پایان نامه ارشد رایگان با موضوع گروه کنترل، فعالیت بدنی، تمرین مقاومتی، ورزش استقامتی

دانلود پایان نامه ارشد

میتوان مشاهده کرد. β-TGF بلافاصله بعد از ورزش 7/2 برابر و 2 ساعت بعد از ورزش 97/1 برابر افزایش یافت (60).
رولمن و همکاران (2007 ) در تحقیقی اثر یک جلسه فعالیت ورزشی بر روی VEGF-A ، MMP-9 و MMP-2 عضلات اسکلتی 10 مرد جوان را مورد مطالعه قرار دادند. پروتکل شامل یک فعالیت 65 دقیقهای بود به گونهای که افراد 20 دقیقه با شدت 50 درصد max2VO شروع به فعالیت، سپس 40 دقیقه با شدت max2VO 65% به رکاب زدن پرداختند و 5 دقیقه آخر را با تمام شدت رکاب زدند. نمونهبرداری عضله قبل، بلافاصله و بعد از 120 دقیقه از عضله پهن خارجی گرفته شد و نمونههای خونی قبل، حین فعالیت (دقیقه 17 و 57 ) و 120 دقیقه بعد از فعالیت از سرخرگ و سیاهرگ رانی انجام شد. نتایج نشان داد بیان ژن VEGF بلافاصله و 120 دقیقه بعد از فعالیت به ترتیب 2 و 6 برابر افزایش یافت. میزان پروتئین VEGF عضله بلافاصله بعد از فعالیت نسبت به قبل از فعالیت تغییری نیافت و 120 دقیقه بعد از فعالیت 5/1 برابر افزایش پیدا کرد. میزان mRNA 2 -MMP بعد از ورزش 2/1 برابر و 120 دقیقه بعد از فعالیت 3/1 برابر افزایش یافت ولی این افزایش معنادار نبود. همچنین میزان پروتئین VEGF سرخرگی در دقیقههای 17 و 57 کاهش یافت که این کاهش معنادار نبود در حالی که این کاهش در دقیقه 120 معنادار بود. میزان پروتئین VEGF سیاهرگی در دقیقه 17 به طور معناداری افزایش یافت و 2 ساعت بعد از فعالیت میزان پروتئین VEGF سیاهرگی کاهش یافت. نتایج تحقیق نشان داد یک جلسه فعالیت منجر به افزایش بیان VEGF در عضله اسکلتی میگردد و این افزایش مستقل از تغییرات VEGF موجود در گردش خون است، به علاوه فعالیت مذکور باعث فعال شدن سیستم MMP میگردد (61).
فرانک و همکاران (2007) در تحقیقی بر روی 12 مرد ورزشکار دوچرخه سوار (2/1±23 BMI= میانگین سنی 4/5 ± 8/27سال) میزان تغییرات VEGF، MMP-2 و MMP-9 را مورد بررسی قرار دادند. پروتکل شامل 90 دقیقه رکاب زدن با80 درصد max2VO بود. نمونههای خونی قبل، بلافاصله، 1 و 4 ساعت بعد از فعالیت از آزمودنیها گرفته شد. نتایج تحقیق نشان داد که 90 دقیقه دوچرخه سواری با شدت 80 درصد max2VO تاثیری بر روی VEGF سرم نداشت. میزان VEGF سرم در حالت پایه در ورزشکاران (ng/ml 9/56 ± 6/282) بود و در یک ساعت بعد از فعالیت به (ng/ml 1/69 ± 2/318) افزایش یافت. البته این افزایش معنادار نبود. میزان VEGF سرم در 4 ساعت بعد از فعالیت دوباره به میزان پایه خود برگشت. MMP-2 بلافاصله بعد از ورزش افزایش معناداری پیدا کرد، یعنی از (ng/ml1/11 ± 5/233) در قبل از ورزش به (ng/ml 7/11 ± 8/244) افزایش یافت و چهار ساعت بعد از ورزش MMP-2 دوباره به مقدار پایه برگشت در حالی که MMP-9 4 ساعت بعد از ورزش افزایش پیدا کرده بود. این افزایش از 5/77 ± 6/428 در حالت پایه به 8/162 ± 843 افزایش پیدا کرد (62).
