سنت های گذشتگان،ارتقا سطح زندگی مردم،تقویت یا احیای احساس غرور فرهنگی و… .
توسعه ی صنعت توریسم و فعالیت های جهانگردی ارزش تاریخی و جاذبه های طبیعی و جذابیت های هنری و فرهنگی افراد بومی را بالا آورده و در افراد محلی حس غرور ملی را افزایش میدهد و وقتی ارزش این ثروت ها را دانستند،خود آنها به صورت پاسداران و حافظان این منابع در می آیند. به عبارت دیگر تبادلات انسانی در اثر حرکت های توریستی و رفت و آمد هزاران نفر به سرزمین های یکدیگر،موجب از بین رفتن عقده های خود کم بینی و از طرف دیگر کسب شخصیت می گردد(زیرک باش،1377،12) .
در سطور زیر به برخی از اثرات مثبت توسعه گردشگری که گروه موافق توسعه گردشگری بر آنها تاکید دارند اشاره می گردد:
1. گردشگری می تواند موجب گسترش تبادلات فرهنگی گردشگران و افراد بومی شده و همچنین به اقدام و درک عمیق تر (یا حداقل به تحمل)سیستم ها و سنت های ارزشی متقابل منجر گردد.
2. گردشگری در خصوص بهبود عدالت بین دو جنس مردان و زنان و ایجاد فرصت های شغلی مناسب برای زنان در مقایسه با سایر بخشها بمراتب بهتر عمل می کند.
3. توسعه روابط فکری، فرهنگی ، هنری و اجتماعی بین افراد کشورهای صادر کننده گردشگر و افراد پذیرای گردشگر.
4. گسترش مبادلات و همکاری بین المللی و تقویت همبستگی میان مردم جهان.
5. شناخت مردم از فرهنگ و تمدن کشورهای دیگر.
6. گردشگری بستر مناسبی برای تبادل فرهنگ ها و ارزش ها می باشد.
• حفاظت و نگهداری آثار و ابنیه تاریخی ، گردشگری انگیزه حفظ آثار باستانی را تقویت می کند و موجب می شود تا برای جلب نظر جهانگردان کوشش های جدی تری در زمینه حفاظت از آثار تاریخی بعمل آید.در کشورهایی که از نظر بودجه در تنگنا به سر می برند، درآمد حاصل از گردشگری این امکان را فراهم می آورد که وجوهی برای مرمت و نگهداری آثار تاریخی که از جاذبه های جهانگردی هستند صرف شوند.
• رقابت برای فعالیت گردشگری .
• تشدید رقابت بین شرکتها و سازمانهایی که در این زمینه فعالیت می کنند.
• تشدید علاقه به تجدید حیات زبان محلی و کاربرد بیشتر این زبان .
• افزایش درآمد و بهبود کیفیت زندگی جامعه میزبان.
• تجدید و ایجاد تحول و نوسازی در فرهنگ محلی :ساکنین با دیدن گردشگران به آنها علاقه مند شده و نکات مورد توجهشان را تقلید می کنند. (معصومی،1385،58-55)
گردشگری مطلوب:
هدف برنامه ریزان و دست اندرکاران فرهنگی از بهترین وضعیت گردشگری بین جوامع گوناگون، بیشینه نمودن تاثیرات مثبت و کمینه نمودن تاثیرات منفی متقابل جوامع بر یکدیگر است. در این نوع گردشگری جامعه میزبان و میهمان بیشترین تاثیرات مثبت را برای هم خواهند داشت و اثرات منفی در حداقل ممکن قرار دارند و ارتباط بین آنها نه تنها صدمه ای به جامعه نخواهد داشت بلکه به فربه شدن فرهنگ و غنای آن منتهی می گردد. (همان،59)
2-3-5-4 بعد سیاسی گردشگری(نقش دولت در گردشگری)
گردشگری همانند پلی است که ملتها را با دیگر ملل جهانی مرتبط می سازد.چگونگی اوضاع و احوال عمومی، سازمان کشوری و تشکیلات رهبری هر مملکت از یک سو و تبلیغات و تسهیلات و اقداماتی که دول برای رفاه و جلب گردشگران فراهم می سازند رابطه بین گردشگری و سیاست را از سوی دیگر ، آشکار می سازد. (همان،59)
از دیر باز دخالت دولت در اقتصاد کشور به عنوان در اختیار گرفتن سیستم اقتصادی، شناخته شده است که در این زمینه بخش خصوصی نمی تواند فعالیت چشمگیری نماید چون غالب نهادها و سازمانها به دولت تعلق دارند.
