پایان نامه با واژگان کلیدی کلافهای، تیرآهن، گچ

دانلود پایان نامه ارشد

خارجی راراز مواد غیر سازه ای تمیز می کنند وسپس دریچه های پلاستیکی در محل های باز شده در اثر ترک در دیوار می چسبانند، بطوریکه فضای موجود در ترک عایق بندی شود.در فواصلی تقریبا معادل ضخامت دیوار ،در این دریچه های پلاستیکی حفره هایی جهت تزریق صممغ ایجاد می کنند.بعد از اینکه این دریچه ها بخوبی به دیوار متصل شدند وچسب خودش را گرفت ،چنانچه ترک عمودی باشد ،نخست از حفره های تحتانی یک به یک به طرف بالا شروع بهتزریق صمغ چسبناک با غلظت کم می کنند واگر جهت ترک افقی باشد از حفره سمت چپ یا راست شروع به تزریق می نمایند.
تزریق را از اولین حفره آنقدر ادامه می دهند تا در حفره طرف مقابل یا از حفره موجود در همان رویه دیوار ولی کمی بالاتر از آنکه تزریق می شود، صمغ خارج گردد.سپس حفره تزریق شده را مسدود کرده وبه حفره بعدی می پردازد وبه همین تترتیب در سرتاسر ترک صمغ را تزریق می کنند. هرچه ترک ریزتر باشد باید فشار تزریق بیشتر شود یا اینکه فواصل حفره ها از هم کاهش یابد بطوریکه صمغ تزریق شده به خوبی فضای موجود در ترک را چه در عمق و چه در ارتفاع عضو پرکند.ترک های درشت تر را می می توان با در نظر گرفتن حفره هایی که از هم فاصله بیشتری دارند پر کرد ولی اگر ضخامت قطعه زیاد باشد ،بهتر است که فواصل حفره ها کاهش یابد.
در تمام اجزای ساختمانی ترک خورده نظیر تیرها ،ستون ها ،دیوارها وکف ها در ساختمانهای بنایی یا بتنی می توان از این روش استفاده کرد.
دو نکته زیر در این مورد لازم به یادآوری است:
الف- در حالتی که چسبندگی بین آرماتورها وبتن در اثر ترک خوردگی از بین رفته باشد یا اینکه ترک به موازات محور طولی آرماتور باشد، باید قبل از تزریق صمغ ، بتن پودر شده موجود در ترک را بخوبی پاک کرد تا در موقع تزریق باعث اختلاط پودر بتن در صمغ نگردد. برای پاک کردن بتن پودر شده می توان از هوا یا آب تحت فشار استفاده کرد.
ب- اگر ترکها ریزتر از 75/0 میلیمتر باشد ،در عمل،تزریق صمغ با اشکالاتی مواجه می گردد و برای این نوع ترکها بهتر است از روشهای دیگر استفاده گردد.

ترک خوردگی شدید در دیوارها:
وصله کردن ترکهای بزرگ نسبتا قائم (براساس میزان اهمیت وارده)
الف)سنگهای آسیب دیده ،برداشته شده و وصله یا صفحات فلزی متصل کننده نصب می گردند.
ب)آجرها یا سنگها در محدوده ای به وسعت 150 تا 200 میلیمتر در امتداد ترک برداشته شده و دیوار با استفاده از آجرها یا سنگهای باریک ویا حتی بهتر از همه اینها،به وسیله پر کردن با بتن بازسازی می گردد (همانند ایجاد یک نوع ستون ، شامل آرماتورگذاری 14Φ2 و حلقه ها mm 500/6Φ) (شکل3-14)
ج)کلافهای باریک موضعی یا پشت بندها:ترکهای اریب با پهنای بزرگ یا با گستردگی نسبتا انبوه،نخست بایدبا یکی از روشهایی که برای ترکهای خفیف ذکر گردید ونیز به دنبال آن با روش کلافهای باریک موضعی که در این قسمت تعریف می گردد،تعمیر گردند (اگر فقط روشهای معمولی که برای تعمیر ترک خوردگی جزئی اختصاص یافته اند به کار گرفته شوند، پهنای بزرگ این ترکها یا ترتیب قرار گرفتن انبوه آنها، انتقال تنش را به میزان قابل اعتماد اجازه نمی دهد).آجرها یا سنگها در محدوده ای قائم به پهنای 150تا 200 میلیمتر و به عمق 100 تا 150 میلیمتر برچیده می شوند، حفره ای که به این ترتیب به وجود می آید،با بتن ویااستفاده از قالب بندی بیرونی که فقط، برای قالب بندی تیرها یا ستون استفاده می شود پر می شود وشامل آرماتورگذاری حلقه ها500/6Φ ومیلگردهای 14Φ2 می باشند.حلقه ها، عمیقا در داخل بقیه اتصالات دیوار رخنه می کنند.
در صورتی که پشت بندهای عمودی در کل ارتفاع یک طبقه امتداد می یابند،اگر پیوستگی آنها بادیوار مشکل یاغیرمممکن باشد، در این صورت ممکن است درنقاط خاصی که بدرستی انتخاب شده

