پایان نامه ارشد رایگان درمورد خلیج فارس، بین النهرین، اسکندر مقدونی، شهرهای بابل

دانلود پایان نامه ارشد

که به ایرانیان داشتند این اسناد را حفظ کرده بودند این جزیره که در دوره اسلامی « انس الوجود » نام گرفت در زمان عبدالناصر که سد اسون را بر رود نیل بست به زیر آب رفت .
شهر « اوآزیس » که به معنی واحه است و شهر تبس و آمون از شهرهای مصر قدیم بود و شهر سائیس شهر مقدس مصری های قدیم بود و معبد خدای « نیت » در آنجا قرار داشت دیگر شهر « نوکراتیس » و « آن تیلا » از شهرهای قدیم مصر بود دیگر شهر « بوت » بود که غیب گویان آن شهر شهرتی داشتند « ماره آ » از شهرهای مصر و « آفردیسیا » جزیره ای بود در نزدیکی لیبی . شهرهای مهم مصر در کنار نیل از منفیس به طرف جنوب از این قرار بودند : منفیس ، هرموپولیس ، کیلوپولیس ، آّی دوس ، گپ تس ، تبس و سی نن . شهرهای مصر در کنار بحر احمر از شمال به جنوب از این قرار بودند : آرسی نوا ، میوس ، هرس ، لکوس لی من . 50
مزوپوتامیا : در سنگ نبشته داریوش « اربایه » به زبان یونانی به معنی بین النهرین است و به زبان های سامی قدیم آنرا « آرام نهرایم » گفته اند . این ناحیه مثلثی را تشکیل می دهد که قاعده آن جبال توروس و اضلاع آن یکی در مشرق دجله و یکی در مغرب فرات است و رشته کوههای ماسیوس که امروز ترکان آن را آغری داغ می خوانند از نزدیکی فرات به کنار دجله ممتد بوده است . کرسی این ایالت « ادس » بود که آنرا « رها » یا « اورها » می گفتند و امروز شهر کوچکی است که اورفا ( اورفه ) نام دارد ، و در ترکیه واقع است . شهر حران ( کاره ) از شهرهای مهم این ایالت است دیگر از شهرهای آن « نی سی بیس » ( نصیبین ) است که در دامنه جبال مارسیوس واقع بود اهالی مقدونیه نصیبین را انطاکیه مقدونی می گفتند و رودخانه نزدیک آنرا شط مقدونیه می نامیدند . شهر پیلس و سلوکیه در کنار راست دجله واقع بودند که در قرن بعد با تیسفون اشکالی و ساسانی یک شهر شدند . شهر انطاکیه کالی که بعداً « اسرئن » نام گرفت و جزء این ایالت بود . در کنار دجله در نزدیکی « سی تاسه » شهر « آپولونیا » قرار داشت و این ناحیه را « سی تاسن » می نامیدند . این محل را که تلی نزدیک بغداد است تاکنون کارکوف ( عقرقوف ) نامند ، « آپاما » نیز در این ناحیه بود . تیسفون در زمان سلوکی ها اردوگاهی بود که بعدها در دولت پارت توسعه یافت در جنوب نزدیک خلیج فارس در زمان سلوکی ها چند شهر به اسم « آپامه سن » و سلوکیه و انطاکیه خارکس قرار داشت . 51
بابل : که در سنگ نبشته داریوش « بابی روس » آمده شامل بابل و کلده می شد این ایالت پر ثروت ترین و زیباترین ایالت ایران بود و از مشرق به شوش و از جنوب به خلیج فارس و از شمال به بین النهرین و از مغرب به عربستان محدود می شد . رود فرات از سراسر آن می گذشت مردم برای آبیاری سدبندی کرده و چندین ترعه میان دجله و فرات حفر کرده بودند و از همه مهمتر نهر شاهی بود که فرات و دجله را به هم مربوط می ساخت و در ملتقی آن شهر « سلوکیه » مرکز این ایالت شهر بابل بود که از قدیمی ترین شهرهای عالم متمدن و عجیب ترین آنها به شمار می رفت . سلوکیه در کنار راست دجله پایتخت اول سلوکی ها بود که در قرون بعد از تیسفون اشکانی و ساسانی به هم پیوست . شهر « اپیس » در نزدیکی بابل بود این شهر در زمان سلوکی ها انطاکیه نام داشت و دیگر از شهرهای بابل « بورسیپ » و « دوباله » و « نیپ پور » بودند . « کوناکسا » محلی بود در یازده فرسنگی بابل که در شمال آن قرار داشت .
