پایان نامه با واژه های کلیدی سازمان ملل، جرایم سایبری، سازمان ملل متحد، سازمان همکاری شانگهای

دانلود پایان نامه ارشد

کنوانسیون به دنبال ایجاد یک چارچوب حقوقی بین‌المللی و منطقه‌ای برای مقابله با این موضوع بوده است.

1-3- سازمان کشورهای آمریکایی
“سازمان کشورهای آمریکایی”274 نیز از جمله سازمان‌هایی است که در دهه اخیر اقدام به تنظیم مقرراتی در خصوص مقابله با حملات سایبری نموده است. این سازمان در سال 2004، طی قطعنامه‌ای به کشورهای عضو اعلام نمود که ضمن بررسی کنوانسیون مقابله با جرایم سایبری 2001 مصوب شورای اروپا، نحوه اجرای کنوانسیون و احتمال الحاق به این کنوانسیون را ارزیابی نموده و اعلام نظر نمایند. همچنین این سازمان ” استراتژی جامع امنیت” را برای اجرای بین اعضاء به تصویب رسانید که هدف از آن، اتخاذ سیاست‌های حمایتی در مقابله با جرایم سایبری و در عین حال، احترام به حریم خصوصی و حقوق فردی کاربران فضای سایبر بوده است و به همین دلیل این سازمان گروهی از کارشناسان حرفه‌ای را برای ارائه کمک‌های فنی به کشورهای عضو در تهیه پیش‌نویس و تصویب قوانینی که برای مجازات جرایم سایبری لازم بود را تعیین کرد.
این گروه کارشناسی، در نشست ژانویه 2010، در خصوص مقابله با جرایم سایبری اعلام نمود که برای بررسی و تعقیب جرایم سایبری و اتخاذ قوانین داخلی و همکاری‌های بین‌المللی، بایستی نهادهای دولتی همکاری نمایند

1-4- سازمان همکاری شانگهای
“سازمان همکاری شانگهای”275 نیز گام‌های قابل توجهی نسبت به همکاری در زمینه مقابله با حملات سایبری برداشته است. این سازمان در سال 2009، در اعلامیه یکاترینبورگ276 اعلام نمود، “یکی از عناصر کلیدی در سیستم مشترک امنیت بین‌المللی، امنیت اطلاعات است.”277 از نظر این سازمان چشم انداز گسترده حملات سایبری که شامل استفاده از فناوری سایبری می‌شود بیشتر برای تضعیف ثبات سیاسی است. بدین ترتیب، این دیدگاه نشان دهنده تضاد با رویکرد شورای اروپا و ایالات متحده آمریکا در امنیت سایبری می‌باشد.
با توجه به مطالب گفته شده، به غیر از اقدامات شورای اروپا، دیگر تلاش‌های منطقه‌ای برای واکنش به حملات سایبری هنوز در مرحله جنینی بوده و بیشتر توافق‌نامه‌ها فراتر از مرحله بحث در مورد استراتژی برای اقدامات آینده نبوده، با این وجود، تلاش‌های گسترده نشان دهنده افزایش علاقه به ایجاد مجموعه‌ای از قوانین و مقررات فراملی برای رسیدگی به موضوع حملات سایبر می‌باشد. تنوع روش‌های انجام گرفته توسط سازمان‌های فوق همچنین نشان می‌دهد که چالش ابتدایی در حوزه حملات سایبری بیشتر مربوط به محدوده فعالیت فعلی مقاصد حملات سایبری بوده است.