شکل ‏314

شکل ‏315

باشند،زوج هایی از پشت بندها (در داخل وخارج)که از سطح دیوار مقداری برآمدگی تولید می کنند، ساخته شوند.اختصاص دادن اتصالات مناسب ضروری است ودر دیوارهای نسبتا باریک ، این قبیل کلافهای موضعی باعث تقویت ستونها وتیرها می گردند.(شکل 3-16)

شکل ‏316

ترک در تکیه گاه قوس:
در اثر نشست ستون ،نیروی فشاری بر قوس وارد می شود.در نتیجه این حالت باعث ترک و شکست در محل تکیه گاههای قوس از یک یا دو جهت می گردد که به ترتیب زیر تعمیر می شود:
الف- چنانچه نشست و ترک سطحی باشد، ابتدا جداره ترک کاملا خالی شده ، غبار آن گرفته شده و مرطوب می گردد و سپس ملات گچ دستی اصطلاحا عسلی و بطور شلاقی در عمق درز و ترک رانده شده بوسیله لاشه آجر حجم ترک فشرده و پر می شود و سپس گچ کاری آماده و کشته در سطح کار انجام می گردد.
ب- چنانچه نشست و ترک عمیق باشد به ترتیب زیر عمل می گردد:
1-با ملایمت بطوری که قوس دچار شکستگی نشود بوسیله قلم تیز و چکش رجهایی از تکیه گاه آن کاملا خالی می گردد.
2-درست در مقابل رجهای خالی شده قوس از پای کار و ستون پخ شده نیز رجهایی تخلیه می گردد.
3-با آجرهای سبز و زرد در حد جوش و با ملات گچ تیزون (پر گیر،زودگیر) و با رعایت آبخور بودن آجرها محل های خالی شده و درون ترک بوسیله رجهای مورب و اتصال تکیه گاه از ستون و قوس بطور دقیق بنایی می گردد.
کار بند کردن بین رجهای اتصال سبب درگیری کامل قوس می شود.
4-چنانچه خطر نشست و شکست را با اتصال دادن رجها نتوان مهار نمود سطح میانی قوس به شکل افقی جهت نشست تیرآهن و با تیر مقاوم چوبی بوسیله قلم و چکش با دقت خالی می شود.
توجه:جهت برش محل ذکر شده اگر از دستگاه “فرز” استفاده شود خطر شکست و تکان خوردن در قوس پیش نمی آید.
5-سطح تخلیه و محل تیرآهن تا روی ستونها وتکیه گاه قوس دنبال می شود.
6-پس از جاروب کردن محل خالی شد و مرطوب ساختن آن، تیرآهن در محل خود مستقر شده و بلافاصله بوسیله گچ تیزون و روان اطراف آن پر می گردد.
کار بند کردن اطراف تیرآهن با دقت انجام می گردد و بطور کلی با تیرکشی به صورت پل اولا قوس نگهداری شده وثانیا در تحمل باربری آن کمک فراوان می کند.شکل(3-17)

