پایان نامه با موضوع ایالات متحده، دوران کودکی، ابتلا به بیماری

دانلود پایان نامه ارشد

از افراد دارای مننژیت 13% دارای التهاب اپی گلوت و 6% دارای ذات الریه بودند. ( نازارته و همکاران،199289)
اطلاعات به دست آمده از برخی کشورهای دارای سیستم نظارت مناسب نشان می دهد که چگونه اشکال وقوع بیماری در دوران کودکی ممکن است متفاوت باشد. برای مثال در دوران قبل از واکسیناسیون میزان وقوع بیماری های مخرب Hib در هر 100000نفر در افراد زیر 5 سال از 21 تا 44 نفر در انگلستان متغیر بود همچنین در ایالات متحده غیراز آلاسکا از 20 تا 50 و در جمهوری فدرال برزیل از 20 تا 42نفر متغیر بود( بوی و همکاران،199490، اندرسون و همکاران،199591،هارگریوس و همکاران،199692)
در جمهوری گامبیا میزان شیوع مننژیت Hib قبل از سال 1990 در افراد زیر 5سال 60 نفر در 100000نفر و در افراد زیر یک سال 200 نفر از 100000نفر بوده . در جنوب شرقی آسیا میزان دقیق بیماریهای Hib برای مننژیت و ذات الریه نامشخص باقی ماند.(بیجمر و همکاران،199093)
وقوع Hib مننژیت در کودکان 4-0 سال در هنگ کنگ مخصوصا منطقه حکومتی چین 75/1 در هر 100000 نفر در یک سال گزارش شده است و همچنین این میزان در افراد زیر 5 سال در چین (استان تایوان) 22/3 در هر 100000 بوده است. (شائو و همکاران 200494)
همچنین میزان بیماری Hib در کودکان ویتنامی پناهنده در هنگ کنگ (SAR) از 42 نفر در هر 100000نفر فراتر رفته است(لئو و همکاران،1999). سنجیدن بار کلی ذات الریه ی Hib به طور کلی دشوار است زیرا فقط درصد کوچکی از ذات الریه ی Hib همراه با باکتری است. مطالعاتی که در برگیرنده طیف وسیعی از تکنیک های تشخیصی مثل مکش ریه که اغلب به عنوان استاندارد طلایی برای شناسایی عامل بیماری زا در ذات الریه به حساب می آید ، نشان می دهند که میزان ذات الریه Hib در کودکان زیر 5سال در گامبیا ممکن است به بزرگی 42% باشد در حالی که یک مطالعه بررسی واکسن در آنجا مشخص کرد که حداقل 21% از ذات الریه به علت Hib ایجاد شده است( مولهلند و همکاران،199795).
همه ی افراد درون یک جمعیت احتمال یکسانی به بیماری Hib ندارند و برخی عوامل مشخص شده اند که با افزایش خطر ابتلا مرتبط هستند. در ایالات متحده مشخص شده است که بیماری Hib در پسران 5/1-2/1 برابر بیشتر از دختران و کودکان زیر 5 سال سیاه پوست 2-4 برابر بیشتر از سفید پوستان است( ونگر و همکاران،199896،تار و پیتر،197897)
جمعیت های بومی مثل استرالیا و آمریکای شمالی (اسکیموهای آلاسکا و هندی های سرخپوست ناواژو) نشان داده شده است که خطر بوم گیر شدن بیماری مخرب Hib در آنها بالاتر است که به بزرگی 408 نفر در هر 100000 گزارش شده است (وارد و همکاران ،198198).
