پایان نامه با واژگان کلیدی زیست محیطی

دانلود پایان نامه ارشد

نده اختلاف معنی دار بین میانگین هاست (05/0P).
1- واحد فعال آنزیم فیتاز در هر کیلوگرم جیره.
2- اشتباه معیار میانگین ها.

(T1:جیره پایه، T2:جیره پایه +500 واحد آنزیم فیتاز، T3:جیره پایه +1000 واحد آنزیم فیتاز، T4:جیره پایه +3% اسید سیتریک، T5:جیره پایه +3% اسید سیتریک +500 واحد آنزیم فیتاز، T6:جیره پایه +3% اسید سیتریک +1000 واحد آنزیم فیتاز، T7:جیره پایه +6% اسید سیتریک، T8:جیره پایه +6% اسید سیتریک +500 واحد آنزیم فیتاز، T9:جیره پایه +6% اسید سیتریک +1000 واحد آنزیم فیتاز).

4- 8 قابلیت هضم ایلئومی مواد مغذی
نتایج مربوط به قابلیت هضم ایلئومی برخی مواد مغذی تیمارهای مختلف آزمایشی در جدول شماره 4-14 نشان داده شده است.

4- 8- 1 پروتئین
نتایج نشان می دهد که اثر جیره های مختلف آزمایشی بر قابلیت هضم ظاهری پروتئین به لحاظ آماری معنی دار (05/0P) است. بطوری که افزودن 3 درصد اسید سیتریک موجب بهبود معنی دار (01/0P) قابلیت هضم ایلئومی پروتئین گردید. همچنین افزودن 6 درصد اسید سیتریک موجب کاهش معنی دار (01/0P) قابلیت هضم ایلئومی پروتئین در مقایسه با جیره های فاقد اسید شد. اثر اصلی آنزیم فیتاز بر قابلیت هضم ایلئومی پروتئین معنی دار (0001/0P) بود بطوری که با افزودن آنزیم فیتاز به جیره ها قابلیت هضم ایلئومی پروتئین بهبود یافت. نتایج نشان داد که جیره های حاوی 1000 واحد آنزیم فیتاز در مقایسه با جیره های حاوی 500 واحد آنزیم فیتاز، قابلیت هضم ایلئومی پروتئین را افزایش داده به طوریکه به لحاظ آماری معنی دار (0001/0P) بود. همچنین جیره های حاوی 500 واحد آنزیم فیتاز در مقایسه با جیره های فاقد آنزیم موجب بهبود معنی دار (0004/0P) قابلیت هضم ظاهری پروتئین گردید. اثر متقابل میان اسید سیتریک و آنزیم فیتاز بر قابلیت هضم پروتئین معنی دار (0001/0P) بود. افزودن سطوح مختلف آنزیم فیتاز به جیره های حاوی اسید سیتریک قابلیت هضم پروتئین را افزایش داد. بر طبق نتایج بدست آمده از آزمایشات بر روی نمونه های ایلئومی، مشخص شد قابلیت هضم پروتئین در جیره حاوی 3 درصد اسید سیتریک و 1000 واحد آنزیم فیتاز دارای بالاترین مقدار (77/84 درصد) و در جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک پایین ترین مقدار (11/77 درصد) بود.

