پایان نامه با موضوع امید به زندگی، کیفیت زندگی، بیماران سرطانی، فعالیت بدنی

دانلود پایان نامه ارشد

مورد تأیید قرار گرفته است. همچنین در پژوهشهای رحیمیان بوگر و اصغرنژاد (1387) و سامانی و همکاران (1386) نیز رابطۀ بین تابآوری و سلامت روانی تأیید شده است. همچنین در تحقیقات کاوه و همکاران (1390) و علیزاده و کاوه (1390) تأثیر برنامههای مداخلهای که بخشهایی از مهارتهای تابآوری را دربر میگیرند، بهزیستی روانشناختی را مورد بررسی قرار داده و به این نتیجه رسیدند که برنامههای مداخلهای تابآوری باعث افزایش بهزیستی روانشناختی میشود.با توجه به تأکید متخصصان بر آموختنی بودن مهارتهای گوناگون تابآوری (وینا 2003، استرنبرگ ،1994) میتوان با آموزش این مهارتها به افراد، سطح سلامت روانی و هیجانی آنان را افزایش داد، از این رو احساس رضایتمندی از زندگی را در آنها بالا برد.همینطور در پژوهش هارتفیل و همکاران(2011)، به اثر مثبت یوگا در افزایش رضایت از زندگی وافزایش تابآوری در مقابل استرس در محیط کار تأکید شده است.در پژوهش دیگری که توسط جیندانی (2014) با عنوان”کاوش سلامت و تابآوری: مداخله یوگا برای آسیب های پس از استرس” با هدف بررسی تغییرات شناختی، عاطفی و رفتاری پس از شرکت در کلاسهای یوگا انجام گرفت وی نشان داد که 50شرکت کننده که در برنامه هشت هفته تمرین یوگا شرکت کرده بودند افزایش در تابآوری و عاطفه مثبت و کاهش در استرس را نشان دادند.
در بیمار مبتلا به سرطان عوامل مختلف پیرامون مانند شهرت بد بیماری و درمانهای طولانی مدت و تأثیر هریک از این عوامل بر ابعاد بدنی و روانی – اجتماعی میتواند سرانجام فرد را به سراشیبی ناامیدی و افسردگی بکشاند. بیماران مبتلا به سرطان طی بیماری به فراوانی دچار ناامیدی میشوند (نووتنی 1989).بحرانهای ناشی از سرطان سبب عدم تعادل و ناهماهنگی فکر، جسم و روح میشود. اما بیشترین حالت در این دوره برای بیمار حس یأس و ناامیدی است. در بیماران سرطانی، امید زمینهساز تصویری بهتر از آینده، اساسی برای نگرش مثبت، پذیرش باورها و مهیا کردن زندگی معنادار است(ابراهیمی، 1387).
به عقیده اسنایدر(2000)، امید نوعی روند فکری و دارای دو جزء تفکر عامل5 (ارادههای هدفمند) و مسیرها6 (طرحهای هدفمند) است و هر دو بعد از طریق رفتارهای هدفمند در تشکیل و تعیین میزان امید، ضروری و موجب سازگاری و سلامت جسمی و روانی است. مسیرها جزء شناختی امید و نشان دهنده توان فرد در خلق راههای معقول برای دست یابی به اهداف است. تفکر عامل جزء انگیزشی امید و نشان دهنده برداشت شخصی در مورد توانایی برای رسیدن به اهداف گذشته، حال و آینده است (گروال و پورتر، 2007).امید در تمام ابعاد زندگی عنصری ضروری است. امید توانایی باور به داشتن احساس بهتر در آینده میباشد. امید با نیروی نافذ خود سامانه فعالیتی را تحریک میکند تا بتواند تجربههای نو کسب کرده و نیروهای تازهای را در موجود ایجاد کند. به طور کلی میتوان گفتامید تجربهای آگاهانه نیست ولی هرگاه شخصی در دشواریها و بحرانهای زندگی قرارگیرد، این امید است که پس از بحرانها، آرامش را به فرد بازمیگرداند(رابینسون 1983).