شکل ‏317

برآمدگی موضعی: [20]
در این زمینه معمولا با دو حالت روبرو هستیم:
الف ) تغییر شکل هر دو وجه از حالت قائم (شکل3-18)
در این حالت باید دیوار ویران و مجددا در طول قابل توجهی ساخته شود.
ب) برآمدگی یک وجه دیوار (معمولا ناشی از فقدان آجرهای کله است(شکل3-19)) در مورد این حالت فقط در شرایطی که وجه قائم دیوار دارای پایداری کافی به منظور استفاده از انجام دادن عملیات قالب بندی باشد می توان از نو سازی کامل دیوار احتراز کرد. (بعد از تخریب وجه برآمده دیوار) و بعد از آن ، آجرهای کله در دیوار بازسازی شده جای داده شده و به میزان زیادی از دوغاب سیمان برای پرکردن همه حفره ها استفاده می شود.

شکل ‏318 شکل ‏319

پوششهای بتن آرمه:
در مورد آسیبهای وسیع دیوارهای ساختمان ها که جزء موارد قابل تعمیر شناخته شده اند، بایستی ترجیحا از پوشش بتن آرمه دوگانه ای استفاده گردد. (شکل 3-20)
-قبل از انجام دادن هر کاری همه اندودکاریها بایستی بطور اصولی و منظم برچیده و ملات از روی اتصالات آجری و سنگی پاک شوند و در ضمن سنگها بایستی تا بیشترین عمق ممکن تحت اثر فشارآب شستشو گردند.
-پوشش مقاطع، ترجیحا با بتن ریزدانه صورت می گیرد، که ضخامت50 میلیمتر (برای آجرکاری) تا 100میلیمتر (برای مصالح بنایی)،همچنین،براساس شدت آسیب وارده افزایش می یابد.
برای سازه های ساده و متعارف،طراح می تواند در مورد جایگزین کردن بتن ریز دانه یا بتن درجا با دوغاب سیمان پرمایه که دارای 400 کیلوگرم سیمان در هر متر مکعب بتن است مختار باشد.
-در حالتی که کف چوبی باشد، پوشش را می توان بدون برهم زدن اتصالات اعمال نمود.
اگر کف موجود نتواند به حد کافی به عنوان یک کف صلب که نیروهای جانبی را توزیع می کند عمل کند، در این صورت یک لایه ضخیم پوششی قادر خواهد بود که امر جابجایی کف چوبی را با دال بتن آرمه تسهیل کند (شکل3-21) این دال را می توان برروی لایه پوششی داخلی ویا برروی«بریدگی» کوچکی که در درون مصالح بنایی ایجاد می شود، بطور صحیح اجرا نمود.
-در مورد دال های بتن آرمه، پوشش مورد نظر با جوشکاری آرماتورهای لایه پوششی بر روی ارماتورهای دال یا سوراخهایی به قطر 100 میلیمتر در فواصل هر 500 میلیمتر ایجاد و آرماتورهای اتصال (10Φ4، به طول 100 میلیمتر و خاموت های mm 50/6Φ) از آن عبور داده می شوند.(شکل 3-22)
-پوشش های داخلی و خارجی با واسطه کلاف تقویتی بتن آرمه به یکدیگر متصل می گردند و این کلاف تقویتی در تراز تکیه گاه سقف ساخته می شود.برای کلافهای تقویتی بتن آرمه که در تراز پایین تری قرار دارند، نظیر این اتصال مفید است.
-اگر دیواری که بدین ترتیب، تقویت می گردد، طولی بیش از 6 متر داشته باشد، بایستی یک پشت بند بتن آرمه عرضی برروی لایه پوششی داخلی به صورت دیواری باریک وکوتاه به ضخامت 600 میلیمتر احداث گردد.(حداقل آرماتورهای 8Φ در فاصله 150 میلیمتری و خاموت های 6Ø به فاصله 150 میلیمتری باشند).شکل (3-22)

