پایان نامه ارشد رایگان درباره سابقه خدمت، عسر و حرج، دیوان عدالت اداری، قانون استخدام کشوری

دانلود پایان نامه ارشد

ماه خدمت به وی پرداخت میشود. ولی برای کارگران گروه یا رتبه حقوقی تشویقی لحاظ نمیگردد. در ازکارافتادگی غیر ناشی از کار (عادی)، کارمندان دولت حقوق وظیفه ای معادل یک سی ام متوسط حقوق ضربدر سنوات خدمت دریافت خواهد کرد و سنوات کمتر از 15 سال کارکنان حادثه دیده 15 سال محاسبه خواهد شد. برای کارگران نیز به نسبت سنواتی که حق بیمه پرداخت نموده اند، مستمری محاسبه میشود. ولی کارکنان ارتش مستمری کامل معادل آخرین حقوق و مزایا پرداخت میشود.
پاداش پایان خدمت کارمندان و کارکنان ارتش یکماه حقوق به ازاء هر سال سابقه خدمت است و برای کارگران برای معلولیت حین انجام وظیفه دو ماه حقوق به عنوان حق سنوات لحاظ گردیده است. در مجموع وضعیت قانون کارمندان و کارکنان ارتش در خصوص معلولیت حین انجام وظیفه نسبت به کارگران مناسب تر به حال افراد است. ولی در خصوص ازکارافتادگی غیر ناشی از کار ، قانون ارتش نسبت به دو قانون دیگر برتری دارد. لذا پیشنهاد میگردد افزایش دو گروه حقوقی تشویقی کارمندان برای معلولیت در حین انجام وظیفه برای کارگران نیز لحاظ گردد. همچنین دو ماه پاداش پایان خدمت به ازای هر سال سنوات کارگران در ازکارافتادگی حین انجام وظیفه برای کارمندان و کارکنان ارتش نیز در نظر گرفته شود. در هر سه قشر امنیت شغلی برای خاتمه خدمت تضمین شده است ولی قانون کارکنان ارتش نسبت به دو قشر دیگر این موضوع را بهتر تضمین مینماید.

مبحث سوم:
استعفاء

در لغت نامه دهخدا استعفاء به معانی: استدعاء کناره گیری از شغل، از شغل معافیت خواستن، خود را خلع کردن آمده است. در فرهنگ معین به معنای: تقاضای معافیت از انجام کار، نامهای که تقاضای کناره گیری از شغل یا کار در آن نوشته شده است، بهکار رفته است.
استعفاء در اصطلاح حقوقی درخواست معافیت از خدمت است و بهعنوان پیشنهاد میباشد. ( سنجابی، پیشین: 175) فرد شاغل بنابر دلایل گوناگون مانند مهاجرت، ادامه تحصیل و… یا برخی دلایل حرفهای استعفاء میدهد. بدینگونه که فرد شاغل به سازمان یا کارفرمای خود اعلام میکند که دیگر علاقهمند به ادامه کار نبوده و خواهان کنارهگیری از شغل مورد نظر میباشد. استعفاء معمولاً با اعلام قبلی فرد شاغل صورت پذیرفته و در صورت تحقق آن، فرد شاغل به صورت ارادی و با درخواست شخصی موجبات خاتمه خدمت خود را فراهم نموده است.