میزان دخالت دولت در امور گردشگری متفاوت است.دولت به دلایل گوناگون در گردشگری دخالت می کند: (همان،60)
• ایجاد تعادل منطقه ای در پهنه جغرافیایی و تامین درآمد و توزیع متعادل ثروت.
• حمایت از بخش گردشگری.
• پیشبرد توسعه اقتصادی و ایجاد یک محیط با ثبات اقتصادی.
• اطمینان از امنیت و سلامتی هموطنان در خارج از کشور.
• حفظ و تداوم روابط بین ملل بر اساس قانون اساسی.
• تامین سایر هدفهای سیاسی از جمله :جلب اعتماد جهانی، کسب حیثیت برای حکومت و تبلیغ مبانی ایدئولوژیکی خود.
میزان دخالت دولت در گردشگری:دخالت دولت در گردشگری در سه سطح بین المللی، ملی و محلی صورت می گیرد.
• دخالت دولت در سطح بین المللی بیشتر در قالب عضویت در مجامع بین المللی، قرارداد تجارت و روابط حسنه با دیگر دول می باشد.
• در سطوح ملی، دولت در چهار فعالیت عمده”ورود و خروج گردشگران از مرزها” ،”برنامه ریزی و سیاست گذاری”، ” ایجاد ساختارهای زیر بنایی و توزیع منابع در سطح ملی” ،”بازاریابی” در این بخش دخالت دارد.
• در سطوح محلی نیز قوانین و مقررات دولتی اهمیت زیادی پیدا می کند.از جمله “صدور مجوز فعالیت به افراد و سازمانها” ،”اعمال قوانین و مقررات در مورد رعایت اصول ایمنی”، “بهداشت و اشتغال و نظارت بر فعالیت ها” و “اعمال کنترل بر فرایند ساختمان سازی ، محل ساختمان و قوانین مربوط به منطقه بندی و طرح ساختمانها”.(همان،62-61)
نقش بخش غیر دولتی در گردشگری:سازمانها و نهادهای غیر دولتی گرایشات مردم را نشان می دهند و به طرق گوناگون در صنعت گردشگری دخالت می کنند:
• عضویت در جلسات شورا برای توسعه گردشگری در تمامی سطوح شامل ارزیابی و اظهار نظر در سطوح منطقه ای ،سایت های ویژه، طرحهای توسعه و طرحهای کاربری اراضی.
• تشویق و پشتیبانی توسعه مناسب گردشگری و مقاومت در برابر توسعه نامناسب.
• زمینه سازی مشارکت ساکنین محلی در انجام تحقیقات و گردآوری اطلاعات.
• به عهده گرفتن آموزش عمومی در زمینه اهمیت اقتصادی گردشگری، ضرورت حفاظت محیط زیست، نحوه رفتار با گردشگری.
• اطلاع رسانی و هدایت دولت و تشکل های بخشی در زمینه اثرات گردشگری بر روی فرهنگ محلی و محیطی ، توسعه متوازن گردشگری در سطوح محلی، اثرات سایر بخش ها بر روی گردشگری.
این فعالیت ها بر روی برنامه ریزی ، سیاستگذاری، توسعه و تدوین مقررات بخش گردشگری اثر می گذارند. (همان،63)

2-3-5-5 دیدگاهها در مورد ورود گردشگران به کشور
مسافرت اتباع کشورهای بیگانه غالبا براحتی انجام نمی گیرد.برخی دولت ها ترجیح می دهند با ایجاد برخی موانع از ورود بیگانگان به کشور جلوگیری کنند. در مقابل بعضی دولت ها نیز بدلیل پاره ای ملاحظات آزادی بیشتری را برای ورود بیگانگان به کشورقائل می شوند.در حقوق بین الملل در مورد آزادی مسافرت و پذیرش بیگانگان در ورود به کشور دو نوع دیدگاه متفاوت وجود دارد. عده ای طرفدارلزوم اعمال محدودیت در پذیرش وعده ای دیگر نیز طرفدار آزادی بی قید و شرط بیگانگان در ورود به کشور می باشند.