آرمینیا : از ساتراپ های عصر هخامنشی ، این ایالت میان سرچشمه فرات و دجله واقع بود و از شمال به کلخید و ایبری ( گرجستان امروزی ) و آلبانی ( ولایات واقع بین دربندکورا و رود ارس ) و در جنوب آن آشور و ماد و بین النهرین قرار داشتند . پایتخت ارمنستان موسوم به « آرتاکزاستا » در کنار رودخانه ارس بوده است . نواحی پست ارمنستان به خصوص دره ارس بسیار حاصلخیز و چراگاه های بزرگی برای تربیت چهارپایان داشت . بقول هرودوت از رود ارس به طرف شمال « ماتیانیان » و ساس پیرها ( که بین صفحات مجاور دریای سیاه و ماد سکنی داشتند ) مسخ ها بومیان ایبری یا گرجستان بودند کلخ ها کلخید یا لارستان ، لزکی های قرون بعد در کنار دریای سیاه و آلارودی ها بومیان کشور اورارتو یا آرارات ، و تی باریان در کنار رود ترمودون جای داشتند . یونانیان رودی که به دریای سیاه می ریخت ترمودون می نامیدند و عقیده داشتند که آموزون ها در آغاز در کنار این رود می زیستند .
آشور : در سنگ نبشته داریوش نام آن آئورا آمده ؛ این ایالت در ساحل شرقی دجله واقع بود و از ارمنستان تا بابل امتداد می یافت و امروز شامل کردستان و بالاخص موصل و کرکوک و سلیمانه است . رودخانه زاب که یونانیان آن را لی کوس می خواندند ، در این ناحیه جاری است و رودخانه دیگری موسوم به زاب صغیر می باشد که ترکها آن را « آلتون سو » یا چشمه زرین می نامند که به دجله می ریزد . دو شهر بسیار قدیم آشور یکی کالاه « کاله » نزدیک نمرود داغ و دیگری شهر نینوا واقع در ساحل چپ دجله بود که آن را « نینوس » می گفتند زیرا نینوس نامی آنرا ساخته بود . به قول استرابون نینوا از بابل بزرگتر بوده است این شهر را مادها خراب کردند و اکنون آثار ویران شده آن در ساحل چپ دجله در مقابل موصل در محلی موسوم به نینو و خرس آباد است . دیگر از شهرهای بزرگ آشور آربیل به معنی ( چهار خدا ) بود که به واسطه شکست داریوش سوم در محلی به نام « گوگامل » ( اشترخان ) از امکنه تاریخی به شمار می رود . شهر کالاه و نینوا را یونانیان قدیم و گزنفون « لاریسا » و « میس پلا » خوانده اند . ایالت آشور بسیار حاصلخیز بود و از رود خابور تا کوه های زاگرس امتداد داشت شهر سته ( سنندج ) از شهرهای ایالت آشور بود .
