پایان نامه با واژگان کلیدی مواد معدنی

دانلود پایان نامه ارشد

عنی دار (0020/0P) مشاهده شد به طوریکه افزودن آنزیم موجب بهبود افزایش وزن بدن گردید. افزودن 1000 واحد آنزیم فیتاز، افزایش وزن را در دوره 21-7 روزگی نسبت به جیره های فاقد آنزیم، به طور معنی داری بهبود بخشید اما جیره های حاوی سطح 500 واحد آنزیم فیتاز گرچه موجب بهبود عددی افزایش وزن بدن شد اما اثر آن معنی دار نبود. اثر متقابل میان اسید سیتریک و آنزیم فیتاز در دوره 21-7 روزگی از لحاظ آماری معنی دار (0001/0P) گردید. میانگین افزایش وزن در طی این دوره در پرندگان تغذیه شده با جیره ی حاوی 3 درصد اسید و 500 واحد آنزیم فیتاز بالاترین مقدار (16/433 گرم) و در گروه تغذیه شده با جیره ی حاوی 6 درصد اسید سیتریک کمترین مقدار (67/286 گرم) بود.
اثر جیره های مختلف آزمایشی بر افزایش وزن در دوره 42-21 روزگی معنی دار بود. نتایج افزایش وزن در این دوره نشان می دهد که اختلاف بین میانگین افزایش وزن جوجه های تغذیه شده با جیره های حاوی سطوح مختلف اسید سیتریک معنی دار (0001/0P) بوده به طوریکه کمترین افزایش وزن مربوط به جیره های حاوی 6 درصد اسید بود. هر چند افزودن 3 درصد اسید سیتریک نسبت به جیره های فاقد اسید موجب کمتر شدن افزایش وزن بدن گردید اما این اثر معنی دار نبود. اثر اصلی آنزیم فیتاز بر روی افزایش وزن در دوره 42-21 روزگی معنی دار نبود. جیره های حاوی سطوح مختلف آنزیم فیتاز نسبت به جیره های فاقد آنزیم سبب بهبود عددی ولی غیر معنی داری افزایش وزن در این دوره شدند. همچنین اثر متقابل اسید سیتریک وآنزیم فیتاز در دوره 42-21 روزگی معنی دار نبود. قابل ذکر است که از لحاظ عددی بیشترین میانگین افزایش وزن در این دوره مربوط به جوجه های تغذیه شده با جیره حاوی 500 واحد آنزیم فیتاز (53/1167 گرم) و کمترین میانگین افزایش وزن مربوط به گروه تغذیه شده با جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک (18/908 گرم) بود.
اختلاف بین تیمارها در کل دوره (42-7 روزگی) از نظر میانگین افزایش وزن معنی دار (05/0P) بود. افزودن 3 درصد اسید سیتریک به جیره های فاقد آنزیم افزایش وزن بدن را به طور غیر معنی داری بهبود بخشید. اما جیره های حاوی سطح 6 درصد اسید موجب کمتر شدن افزایش وزن در کل دوره گردید که اثر آن معنی دار (0001/0P) بود. افزودن آنزیم فیتاز به جیره ها در کل دوره آزمایش افزایش وزن را بطور معنی داری (0172/0P) بهبود بخشید. هر چند جیره های حاوی 500 واحد آنزیم در مقایسه با جیره های فاقد آنزیم موجب بهبود عددی افزایش وزن گردید اما اختلاف معنی داری مشاهده نشد در صورتی که افزایش وزن بدن در گروه تغذیه شده با جیره های حاوی 1000 واحد آنزیم به لحاظ آماری معنی دار (0135/0P) بود. اثرات اصلی اسید سیتریک و آنزیم فیتاز در کل دوره معنی دار بود ولی اثر متقابل میان اسید سیتریک و فیتاز در طی کل دوره آزمایش به لحاظ آماری معنی دار نشد. از لحاظ عددی بالاترین افزایش وزن در کل دوره مربوط به جوجه های تغذیه شده با جیره حاوی 3 درصد اسید و 1000 واحد آنزیم فیتاز (77/1578 گرم) و کمترین افزایش وزن مربوط به گروه تغذیه شده با جیره های حاوی 6 درصد اسید سیتریک (85/1194 گرم) بود.