علت چنین میزان زیادی، ترکیبی ازعوامل ژنتیکی و محیطی است. عوامل محیطی مثل قراردادن پرورشگاه ها و تراکم زیاد جمعیت که در معرض قرارگیری برای Hib را تحت تأثیر قرار می دهند. با افزایش ریسک بیماری مخرب (همه گیر) دررابطه هستند در حالی که شرایط موجود از قبل مثل بیماری سلول داسی شکل، ویروس نقص ایمنی انسان (HIV) ، پیوند مغز استخوان و اختلالات تکامل به عنوان عوامل مهم خطرساز فردی شناخته میشوند. برآوردهایی از میزان حمل بینی ـ حلقی همچنین نشان می دهد که میزان حمل با سن اشخاص مرتبط است که ظاهراً نشان دهنده ی عدم بلوغ سیستم ایمنی در کودکان جوان است. در دوران قبل از واکسن حدود 4 نفر در هر 100 کودک در انگلستان عامل (ارگانیسم) Hib را حمل میکردند. این آمار مشابه 5/3% در فنلاند و 5-2در ایالات متحده است( تاکالا و همکاران،198999).
مطالعات درباره حمل عام بیماریزا در گامبیا ارقام بالاتری را نشان داد. همچنین این ارقام در بین روستاهای مطالعه شده و مطالعات مختلف متفاوت بود که به بزرگی 12% یا 33% ) بیجمر و همکاران،1989) گزارش شده اند.
گزارشهایی در مورد سروتیپ های مخرب غیرکپسولی از Hi که کپسول b ندارند، از زمان توسعه واکسن های دوگانه نگرانی درباره جایگزینی سروتیپ ها را به وجود آورده است.
1-1-10- پیشگیری :
واکسیناسیون بهترین نوع پیشگیری می باشد که با واکسن های کونژگه پروتئین-پلی ساکاریدی می باشد که برای هموفیلوس آنفلانزا تیپ b در ایلات متحده مجوز گرفته است. واکسنی که در حال حاضر علیه بیماری های Hib استفاده میشوند بر اساس پلی ساکارید Hib است که به یک پروتئین حمل کننده مثل توکسوئید (زهر) دیفتری (PRP-D) ، پروتئین زهر مانند دیفتری (PRP-HBOC) ، زهر کزاز (PRP-T) یا پروتئین غشای خارجی مننگوککسیال جفت میشود. اتصال PRP به پروتئین حمل کننده یک پاسخ ایمنی وابسته به سلولهای T را برای پلی ساکارید Hib به وجود میآورد.
واکسن های کونژوگه در پروتئین حمل کننده شیوه اتصالی شیمیای و اندازه ی پلی ساکارید با هم فرق می کنند که آنها تا حدودی ویژگی های ایمیونولوژیکی متفاوتی می دهد.
این واکسن معمولا در دوران کودکی به صورت دوزهای تکرار شونده همراه با واکسن دیفتری / کزاز/ پرتوزیس (DTP) و شاید واکسن های سازمان خدمات ملی دوران کودکی داده میشوند.
در اکثر کشورها یک دوز یادآور بعد از 18-12 ماه توصیه می شوند، ولی خصوصا در کشورهای در حال توسعه که اکثر بیماریهای Hib قبل از این سن ایجاد میشود ممکن است لازم نباشد.
در بزرگسالان و بچه هایی که سن آنها بالای 18 ماه است یک بار تزریق برای ایجاد ایمنی کافی است. همه ی واکسن های کونژوگه ی Hib به شیوه ی داخل عظلانی داده میشوند. به غیر از حساسیت بیش از حد به اجزاء واکسن، هیچ عوارض جانبی گزارش نشده و هیچ مورد منع مصرفی شناخته نشده است.
1-1-11- درمان:
تعدادی از سویه های Hib به آمپی سلسین حساس اند و برای درمان می توان از آمپی سلسین استفاده کرد. اما 20-30 در صد آنها می توانند با تولید بتا لاکتاماز به آن مقاوم شوند. (برونو و همکارانش،2008100 و هویی و همکارانش،2008101 ).همچنین در بررسی هایی که در سال 2001 توسط شریت و همکاران انجام شد، مشخص گردید که 4/48 در صد سویه های Hib به کلرامفنیکل و 6/80 به کوتری ماکسازول مقاوم اند که با آزمون آنتی بیوگرام به روش دیسک دیفیوژن در محیط مولر هینتون آگار غنی شده با فاکتور x و v قابل مشاهده است (شیما و همکارانش،1977102). با این حال تمام سویه ها به نسل سوم سفتلوسپورین ها حساس هستند چون این آنتی بیوتیک ها می توانند به دیواره مننژ نفوذ کنند.تجویز داخل وریدی سفوتاکسیم و یا سفتری آکسون از این دسته آنتی بیوتیک ها نتیجه بسیار عالی را به دنبال دارد و مهمترین دزمان اولیه برای عفونت جدی Hib تا قبل از مشخص شدن نتیجه حساسیت آنتی بیوتیکی محسوب می شود. در هر حال تشخیص فوری و به موقع و همچنین درمان آنتی بیوتیکی برای به حداقل رساندن صدمات نورولوژیکی و آسیب های ذهنی ضروری است (برونو و همکارانش،2008).

