پایان نامه با واژگان کلیدی بهبود عملکرد، عبدالفتاح

دانلود پایان نامه ارشد

یه شده با جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک و 500 واحد آنزیم فیتاز پایین ترین مقدار (96/20) بود.

4- 4- 3 وزن نسبی ران ها
اثر تیمارهای مختلف آزمایشی بر وزن نسبی ران ها به لحاظ آماری معنی دار نبود. تغذیه جیره های حاوی 3 درصد اسید سیتریک در مقایسه با جیره های فاقد اسید موجب افزایش عددی وزن نسبی ران ها گردید اما افزودن 6 درصد اسید سیتریک به جیره ها موجب کاهش عددی وزن نسبی ران ها گردید. هر چند اثر اصلی آنزیم فیتاز بر وزن نسبی ران ها معنی دار نگردید اما افزودن سطوح مختلف آنزیم، وزن نسبی ران ها را بطور عددی بهبود بخشید. اثر متقابل میان اسید سیتریک و آنزیم فیتاز معنی دار نبود. از لحاظ عددی بالاترین میانگین وزن نسبی ران مربوط به گروه تغذیه شده با جیره حاوی 500 واحد آنزیم فیتاز (96/21) و پایین ترین مقدار مربوط به گروه تغذیه شده با جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک و 500 واحد آنزیم فیتاز (49/18) بود.

4- 4- 4 وزن نسبی بال ها
اختلاف بین تیمارهای آزمایشی مختلف از لحاظ وزن نسبی بال ها معنی دار نشد. افزودن سطوح مختلف اسید سیتریک موجب بهبود عددی وزن نسبی بال ها نسبت به جیره های فاقد اسید گردید. استفاده از 3 درصد اسید سیتریک موجب افزایش عددی بیشتر وزن نسبی بال ها در مقایسه با افزودن 6 درصد اسید شد. هر چند اثر اصلی آنزیم فیتاز بر وزن نسبی بال ها معنی دار نبود اما افزودن آنزیم موجب بهبود عددی وزن نسبی بال ها گردید. همچنین نتایج نشان داد که اثر متقابل میان اسید سیتریک و آنزیم فیتاز به لحاظ آماری معنی دار نبود. از لحاظ عددی بالاترین میانگین وزن نسبی بال ها مربوط به پرندگان تغذیه شده با جیره حاوی 3 درصد اسید سیتریک و 1000 واحد آنزیم فیتاز (44/8) و پایین ترین مقدار مربوط به پرندگان تغذیه شده با جیره حاوی 1000 واحد آنزیم فیتاز و بدون اسید (10/7) بود.

4- 4- 5 وزن نسبی پشت
بین تیمارهای مختلف آزمایشی به لحاظ وزن نسبی پشت اختلاف معنی داری مشاهده نشد. افزودن 3 درصد اسید سیتریک موجب کاهش عددی وزن نسبی پشت نسبت به جیره های فاقد اسید گردید. جیره های دارای سطح 6 درصد اسید سیتریک در مقایسه با جیره های حاوی 3 درصد اسید وزن نسبی پشت را بطور غیر معنی داری بهبود بخشید اما در مقایسه با جیره های فاقد اسید پایین تر بود. هر چند افزودن آنزیم فیتاز به جیره ها موجب کاهش عددی وزن نسبی پشت گردید اما سطح 1000 واحد از آنزیم در مقایسه با افزودن 500 واحد آنزیم وزن نسبی پشت را بهبود بخشید. همچنین مشخص شد اثر متقابل میان اسید سیتریک و آنزیم فیتاز معنی دار نبود. میانگین وزن نسبی پشت در گروه تغذیه شده با جیره شاهد بالاترین مقدار (78/16) و در گروه تغذیه شده با جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک و 1000 واحد آنزیم فیتاز پایین ترین مقدار (96/13) بود.