گاوین و همکاران (2007) در تحقیقی تاثیر یک جلسه تمرین مقاومتی بر مقادیر VEGF را مورد بررسی قرار دادند. دراین تحقیق 7 آزمودنی سالم 6 مرد و 1 زن و بی تحرک (کمتر از 1 ساعت فعالیت در هفته) شرکت کردند. در روز آزمون یک تکرار بیشینه آزمودنی ها تعیین شد. بعد از 5 دقیقه استراحت آنها 3 نوبت 10 تکراری باز کردن زانو (2 پا) را با 60 – 80 درصد یک تکرار بیشینه انجام دادند. بین هر نوبت نیز دو دقیقه استراحت وجود داشت. در صورت کامل نشدن 10 تکرار در هر نوبت، به هر آزمودنی کمک میشد. همچنین اگر در پایان نوبت سوم آزمودنیها قادر به تکرارهای بیشتری بودند تا رسیدن به خستگی تکرارها را ادامه میدادند. نمونهگیریها خونی و نمونهعضلانی قبل از تعیین یک تکرار بیشینه، بلافاصله، 2 و 4 ساعت بعد از پایان فعالیت انجام شد. نتیجه تحقیق افزایش معنادار پروتئین VEGF عضله، پروتئین VEGF پلاسما، VEGF mRNA عضله را 2 و 4 ساعت بعد از فعالیت نشان داد (63).
وان کرانن بروک و همکاران (2008) در تحقیقی ارتباط سلول های EPC41 و VEGF متعاقب یک وهله فعالیت بدنی را با فاکتورهای نیمرخ قلبی- عروقی مانند LDL مورد بررسی قرار دادند. بدین منظور از 25 آزمودنی سالم (گروه اول 20 تا 30 سال (11 نفر(، گروه دوم 20 تا 50 سال (14 نفر ) ) استفاده شد و یک آزمون ورزشی مشخصه قلبی ریوی که در یک بار کار 40 واتی شروع و در هر دقیقه 20 وات به آن اضافه میشد را تا مرحله واماندگی روی دوچرخه ارگومتر انجام دادند. نمونه گیری خونی قبل و درست 10 دقیقه بعد از اوج تمرین گرفته شدند. بعد از تمرین EPC در گروه اول تا 76 درصد (01/0= P، ml/ cells 7/13 ± 2/27 در برابر ml/ cells 7/10 ± 4/15 ) و در گروه دوم تا 69 درصد (6/42 ± 5/52 ml/ cells در برابر ml/ cells 6/14 ± 9/30 ، 03/0 = p) افزایش یافت. سطوح VEGFسرم با یک گرایش قوی در جهت معنی داری (055/0 = p ) با فعالیت بدنی افزایش یافت. مطالعه حاضر نشان داد که افزایش در EPC و VEGF به طور مثبتی با LDL42 همبسته بود (64).
ریکا و همکاران (2008) مقادیر VEGF-A mRNA و VEGF-B mRNA را بعد از یک جلسه فعالیت ورزش استقامتی در موشهای سالم و مبتلا به دیابت (میزان گلوکز خون 7/6 ± 6/35 میلی مول در لیتر) مقایسه کردند. بدین منظور آنها 48 موش 10 تا 15 هفته ای را به 6 گروه (هر گروه هشت موش) کنترل سالم و کنترل دیابتی، ورزش سالم و ورزش دیابتی که 3 ساعت بعد از ورزش کشته میشدند و همچنین ورزش سالم و ورزش دیابتی که 6 ساعت بعد از ورزش کشته میشدند تقسیم کردند. گروههای ورزش 1 ساعت با سرعت 21 متر در دقیقه و شیب 5/2 درجه بر روی نوارگردان میدویدند و بلافاصله بعد از کشتار موشها عضلات ساق پای آنها برای بررسی جدا شد. میزان VEGF-A mRNA فقط در 6 ساعت بعد از ورزش در موش های سالم نسبت به گروه کنترل سالم افزایش معناداری داشت اما در موش های دیابتی تغییر معناداری دیده نشد. این در حالی بود که در هیچ یک از گروهها مقادیر VEGF-B mRNA تفاوت معناداری با گروه کنترل نداشت (65).
