پایان نامه با واژه های کلیدی صورتهای مالی، عملکرد مالی، قابلیت مقایسه، استانداردهای حسابداری

دانلود پایان نامه ارشد

رویکرد ارائهی صورتهای مالی بر مبنای ارزشهای منصفانه، این نحوه عمل با انتقادهای شدیدی رو به رو شده است.
منتقدان بر این باورند که عدم گزارش تغییرات با اهمیت ارزش در صورت عملکرد مالی و انعکاس مستقیم آن در بخش حقوق صاحبان سرمایه، کیفیت سود را کاهش میدهد و به نقش آن به عنوان یک ورودی مهم در ارزشگذاری آسیب وارد میسازد. در این راستا، مدیران به مدیریت سود تشویق میشوند و این امر باعث میشود، استفادهکنندگان از صورتهای مالی با استنباطهای گمراهکنندهای مواجه شوند (واتس و زیمرمن، 1986). تدوینکنندگان استانداردهای حسابداری در بسیاری از کشورها به منظور پاسخگویی به این انتقادات و نیاز به افزایش سطح شفافیت و مرتبط بودن صورتهای مالی با ارزش شرکت، به سوی پذیرش رویکرد شمول کلی سود (سود فراگیر) گام برداشتهاند. بنابراین، امروزه سایر اجزای سود جامع را به جای ارائه در بخش حقوق صاحبان سرمایه، تحت سرفصلی جداگانه در صورت عملکرد مالی ارائه میکنند.
دو روش برای ارائهی سایر اجزای سود جامع در صورت عملکرد مالی وجود دارد:
ارائهی این اقلام در انتهای صورت سود (زیان) دوره و پس از جمع سود خالص (رویکرد ارائهی یک صورت عملکرد واحد)،
ارائهی این اقلام در یک صورت جداگانه (رویکرد ارائهی دو صورت عملکرد مالی جداگانه) (IAS1، بند 81).
براساس استاندارد حسابداری بینالمللی شماره 1، که ماحصل پروژه مشترک IASB/FASB بود، یک واحد تجاری برای ارائهی اجزاء درآمد و هزینه خود، به استفاده از هر دو روش فوق مجاز است. البته پیش از صدور استاندارد حسابداری بینالمللی شماره 1، همانطورکه در پیشنویس اولیهی این استاندارد هم میتوان مشاهده کرد، هر دو هیئت پیشنهاد کردند تا تنها یک رویکرد، یعنی ارائه یک صورت عملکرد مالی واحد، باقی بماند و دیگر شکلهای گزارشگری، یعنی ارائه دو صورت عملکرد مالی جداگانه و ارائه در صورت تغییرات حقوق صاحبان سهام، حذف شود. به این دلیل که، هدف این پروژه تهیه استانداردی با بالاترین کیفیت و حذف تفاوتها بین شکلهای متفاوت ارائه در بین مؤسساتی است که از IFRS و GAAP پیروی میکنند. ارائه دادن چنین صورت واحدی از سود جامع قابلیت مقایسه صورتهای مالی را بهبود خواهد بخشید و به استفادهکنندگان کمک خواهد کرد تا آسانتر اطلاعات را در تحلیلهای خود درک و مورد استفاده قرار دهند، زیرا آنها تنها به یک صورت مالی برای اطلاعات درمورد تغییرات غیرمالکانه در خالص داراییهای واحد تجاری نیاز دارند.
دیدگاه دو هیئت مبنی بر ارائهی تمامی اجزای سود جامع در صورتی واحد، با شواهدی که از مطالعات بدست آمده، سازگار است، مبنی بر اینکه استفادهکنندگان واکنش بیشتری به سایر اجزای سود جامع نشان میدهند هنگامی که آنها را در محل مورد انتظار خود میبینند. بنابراین، پیشبینی میشود اگر مؤسسات سایر اجزای سود جامع را در صورت سود (زیان) جامع نشان دهند توانایی استفادهکنندگان برای توجه هماهنگ به اطلاعات افزایش مییابد. هر یک از اجزای سایر درآمدها باید با بخش یا گروههای داخل بخشها در صورت وضعیت مالی مرتبط شود. انجام دادن چنین امری به استفادهکنندگان کمک میکند تا رابطهی بین صورت وضعیت مالی و صورت سود (زیان) جامع را درک کنند. اما، در نهایت هر دو هیئت پس از دریافت اظهارنظرهای مخالف و مشاهدهی نگرانیهای مخالفان، حاضر به پذیرش هر دو رویکرد شدند.
گزارشگری سود جامع در یک صورت عملکرد واحد مسئلهای بحثبرانگیز است. موافقین گزارشگری سود جامع در یک صورت عملکرد واحد معتقدند که سود و زیان اندازهگیری شده بر مبنای جامع، به این دلیل که کلیهی تغییرات در خالص داراییهایی را که ناشی از منابع غیرمالکین در طی یک دوره بوده است را در بر میگیرد، عملکرد شرکت را بهتر از سایر اندازهگیریهای سود نشان میدهد و همچنین، شفافیت، پایداری و قابلیت مقایسه را افزایش میدهد (IASB، 2009، بند 39). درحالیکه مخالفان گزارشگری سود جامع در یک صورت عملکرد واحد بر این باورند که گنجاندن اقلام تحققنیافته در سود، توانایی سود را برای انعکاس دورنمای جریانهای نقدی بلندمدت شرکت کاهش میدهد. آنها همچنین بیان میکنند که گنجاندن سایر اجزای سود جامع همراه با نتایج کسب و کار اصلی، استفادهکنندگان از صورتهای مالی را به اشتباه میاندازد و به سوءتعبیرهای مهمی از عملکرد یک شرکت منجر میشود (IASB، 2009، بند 40). در واقع، نگرانی اصلی مخالفان گزارشگری سود جامع در یک صورت عملکرد واحد، بابت تأثیراتی است که این سوءتعبیرها میتواند در ریسک شرکت و درنتیجه قیمت سهام داشته باشد.
بر طبق استاندارد حسابـداری شماره 6 ایران، از میان دو روش مجاز در IAS1، تنها روش دوم یعنی ارائهی سایر اجزای سود جامع در یک صورت مالی جداگانه، مجاز میباشد. بر همین اساس، صورت سود (زیان) جامع باید موارد زیر را به ترتیب نشان دهد:
کل سود (زيان) خالص دوره مالی،
سایر درآمدها و هزینههای تفکیک شده به تفکیک (منطبق با جدول 2.2)،
تعدیلات سنواتی (استاندارد حسابداری شماره 6 ایران، بند 8).
با توجه به اهمیت شیوهی طبقهبندی اقلام در قابلیت فهم صورتهای مالی، در قسمت بعدی درمورد نحوهی طبقهبندی و ارائهی آنها براساس شیوهی نوین ارائهی صورتهای مالی که منطبق با IAS1 است، بحث میشود تا فهم مطالب بیان شده، برای خوانندگان آسانتر گردد.