4- 4- 6 وزن نسبی گردن
اثر تیمارهای مختلف آزمایشی بر وزن نسبی گردن معنی دار نبود. افزودن اسید سیتریک به جیره ها موجب افزایش عددی وزن نسبی گردن شد. به طوری که جیره های حاوی 3 درصد اسید سیتریک، وزن نسبی گردن را در مقایسه با جیره های فاقد اسید، به طور غیر معنی داری افزایش داد. همچنین جوجه های تغذیه شده با جیره های حاوی 6 درصد اسید سیتریک به نسبت جوجه های تغذیه شده با جیره های حاوی سطح 3 درصد اسید وزن نسبی گردن بیشتری داشتند. اثر اصلی فیتاز بر وزن نسبی گردن معنی دار (0330/0p) بود. هرچند جیره های حاوی 1000 واحد آنزیم فیتاز به طور معنی داری موجب افزایش وزن نسبی گردن شد اما افزودن 500 واحد آنزیم فیتاز گرچه موجب بهبود عددی وزن نسبی گردن شد اما این افزایش معنی دار نبود. اثر متقابل میان اسید سیتریک و آنزیم فیتاز برای وزن نسبی گردن معنی دار نگردید. از لحاظ عددی بالاترین میانگین وزن نسبی گردن مربوط به گروه تغذیه شده با جیره حاوی 3 درصد اسید سیتریک و 1000 واحد آنزیم فیتاز (05/6) و پایین ترین میانگین وزن نسبی گردن مربوط به جوجه های تغذیه شده با جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک (75/4) بود.
افزایش بازده لاشه در جیره های حاوی 1000 واحد آنزیم فیتاز، احتمالاً به دلیل اثرات تغذیه ای آنزیم است. این فرضیه مطرح شده است که فیتاز با آزاد کردن لیزین و سایر اسید های آمینه ضروری و غیر ضروری از کمپلکس فیتات-پروتئین سبب بهبود عملکرد جوجه های گوشتی می شود (راویندران و همکاران، 2001). در آزمایشی که توسط احمد و همکاران (2004) انجام شد بهبود بازده لاشه در نتیجه مکمل نمودن جیره ها با آنزیم فیتاز نسبت داده شد. این نتایج با یافته های شمار زیادی از پژوهشگران مطابقت دارد. فرگوسن و همکاران (1998)، پرستون و همکاران (2000) و ناهر (2002) گزارش کردند که بازده لاشه تحت تأثیر افزودن آنزیم فیتاز قرار می گیرد. نتایج تحقیق حاضر با نتایج حسن آبادی و همکاران (2007) مطابقت دارد. در آزمایش انجام شده توسط این محققین، افزودن سطوح مختلف آنزیم فیتاز (300 و 600 واحد آنزیم) موجب افزایش غیرمعنی دار بازده لاشه شد. در صورتی که ابراهیم نژاد و همکاران (2008) نشان دادند که افزودن 500 واحد آنزیم فیتاز موجب افزایش بازده لاشه می شود که با نتایج این تحقیق مطابقت ندارد.
به نظر می رسد تحقیقات اندکی در خصوص اثر اسیدهای آلی بر بازده لاشه و عملکرد اجزای لاشه انجام شده است. عبدالفتاح و همکاران (2008) با افزودن سطوح مختلف اسید سیتریک (5/1 و 3 درصد) نشان دادند که بازده لاشه تحت تأثیر اسیدهای آلی قرار گرفته و افزایش می یابد که با نتایج این تحقیق همخوانی دارد. در این خصوص ابراهیم نژاد و همکاران (2008) نیز نتایج مشابهی را گزارش نمودند. آنها با افزودن سطوح مختلف اسید سیتریک دریافتند که بازده لاشه بطور معنی داری تحت تأثیر اسید قرار می گیرد و موجب افزایش بازده لاشه جوجه های گوشتی می شود. کایا و تانسر (2009) با بررسی اثر اسیدهای آلی بر عملکرد رشد و خصوصیات لاشه جوجه های گوشتی نشان دادند که افزودن اسید سیتریک موجب افزایش غیر معنی دار بازده لاشه می شود که با نتایج حاصل از تحقیق کنونی مطابقت ندارد.
احمد و همکاران (2004) نشان دادند که افزودن سطوح مختلف آنزیم فیتاز موجب افزایش معنی دار وزن نسبی ران ها و وزن نسبی سینه می گردد که با نتایج این تحقیق همخوانی ندارد. همچنین حسن آبادی و همکاران (2007) گزارش نمودند که وزن نسبی اجزای لاشه (سینه، گردن، پشت و ران ها) در تیمارهای حاوی سطوح مختلف آنزیم فیتاز (300 و 600 واحد در کیلوگرم) به لحاظ عددی بیشتر بود که با نتایج تحقیق حاضر همخوانی دارد. افزایش وزن گردن در جیره های حاوی سطوح مختلف آنزیم فیتاز احتمالاً به دلیل کاهش وزن نسبی پشت و سینه در تیمارهای یاد شده می باشد.