فصل دوم
مروری بر مطالعات گذشته

2-1 واکسن های کونژوگه
طی بررسی های صورت گرفته توسط محققان در مورد اثرات محافظت بخش واکسن های کونژوگه پروتئنی-پلی ساکاریدی نشان داده شده است که به منظور افزایش ایمنی زایی پلی ساکارید ها بهترین راه ، متصل نمودن پلی ساکارید به یک پروتئین ایمونوژن است و به این ترتیب یک آنتی ژن غیر وابسته به تیموس به یک آنتی ژن وابسته به تیموس تبدیل می شود . این نوع واکسن کونژوگه پروتئین پلی ساکارید می تواند باعث تغییر کلاس آنتی بادی IgG ایجاد پاسخ های خاطره ای قوی در برابر پلی ساکارید و افزایش تمایل اتصال آنتی بادی های تولیدی به آنتی ژن پلی ساکاریدی شده و لنفوسیت های T-helper را به منظور کمک رسانی برای تولید آنتی بادی درگیر نماید و نیز باعث بر انگیخته شدن پاسخ ایمنی حتی در سنین پایین شود. نکته فوق در کنترل عفونت های ناشی ازهموفیلوس آنفلانزا بسیار مهم است زیرا حداکثر میزان ابتلاء و مرگ و میر ناشی از هموفیلوس آنفلانزا در کودکان کم سن و سال دیده می شود.
بنابراین واکسن های کونژوگه می توانند مقدار زیادی IgG در برابر جزء پلی ساکاریدی خود برانگیزد و مدت دوام محافظت ایجاد شدهنیز نسبتا طولانی است هم چنین این واکسن ها باعث برانگیختن آنتی بادی های همورال حتی در کودکان و نوزادان می شوند.از طرفی با توجه به مقاومت باکتری به فعال شدن مکمل از راه فرعی تولید آنتی بادی اپسونین نقش مهمی در بلعیده شدن باکتری توسط ماکروفاژها دارد و نیز کمپلکس آنتی ژن با آنتی بادی قادر است fey receptor را در سطح ماکروفاژها تحریک کند و متعاقبا فعلیت ماکروفاژها نیز برای کشتن هموفیلوس آنفلانزا افزایش می یابد. ( WHO,2006)

2-2- واکسن‌های Hib
اولین واکسنی که به علیه Hib ساخته شد در اوایل دهه‌ی 1970 بود و از پلی ساکارید کپسولی خالص شده‌ی Hib تشکیل شده بود.
یک ازمایش دوشوکور(double blind) از واکسن‌های PRP در اویل دهه‌ی 1970 که شامل 60000 واکسن شده بین سنین 3 ماه و 5 سال بود صورت گرفت. واکسن تاثیر کوتاه مدتی برروی بچه‌های 18ماه یا بزرگتر که واکسن دریافت کرده بودند گذاشت ولی هیچ اثر محافظتی در بچه ‌های کوچکتر نداشت. نبود تأثیر در بچه‌های زیر 18 ماه به علت ایمن زایی ضعیف PRP در نوزادان بود. علاوه براین با دوزهای تکراری PRP هیچ افزایشی در چگالی پادتن ایجاد نشده، پادتنی که تولید شده بود IgM کم کشش همراه با اندکی تولید IgG بود و واکسن هیچ تاثیری روی عمل حلق – بینی Hib نداشت.