الف)نظریه لزوم اعمال محدودیت در ورود بیگانگان به کشور
طرفداران این نظریه معتقد هستند که دولت ها درقبول یا عدم قبول ورود بیگانگان کشور آزادی مطلق دارند.یعنی این آزادی را می توانند در مفهومی گسترده و نا محدود استفاده کنند.بنا به همین دیدگاه در صورتی که میان کشورها عهدنامه خاصی وجود نداشته باشد، در پذیرش اتباع بیگانه، به خاک خود مقید به کمترین تعهد و الزامی نخواهند بود.کلیت این نظریه از طرف موسسه حقوق بین المللی در ژنو تایید شده است.البته این موسسه همزمان با تایید نظریه مذکور در سال 1928 الصاقیه ای به آن اضافه کرده است و در آن تاکید می کند که علیرغم وجود چنین آزادی ای ، اصل عدالت و انصاف حکم می کند که کشورها از چنین حقی سوء استفاده نکنند و صرفا در مواردی از آن به عنوان اصل محدود کننده آزادی و ورود یا اقامت استفاده کنندگان که به صورت جدی و واقعی در معرض یک خطر سیاسی قرار گرفته باشند، استفاده نمایند. (همان،65-64)
ب)نظریه آزادی بی قید و شرط ورود بیگانگان به کشور
طرفداران این نظریه عقیده دارند دولت ها نمی توانند بنا به میل خود مانع ورود، خروج یا اقامت اتباع در کشور شوند و یا در این زمینه محدودیت هایی قائل شوند.پیروان این نظریه ورود بیگانگان به خاک کشور دیگر را در چارچوب حقوق بین المللی حقی برای آن کشور و یک وظیفه تلقی می کنند.چنین ذهنیتی که در واقع از حقوق طبیعی نشات گرفته است با نگاهی به تاریخ زندگی بشر عقیده دارد که در ابتدا هر چیزی در میان مردم مشترک بوده و این شراکت تحت هیچگونه قید و شرطی نبوده است به نحوی که هر کس می توانست بدون کوچکترین مانعی و در سهولت کامل به هر کجا سفر کند.بعد از نقض دوره مالکیت اشتراکی و حاکم شدن مالکیت فردی نیز این آزادی از بین نرفت.بعد از وقوع جنگ جهانی وضعیت بطور کامل تغییر پیدا کرد و اعمال محدودیت ها و کنترل توسط دولت ها تشدید شد.در سالهای بحران اقتصادی نیز دولتها به منظور مصونیت اتباع خود از فقر و بیکاری، بازارهای کار خود را به روی کارگران خارجی بستند. (همان،66)
ج) گردشگری مطلوب
از نقطه نظر سیاستمداران و متولیان امور سیاسی، گردشگری مطلوب آن نوع از گردشگری است که به امنیت ملی صدمه ای وارد ننموده و به توسعه و تقویت روابط حسنه متقابل بین ملت ها و دولتها بیانجامد.
در هر کشوری و بخصوص در کشور ما تنوع زبانی ، قومی و قبیله ای ، فرهنگی، نژادی و دینی وسیعی به چشم می خورد. گردشگری درون مرزی باید وحدت و همگونی هر چه بیشتر بین اقوام و مردم را حفظ نموده و از افتراق مردم بپرهیزید.
چه در گردشگری درون مرزی و چه در گردشگری برون مرزی ، حفظ حقوق هر دو گروه میزبان و میهمان بسیار اساسی می باشد. حفظ استقلال ، آزادی و احترام به طرف مقابل از ضروریات بوده و رواج و رشد گردشگری بدون حصول یا حتی نزدیکی به این نتایج نه تنها مورد قبول نمی باشد بلکه هرگز حمایت نخواهد شد.(همان،85)
2-3 بررسی پیشینه ی پژوهش
2-4-1 سابقه ی تشکیلات گردشگری در ایران
امروزه صنعت جهانگردی در بسیاری از کشورها نمودی از هویت فرهنگی یک کشور و یکی از منابع مهم کسب ارز است.کشور ایران نیز با برخورداری از انواع جاذبه های جهانگردی، همیشه مورد توجه جهانگردان بوده و مطمئنا در آینده نیز خواهد بود. بنابراین توجه به موضوع توریسم یکی از مسائل مورد اهمیت در کشور ما محسوب می شده است. اما عملا پرداختن به موضوع توریسم در کشور به طور رسمی به زمان شروع برنامه های عمرانی کشور مربوط می شود. (دهقانی،1378،46)
جدول زیر نمایانگر سابقه ی تشکیلات جهانگردی در ایران تا سال 1376 می باشد:
جدول شماره ی 2-1: سابقه ی تشکیلات جهانگردی در ایران
سال
سازمان متولی
وزارت
فعالیت
1314
اداره ی امور جهانگردی
وزارت کشور
چاپ نشریه های راهنمای توریستی
1320
شورای عالی جهانگردی
وزارت کشور
____________________
1333
اداره ی امور جهانگردی
وزارت کشور
انجام امور زیر بنایی
1340
شورای عالی

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با کلمات کلیدی توسعه گردشگری، محیط زیست، صنعت گردشگری، افزایش درآمد Next Entries پایان نامه با کلمات کلیدی تحلیل شبکه، توسعه گردشگری، مکانیابی، رتبه بندی