پایان نامه با واژگان کلیدی افزایش بهره وری، مصرف انرژی

دانلود پایان نامه ارشد

به جیره ها موجب کاهش قابلیت هضم پروتئین می گردد و اثرات افزایشی و همکوشی میان اسید سیتریک و فیتاز میکروبی در قابلیت هضم پروتئین تأثیرگذار بوده است که این یافته ها با نتایج تحقیق حاضر مطابقت دارد. افزودن اسید های آلی مانند اسید سیتریک ممکن است تشکیل کمپلکس فیتات-پروتئین را با کیلات کردن کاتیون های آزاد کاهش دهد. مسلم است که فیتاز میکروبی بیشترین فعالیت را در محدوده pH 5/2 تا 5/5 (سیمونز و همکاران، 1990) دارد. بر اساس نتایج تحقیق حاضر، افزودن 6 درصد اسید سیتریک به جیره ها موجب کاهش قابلیت هضم پروتئین گردید. ناتوانی این سطح از اسید سیتریک در بهبود قابلیت هضم پروتئین در جوجه های گوشتی که مکمل آنزیم فیتاز دریافت کرده بودند، غیر منتظره بود. دلیل عدم پاسخ به سطح 6 درصد از اسید سیتریک ناشناخته است. احتمالاً یکی از دلایل توجیه این فقدان پاسخ این باشد که اسید سیتریک با کلسیم ترکیب شده و باند شدن آن را با فیتات کاهش می دهد و در نتیجه آمادگی فیتات به هیدرولیز توسط آنزیم افزایش می یابد. در هر حال هیچ منبعی در توضیح این واکنش در جوجه های گوشتی، وجود ندارد.
مطالعات متعددی نشان داده است که آنزیم فیتاز بر روی قابلیت هضم انرژی متابولیسمی اثر مثبت دارد. درایور و همکاران (2006) با افزودن 24000 واحد آنزیم فیتاز و نامکونگ و لیسون (1999) با افزودن 1200 واحد آنزیم فیتاز میکروبی از محصول قارچ آسپرژیلوس نیجر، بهبود قابلیت هضم انرژی قابل متابولیسم را گزارش نمودند. همچنین کوشر و همکاران (2003) با بررسی اثر مکمل نمودن جیره های بر پایه گندم و جیره های بر پایه سورگوم با آنزیم فیتاز میکروبی، دریافتند که قابلیت هضم انرژی متابولیسمی به ترتیب 5/0 و 2/0 درصد بهبود می یابد. این نتایج با یافته های شمار زیادی از پژوهشگران مطابقت دارد. راویندران و همکاران (2001)، سل و همکاران (2005) و شرلی و ادواردز (2003) گزارش کردند آنزیم فیتاز اثر مثبتی بر قابلیت هضم انرژی متابولیسمی جوجه های گوشتی دارد. بطور کلی به نظر می رسد افزودن 662 واحد آنزیم فیتاز به جیره های بر پایه ذرت-سویا، قابلیت هضم انرژی قابل متابولیسم را 8/2 درصد بهبود می بخشد (پتر و راویندران، 2007). تمامی این یافته ها با نتایج تحقیق حاضر همخوانی دارد. در مطالعه حاضر، افزودن سطوح مختلف آنزیم فیتاز (500 و 1000 واحد در کیلوگرم) قابلیت هضم انرژی قابل متابولیسم را بطور معنی داری افزایش داد. در مقابل، لیبرت و همکاران (2005) گزارش کردند که آنزیم فیتاز در جیره های بر پایه ذرت-سویا موجب افزایش قابلیت هضم انرژی متابولیسمی در جوجه های گوشتی نمی شود. فیتاز باعث افزایش ضریب هضم روده ای چربی در حدود 5/3 درصد، پروتئین در حدود 6/2 درصد و نشاسته در حدود 4/1 درصد می شود. افزودن فیتاز در این حالت با افزایش در میزان انرژی متابولیسمی ظاهری و مصرف انرژی در روده همراه است. بنابراین در این تحقیق نیز همانطور که توسط بیکر (1998) گزارش شده است، مشخص گردید که تأثیر مثبت آنزیم فیتاز روی مصرف انرژی موجب افزایش میزان هضم چربی، پروتئین و نشاسته می گردد.