امید بخشی از بعد روانی انسان است. دید کلینگر به انسان بر تعامل میان ابعاد وجودی انسان با محیط پیرامون تأکید دارد (استفنسون 1991). در بیماری غیر قابل علاج، امید زمینه ساز تصویری بهتر از آینده، اساسی برای نگرش مثبت، پذیرش باورها و مهیا کردن زندگی معنیدار میشود و وقتی امید از این دیدگاه ارائه شود دیگر محدودیتی برای درمان بیماری وجود ندارد و در عوض تمرکز بر زندگی باقی مانده و آنچه که الان دست یافتنی است انجام میشود. امید سازهای چند بعدی است که در تحمل تهدیدات زندگی و رویارویی با مشکلات فردی، آسایش فرد را فراهم میکند. بیمار در مرحلۀ نهایی بیماری شدیداَ انعطافپذیر است و هنگامی که به انتهای زندگی نزدیک میشود به طور مکرر از امید مفاهیم تازهای میسازد. مفهوم امید توسط بسیاری از محققان شرح داده شده است و با مفاهیمی چون معنویت، کیفیت زندگی و معاد پیوند خورده است(ابراهیمی،1387).
موقعیتهای تهدید کننده زندگی، از دست دادن یا تغییرات در طول زندگی می توانند بر سطح امید تأثیر گذارند. سرطان یکی از این موقعیتهای استرسزاست که نسبت به سایر بیماریهای مزمن تأثیر بیشتری بر سطح امید دارد(نووتنی،1989). تفکر امیدوارانه و سرطان به دو طریق به هم مربوط میشوند: اول اینکه افراد امیدوار بیشتر بر مشکل متمرکز شده و در حلّ آن فعالانهتر عمل میکنند. آنها احتمال بیشتری دارد که رفتارهای غربالگری سرطان توسط خودشان را انجام دهند. بهعلاوه افرادی که امیدوارانه میاندیشند در مواجهه با تشخیص و درمان سرطان پریشانی کمتر و تطابق بیشتری از خود نشان میدهند(گارمزی،1991).در مراحل درمان نیز افراد امیدوار در تحمل درمانهای طولانی و دردناک از خود مقاومت بیشتری نشان میدهند و احتمال بیشتری دارد که درمان را پیگیری کنند. در مرحلۀ بهبود نیز افراد امیدوارتر افکار مثبتتری راجع به زندگیشان دارند و گرایش بیشتری به شناسایی جنبههای مثبت موقعیتهای تروماتیک از خود نشان میدهند. حتی اگر سرطان در مراحل پیشرفته باشد و امیدی برای بهبود وجود نداشته باشد باز هم افراد امیدوارتر میتوانند اهداف دیگری مانند صرف وقت بیشتر با خانواده و لذت بردن از فرصت باقیمانده را برای خود تنظیم کنند(اسنایدر،2000).
نتایج تحقیقات مختلف نشان داد که قدرت امید سهم مهمی در بهبودی بیماریهای مختلف جسمی و روانی و افزایش کیفیت زندگی و سلامت عمومی بیماران سرطانی دارد(ستوده اصل،1387). برخی پژوهشها نشانگر آنند که اموری همچون باورهای مثبت، احساس راحتی و قدرت حاصل از مذهب، مراقبه و یوگا و نیایش میتوانند در سلامت و احساس خوب داشتن سهیم باشند(امیدواری،1387). اساساً یوگا یک درمان نیست، اما در دو دهۀ اخیر چندین مطالعه پزشکی و علمی، نقش کاملاً مفید تمرینات یوگا در درمان برخی از بیماریها را به اثبات رسانده است. چنین به نظر میرسد یوگا به بهبود شرایط روانشناختی برای کنترل و ادارۀ استرس، کاهش اضطراب، احساس منفی و افزایش احساسات مثبت و توازن روحی کمک میکند(سینگ و همکاران،2001).