ثورل و همکاران (2009 ) تأثیر یک جلسه فعالیت شدید روی OEC43 و VEGF سرم را مورد بررسی قرار دادند. آزمودنیهای این تحقیق را 9 زن و 2 مرد سالم که سابقه هیچ بیماری نداشتند تشکیل دادند. فعالیت شامل یک ساعت رکاب زدن بر روی دوچرخه با 80 % حداکثر ضربان قلب بود. نمونههای خونی قبل، 1، 24 و 48 ساعت بعد از فعالیت جمعآوری شد. نتایج نشان داد که ورزش میزان OEC را در یک ساعت بعد از فعالیت افزایش داد که 48 ساعت بعد از فعالیت به میزان اولیه برگشت. میزان VEGF سرم از میزان پایه 107 ± 194 به 111 ± 224 پیکوگرم بر میلی لیتر یک ساعت بعد از فعالیت رسید که این افزایش معنادار نبود و میزان VEGF در 48 ساعت بعد فعالیت به مقدار اولیه برگشت (66).
دانزینگ و همکاران (2010) در تحقیقی سطوح بیومارکرهای گردش خون، در حالت استراحت و پس از ورزش افراد مبتلا به عروق کرونر را مورد بررسی قرار دادند. به همین منظور 21 بیمار CAD44 (18 مرد و 3 زن، میانگین سنی 7 ± 65 سال ) و 22 فرد سالم ( 17 مرد و 5 زن، میانگین سنی 5 ±30 سال ) در این تحقیق شرکت کردند. نمونه خونی افراد قبل از ورزش و بعد از 30 دقیقه استراحت گرفته شد پروتکل ورزشی شامل فعالیت بر روی دوچرخه تا حد واماندگی بود. شدت ورزش با 50 وات شروع میشد و بعد از آن به ازای هر 3 دقیقه 50 وات به میزان مقاومت افزوده شد و فعالیت زمانی به پایان میرسید که ضربان قلب آزمودنی به حداکثر ضربان قلب (سن -220) میرسید. نتایج نشان داد که میزان سطوح استراحتی MMP-9 افراد بیمار نسبت به افراد سالم بیشتر بود. بعلاوه میزان VEGF و 2 -MMP در هر دو گروه در حالت پایه و بعد از ورزش تفاوتی نیافت درحالی که میزان MMP-9 در هر دو گروه به طور معنیداری افزایش پیدا کرده بود (67).
سالم و همکاران (2011) در تحقیقی تغییرات VEGF و b-FGF پلاسما در پاسخ به یک جلسه فعالیت استقامتی را مورد مطالعه قرار دادند. آزمودنیهای این تحقیق را 8 شناگر آبهای آزاد (میانگین سن1 ± 16 سال و سابقه شنا 1 ± 7 سال ) تشکیل دادند که 5 کیلومتر شنا کردند. نمونههای خونی در حالت استراحت، بلافاصله، 2 و 4 ساعت بعد از تمرین جمعآوری شد. نتایج نشان داد که یک جلسه ورزش شنا باعث افزایش معنادار VEGF و b-FGF پلاسما بلافاصله، 2 و 4 ساعت بعد از ورزش شد (68).
نورشاهی و همکاران (2011 ) در تحقیقی تاثیر لپتین پایه متفاوت را با برخی از شاخص های آنژیوژنیکی (VEGF ،2 -MMP ) سرم در حالت استراحت و در پاسخ به ورزش زیر بیشینهی استقامتی مورد ارزیابی قرار دادند. به همین منظور 50 نفر آزمودنی سالم غیرفعال (51/3 ± 32/25 ساله و 39/2 ± 36/23=BMI ) در فعالیتی استقامتی به مدت یک ساعت با شدت ثابت max2VO70% شرکت کردند که قبل، بلافاصله و دو ساعت بعد از فعالیت خونگیری به عمل آمد. پس از تعیین میزان لپتین پایه، مقادیر لپتین 15 داوطلب به صورت رتبهای مرتب و 15 رتبه بالا و 15 رتبه پایین به ترتیب به عنوان گروه با لپتین بالا و پایین در نظر گرفته شدند. سپس میزان VEGF و 2 -MMP مورد اندازهگیری قرار گرفت و نتایج نشان داد میزانVEGF و2 -MMP سرم بین دو گروه در حالت استراحت و در پاسخ به فعالیت متفاوت نیست. میزان VEGF سرم در پاسخ به ورزش در هر دو گروه به طور معناداری کاهش یافت و در دو ساعت بعد از فعالیت میزان VEGF در گروه با سطح لپتین پایین به طور معناداری کمتر از سطح پایه بود،2 -MMP در هر دو گروه در پاسخ به فعالیت کاهش یافت ولی این میزان کاهش فقط در گروه با سطح لپتین پایین معنادار بود. دو ساعت بعد از فعالیت میزان2 -MMP در هر دو گروه نسبت به بلافاصله بعد از فعالیت به طور معناداری افزایش پیدا کرد (43).