پارس : پارس از جنوب به خلیج فارس و از مغرب به خوزستان و سلسله جبال « اوکسین » کوههای بختیاری امروزی و از شمال به ماد بزرگ ( عراق عجم ) و از مشرق تا کارمانیا ( کرمان ) امتداد داشته است کرسی پارس ، شهر « پارسه » بود که یونانیان آنرا پرسپولیس می خواندند و خرابه های آن امروز مشهور به تخت جمشید است این شهر را اسکندر آتش زد و ویران کرد . دیگر شهر « پارساکد » یا پاسارگاد بود که آرامگاه و دخمه کوروش در آنجاست . از دو شهر معروف دیگر آن « گابس » و « اوکا » است که اثری باقی نیست . بعضی گمان کرده اند که « گابس » و « اوکا » است که اثری باقی نیست . بعضی گمان کرده اند که « گابس » همان « جی » اصفهان بوده است . رودهای این ایالت رود کر ( کوروش ) و رودمند و نابند و آنامیس ( میناب ) بوده است هرمز ( شهر و بندر هرمز ) و « تاروآ » از شهرهای پارس بوده است . گولاشگرد که ده کوچکی در شمال بندرعباس است یکی از اسکندریه های قدیم بوده است در « تاراوا » در ناحیه ای موسوم به « یوتیا » قرار داشته است . 52
شوش : در سنگ نبشته داریوش « خوجه » آمده در قدیم شوش یا « سوسونکا » نام داشته و هرودوت آن را سوزیانا و استرابون « الامیس » عیلام می خواندند و آن ایالتی بود شامل عیلام قدیم و کشور کوسی ها که شامل خوزستان و لرستان امروز می شده است . حدود آن از جنوب خلیج فارس و از مغرب به بابل و از شمال ماد و از مشرق پارس بود و رود « خواسپ » « کرخه » و کارون در آن جاری بوده است . شهرهای قدیم آن « ماداکتو » نزدیک به رودکر و « خایدالو » نزدیک به خرم آباد کنونی و اهواز بوده که نام قدیم آن معلوم نیست . مرکز این ایالت شهر شوش که پایتخت پادشاهان هخامنشی بود و خرابه های آن فعلاً نزدیکی هفت تپه واقع است و قبر دانبال نبی در آنجا است بومی های عیلام در کتیبه های خود آنجا را « خاتام تی » یا « خاپیرتی » می نامیدند . شهر خاراکس در خوزستان که آنرا یونانیان « خاراکس اسپاسینی » می گفتند در دهانه دجله قرار داشت . ولایت میسان یا میشان بنام خاراکسن معروف بود « ولایت اوکسیان » در همسایگی شوش واقع و اسکندر مقدونی برای حمله به پارس از این ولایت نیز گذشت . بعضی از محققان از جمله « آندره آس » لفظ لوکسیان را یونانی شده خوزیان می داند .
ماد : در اوستا « رگه » و در سنگ نبشته های داریوش » ماده » و در پارسی ماد آمده و هرودوت آن را مدر و « استرابون » آن را « مادیای بزرگ » و « مدیا آتروپاته نه » و ایزیدور خاراکسی مدیای علیا و سفلی و موسی خورن « مدی آتروپاتاکان » بعضی ماد آذربایجان می نامند و از ایالات غربی ایران زمین بوده است . این ایالت از شمال به آران و دریای خزر و از مغرب به ارمنستان و از جنوب به شوش و پارس و از مشرق به آریانه ( خراسان و افغانستان کنونی ) محدود بود که کرسی آن « هگمتانه » که به یونانی آنرا « اکباتانا » می نامیدند . همدان پایتخت تابستانی پادشاهانا هخامنشی بود . همدان را موسی خورن « اهمتان » می نویسد . ماد به سه قسمت بزرگ تقسیم می شد : نخست ماد بزرگ که امروز آن را استان تهران و بیشتر آن را عراق عجم می نامیدند . دوم : ماد آتروپاته نه که همان آذربایجان است و سوم ماد راگیانه که ری و حوالی آن است . اکباتانا و کام بادن ( کرمانشاهان ) از شهرهای ماد بزرگ به شمار می رفت رگا ( شهر ری ) کرسی ماد راگیانا بود و « مسمغان » یعنی مهتر یا بزرگتر مغان در این شهر می نشست . 53
دشت « نیسایه » که به داشتن اسبهای تندرو معروف بود در نزدیکی کرمانشاهان بود اما ماد کوچک یا آتروپاته نه که آذربایجان باشد در دوره هخامنشی یکی از ایالات کشور هخامنشی بود و در حمله اسکندر ، سردار ایرانی و زرتشتی بنام « آتروپات » ( آذربد ) بر آن حکومت می کرد . چون خود را در برابر اسکندر ناتوان دید از صلح با وی درآمد و اسکندر مقدونی آن سرزمین را به وی ابقا کرد و از آن زمان ماد کوچک بنام « آتروپات گان » یعنی محل حکومت آتروپات نامیده شد و این کلمه بعدها آذربادگان ، و آذربایجان گردید و قریب یکصد سال جانشینان وی در آن سرزمین حکومت کردند .