4- 8- 2 انرژی قابل متابولیسم
تغذیه جیره های آزمایشی مختلف به جوجه های گوشتی، قابلیت هضم ایلئومی انرژی قابل متابولیسم را بطور معنی داری (05/0P) تحت تأثیر قرار داد. افزودن 3 درصد اسید سیتریک به جیره ها موجب بهبود معنی دار (0001/0P) قابلیت هضم انرژی متابولیسمی گردید. بر اساس نتایج بدست آمده از آزمایشات جیره های حاوی 6 درصد اسید سیتریک در مقایسه با جیره های حاوی 3 درصد و فاقد اسید سیتریک انرژی متابولیسمی را به طور معنی داری (0001/0P) کاهش داد. نتایج آنالیز شیمیایی نمونه های ایلئومی نشان داد که اثر اصلی آنزیم فیتاز بر قابلیت هضم انرژی قابل متابولیسم معنی دار (0001/0P) است. افزودن 500 واحد آنزیم فیتاز به طور معنی داری (0001/0P) قابلیت هضم انرژی متابولیسمی را در مقایسه با جیره های فاقد آنزیم بهبود بخشید. همچنین میان دو سطح از آنزیم فیتاز اختلاف معنی دار (01/0P) مشاهده شد. بطوری که جیره های حاوی 1000 واحد آنزیم فیتاز درصد قابلیت هضم ایلئومی انرژی قابل متابولیسم بالاتری در مقایسه با جیره های حاوی 500 واحد آنزیم فیتاز داشتند، که به لحاظ آماری معنی دار بود. هر چند افزودن سطوح مختلف آنزیم فیتاز به جیره های حاوی اسید سیتریک قابلیت هضم پروتئین را افزایش داد اما اثر متقابل میان اسید سیتریک و آنزیم فیتاز بر قابلیت هضم انرژی متابولیسمی معنی دار نگردید. میانگین قابلیت هضم انرژی قابل متابولیسم در جیره حاوی 3 درصد اسید سیتریک و 1000 واحد آنزیم فیتاز بالاترین مقدار (34/93 درصد) و در جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک پایین ترین مقدار (56/87 درصد) بود.

4- 8- 3 کلسیم
نتایج نشان می دهد که جیره های مختلف آزمایشی بر قابلیت هضم ایلئومی کلسیم اثر معنی داری (05/0P) داشت. اگر چه اثر اصلی اسید سیتریک بر قابلیت هضم ایلئومی کلسیم معنی داری نبود اما افزودن 3 درصد اسید سیتریک به جیره ها موجب بهبود قابلیت هضم کلسیم گردید. نتایج بدست آمده از آزمایشات شیمیایی مشخص نمود که اثر اصلی فیتاز بر قابلیت هضم ظاهری کلسیم معنی دار (0001/0P) است. افزودن 500 واحد آنزیم فیتاز به طور معنی داری (0001/0P) قابلیت هضم کلسیم را در مقایسه با جیره های فاقد آنزیم بهبود بخشید. همچنین میان دو سطح آنزیم فیتاز تفاوت معنی دار وجود داشت، بطوری که جیره های حاوی 1000 واحد آنزیم فیتاز در مقایسه با جیره های حاوی 500 واحد آنزیم فیتاز موجب بهبود معنی دار (0001/0P) قابلیت هضم ایلئومی کلسیم گردید. میان اسید سیتریک و آنزیم فیتاز اثر متقابل وجود داشت به طوری که افزودن سطوح مختلف آنزیم فیتاز به جیره های حاوی اسید سیتریک موجب افزایش قابلیت هضم کلسیم گردید که معنی دار (0001/0P) بود. بر طبق نتایج بدست آمده از آزمایشات بر روی نمونه های ایلئومی، مشخص شد قابلیت هضم کلسیم در جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک و 1000 واحد آنزیم فیتاز دارای بالاترین مقدار(74/63 درصد) و در جیره شاهد کمترین مقدار (02/52 درصد) بود.