جدول شماره 4-8. اثر جیره های آزمایشی حاوی سطوح مختلف اسید سیتریک و فیتاز بر صفات لاشه جوجه های گوشتی (بر حسب وزن زنده)

بازده لاشه و وزن نسبی اجزای لاشه (درصد از وزن زنده)

تیمار
وزن گردن
وزن پشت
وزن بال ها
وزن ران ها
وزن سینه
بازده لاشه

فیتاز
1(U/kg)
اسید سیتریک
(%)
83/4
78/16
75/7
05/20
04/22
a92/70

0
0
18/5
40/14
06/8
96/21
00/23
a97/70

500
0
96/4
29/14
10/7
98/19
37/23
a05/71

1000
0
98/4
10/14
66/7
70/20
09/23
a97/70

0
3
91/4
14/14
13/8
18/21
63/22
a52/71

500
3
05/6
11/15
44/8
65/20
13/21
a05/73

1000
3
75/4
31/15
88/7
60/20
09/22
a87/70

0
6
50/5
53/14
00/8
49/18
96/20
b64/69

500
6
73/5
96/13
98/7
91/21
57/21
b79/69

1000
6
31/0
74/0
36/0
11/1
90/0
49/0

SEM2

اثرات اصلی
99/4
16/15
64/7
66/20
80/22
ab98/70

0
اسید سیتریک
31/5
45/14
08/8
84/20
28/22
a85/71

3

33/5
60/14
95/7
33/20
54/21
b10/70

6

18/0
43/0
21/0
64/0
52/0
28/0

SEM

b85/4
40/15
76/7
45/20
41/22
92/70

0
فیتاز
ab20/5
36/14
06/8
54/20
20/22
71/70

500

a58/5
45/14
84/7
85/20
02/22
30/71

1000

18/0
43/0
21/0
64/0
52/0
28/0

SEM

سطح احتمال

منبع اختلاف
3462/0
4891/0
3385/0
8502/0
2547/0
0018/0

اسید سیتریک
0330/0
1999/0
5915/0
9014/0
8724/0
3488/0

فیتاز
2226/0
2213/0
3436/0
1998/0
4029/0
0582/0

اسید سیتریک × فیتاز

a-b اندیس های نامشابه در هر ستون نشان دهنده اختلاف معنی دار بین میانگین هاست (05/0P).
1- واحد فعال آنزیم فیتاز در هر کیلوگرم جیره.
2- اشتباه معیار میانگین ها.

(T1:جیره پایه، T2:جیره پایه +500 واحد آنزیم فیتاز، T3:جیره پایه +1000 واحد آنزیم فیتاز، T4:جیره پایه +3% اسید سیتریک، T5:جیره پایه +3% اسید سیتریک +500 واحد آنزیم فیتاز، T6:جیره پایه +3% اسید سیتریک +1000 واحد آنزیم فیتاز، T7:جیره پایه +6% اسید سیتریک، T8:جیره پایه +6% اسید سیتریک +500 واحد آنزیم فیتاز، T9:جیره پایه +6% اسید سیتریک +1000 واحد آنزیم فیتاز).