2.7 شیوهی نوین ارائهی صورتهای مالی
پس از تصمیمگیری نسبت به این موضوع که در هنگام تهیهی صورت سود (زیان)، چه اقلامی در نظر گرفته شود، نوبت به چگونگی ارائهی آنها در صورتهای مالی میرسد. چگونگی ارائه اطلاعات در صورتهای مالی اشاره به دو خصوصیت کیفی “قابل فهم بودن” و “قابلیت مقایسه” دارد.
بهطورکلی، خصوصیات کیفی به خصوصیاتی اطلاق میشود که موجب میگردد اطلاعات ارائه شـده در صـورتهای مـالی برای اسـتفادهکنندگان در راستـای وضعیت مالی، عملکرد مالی و انعطافپذیری مالی واحد تجاری مفید واقع شود. در سپتامبر 2010، FASB، بیانیهی مفاهیم شماره 8 (SFAC8) را با عنوان “چارچوب نظری برای گزارشگری مالی” جایگزین بیانیهی مفاهیم شـماره 1 و 2 نمود و در فصل سوم این بیانیه، خصوصیات کیفی اطلاعات مالی سودمند را مطرح کرد. شکل2.1 به طور خلاصه به معرفی این خصوصیات کیفی میپردازد.
همانطور که در شکل 2.1 نیز قابل مشاهده است، هر دو خصوصیت کیفی “قابل فهم بودن” و “قابلیت مقایسه” تحت عنوان خصوصیات کیفی بهبـودبخـش (فزاینـده) در یک گروه خاص قرار میگیرند.
خصوصیت “قابل فهم بودن” به این موضوع اشاره دارد که اطلاعات ارائه شده در صورتهای مالی باید به گونهای ارائه گردد تا برای استفادهکنندگان از جامعیت برخوردار باشد. افرادی که آگاهی معقولی در زمینه فعالیتهای تجاری، اقتصادی و نحوه حسابداری آن دارند و مایل به مطالعه اطلاعات با تلاش معقولی هستند. با این وجود، نیاز به قابل فهم بودن اجازه نمیدهد تا اطلاعات مربوط، به بهانه مشکل بودن درک آن توسط برخی از استفادهکنندگان صورتهای مالی حذف شود (SFAC2، بند 40). علاوهبراین، یک عامل مهم در قابل فهم بودن اطلاعات مالی نحوهی ارائه آنها است. برای اینکه ارائه اطلاعاتی مالی قابل فهم باشد لازم است که اقلام به نحوی مناسب در یکدیگر ادغام و طبقهبندی شوند (مفاهیم نظری ایران). بنابراین، توجه به تجمیع و تفرید اطلاعات، دستهبندی اطلاعات در گروهها و زیرگروههای مناسب، مشخص کردن جمعهای اصلـی و فرعـی و مـواردی از ایـن قبیـل که به افزایش فهـم استفادهکننـدگان از صورتهای مالـی و تصمیمگیـریهای مالی و اقتصادی آنها کمک میکند، حائز اهمیت است.
خصـوصیت ” قابلیـت مقایسـه” اغلـب بـه عنـوان حسـابداری یکسـان برای رویدادهای مشـابه تعریـف شده است، اما این تعریـف سادهتـر از آن اسـت که عملیاتـی شـود. این تعریـف مرتبـط با استفادهکنندگان از