4- 8- 4 فسفر کل
بر اساس نتایج بدست آمده مشخص گردید که قابلیت هضم ایلئومی فسفر کل میان جیره های مختلف آزمایشی به لحاظ آماری معنی دار (01/0P) است. افزودن 3 درصد اسید سیتریک به جیره ها موجب بهبود معنی دار (0018/0P) قابلیت هضم فسفر کل گردید. اما افزودن 6 درصد اسید سیتریک در مقایسه با جیره های حاوی3 درصد اسید سیتریک و فاقد اسید، درصد قابلیت هضم فسفر کل را به طور معنی داری (0001/0P) کاهش داد. نتایج آنالیز شیمیایی نمونه های ایلئومی نشان داد که اثر اصلی آنزیم فیتاز بر قابلیت هضم ایلئومی فسفر کل معنی دار (0001/0P) است. افزودن 500 واحد آنزیم فیتاز به طور معنی داری (0001/0P) قابلیت هضم فسفر کل را در مقایسه با جیره های فاقد آنزیم بهبود بخشید. همچنین میان دو سطح از آنزیم فیتاز اختلاف معنی دار (0001/0P) مشاهده شد. بطوری که جیره های حاوی 1000 واحد آنزیم فیتاز درصد قابلیت هضم ایلئومی فسفر کل بالاتری در مقایسه با جیره های حاوی 500 واحد آنزیم فیتاز داشتند که به لحاظ آماری معنی دار بود. همچنین نتایج نشان داد که اثر متقابل میان اسید سیتریک و آنزیم فیتاز معنی دار (0001/0P ) است، بطوری که افزودن آنزیم به جیره های حاوی سطوح مختلف اسید سیتریک قابلیت هضم فسفر کل جیره ها را بهبود بخشید. درصد قابلیت هضم ایلئومی فسفر کل مربوط به جیره حاوی 3 درصد اسید سیتریک و 1000 واحد آنزیم فیتاز بالاترین مقدار (72/48 درصد) و در جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک کمترین مقدار (29/33 درصد) بود.
در پژوهش راویندران و همکاران (2001)، فیتاز میکروبی قابلیت هضم اسید های آمینه را در جیره های بر پایه سورگوم و گندم با دو سطح فسفر فراهم، افزایش داد. در تحقیق حسن آبادی و همکاران (1383) بر روی جوجه های گوشتی، استفاده از 250 و 500 واحد فیتاز در هر کیلوگرم جیره، باعث بهبود معنی دار قابلیت هضم اسیدهای آمینه (به جز آلانین، والین و ترئونین) و قابلیت هضم پروتئین نسبت به تیمار شاهد گردید. مروز و همکاران (1994) گزارش کردند که مکمل فیتاز قابلیت هضم ظاهری پروتئین خام و چندین اسید آمینه را در خوک های در حال رشد بهبود بخشید و مانند سایر مطالعات در طیور (دایگلر و همکاران، 2004؛ اونیانگو و همکاران، 2004) از این فرضیه حمایت کردند که دفع ازت با استفاده از مکمل فیتاز میکروبی کاهش می یابد (سباستین و همکاران، 1996). یای و همکاران (1996)، در پژوهشی بر روی پولت های بوقلمون، اثر مثبت فیتاز در بهبود قابلیت هضم ازت و اسید های آمینه را گزارش نمودند. در پولت های بوقلمون دریافت کننده مکمل فیتاز، بیشترین بهبود در بهره وری از ازت و قابلیت دسترسی اسیدهای آمینه در گروهی مشاهده گردید که جیره هایی با میزان فسفر و پروتئین خام کم دریافت نمودند (لی و استال، 2000). راترفورد و همکاران (2002) در تحقیقی بر روی جوجه های گوشتی، افزایش قابلیت هضم و ابقای اسیدهای آمینه را در نتیجه افزودن فیتاز به جیره های بر پایه گندم و ذرت گزارش نمودند. از سوی دیگر، بیهل و بیکر (1997) مشاهده کردند مکمل فیتاز میکروبی بهره وری اسیدهای آمینه را در جوجه های تغذیه شده با جیره دارای کنجاله سویا بهبود بخشید، در حالی که اثری در جوجه های تغذیه شده با جیره دارای کنجاله بادام زمینی نداشت. پیتر و همکاران (2000) نیز گزارش کردند که افزودن 1200 واحد فیتاز به هر کیلوگرم جیره، مورد