در مطالعه دان هاور و همکاران (2009) یک دوره تمرینات یوگا بر کیفیت زندگی و کاهش استرس در بیماران تأثیرگذار بوده است و همچنین مادل و همکاران (2007) به تأثیر مثبت یوگا بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سرطان پستان اشاره کردند.داسیلوا و همکاران (2009) و میچالس و همکاران (2008) در پژوهشی که به تأثیر یوگا در درمان اختلالات روانی و خلقی پرداختند به این نتیجه رسیدند که تمرینات یوگا تأثیرات مثبت معناداری در کاهش اختلالات روانی و خلقی و بهبود سلامت روانی افراد دارد.در پژوهشهایی که توسط ایشیزاکی و همکاران (2002)، پوافم و میشل (2006)، مانگپاسان و همکاران (2010) انجام دادند ،ارتباط مثبت معناداری را بین انجام فعالیتهای بدنی و امید به زندگی گزارش کرده اند، از طرف دیگر کریستیانا و همکاران (2007) در پژوهش خود نتوانستند ارتباط معنا داری بین فعالیت بدنی و امید به زندگی گزارش کنند. علت این ناهمخوانی ممکن است به نوع فعالیت بدنی ،تفاوت فرهنگی جوامع پژوهش و نوع جامعه مورد مطالعه آنها و همچنین مدت زمان فعالیت بدنی نمونه مورد مطالعه آنها مربوط باشد.
یوگا بهعنوان ورزشی کم هزینه، قابل اجرا برای کلیۀ سنین و با کمترین وسایل و امکانات قابل اجرا میباشد. به هر حال علیرغم محبوبیتها و تأثیرات مثبت روانی و فیزیولوژیکی،یوگا هنوز به طور گسترده به عنوان تلاشی به منظور جلوگیری و درمان اصلی بیماریهای مزمن همچون سرطان شناخته نشده است و تحقیقات نیز در این زمینه در کشورمان بسیار محدود است. لذا هدف از پژوهش حاضر بررسی اثرات 8 هفته تمرینات یوگا بر تابآوری و امید به زندگی بیماران بهبود یافته سرطانی می باشد.
بنابراین در این پژوهش برآنیم که به سؤال زیر پاسخ دهیم:
آیا هشت هفته تمرینات یوگا میتواند بر تابآوری و امید به زندگی بیماران زن سرطانی بهبود یافته مؤثر باشد؟

1-3 اهمیت و ضرورت تحقیق:
بیماران مبتلا به سرطان کیفیت زندگی فیزیکی و روانی ضعیفتر و استرسهای بیشتری دارند. این بیماران با مشکلات روانی بسیاری روبرو هستند که شامل افسردگی، اضطراب، فرسودگی، عصبانیت و از دست دادن امید میباشد(برونر وسودارث،1387).
شواهد حاکی از آن است که استفاده از روشهای غیر دارویی مانند روشهای طبّ مکمل و جایگزین در مبتلایان به سرطان سبب بهبود خلق، سازگاری و قضاوت و کاهش علائم استرسزا میشود(وادیراجا،2009).
از آنجا که پژوهشهای انجام شده در زمینه بیماران سرطانی بیشتر در حین درمان آنها بوده است، لذا به بیمارانی که مراحل درمان خود را پشت سر گذاشتهاند کمتر توجه شده است و پژوهش قابل توجهی در این زمینه انجام نشده است. گرچه این بیماران مراحل درمان خود اعم از جراحی، شیمی درمانی و رادیوتراپی را پشت سر گذاشتهاند ولی عوارض روحی و روانی حاصل از بیماری همچون ناامیدی، اضطراب، کمطاقتی در مقابل مشکلات روزمره زندگی و بسیاری عوارض روحی دیگر با آنها باقی خواهد ماند. لذا بسیار حائز اهمیت است که به این بیماران بهبود یافته کمک شود تا بتوانند در مقابل مشکلات آتی زندگی خود، که تعداد آنها کم نخواهد بود، صبور و پرطاقت بوده و کیفیت زندگی خود را افزایش دهند.