2: اتحادهاي نظامي
امنیت، یکی از نگرانیهای اصلی دولت‌هاست که برای حفظ و افزایش آن، شیوه‌های مختلفی را انتخاب می‌کنند. برخی توان نظامی خود را بالا می‌برند، عده‌ای به برقرار کردن پیمان‌های دفاعی با دیگران روی می‌آورند، و بالاخره گروهی نیز ترکیبی از هر دو را بر می‌گزینند.
با آنکه سابقه پیمان‌های دفاعی به اعصار قدیم باز می‌گردد، اما تنها از دو قرن پیش این موضوع، جایگاه ویژه‌ای در سیاست بین‌الملل و سیاست خارجی دولت‌ها پیدا نموده است. هرچند که در بیشتر این پیمان‌ها، اهداف دیگری نظیر همکاری‌های اقتصادی و فنی نیز مطرح بوده، اما هدف اصلی، علائق امنیتی و نگرانی‌های ناشی از آن بوده است. لذا در آثار مکتوب مختلف، این پیمان‌ها در شمار پیمان‌های دفاعی و امنیتی قلمداد شده‌اند. همهی دولت‌ها، یک رشته اهداف اساسی را در سرلوحه برنامه‌های خود در نظر دارند. این اهداف شامل امنیت، استقلال و توسعه هستند. لذا یکی از نگرانی‌های دولت‌ها امنیت ملی آن‌ها و چگونگی حفظ و یا افزایش آن می‌باشد. این مسئله به‌ویژه برای کشورهای در حال توسعه حائز اهمیت بوده و هم به آسیب پذیری‌ها و هم ماهیت تهدیدات بستگی دارد. اتحاد با کشورهای دیگر، از شیوه‌های رایج برای حفظ و افزایش امنیت ملی در برابر تهدیدات خارجی است، به طوری که از قرن هفده به بعد، هدف اصلی سیاست خارجی قدرت‌های بزرگ، جستجو برای یافتن متحد یا متحدان بود، و در فاصله سال‌های 1815 تا 1939، 112 قرارداد اتحاد منعقد گردیده است. این اتحاد‌ها هم به منظور دستیابی به سرزمین‌ها و منابع بیشتر و هم با مقاصد دفاعی تشکیل شده‌اند، و اعضای آن‌ها از طریق افزایش قدرت خود در نتیجة اتحاد با دیگران، محروم کردن دشمن از قدرت آن‌ها، به انعقاد این پیمان‌ها مبادرت کرده‌اند. یک اتحاد معمولاً شامل تعهداتی از قبیل اعطای کمک به جهت حمایت از نیروهای مسلح کشور متحد، تضمین ورود به جنگ در شرایط معین در کنار او، تعهد به عدم مداخله یا پرهیز متقابل از مداخله در صورتی که یک یا هر دو متحد در جنگی با طرف سوم درگیر شوند، و توافق در مورد نحوة تقسیم دستاوردهای حاصل از پیروزی بوده است. “سورکین” اتحاد نظامی را چنین تعریف می‌کند: “توافقاتی رسمی بین دولت‌های حاکم برای مقاصد کلی و هماهنگی در رفتار در جریان حوادث معینی که دارای ماهیت نظامی هستند”278
از نظر فنی یک اتحاد دو خصوصیت برجسته دارد: رسمی بودن روابط (که به وسیلهی معاهده‌ای آشکار یا نهان حاصل می‌شود)، و تمرکز کوشش‌های دو طرف بر مسائل نظامی. بنابراین، اتحادها یکی از ابزارهایی هستند که دولت‌ها با آن، توان نظامی خود را افزایش می‌دهند تا به تحصیل اهداف تعیین شده کمک کنند. البته برخی بر این عقیده‌اند که اتحادها لزوماً رسمی نیستند، لذا برخی اتحادها ممکن است ضمنی باشند.279
“کلودجی‌هالستی” بر این عقیده است که برای مطالعهی شکل‌گیری یک اتحاد نظامی بایستی چهار متغیر شامل ساختار نظام بین‌الملل، ایستارهای داخلی و نیازهای کشور، میزان درک خطر خارجی و موقعيت جغرافیایی را مورد توجه قرار داد، در عین حال بایستی درک مشترک خطر خارجی را متغیر اصلی قلمداد نمود.280 “کن بوث” نیز در بیان ریشه‌های یک اتحاد، انگیزه‌های متنوعی را در هر اتحاد می‌بیند و به ملاحظات ناشی از توازن قدرت‌ها، ویژگی‌‎های ملی، عوامل داخلی و ایدئولوژی اشاره می‌کند، اما نقش غالبی را برای هیچ‌کدام نمی‌بیند.281

تقریباً بسیاری از صاحب‌نظران بر متغیرهای زیر به عنوان عوامل مؤثر بر کارایی و عدم کارایی پیمان‌های دفاعی تأکید کرده‌اند:
الف) وجود تهدید مشترک و درک آن؛
ب) جهت‌گیری پیمان دفاعی؛
ج) همبستگی و انسجام سیاسی اعضای پیمان؛
د) قدرت نظامی؛ و
ه) نظام بین‌الملل.