شکل 2.1 خصوصیات کیفی اطلاعات مالی براساس SFAC8

صورتهای مالی میباشد و اشاره به میزان قابلیت اتکایی دارد که باید هنگام ارزیابی وضعیت مالی یا نتایج عملیات یک شرکت با خودش طی چند دوره و یا مقایسه یک شرکت با شرکتهای دیگر حاصل آید. به این ترتیب میتوان ادعا داشت که قابلیت مقایسه به رعایت ثبات رویه یک شرکت طی زمان و اعمال یکنواختی رویهها میان شرکتهای مختلف بستگی دارد. پس به هر میزان که شرکت دارای ثبات رویه و یکنواختی بیشتر باشد، قابلیت مقایسهی اطلاعات مالی آن افزایش مییابد. همچنین، لازم به ذکر است که ثبات رویه به استفاده از روشهای حسابداری مشابه توسط یک شرکت در دورههای زمانی متوالی اشاره دارد و یکنواختی بدین معناست که برای رویدادهای مشابه باید رویههای یکسانی اعمال نمود.
به علاوه وجود یک ساختار مشترک برای کلیهی صورتهای مالی در قالب بخشها، گروهها، زیرگروهها و جمعهای اصلی و فرعی مشابه، به افزایش قابلیت مقایسـه و قابلیت فهـم صورتهای مالی کمک شایانی میکند. به عبارت سادهتر، درصورتیکه صورتهای مالی اطلاعات مربوط را در بخشها، سر فصلها، گروهها و زیرگروههای یکسان در هر یک از صورتهای مالی نشان دهند، ارتباط اقلام در صورتهای مالی مختلف راحتتـر درک شده و مقایسـهی صورتهای مالی برای یک شـرکت در دورههای زمانی مختلف و یا بین شرکتهای موجود در یک صنعت در یک سال مالی به آسـانی امکانپذیر میشود.
بنابراین، با توجه به کلیهی مطالب قبلی، توجه به چگونگی ارائهی اطلاعات در صورتهای مالی بسیار حائز اهیمت بوده و نقش مهمی در تصمیمگیری استفادهکنندگان از صورتهای مالی دارد. همین موضوع سبب شد تا در سال 2001، هیئـت استانـداردهای حسابـداری مالی آمریکا و هیئـت استانداردهای حسابداری بینالمللی، پروژهی مشترکی را در باب “نحوهی ارائهی صورتهای مالی” آغاز کنند. این موضوع در سال 2007 منجر به خلق روش نوین ارائهی صورتهای مالی و تجدید ارائهیIAS1 شد. در قسمتهای بعدی به طور مفصل درمورد روش نوین ارائهی صورتهای مالی بحث میکنیم.