تحقیقات متعددی نشان می دهد که فیتاز می تواند سبب بهبود انرژی قابل سوخت و ساز جیره های غذایی طیور بر پایه گندم (راویندران و همکاران، 2000؛ وود و همکاران، 2003)، سورگوم (پوررضا و عبادی، 1383 ؛ سل و همکاران، 1999)، مخلوط گندم و سورگوم (راویندران و همکاران، 2000)، ذرت (لدوکس و همکاران، 1999)، ذرت، سویا، سبوس، گندم (پوررضا، 1379 ؛ پوررضا و کلاسن، 2001) و چاودار (نامکوگ و لیسون، 1999) شود.
در طیور، افزایش بهره وری از انرژی با افزودن فیتاز تا حدودی به دلیل افزایش قابلیت هضم پروتئین است. همچنین فیتاز ممکن است در زمینه بهبود انرژی اثرات مستقلی داشته باشد. زیرا فیتات از طریق اتصال مستقیم به نشاسته یا پروتئین های متصل به گرانول های نشاسته و یا ممانعت از فعالیت آمیلاز به طور معکوس هضم نشاسته را تحت تأثیر قرار داده و جذب گلوکز را کاهش دهد (سل و همکاران، 2000). به علاوه، چنین تصور می شود که در مجرای روده کمپلکس کلسیم–فیتات، تشکیل صابون های فلزی را افزایش می دهد، در نتیجه سبب کاهش بهره وری از چربی های اشباع می گردد (راویندران و همکاران، 1999). اگر این فرضیه ها درست باشد، احتمال دارد که مکانیسم هایی را در جهت افزایش بهره وری از انرژی به وسیله ی فیتاز مستقل از اثر آن بر پروتئین ارائه داد. علاوه بر موارد فوق، راویندران و همکاران (1999) گزارش کردند که فیتاز در گندم به روشی مشابه گلوکاناز برون زادی40 اثر می کند یعنی احتمالاً باعث تخریب دیواره ی سلولی و تشدید تماس بین آنزیم های هضمی و محتویات سلول ها می شود، که این مورد قابل توجیه است، زیرا فیتات یکی از اجزای مرکزی دیواره سلولی گندم است، به این ترتیب سبب بهبود انرژی قابل سوخت و ساز ظاهری می گردد (راویندران و همکاران، 1999).
در مطالعه حاضر، افزودن اسید سیتریک بر قابلیت هضم انرژی قابل متابولیسم تأثیر گذار بود. طبق نتایج بدست آمده افزودن 3 درصد اسید سیتریک موجب بهبود قابلیت هضم انرژی متابولیسمی گردید اما سطح 6 درصد اسید سبب کاهش قابلیت هضم انرژی قابل متابولیسمی در مقایسه با جیره های حاوی 3 درصد اسید سیتریک و فاقد اسید شد. احتمالاً اسید سیتریک با تأثیر بر کمپلکس فیتات-نشاسته موجب افزایش کارآیی آنزیم های هضمی مانند آمیلاز می شود. محققان در چندین مطالعه (بولینگ و همکاران، 2001؛ برنز و همکاران، 2003) دریافتند که اسید سیتریک به تنهایی یا همراه با آنزیم فیتاز هیدرولیز فیتات را در جوجه های گوشتی افزایش می دهد و موجب بهبود قابلیت هضم مواد مغذی جیره از جمله انرژی قابل متابولیسم می شود. همچنین اسید سیتریک با کاهش pH روده ای موجب افزایش عملکرد آنزیم فیتاز می گردد اما در تحقیق حاضر میان اسید سیتریک و آنزیم فیتاز اثر متقابل مشاهده نشد. با توجه به اینکه افزودن 6 درصد اسید سیتریک به جیره ها موجب کاهش قابلیت هضم انرژی قابل متابولیسمی گردید لذا به نظر می رسد تحقیقات بیشتری در این زمینه مورد نیاز است تا سطح مناسب سطوح مختلف اسیدهای آلی در جیره های غذایی پرندگان، بدون اثر نامطلوب بر قابلیت هضم مواد مغذی، مشخص شود.