2-10. پژوهشهایی که سازگاری به تمرین و سازگاری در پاسخ تغییرات VEGF را بررسی کردهاند
گوستافسن و همکاران (2001) تاثیر 8 هفته تمرین بر VEGF mRNA و پروتئین VEGF افراد دارای نارسایی قلبی مزمن را بررسی کردند. آزمودنیهای این تحقیق 8 نفر (4 زن و 4 مرد) بودند که حداقل 3 ماه قبل از شرکت در تحقیق، بر اساس تقسیمبندی انجمن قلب نیویورک (NYHA) در گروه II و III قرار داشتند. آزمودنیها اکستنشن زانو (تک پا) را 60 تکرار در دقیقه با شدت50% سرعت کار اوج پایه انجام میدادند. تمرینات سه جلسه در هفته انجام میشد که هر جلسه به طور میانگین 16 تا 18 دقیقه طول میکشید. بعد از هر هفته تمرین سرعت کار برای افرادی که در مقیاس بورگ برای فشار کلی تمرین نمره 13 یا کمتر را دریافت کرده بودند افزایش مییافت تا اینکه در طی 3 هفته آخرین شدت برای همه آزمودنیها 60 تا 70 درصد سرعت کار بود. قبل از شروع تمرینات و یک روز بعد از آخرین جلسه تمرین نمونهبرداری از عضله پهن جانبی صورت گرفت. نتایج این تحقیق نشان داد که میزان غلظت پروتئین VEGF و VEGF mRNA بعد از تمرینات به ترتیب 92 و 99 درصد افزایش داشته است (69).
جانیسون و همکاران (2004) تاثیر دو نوع تمرین شدید تناوبی 6 هفتهای (به صورت تک پایی) بر روی ساختارهای عروقی و فاکتورهای رشد VEGF و b-FGF در مردان جوان بررسی کردند (گروه اول 6 نفر با میانگین سنی 25 سال و گروه دوم 7 نفر با میانگین سنی 23 سال). گروه اول با شدت max2VO150٪ تناوبهای 1 دقیقهای که با زمانهای 3 دقیقه استراحت از هم مجزا میشدند را در طول 1 ساعت انجام میدادند. آنها این فعالیت را 3 بار در دو هفته اول، 4 بار در 2 هفته دوم، 5 بار در هفته های بعدی تکرار کردند. در حالیکه گروه دوم تمرین را با شدت max2 VO90٪ با تناوبهای 1 دقیقهای انجام میدادند که با زمانهای 30 ثانیه استراحت از هم مجزا میشدند. گروه دوم این فعالیت را تا زمانی که قادر به حفظ 50 دور در دقیقه (بعد از 1 ساعت) بودند ادامه میدادند. این گروه 3 بار در هفته و به مدت 6 هفته تمرین کردند. نمونههای عضلانی در دو گروه در حالت استراحت و بعد از هفتههای 2، 4 و 6 گرفته شد. نتایج نشان داد در هر دو گروه نسبت عروق به تار عضلانی (C/F) بعد از 4 و 6 هفته نسبت به قبل از تمرین افزایش یافته بود در حالیکه دو تمرین فوق تغییری درVEGF و b-FGF عضلانی آزمودنیها نداشت (70).
وود و همکاران (2006

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه ارشد رایگان با موضوع فعالیت ورزشی، انعطاف پذیری، مواد غذایی، پلاسمایی Next Entries پایان نامه ارشد رایگان با موضوع گروه کنترل، فعالیت ورزشی، تمرین استقامتی، فیزیولوژی