گفتار اول: استعفاء کارمندان
استعفاء یکی از عادیترین طریق خروج کارمند از خدمت دولت یا اداره است. در قانون مدیریت خدمات کشوری استعفاء به عنوان یکی از حالات انتزاع کارمندان رسمی از خدمت دستگاه اجرایی در مواد 48 و120 این قانون معرفی شده ولی چگونگی و شرایط استعفاء در این قانون پیشبینی نشده است. با توجه به فقدان مقررات مربوط به استعفاء کارمند در قانون مدیریت خدمات کشوری و عدم مغایرت مقررات مندرج در قانون استخدام کشوری در این زمینه با قانون جدید میتوان گفت، مقررات مربوط به استعفاء در قانون استخدام کشوری معتبر و قابل استناد است. ( امامی، پیشین: 282)
کارمندی که بنا به دلایل شخصی یا کاری دیگر تمایلی برای ادامه خدمت ندارد و سنوات خدمت وی نیز در حدی نیست که بازنشسته گردیده و یا با استفاده از سایر راههای خروج از خدمت، به خدمت خود خاتمه دهد، با استعفاء تمایل و قصد خود را به ترک سازمانی که در آن جا خدمت میکند، اعلام میدارد. این اقدام یک جانبه، یعنی استعفاء برای خروج از خدمت عمومی کافی نیست و استعفاء هنگامی تحقق مییابد که وزارتخانهها یا موسسه عمومی مربوط با حکم رسمی با درخواست فرد موافقت نموده و به خدمت وی درآن سازمان خاتمه دهد.
بند اول: شرایط استعفاء
1-استعفاء با درخواست ارادی کارمند مبنی بر تمایل خود برای خروج از خدمت شروع میگردد. با توجه به اینکه استعفاء به معنی کنارهگیری از شغل است، بنابراین شروع آن منوط به درخواست کارمند میباشد. این درخواست به صورت یک پیشنهاد به مقامات اداری مافوق ارائه میگردد.
2- مقام اداری مافوق صلاحیتدار، اختیار مطلق دارد که با استعفاء موافقت کند یا آن را نپذیرد. مقام اداری صالح باید مصلحت اداره را در این امر منظور دارد. در عین حال باید توجه شود که مستخدم دولت بودن یک امتیاز است وقتی مستخدم استعفاء میدهد به این معنی است که نمیخواهد از این امتیاز بهرهمند گردد. اصل آزادی انتخاب مشاغل و مصلحت اندیشی و آزادی در ادامه یا عدم ادامه شغل ایجاب میکند که مقام صالح نخواهد که بالاجبار مستخدم را نگهدارد. کسی که بدون علاقه به کار ادامه دهد، معمولاً کار او مفید نیست و مصلحت اداره هم ایجاب میکند در مقابل اصرار در استعفاء مقاومت بدون دلیل صورت نگیرد. از طرف دیگر نیز مقام اداری نباید از شرایط پیش آمده برای مستخدم که او را به استعفاء رسانده غافل باشد. اگر در مجموع کارمند مطلوبی نیست، یا اگر سازمان در وضعی است که بدون شخص مستعفی هم کاری معوق نمیماند و در واقع مؤثر نیست، مقام تصمیم گیر بایستی استعفاء را بپذیرد. (مدنی، پیشین: 231)