اونیانگو و همکاران (2005) در پژوهشی گزارش کردند که ابقاء و قابلیت هضم ظاهری ایلئومی کلسیم در جوجه های تغذیه شده با جیره دارای 1 درصد کلسیم و 77/0 درصد فسفر کل کمتر از جوجه های تغذیه شده با جیره دارای 51/0 کلسیم و 39/0 درصد فسفر کل بود. از سوی دیگر سیمونز و همکاران (1990) بیان کردند که آنزیم فیتاز، مورد استفاده قرار گرفتن کلسیم متصل به فیتات را در خوک و جوجه های گوشتی افزایش داد که با نتایج تحقیق حاضر مطابقت دارد. این محققان دریافتند که افزودن فیتاز میکروبی قابلیت هضم ظاهری کلسیم را در جوجه های 24 روزه، بسته به مقدار آنزیم بین 6/8 تا 6/19 درصد افزایش می دهد. نتایج مشابهی توسط کورنگی و همکاران (1996) گزارش شده است. این محققان با افزودن سطوح مختلف فیتاز به جیره، بهبود ابقای ظاهری کلسیم و مقدار کل کلسیم ذخیره شده (گرم به ازای هر پرنده) را در جوجه های گوشتی 20 روزه مشاهده نمودند. در پژوهش تامیم و همکاران (2004) افزودن 500 واحد آنزیم فیتاز صرف نظر از میزان کلسیم جیره، جذب ظاهری کلسیم را در جوجه های گوشتی افزایش داد. سباستین و همکاران (1996 الف) گزارش کردند که افزودن 600 واحد آنزیم فیتاز به هر کیلوگرم جیره کم فسفر بر پایه ذرت-سویا قابلیت هضم ظاهری کلسیم را در جوجه های گوشتی نر 17 روزه، 2/12 درصد افزایش داد. در مطالعه کیان و همکاران (1997) نیز افزایش خطی ابقای کلسیم در نتیجه افزودن سطوح مختلف فیتاز به جیره جوجه های گوشتی 21 روزه گزارش شد. نتایج تحقیق اونیانگو و همکاران (2005) نشان داد که افزودن فیتاز حاصل از اشرشیاکولی41 به هر کیلوگرم جیره کم فسفر، ابقای ظاهری کلسیم را در جوجه های گوشتی افزایش داد. همانطور که پیش از این گفته شد، اسید فایتیک قادر به تشکیل کمپلکس های نامحلول با یون کلسیم بوده، در نتیجه فراهمی کلسیم را برای جذب روده ای کاهش می دهد. تحت این شرایط آنزیم فیتاز احتمالاً با آزاد کردن کلسیم از کمپلکس کلسیم-فیتات، قابلیت دسترسی هر دو بخش این کمپلکس (کلسیم و فسفر) را افزایش می دهد (سباستین و همکاران، 1996الف). همچنین تصور می شود که فیتاز با هیدرولیز فیتات و نیز جلوگیری از تشکیل کمپلکس های فوق باعث افزایش فراهمی و قابلیت هضم کلسیم در دستگاه گوارش طیور می شود.
نتایج مطالعه حاضر نشان داد که افزودن اسید سیتریک به جیره ها اثری بر قابلیت هضم ایلئومی کلسیم نداشت. مطابق نتایج بدست آمده از این تحقیق، لیم و همکاران، (2008) با افزودن اسید سیتریک به جیره پایه جوجه های گوشتی، در قابلیت هضم کلسیم، افزایش غیر معنی دار مشاهده کردند. بر اساس مطالعات انجام گرفته چنین تصور می شود که اسید سیتریک با کلسیم ترکیب شده و از تشکیل بیشتر کمپلکس های فیتات-کلسیم جلوگیری می کند (بولینگ و همکاران، 2000). بنابراین به مطالعات بیشتری در این زمینه نیاز است که کاهش pH لوله گوارشی پرندگان توسط افزودن اسیدهای آلی، چه نقشی در ابقاء کلسیم و افزایش قابلیت هضم این ماده معدنی دارد.