استفاده قرار گرفتن پروتئین خام و اسیدهای آمینه آرد گلوتن ذرت را در جوجه های گوشتی افزایش نداد و پژوهشی دیگر، افزودن فیتاز به جیره، مورد استفاده قرار گرفتن اسیدهای آمینه گوگرد دار را در جوجه های گوشتی بهبود نبخشید (پتر و بیکر، 2001). به هر حال، پژوهش درباره ی توانایی فیتاز در بهبود بهره وری از پروتئین و اسیدهای آمینه ارزشمند خواهد بود، زیرا میزان ازت همانند فسفر در مدفوع حیوانات اهلی یک نگرانی عمده است و 23 درصد از کل ازت ناشی از فضولات حیوانات اهلی به وسیله طیور و خوک تولید می شود (لی و استال، 2000). بنابراین کاهش دفع ازت به وسیله حیوانات اهلی هم به لحاظ اقتصادی و هم از جنبه زیست محیطی دارای اهمیت بسیار زیادی است.
در آزمایش سنتنو و همکاران (2007) با افزودن سطوح مختلف آنزیم فیتاز به جیره ها، قابلیت هضم ایلئومی پروتئین بهبود یافت. مکمل نمودن جیره ها با دو سطح 500 و 750 واحد آنزیم فیتاز میکروبی قابلیت هضم پروتئین را به طور معنی داری افزایش داد. این نتایج با یافته های چندین مطالعه دیگر مطابقت دارد. در این مطالعات اثرات مثبت مکمل فیتاز بر قابلیت هضم ایلئومی نیتروژن و پروتئین در جوجه های گوشتی نر (راویندران و همکاران، 1999 الف، 2000، 2001؛ راترفارد و همکاران، 2002)، جوجه های گوشتی ماده (سباستین و همکاران، 1997)، مرغ های تخمگذار (واندرکلیس و ورستی، 1991) و بوقلمون (یای و همکاران، 1996 الف) نشان داده شده است که تمامی نتایج این محققان با نتایج تحقیق حاضر همخوانی دارد. در مقابل مطالعات دیگری وجود دارند که مکمل نمودن جیره ها با آنزیم فیتاز اثری بر قابلیت هضم پروتئین در جوجه های گوشتی نر (سباستین و همکاران، 1997؛ اونیانگو و همکاران، 2005؛ مارتینز آمزکوا و همکاران، 2006) و جوجه های گوشتی ماده (پتر و بیکر، 2001؛ اسنو و همکاران، 2003) بوقلمون (لدوکس و همکاران، 1999) نداشته اند. بولینگ فرانکنباخ و همکاران (2001) با افزودن آنزیم فیتاز بهبودی در قابلیت استفاده چند ماده مغذی جیره جوجه های گوشتی مشاهده نکردند. احتمالاً این عدم پاسخ به آنزیم فیتاز، با سطح فسفر قابل استفاده جیره و یا سن پرندگان مرتبط باشد.
آنزیم فیتاز در بهبود قابلیت هضم پروتئین در پرندگان مؤثر بوده و میزان تأثیر آن نیز متغیر است. دلایل متغیر بودن قابلیت هضم پروتئین ها توسط آنزیم فیتاز عبارتند از: 1-انتخاب یک نشانگر غیر متحرک که در فرآیندهای هضم مورد استفاده باشد. 2-تفاوت هایی که بین انواع پروتئین های تجزیه شده وجود دارد. 3-سطوح کلسیم و فسفر غیر فیتاتی و 4- تعادل الکترولیتی جیره های غذایی.
سنتنو و همکاران (2007) همچنین در مطالعه خود دریافتند که افزودن سطوح مختلف اسید سیتریک (2 و 5 درصد) اثری بر قابلیت هضم پروتئین نداشت. این محققان نشان دادند که افزودن 2 درصد اسید سیتریک به جیره ها موجب افزایش غیر معنی دار قابلیت هضم پروتئین می شود که با نتایج تحقیق حاضر همخوانی ندارد. در تحقیق کنونی افزودن 3 درصد اسید سیتریک موجب افزایش معنی دار قابلیت هضم پروتئین گردید. همچنین این محققان در گزارش خود اظهار داشتند که افزودن 5 درصد اسید سیتریک به جیره ها موج

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با واژگان کلیدی مواد معدنی، بهبود عملکرد، عبدالفتاح، اضافه وزن Next Entries پایان نامه با واژگان کلیدی افزایش بهره وری، مصرف انرژی