4- 2- 2 وزن پایانی
نتایج مربوط به وزن هفتگی جوجه ها در تیمارهای آزمایشی مختلف به صورت میانگین هر تیمار در جدول شماره 4-5 ارائه شده است.
نتایج آنالیز آماری وزن هفتگی توسط رویه مدل مختلط نشان داد که اثر تیمارهای آزمایشی مختلف بر وزن هفتگی جوجه ها معنی دار (05/0p) بود. بر اساس نتایج بدست آمده جیره های حاوی 3 درصد اسید سیتریک دارای بالاترین میانگین وزن هفتگی بودند که اختلاف آن با سایر جیره ها معنی دار (05/0p) بود. در صورتی که مشخص شد که هر چند افزودن آنزیم در سطوح مختلف و بدون استفاده از اسید موجب بهبود وزن می گردد اما اختلاف ایجاد شده به لحاظ آماری معنی دار نبود. اختلاف بین میانگین وزن هفتگی جوجه های تغذیه شده با جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک با گروه تغذیه شده با سایر جیره ها معنی دار بود به طوری که گروه تغذیه شده با جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک بدون آنزیم فیتاز بطور معنی داری (05/0P) وزن هفتگی پایین تری نسبت به جیره های دیگر داشت.
میانگین وزن 21 روزگی بین تیمارهای آزمایشی معنی دار بود. جوجه های تغذیه شد با جیره ی حاوی 3 درصد اسید سیتریک با سطوح مختلف فیتاز، بالاترین وزن هفتگی را داشتند که نسبت به جیره های حاوی آنزیم و بدون اسید معنی دار نبود اما در مقایسه با جیره های حاوی 6 درصد اسید سیتریک با سطوح مختلف فیتاز اختلاف مشاهده شده معنی دار (05/0P) شد. نتایج وزن هفتگی در 21 روزگی نشان داد که اختلاف بین جوجه های تغذیه شده با جیره حاوی سطوح مختلف اسید سیتریک معنی دار (0001/0P) بوده به طوریکه کمترین وزن مربوط به جیره های حاوی 6 درصد اسید بود. افزودن 3 درصد اسید سیتریک به جیره های آزمایشی موجب بهبود معنی دار وزن هفتگی بدن شد. جیره های حاوی 6 درصد اسید در مقایسه با جیره های بدون اسید سیتریک اثر نامطلوب بر وزن هفتگی داشت ولی این اثر معنی دار نبود. میان جیره های حاوی سطوح مختلف آنزیم فیتاز اثر معنی دار (0080/0P) مشاهده شد به طوریکه افزودن آنزیم موجب بهبود وزن بدن گردید. افزودن 1000 واحد آنزیم فیتاز، افزایش وزن را در دوره 21روزگی نسبت به جیره های فاقد آنزیم، به طور معنی داری بهبود بخشید اما جیره های حاوی سطح 500 واحد آنزیم فیتاز گرچه موجب بهبود وزن بدن شد اما اثر آن معنی دار نبود. اثر متقابل میان اسید سیتریک و آنزیم فیتاز در دوره 21 روزگی از لحاظ آماری معنی دار (0003/0P) گردید. میانگین وزن 21 روزگی در جوجه های تغذیه شده با جیره حاوی 3 درصد اسید سیتریک و 500 واحد فیتاز بالاترین مقدار (67/567) و در گروه تغذیه شده با جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک پایین ترین مقدار (33/423) بود.