بر مبنای نتایج حاصل از تحقیق کنونی، افزودن سطوح مختلف آنزیم فیتاز موجب بهبود معنی دار قابلیت هضم فسفر کل جیره گردید. میزان بهبود قابلیت هضم ظاهری فسفر کل در تحقیق حسن آبادی و همکاران (2007)، با افزودن 300 واحد فیتاز 7/6 درصد و با افزودن 600 واحد فیتاز، 1/14 درصد بود. نقطه مشترک نتایج اکثر تحقیقات انجام گرفته در مورد فیتاز میکروبی، تأثیر مثبت آن بر هضم و جذب فسفر فیتاتی است که نتیجه هیدرولیز فیتات توسط آنزیم فیتاز می باشد. نتایج تحقیق سباستین و همکاران (1996الف) که قابلیت هضم را به روش جمع آوری فضولات در جوجه های گوشتی 21 روزه اندازه گیری کردند نشان داد که افزودن 600 واحد فیتاز میکروبی به جیره، قابلیت هضم فسفر کل را 13 درصد بهبود بخشید. یوم و همکاران (2000) در پژوهشی مشابه، نشان دادند که افزودن فیتاز به جیره کم فسفر، قابلیت هضم فسفر کل را از 29 به 36 درصد افزایش داد. راترفورد و همکاران (2004) گزارش کردند افزودن 500 واحد فیتاز به هر کیلوگرم جیره کم فسفر، قابلیت هضم ایلئومی فسفر کل را در جوجه های گوشتی 21 روزه، 10 درصد افزایش داد. در تحقیق کمدن و همکاران (2001)، قابلیت هضم ظاهری ایلئومی فسفر کل در جیره های بر پایه ذرت-سویا (دارای 59/0 درصد فسفرکل) و فاقد فیتاز، 55 درصد و در جیره های مشابه و دارای 500 واحد فیتاز، 62 درصد بود. یای و همکاران (1996ب) گزارش کردند که قابلیت هضم ایلئومی فسفر کل در پولت های بوقلمون، با افزودن 750 واحد فیتاز به هر کیلوگرم جیره (دارای 72/0 درصد فسفر کل)، 10 درصد افزایش یافت. در پژوهش دیلگر و همکاران (2004)، افزودن سطوح مختلف نوعی فیتاز میکروبی حاصل از باکتری اشرشیاکولی به جیره جوجه های گوشتی 21 روزه، قابلیت هضم ظاهری ایلئومی فسفر را بهبود بخشید. این محققان پیشنهاد کردند که افزایش فراهمی فسفر در نتیجه هیدرولیز فیتات توسط فیتاز عامل بهبود قابلیت هضم فسفر و عملکرد جوجه ها در آزمایش مذکور بود. نتایج پژوهش ویو و همکاران (2003) مشخص کرد که افزودن 500 واحد فیتاز به هر کیلوگرم جیره بر پایه گندم-سویا، قابلیت هضم ظاهری ایلئومی فسفر را در جوجه های گوشتی نر 21 روزه بهبود بخشید. راترفورد و همکاران (2002) در تحقیقی بر روی جوجه های گوشتی نر 28 روزه بیان کردند که افزودن 750 واحد فیتاز میکروبی به جیره بر پایه سبوس برنج، قابلیت هضم فسفر را به صورت معنی داری افزایش می دهد، هر چند افزودن فیتاز به جیره های بر پایه ذرت، گندم، کنجاله تخم پنبه و کنجاله سویا، معنی دار نبود. در حالی که ویو و همکاران (2004الف) با مطالعه بر روی جوجه های گوشتی نر چهار هفته ای اعلام کردند که افزودن فیتاز قابلیت هضم ظاهری ایلئومی فسفر را در سورگوم، ذرت، گندم و جو بهبود بخشید. نتایج تحقیق حاضر

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با واژگان کلیدی زیست محیطی Next Entries پایان نامه با واژگان کلیدی مواد معدنی، بهبود عملکرد، آلودگی محیط زیست، تری گلیسرید