در کشور ما تحقیقات اندکی در زمینۀ فواید حرکات یوگا بر روی جنبههای مختلف روحی و جسمی بیماران بهبود یافته سرطانی انجام شده است. لذا احساس میشود که نیاز مبرم به پژوهشهای گسترده علمی از سوی متخصصان روان شناسی و تربیت بدنی در این زمینه وجود دارد. از طرفی با توجه به اهمیتی که امید به زندگی و تابآوری در زندگی بیماران سرطانی دارد، به نظر میرسد پژوهش در این زمینه برای حل مشکلات فردی و اجتماعی در زندگی این بیماران ضروری باشد.از سوی دیگر برخلاف پژوهشهای ذکر شده در بیان مسأله که ارتباط معناداری بین فعالیت ورزشی به ویژه یوگا و امید به زندگی ذکر کرده اندکریستیانا و همکاران (2007) در پژوهش خود نتوانستند ارتباط معنا داری بین فعالیت بدنی و امید به زندگی گزارش کنند. لذابا توجه به اهمیت مسائل ذکر شده،اینگونه به نظر میرسد انجام چنین تحقیقی که مشخص کنندۀ راهکارهای علمی جهت بهبود جنبههای مختلف روانی و جسمی بیماران سرطانی است کاملا ضروری میباشد. تا در صورت مشاهدۀ نتایج مثبت این روش،بتوان آن را به عنوان پیشنهاد علمی مناسبی برای متولیان امور ورزش، پرستاران و پزشکان ارائه داد که پس از مداخلات دارویی، برای اینگونه بیماران تجویز کرده ، تا بتوان کیفیت زندگی آنها را بالا برد.

1-4 اهداف پژوهش:
1-4-1 هدف کلی:
تعیین اثرهشت هفته تمرینات یوگا بر تابآوری و امید به زندگی بیماران زن سرطانی بهبود یافته.
1-4-2 اهداف اختصاصی:
تعیین اثر هشت هفته تمرینات یوگا بر تاب آوری بیماران زن سرطانی بهبودیافته .
تعیین اثر هشت هفته تمرینات یوگا بر امید به زندگی بیماران زن سرطانی بهبودیافته.
تعیین اثر هشت هفته تمرینات یوگا برتفکرعامل(اراده برای دست یابی به هدف) بیماران زن سرطانی بهبودیافته.
تعیین اثر هشت هفته تمرینات یوگا بر راهبرد (طرحهای هدفمند) بیماران زن سرطانی بهبودیافته.

1-5 فرضیه های پژوهش :
1-5-1 فرضیه کلی:
هشت هفته تمرینات یوگا بر تابآوری و امید به زندگی بیماران زن سرطانی بهبود یافته تأثیر معنادار دارد.
1-5-2 فرضیههای اختصاصی:
هشت هفته تمرینات یوگا برتابآوری بیماران زن سرطانی بهبودیافته تأثیر معنیدار دارد.
هشت هفته تمرینات یوگا برامید به زندگی بیماران زن سرطانی بهبود یافته تأثیر معنیدار دارد.
هشت هفته تمرینات یوگا بر تفکر عامل(اراده های هدفمند) بیماران زن سرطانی بهبودیافته تأثیر معنیدار دارد.
هشت هفته تمرینات یوگا بر راهبرد (طرحهای هدفمند) بیماران زن سرطانی بهبودیافته تأثیر معنیدار دارد.
1-6 پیش فرض های پژوهش:
همۀ افراد با صداقت به پرسشنامههای امید به زندگی و تابآوری پاسخ دادند.
درک همه افراد از سؤالات پرسشنامهها درست و یکسان بوده است.
1-7 قلمر

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه با موضوع سلامت روان، سلامت روانی، امید به زندگی، توزیع فراوانی Next Entries پایان نامه با موضوع روانشناسی، خودآگاهی، انعطافپذیری، مسئولیت پذیری