میانگین وزن 42 روزگی بین تیمارهای آزمایشی معنی دار بود. نتایج نشان داد اختلاف میان وزن پایانی جوجه های تغذیه شده با سطوح مختلف اسید سیتریک معنی دار (0001/0P) است. جیره های حاوی 3 درصد اسید موجب بهبود معنی دار وزن پایانی جوجه ها گردید در حالی که وزن پایانی جوجه های تغذیه شده با جیره های حاوی 6 درصد اسید سیتریک در مقایسه با گروه های تغذیه شده با جیره های حاوی 3 درصد اسید و بدون اسید بطور معنی داری پایین تر بود. افزودن آنزیم فیتاز به جیره ها در کل دوره آزمایش وزن پایانی را بطور معنی داری (0232/0P) بهبود بخشید. هر چند جیره های حاوی 500 واحد آنزیم در مقایسه با جیره های فاقد آنزیم موجب بهبود عددی وزن 42 روزگی گردید اما اختلاف معنی داری مشاهده نشد در صورتی که وزن پایانی در گروه تغذیه شده با جیره های حاوی 1000 واحد آنزیم به لحاظ آماری معنی دار (0135/0P) بود. اثرات اصلی اسید سیتریک و آنزیم فیتاز در کل دوره معنی دار بود ولی اثر متقابل میان اسید سیتریک و فیتاز در طی کل دوره آزمایش به لحاظ آماری معنی دار نشد. میانگین وزن نهایی در سن 42 روزگی در جوجه های تغذیه شده با جیره حاوی 3 درصد اسید سیتریک و 1000 واحد فیتاز بالاترین مقدار (68/1730) و در گروه تغذیه شده با جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک پایین ترین مقدار (16/1336) بود.
نتایج حاصل از این تحقیق از لحاظ اثر استفاده از مکمل آنزیم فیتاز با نتایج احمد و همکاران (2004) مطابقت دارد. در آزمایش انجام شده توسط آنها افزودن 500 واحد آنزیم فیتاز موجب بهبود وزن پایانی جوجه های گوشتی شد. طبق گزارش این محققین افزودن 1000 واحد آنزیم فیتاز در مقایسه با جیره های دارای 500 واحد آنزیم، وزن بدن را به میزان بیشتری تحت تأثیر قرار داد. در حالی که سنتنو و همکاران (2007) نشان دادند که افزودن 750 واحد آنزیم فیتاز اثری بر افزایش وزن جوجه های گوشتی در دوره رشد ندارد که با نتایج این تحقیق مطابقت ندارد.
در آزمایشی که توسط سهیل و رولند (1999) انجام شد افزودن آنزیم فیتاز به میزان 300 و 600 واحد در کیلوگرم از جیره، تأثیری بر وزن جوجه های گوشتی در مراحل مختلف دوره پرورش نداشت که با نتایج بدست آمده از این تحقیق همخوانی ندارد. در حالی که حسن آبادی و همکاران (2007) دریافتند که جیره های حاوی 600 واحد آنزیم فیتاز موجب بهبود افزایش وزن روزانه جوجه های گوشتی می شود اما افزودن 300 واحد آنزیم فیتاز اثر قابل توجهی بر افزایش وزن بدن نداشت. این محققین همچنین گزارش کردند که اگر نسبت کلسیم به فسفر جیره ها کمتر از مقدار توصیه شده باشد افزودن فیتاز تأثیری بر افزایش وزن بدن در کل دوره نخواهد داشت. در این رابطه سباستین و همکاران (1997) بیان کردند که افزودن 600 واحد آنزیم فیتاز به جیره های دارای نسبت کلسیم به فسفر به میزان توصیه شده، موجب کمتر شدن افزایش وزن بدن در دوره های مختلف پرورش می گردد که با نتایج تحقیق حاضر مطابقت ندارد.