پایتخت قدیم آتروپادگان شهر « گنجک » ( جنزه یاشیز ) در تخت سلیمان در جنوب شرقی مراغه واقع بود که یونانیان آن را « گزا » نوشته اند . شهر دیگری در زمان اشکانیان پایتخت آذربایجان بود که « پروسیه » یا فرا دا اتسپه نام داشت که در نزدیکی دریاچه ارومیه بوده است و آتشکده آذرگشنسب که آتش پادشاهان بود در نزدیکی شهر « شیز « قرار داشت نام همدان پیش از عهد مادها « آکه سائیا » بود که در آشوری « کارکاسی » – نام داشت که به معنی شهر کاسیان است و چون مادها بر آن سرزمین تسلط یافتند « آمادانه » یعنی شهر مادها خوانده شد . زیرا آشوریان مادها را در کتیبه های – خود « آمادا » و شهر همدان را که پایتخت مادها بود « آمادانا » نوشته اند .
« مروش » ( مارو ) محلی در ماد و « کمپده » که بعدها « کام پادن » خوانده شد همان کرمانشاهان امروز است . « بقستانه » ( بیستون ) و نیسایه از شهرهای ماد بود شهر رگا ( ری ) را سلوکی ها « ئوروپوس » می نامیدند . سلوکی ها در نزدیکی دربند خزر یا دروازه کاسپین شهری بنام « آپاما » و در مرز پارس « لااودیه » را بنا کردند ، شهری نیز به نام خاراکسی در ماد وجود داشت که محل آن را با « ایوانکی » و برخی با شهرستانک کنونی در کوههای البرز مطابقت می دهند . بقول ایزیدور خاراکسی « خاراکس » همان خوار و بقول بطلیموس همان بلوک خوار نزدیک ری است . سلوکی ها نزدیک معبر خوار یا دربند خزر شهر خاراکس را بنا نهادند و فرهاد اول اشکانی در نیمه اول قرن دوم میلادی « آماردها » یا « مردها » را به آنجا کوچانید .
آریانا : در سنگ نبشته داریوش « هرای وه » و در تاریخ هرودوت « آیری یر « و در جغرافیای استرابون آریانا آمده و امروز هرات گویند در مشرق ایران واقع بود ، و از شهرهای مهم آن هرات و « بی تاکسا » یا باد غیس امروزی ( یعنی باد خیز ) بود . « ساری گا » که سرخس امروز است از شهرهای آریانا بی شمار می رفت . آریانا از مغرب به پارت و از مشرق به باختر و از شمال به مرو و از جنوب به « زرنگ » ( سیستان ) محدود شد . کوه « پاروپارنیسانا » در مشرق این ایالت واقع بود . در بندر خزر تنگی بود که ماد را از پارت جدا می کرد در اینجا در عهد هخامنشی دیواری ساخته و دروازه ای از آهن بنا کرده بودند و پاسدارانی بر آن گماشته بودند . 54
«

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه ارشد رایگان درمورد تخت جمشید، دریای سرخ، آسیای مرکزی، دریای خزر Next Entries پایان نامه ارشد رایگان درمورد تخت جمشید، مجسمه سازی، ظروف سفالی، هخامنشیان