4- 5 اندام های حفره بطنی
میانگین وزن نسبی چربی شکمی و اندام های حفره بطنی جوجه های گوشتی در سن 42 روزگی در جدول شماره 4-9 آورده شده است.
4- 5- 1 وزن نسبی چربی
نتایج نشان می دهد که اثر جیره های مختلف بر وزن چربی حفره بطنی جوجه های گوشتی در سن 42 روزگی معنی دار نبود. افزودن 3 درصد اسید سیتریک موجب کاهش غیر معنی دار چربی حفره بطنی گردید در صورتی که جیره های حاوی 6 درصد اسید سیتریک وزن چربی را نسبت به جیره های فاقد اسید و حاوی 3 درصد اسید سیتریک به طور عددی افزایش داد. اثر اصلی آنزیم فیتاز بر وزن چربی حفره بطنی معنی دار (0158/0P) بود به طوری که افزودن 1000 واحد آنزیم فیتاز موجب افزایش معنی دار وزن چربی گردید اما هر چند جیره های حاوی 500 واحد آنزیم فیتاز در مقایسه با جیره های فاقد آنزیم وزن چربی حفره بطنی را افزایش داد اما تفاوت معنی داری مشاهده نشد. همچنین اثر متقابل میان اسید سیتریک و آنزیم فیتاز معنی دار نبود. میانگین وزن چربی حفره بطنی در سن 42 روزگی در جوجه های تغذیه شده با جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک و 1000 واحد آنزیم فیتاز بالاترین (77/17) و در گروه تغذیه شده با جیره حاوی 3 درصد اسید سیتریک کمترین مقدار (48/9) بود.

4- 5- 2 وزن نسبی کبد
اختلافات مشاهده شده در میانگین وزن نسبی کبد بین تیمارهای مختلف معنی دار نبود. افزودن 3 درصد اسید سیتریک نسبت به جیره های فاقد اسید باعث افزایش عددی وزن نسبی کبد گردید اما تغذیه جیره های حاوی 6 درصد اسید سیتریک موجب کاهش غیر معنی دار وزن نسبی کبد در مقایسه با جیره های بدون اسید و جیره های حاوی 3 درصد اسید سیتریک شد. هر چند اثر اصلی آنزیم فیتاز بر وزن نسبی کبد جوجه های گوشتی معنی دار نبود اما افزودن آنزیم فیتاز به جیره های فاقد آنزیم موجب افزایش عددی وزن نسبی کبد گردید. نتایج نشان داد که اثر متقابل میان اسید سیتریک و آنزیم برای وزن نسبی کبد جوجه های گوشتی در سن 42 روزگی معنی دار نیست. بالاترین میانگین وزن نسبی کبد مربوط به گروه تغذیه شده با جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک و 500 واحد آنزیم (02/21) و کمترین میانگین وزن نسبی کبد مربوط به جوجه های تغذیه شده با جیره حاوی 6 درصد اسید سیتریک (25/18) بود.

4- 5- 3 وزن نسبی طحال
وزن نسبی طحال توسط جیره های آزمایشی مختلف به طور معنی داری (05/0P) تحت تأثیر قرار گرفت. میان سطوح مختلف اسید سیتریک اختلاف معنی داری مشاهده نگردید. افزودن 3 درصد اسید سیتریک نسبت به جیره های فاقد اسید موجب افزایش عددی وزن نسبی طحال شد اما استفاده از 6 درصد اسید در جیره ها باعث کاهش عددی وزن نسبی طحال گردید. اگر چه افزودن آنزیم فیتاز موجب افزایش وزن نسبی طحال

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با واژگان کلیدی فیتاز، سیتریک، روزگی، فیتاز، Next Entries پایان نامه با واژگان کلیدی عبدالفتاح