در مجموع این نتایج با یافته های شمار زیادی از پژوهشگران مطابقت دارد. وایوروس و همکاران (2002)، اونیانگو و همکاران (2005)، افشارمنش و پوررضا (2005)، ماندال و همکاران (2007) و ابراهیم نژاد و همکاران (2008) در تحقیقات جداگانه ای گزارش کردند که افزودن 500 واحد فیتاز به هر کیلوگرم جیره بر پایه ذرت-سویا، افزایش وزن روزانه جوجه های گوشتی را در دوره های مختلف پرورش بهبود می بخشد. کریمی (1377)، نیکخواه و زاغری (1383)، راویندران و همکاران (2001)، شرلی و ادواردز (2003)، پین و همکاران (2005) نیز به اثرات مثبت فیتاز بر وزن بدن یا میانگین افزایش وزن روزانه اشاره نمودند. چگونگی تحریک رشد توسط فیتاز می تواند تا حدودی ناشی از افزایش زیست فراهمی املاح از جمله فسفر و کلسیم به دلیل افزایش غلظت میواینوزیتول (محصول نهایی دفسفریلاسیون فیتات) و نیز آزاد شدن مواد معدنی و عناصر کمیاب متصل به اسید فایتیک باشد. یکی دیگر از دلایل بهبود سرعت رشد در اثر افزودن آنزیم فیتاز، مورد استفاده قرار گرفتن اینوزیتول بوسیله حیوان پس از هیدرولیز اسید فایتیک به اینوزیتول و فسفر معدنی است. همچنین به طور مشابهی، این بهبود می تواند به دلیل افزایش احتمالی قابلیت هضم نشاسته (نوکلز و بتشارت، 1987) و پروتئین و همچنین افزایش قابلیت هضم انرژی قابل متابولیسم باشد. افزودن آنزیم فیتاز به جیره های غذایی جوجه های گوشتی، بر اساس عکس العمل نسبت به رشد نامعلوم می باشد. برای مثال، سل و همکاران (1999) جیره های غذایی استاندارد و تغییر یافته محتوی سورگوم را برای جوجه های گوشتی 25-7 روزه استفاده کردند که در یک حالت، فاقد آنزیم و در حالت دیگر 600 واحد آنزیم فیتاز داشت. آنزیم در جیره های غذایی استاندارد، تأثیری بر میزان رشد جوجه های گوشتی نداشت اما به طور معنی داری باعث افزایش وزن آنها شد. بنابراین، به نظر می رسد سطوح بالای مواد مغذی جیره می تواند باعث رفع برخی ویژگی های ضد تغذیه ای فیتات شود و واکنش نسبت به آنزیم فیتاز را خنثی کند.
نتایج مثبت افزودن اسید سیتریک بر افزایش وزن بدن و وزن پایانی جوجه های گوشتی توسط برخی از محققین گزارش شده است. از جمله ابراهیم نژاد و همکاران (2008) بیان نمودند که افزودن 5/2 درصد اسید سیتریک به جیره ها موجب بهبود افزایش وزن بدن در مراحل مختلف دوره پرورش شد اما استفاده از اسید سیتریک به میزان 5 درصد جیره تأثیری بر افزایش وزن بدن در مقایسه با جیره های حاوی 5/2 درصد اسید نداشت که نتایج تحقیق حاضر را تأیید می کند.
لیم و همکاران (2008) با بررسی اثر چند اسید آلی بر عملکرد جوجه های گوشتی دریافتند که افزودن اسید سیتریک به جیره ها، هیچ تأثیری بر افزایش وزن بدن ندارد. همچنین در تحقیق دیگری که توسط آتاپاتیو و نلیگاسواتا (2005) انجام شد مشخص گردید که افزودن 2 درصد اسید سیتریک به جیره ها موجب افت افزایش وزن جوجه ها در مقایسه با جیره های فاقد اسید می شود. که گزارشات این محققین با نتایج بدست آمده از این تحقیق مطابقت ندارد.
در تحقیقات جداگانه ای که توسط رافائز لیوینگستون و همکاران (2005) و اسنو و همکاران (2004) انجام شد مشخص گردید که

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با واژگان کلیدی فیزیولوژی Next Entries پایان نامه با واژگان کلیدی سیتریک، فیتاز، 0001/0، روزگی