2.7.1 سیر تحول نحوهی ارائهی صورتهای مالی
در سالهای اخیر با پررنگتر شدن “رویکرد سودمنـدی گزارشهای مالی برای تصمیمگیری مالی استفادهکنندگان” و توجه بیشتر به مسائل رفتاری در باب نحوهی ارائهی صورتهای مالی، شکل ارائهی صورتهای مالی نیز بسیار مورد توجه قرار گرفته است. بر این اساس، در 1991 با توجه به مشکلاتی که در خصوص کیفیت گزارشگری و افشای اطلاعات در صورتهای مالی وجود داشت، انجمن حسابداران رسمی ایالت متحده، کار گروه ویژهی گزارشگری مالی را ایجاد کرد. در 1993 انجمن مدیریت سرمایهگذاری و تحقیقات، گزارشی را تحت عنوان گزارشگری مالی در 1990 و پس از آن منتشر کرد. محور اصلی این گزارشها نگرانی درمورد کیفیت و تناوب انتشار صورتهای مالی بود. پس از این گزارش و در 15 دسامبر سال 1997 میلادی هیئت استانداردهای حسابداری مالی ایالت متحده، به منظور تأکید بیشتر بر گسترش مفهوم سود جامع، با انتشار بیانیهی شماره 130، تهیه صورت سود (زیان) جامع را الزامی کرد. در 2001 هیئت استانداردهای حسابداری مالی آمریکا (FASB) و هیئت استانداردهای حسابداری بینالمللی (IASB) پروژههای مشترکی را در باب “نحوهی ارائهی صورتهای مالی” تعریف نمودند و به طور مستقل به انجام آنها پرداختند؛ تا اینکه در 2004 هر دو هیئت تصمیم گرفتند این پروژه را به طور مشترک ادامه دهند.
هر دو هیئت معتقد بودند که دستورالعملهای موجود برای ارائهی صورتهای مالی باعث شده تا درک رابطهی بین صورتهای مالی دشوار شود و اطلاعات مورد نیاز در صورتهای مالی گوناگون به شکلی پراکنده ارائه شوند. این موضوع به نوبهی خود منجر به ارزیابی نادرست از سلامت مالی و اقتصـادی یک واحد تجاری میشود. بنابراین، هر دو هیئـت، تصمیم گرفتند تا نحـوهی ارائهی صورتهای مالی را به گونهای تغییر دهند تا هم گزارشگری مالی بهتر انجام شود و هم اطلاعات بهتری به استفادهکنندگان از صورتهای مالی ارائه شود. سه مرحلهی اصلی این پروژه مشترک به صورت زیر برنامهریزی شد:
مرحله اول در ارتباط با مجموعهی کاملی از صورتهای مالی و دورههای ارائهی آنها است.
در مرحله دوم موارد بنیادیتر مربوط

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با واژه های کلیدی مصون سازی، صورتهای مالی، عملکرد مالی، تجدید ارزیابی Next Entries پایان نامه با واژه های کلیدی صورتهای مالی، استانداردهای حسابداری، مالیات بر درآمد، وضعیت مالی