3- تاریخ استعفاء، تاریخ قبولی یعنی صدور ابلاغ موافقت با استعفاء است و از جهت حقوقی، استعفاء پیشنهاد است. بنابراین کارمند باید تا زمان ابلاغ رسمی حکم قبول استعفاء وظایف و تکالیف مربوط به شغل را کماکان ادامه دهد، هیچ مستخدمی نمیتواند استعفایش را تسلیم کند و از محل خدمت خارج شود. درخواست استعفای مستخدم تا زمانی که پذیرفته نشده فاقد اثر قانونی است. قابل ذکر است که در صورت عدم قبول استعفاء توسط اداره، مستخدم میتواند به دیوان عدالت اداری شکایت کند تا دیوان با بررسی دلایل اداره حکم متقضی صادر نماید.
4-استعفای مورد نظر در این گفتار، استعفای از خدمت است نه استعفای از شغل، استعفای از شغل در واقع استعفاء نیست بلکه پیشنهاد تغییر پست است. انتقال از محلی به محل دیگر است، عوض کردن نوع کار است، گاهی ممکن است استعفاء از شغل عنوان تمرد را پیدا کند. به طور نمونه شخصی تازه استخدام شده که در شهرستان دماوند در فلان اداره خدمت نماید، به محل کار خود نمیرود و از کاری که به او ارجاع شده استعفاء میدهد و اعلام میدارد، علاقهمند است در تهران کار کند و دماوند نمیروم. بسیاری موارد به هنگام انتقال مستخدمین پیش میآید که مستخدم کار جدید را در سطح پایین تر از قبلی تلقی میکند، همکاران را مناسب خود نمیداند، اطلاعات کافی در مورد کار جدید ندارد و از شغل استعفاء میدهد. در چنین مواردی مقام صالح اداری اگر تشخیص دهد استعفاء از شغل است و دلایل طرف هم موجه نیست ممکن است عمل او را در صورت اصرار و ادامه، تمرد از خدمت محسوب نماید و برای تعقیب انتظامی اقدام کند. زیرا مستخدمی که با رعایت شرایط قانونی به خدمتی مأمور میشود در صورتی که از قبول آن و یا از ادامه خدمت در آن شغل بدون عذر موجه خودداری نماید، مستحق کیفر انضباطی است. ( ابوالحمد، پیشین: 292)
بند دوم: آثار استعفاء
1-خاتمه خدمت:
در نتیجه قبول استعفاء مستخدم از خدمت دولت خارج میگردد و ارتباط مستخدم مستعفی با اداره قطع گردیده و دیگر تعلقی به اداره ندارد.
2-اشتغال مجدد:
مستخدمی که با استعفاء از ادامه خدمت صرفنظر نموده، منعی برای استخدام مجدد وی در همان اداره یا سایر سازمان وجود ندارد. هرگاه مستخدم مستعفی داوطلب خدمت در گروه مورد اشتغال سابق یا گروه پائینتر باشد وزارتخانه یا موسسات دولتی استخدام کننده میتواند داوطلب را از گذرانیدن امتحان و دوره آزمایشی معاف دارد. هرگاه مستخدم مستعفی داوطلب خدمتی در گروهی بالاتر از گروه مورد اشتغال سابق خود باشد، استخدام او مشروط به گذراندن امتحان خواهد بود ولی وزارتخانه یا موسسات دولتی استخدام کننده میتواند او را از گذراندن دوره آزمایشی معاف دارد. ( موسی زاده، 1391: 213) برای ورود مجدد به خدمت در سایر سازمانها تجدید استخدام لازم است.
3-مستمری و پاداش پایان خدمت:
کارمند مستعفی استحقاق دریافت کلیه مطالبات خود نظیر مرخصی استفاده نشده و کسور بیمه بازنشستگی را دارد و پاداش پایان خدمت و مستمری به وی تعلق نمیگیرد. اما کسور بیمه بازنشستگی برابر مقررات بیمهای قابل انتقال به سایر بیمهها میباشد.