زیر نظر گرفتن گروه واکسن‌شده‌ها نشان داد که محافظت کلی ایجاد شده برای بچه‌های بالای 18 ماه حدود 90% بود.
براساس این مطالعه و مطالعات دیگر روی اثربخشی واکسن، در سال 1985 واکسن خالص پلی ساکاریدی مجوز تولید گرفت و برای استفاده‌ی افراد بین 5-2 سال یا افراد بالای 18 ماه که مراقبت های روزانه شرکت داشتند پیشنهاد شد. استفاده از این واکسن در منطق جغرافیایی مختلف آثار متفاوتی داشت و در بعضی ایالات تأثیر منفی و افزایش خطر ابتلا به بیماری در هفته های متعاقب دریافت واکسن گزارش شد.
این افزایش احتمال ابتلا به بیماری در هفته های بعد از دریافت واکسن با کاهش موقت پادتن حقح در سرم نوزادان واکسن شده ارتبا ط داشت.( انستیتو پزشکی 1994). به طورکلی به نظر می‌رسید که واکسن 60-50% موثر باشد و تا سال 1988 که واکسن‌های کونژوگه (conjugate vaccina) ایجاد شدند استفاده گردید. ( WHO,2006)
2-3- پاسخ های واکسن کونژوگه.
در سال 1920 پژوهش پیش گامانه‌ی آوری (Avery) و گِبِل (goebel) مشخص کرد که ایمنی‌زایی آنتی ژن‌های کربوهیدراتی در خرگوش‌ها می تواند به وسیله ی جفت شدگی قند با ید پروتئین حمل‌کننده افزایش یابد. این پژوهش توسعه ی واکسن های کونژوگه را برای استفاده در انسان پایه‌گذاری کرد ولی در سال 1970 بود که به طور جدی کار روی نمونه‌ی اولیه‌ی واکسن برای استفاده در انسان پایه گذاری شد. یک کونژوگه‌ی Hib. اتصال شیمیایی PRP یه آنتی ژن‌های پروتئینی مثل توکسوئسد‌های دیفتری و کزاز، پایه های اولیه‌ی تولید واکسن های کونژوگه‌ی Hib بود. زیرا این آنتی ژن‌ها توانای تحریک سلولهای T برای کمک کردن راداشتند و در عوض سلولهای T قادر به فراهم کردن سیگنال‌های مناسب برای سلولهای B مخصوص کربوهیدرات بودند بنابراین هم ایمنی‌زایی و هم کیفیت پاسخ ایمنی به جزء PRP واکسن بهبود می‌یافت.
واکسن‌‌هایی که در حال حاضر بر علیه بیماری Hib استفاده می‌شود براساس PRP متصل به یک پروتئین حمل‌کننده،PRP متصل به توکسوئید کزاز (PRP-T)، الیگوساکارید (oligosaccharide) PRP متصل به تدکسین دیفتری جهش داده شده، CRM 197 (Hboc) و PRP متصل به مجموعه پروتئین نشای خارجی مننژیت ناساریا ( Neisseria) نوع b ( PRP-OMP) است.
PRP متصل شده به توکسئید دیفتری ( PRP-D) یکی از اولین واکسنهایی بود که تولید شد ولی دیگر تولید نمی شود. واکسن های کونژوگه در پروتئین حمل کننده، شیوه‌ی اتصال شیمیایی، و اندازه ی پلی ساکارید با هم متفاوت هستند. و این تفاوت تا حدودی ویژگی‌های ایمنی‌زایی تا حدی متفاوت را به انها می‌دهد. این واکسن ها در ابتدا در سال 1987 در ایالات متحده آمریکا مجوز داده شد و منحصراً برای استفاده در کودکانی که در سال اول زندگی خود هستند نیز گسترش

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با موضوع کشورهای در حال توسعه، کشورهای توسعه یافته، بیماری های واگیردار Next Entries پایان نامه با موضوع شاپوری،1386)، PH، کوالان