شکل ‏320: پوشش بتن آرمه وبریدگی مهاری

شکل ‏321: پوشش بتن آرمه

شکل ‏322: دال بتن آرمه

پوشش یکطرفه:
در مورد دیوارهای بنایی یا آجری ضخیم ویا سازه های کوچکتر (به دلایل اقتصادی) یک پوشش یکطرفه می تواند اعمال گردد (این امر هم می تواند بصورت داخلی و یا بصورت خارجی انجام بگیرد).
بطور کلی یک پوشش داخلی یک طرفه، مطلوب نمی باشد.مگر در حالتی که شرایط تاریخی یا معماری سازه مورد نظر مطرح باشد.چون عدم رعایت وتوجه به مورد فوق سبب بروز مشکلاتی جدی در عملکرد ساختمان می گردد.(در ضمن تأسیست برقی وبهداشتی جدید ضروری است، طبقه همکف ساختمان باید به منظور مهار کردن لایه پوششی حفاری گردد، پوشش باید دال ها و کف طبقات را در بر گیرد)ضخامت پوششهای یک طرفه باید حداقل در حدود 10 سانتیمتر باشد.بتن ریزی باید بصورت درجا در مراحلی که ذکر گردید انجام گیرد.
-اگر کناره های ساختمان آسیب دیده یا از دیدگاه عملکرد سازه ای قابل اطمینان نباشد، پوشش بطور موضعی تقویت می گردد.
برای میلگردگذاری می توان از یک شبکه فولادی منفرد باحداقل 250/8Ø یایک توری سیمی مشابه استفاده کرد.
لایه پوششی باید بدقت به پی و خود دیوار با استفاده از بریدگیهایی که در پائین تر از نصف ارتفاع دیوار ایجاد گردیده است مهار شود (ابعاد بریدگیها برابربا 200*200 میلیمتر می باشد)(شکل3-23)

شکل ‏323: لایه پوششی پی و دیوار

با ایجاد روکش بتنی در سطوح بیرونی یا درونی دیوارهای آجری می توان مقاومت لرزه ای ساختمان را بطور چشمگیری افزایش داد، آن گاه این دیوارهای آجری-بتنی می توانند مانند دیوارهای برشی بتنی نیروهای جانبی زلزله را بگیرند.مزیت روکش سطوح بیرونی به سطوح درونی اینست که روکش با سقف تلاقی نکرده، به طور یکپارچه تمام ارتفاع ساختمان را در برمی گیرد.
برای ایجاد روکش بتنی باید در دیوار شیار قائم ایجاد کرد تا پس از پاشیدن بتن این شیارها همچون کلاف قائم عمل کرده، ضمن تقویت مقاومت خمشی دیوار،روکش بتنی و دیوار آجری را با هم خوب یکپارچه کنند.
فاصله کلافهای قائمS می توانند بین 2 تا 5.2 متر باشد.در کنار بازشوها حتما باید کلاف قائم قرار گیرد.روی دیوار شبکه ای از میلگردهای افقی وقائم قرار گیرد.ایجاد کلاف افقی گرچه می تواند عملکرد روکش را بهبود بخشد اما به سبب آنکه بارهای قائم به دیوار آجری وارد می شوند،کندن شیار افقی می تواند خطرناک باشد و لذا استفاده از کلافهای افقی توصیه نمی شود.
در مواردی که ایجاد روکش بتنی در سطوح بیرونی ممکن نباشد باید سطوح داخلی را روکش کرد.باید توجه داشت که در محل اتصال دیوار به سقف روکش قطع می شود و در نتیجه نیروهای خمشی وارد به روکش در طبقه بالا به طبقه پایین منتقل نمی شوند.برای رفع این نقیصه می باید در نقاطی غیر از تکیه گاه تیرهای سقف را برید و شیارهای قائم را از آن عبور داد تا دیوار برشی بصورت یکپارچه در آید.شکل (3-24)باید توجه

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با واژگان کلیدی دینامیکی، توجیه اقتصادی، مقاوم سازی Next Entries پایان نامه با واژگان کلیدی نفوذپذیری