تاکنون در حدود 112 پیمان دفاعی-امنیتی در سطح جهان تاسیس گردیده اما معروف‌ترین آن‌ها پیمان ورشو282، ناتو283، سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی284، سازمان همکاری شانگهای285 و… بوده است.
با گسترش سیستم بین‌المللی و فراتر رفتن از مرزهای اروپا، خاورمیانه نیز وارد معادلات بین‌المللی گردید که یکی از نتایج آن در یک قرن اخیر، پدیدار شدن پیمان‌های نظامی سعد آباد، بغداد، سنتو و شورای همکاری خلیج فارس است و قرار است تا پايان سال 2015 ميلادي، پيمان سه‌جانبه دفاعي ميان ايران، روسيه و چين نيز تشكيل گردد.
با توسعه فناوري اطلاعات و ورود به عصر ديجيتال، به مرور جنگ سنتي و درگيري‌هاي کلاسيک، جاي خود را به جنگ و حملات سايبري داده‌اند، لذا کشورها نيز به طرف دفاع سايبري روي آورده‌اند و دوباره نقش اتحاهاي دفاعي-امنيتي نمايان گرديده است. بنابراين اکثر اتحادهاي دفاعي موجود و همچنين اتحادهاي جديد به سمت دفاع سايبري و ايجاد امنيت سايبري براي اعضايشان فعاليت خود را شروع کرده‌اند. در ذيل فعاليت برخي از اين اتحادها مورد بررسي قرار ميگيرند.

2-1- ناتو
یکی از سازمان‌های فعال که در دههي اخير شروع به پژوهش در خصوص مقابله با خطر حملات سایبری نموده است، ناتو می‌باشد. این سازمان در پاسخ به حمله سایبری به استونی خیلی کم فعالیت کرد اما این خود نقطه آغازی برای فعالیت‌های این سازمان بود و به همین دلیل در اجلاس 2008 بخارست به طور رسمی و اختصاصی به موضوع حملات سایبری پرداخت. این اجلاس باعث ایجاد دو بخش جدید در ناتو با تمرکز بر حملات سایبری گردید: بخش “مدیریت دفاع سایبری” و “مرکز همکاری در دفاع سایبری”. در واقع هدف اصلی از ایجاد بخش‌های جدید، تمرکز و نظارت بر تهدیدات سایبری و ایجاد یک اتاق عملیاتی ویژهی حملات سایبری بوده است.
البته با توجه به اساسنامه ناتو و طبق ماده 4 این اساسنامه، اعضاء متعهد هستند که در مواقع ضروری برای مشورت با یکدیگر در خصوص حملات اینچنینی همکاری داشته باشند.286

2-2- سازمان پیمان امنیت دسته‌جمعی
این سازمان یکی از سازمانهاي فعال نظامی و چندمنظوره در حوزه آسیای مرکزی و قفقاز ميباشد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، کاهش توانایی سیاسی، اقتصادی و نظامی در فدراسیون روسیه به‌وجود آمد و روسیه به منظور ارتقاء ظرفیت‌ها و متحد نگه داشتن کشورهای عضوسابق به تشکیل چنین سازماني اقدام نمود.
یکی از اهداف عمده دیگر این سازمان محدود کردن زمینه گسترش ناتو و نفوذ آمریکا در حوزه کشورهای همسایه و متحدین سابق او است. در واقع دولت روسیه با ایجاد ساختارهای جدید سیاسی، اقتصادی و نظامی درصدد اين است كه بازیگر اصلی در منطقه آسیای میانه و حوزه قفقاز باشد.
با توجه به رایانه‌ای بودن و حساسيت زيرساخت‌هاي حياتي و ملي کشورهاي عضو اين سازمان، در سال 2015ميلادي، نخستین مرکز مبارزه با جرایم سایبری در کشورهای عضو سازمان پیمان امنیت جمعی CSTO در ارمنستان ایجاد گرديده است که هدف از آن ايجاد يک سيستم دفاعي-امنيتي در مقابله با حملات سايبري به زيرساخت‌هاي اين کشورها مي‌باشد.287