گفتار دوم: استعفاء کارکنان ارتش
استعفاء، یکی از راههای خروج از خدمت کارکنان ارتش بوده که در ماده 106 قانون ارتش بدان اشاره شده است و در ماده 123 قانون ارتش به بیان شرایط آن پرداخته شده اما تعریفی از استعفاء بیان نگردیده است. مقررات مذکور در ماده 123 قانون ارتش بر اساس بندهای3 و4 ماده واحد قانون یکسان سازی برخی از مواد قانون مقررات استخدامی سپاه پاسداران و قانون ارتش، مصوب 28/11/1375منسوخ و ماده 136 قانون مقررات استخدامی سپاه پاسداران، جایگزین ماده 123 قانون ارتش گردیده است. ( شهلایی و همکار، پیشین: 179)
بنابراین استعفاء کارکنان ارتش عبارت است از درخواست ارادی فرد شاغل مبنی بر انصراف از ادامه خدمت در ارتش و موافقت مقامات مافوق با خواسته نامبرده که به تبع آن خاتمه خدمت تحقق مییابد.
بند اول: شرایط استعفاء
1-کارکنانی که به دلایل شخصی یا حرفهای انگیزه ادامه خدمت در ارتش را نداشته باشند، میتوانند با درخواست کتبی تقاضای خود را مبنی بر استعفاء از ادامه خدمت در ارتش به مقامات مافوق خود ارائه نمایند.
2-کارکنانی که در بدو استخدام در ارتش دورههای آموزشی را در مراکز آموزشی ارتش گذرانیدهاند با توجه به اینکه این دورهها دارای هزینه بوده، جهت مستهلک شدن هزینه مذکور بایستی دو برابر مدت تحصیل در ارتش خدمت نمایند تا بتوانند استعفاء بدهند. بدینگونه در صورتی که فردی قبل از اینکه سابقه خدمت او به دو برابر مدت تحصیل برسد، تقاضای استعفاء دهد، استعفای وی برابر قانون مورد پذیرش واقع نمیگردد. ولی اگر چنین فردی ادعا نماید که دارای مشکلاتی بوده و با ادامه خدمت موجبات زیان و عسر و حرج وی فراهم میگردد، مقامات ذیصلاح38( ماده 78 قانون ارتش) میتوانند با تأیید وضعیت وی با تصویب استعفاء قبل از مدت یاد شده موافقت نمایند. چنین فردی بایستی هزینههای تحصیلی خود را پرداخت نماید.
3- برای موافقت با استعفای کارکنان ارتش علاوه بر موارد بالا بایستی حداقل مدت خدمتی که در قرارداد استخدامی تعیین گردیده و از 5 سال کمتر نیست، سپری شده باشد. بدین ترتیب که کارکنان با داشتن حداقل 5 سال سابقه خدمت میتوانند تقاضای استعفاء نمایند و در موارد استثنایی و عسر و حرج کارکنان، قبل از مدت یاد شده، استعفای کارکنان با پیشنهاد فرمانده نیرو یا سازمان مربوط و تصویب هیأت موضوع ماده 105 قانون ارتش امکانپذیر میباشد. یعنی مشکلات و وضعیت استثنائی فرد مورد تأیید فرمانده نیرو یا سازمان مربوطه بوده و پس از طرح در هیأت موضوع ماده 105 قانون ارتش مورد تأیید آنها نیز قرار گیرد. در خصوص حداقل مدت خدمت تعیین شده در بالا میتوان گفت، آموزش اولیه کارکنان ارتش ( نظامیان) شامل دورههای آموزشی نظامی با طول دوره یک تا چهار سال میباشدکه دارای هزینه بالائی بوده و لذا جهت مستهلک نمودن هزینههای انجام شده بنظر میرسد سپری نمودن حداقل مدت تعیین شده ضروری است ولی دوره آموزش اولیه کارمندان محدود بوده و همانند دورههای کارکنان ارتش هزینه زیادی ندارد.
4- مانند استعفای کارمندان دولت درخواست استعفای افراد یک پیشنهاد بوده و بایستی به تصویب مقامات ذیصلاح برسد تا حالت قانونی پیدا کرده و فرد از خدمت رها گردد.
5-با توجه به شرایط شغلی ویژه کارکنان ارتش و سپردن مأموریتهای دفاعی به آنها در زمان بحران، تصویب استعفاء آنان در زمان جنگ و شرایط بحرانی و مواقعی که احتمال وقوع جنگ وجود دارد، در اختیار شورای عالی دفاع میباشد. ( ماده 124 قانون ارتش)
شایان ذکر است در صورت عدم موافقت مقامات مذکور در ماده 78 قانون ارتش و یا عدم موافقت کمیسیون ماده 105 قانون ارتش با استعفای افراد، این حق برای کارکنان موجود است که به دیوان عدالت اداری شکایت نمایند تا دیوان با بررسی دلایل عدم قبول استعفاء حکم مقتضی صادر نماید. اما تعیین شرایط اضطراری زمان جنگ و احتمال وقوع جنگ با

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه ارشد رایگان درباره تأمین اجتماعی، مقطع تحصیلی، قانون کار، انقلاب اسلامی Next Entries پایان نامه ارشد رایگان درباره قانون کار، تأمین اجتماعی، سابقه خدمت، جنگ تحمیلی