3: نقش سازمان‌هاي بين‌المللي در مقابله با حملات سايبري
3-1- سازمان ملل متحد
آنچه که در ابتدای منشور ملل متحد آمده است که: «ما مردم ملل متحد…» تا سال‌ها تحقق نیافت و این دولت‌ها بودند که در سازمان ملل نقش ایفا می‌کردند؛ به همین سبب در سال‌های اخیر «به خصوص از اوایل قرن بیست و یکم» سعی شده است که سازمان ملل به هدف اولیه خود بازگردد و تعاملی واقعی را میان ملل جهان برقرار نماید. تحقق اهداف مختلف سازمان ملل اعم از حمایت از توسعه در زمینه‌های گوناگون در کشورهای جهان سوم، گسترش علم و فناوری، بهداشت، مبارزه با گرسنگی، آموزش و پرورش، اسکان بشر، توسعه‌ی جوامع مدنی و همگرایی اجتماعی، همه و همه نیازمند ارتباط گسترده میان ملت‌هاست؛ چرا که جز با نزدیکی فرهنگ‌های گوناگون موجود در جهان این اهداف والای بشری تحقق نمی یابد.
سازمان ملل به مبادلات فرهنگی و علمی و ارتباطات به عنوان ابزارهای مؤثر در پیشبرد صلح و توسعه بین‌المللی می‌نگرد. هر چند که به طور خاص یک «اتحادیه بین‌المللی ارتباطات» وجود دارد اما در حقیقت تمام سازمان‌ها و کارگزاری‌های سازمان ملل متحد در راستای گسترش ارتباطات بین‌المللی فعالیت می‌کنند.
در دو دههی اخیر حملات سایبری مهمترین هدف سازمان ملل متحد ؛که همانا صلح و امنیت بین‌المللی بوده؛ را به مخاطره انداخته است. لذا ارکان سازمان ملل نیز ساکت نبوده و از طریق مجمع عمومی و شورای امنیت و دیگر سازمان‌های وابسته به تحقیق و پژوهش و اقدام در مقابل ناامنی سایبری در سطح جهانی پرداخته‌اند.
مجمع عمومی تاکنون چندین قطعنامه288 در این خصوص صادر نموده که البته دارای ابهاماتی نیز بوده‌اند. در ماه اوت سال 1999، سازمان ملل متحد یک نشست بین‌المللی تحت عنوان ” درک مفاهیم امنیتی اطلاعاتی در حال ظهور ” در ژنو با حضور کارشناسان خبره بر گزار نمود و به دنبال آن در سال 2002 قطعنامه مجمع عمومی در خصوص ” تحولات در زمینه اطلاعات و ارتباطات از راه دور در حوزه امنیت بین‌المللی” را صادر نمود که البته مقدار کار انجام شده بر روی آن بسیار کم بود و در پی آن اجلاس جهانی جامعه اطلاعاتی بر گزار گردید. این سازمان در سال 2010 یک گام بزرگ به جلو برداشت و دبیر کل سازمان ملل متحد از متخصصان امنیت سایبری پانزده کشور برتر سایبری دعوت نمود تا همایشی با عنوان ” ارائه مجموعه‌ای از توصیه‌های ابتدایی در جهت ساخت چارچوب بین‌المللی برای امنیت و ثبات” بر گزار نمایند. دستور جلسه برای این همایش عبارت بود از:

1-

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با واژه های کلیدی دفاع مشروع، فضای سایبر، بازدارندگی، شورای امنیت Next Entries پایان نامه با واژه های کلیدی حمل و نقل هوایی، حمل و نقل، فضای سایبر، سازمان ملل متحد