پایان نامه ارشد رایگان با موضوع تمرین استقامتی، سلامت جسمانی، تمرین تناوبی، مصرف کننده

دانلود پایان نامه ارشد

سه جلسه مجزا (جلسه اول: آزمون HIT همراه با مصرف بیکربنات، جلسه دوم: آزمون HIT و مصرف دارو نما و جلسه سوم: تمرین استقامتی) با فاصله یک هفته بین هر آزمون مورد سنجش قرار دادند. پروتکل HIT به مدت 45 دقیقه شامل 10 دقیقه گرم کردن، 4 بار 30 ثانیه با تمام کوشش بروی دوچرخه کارسنج (با فرکانس120دور در دقیقه) بود، که فاصله بین هر کوشش 5 دقیقه استراحت فعال قرار داده شده بود. تمرین استقامتی شامل یک ساعت فعالیت با 50 درصد ppo49 آزمودنیها بود. نمونههای خونی در حالت استراحت، 10، 60 و 240 دقیقه بعد از فعالیت گرفته شد. نتایج نشان داد که مقدار VEGF در 10 دقیقه پس از فعالیت افزایش معنی داری در دو گروه HIT (گروه مصرف کننده بیکربنات و گروه دارونما) داشت درحالی که تمرین استقامتی بر VEGF تاثیری نداشت. ضمن اینکه در هر سه گروه فعالیت تاثیر معنا داری بر میزان b-FGFنداشت. این تحقیق از HIT به عنوان محرک ترشح VEGF نام برد (81).
2-12. جمع بندی

با بررسی پیشینه پژوهشهایی که تاثیر تمرین بر روی فرآیند رگزایی پرداختهاند، اکثر آنها افزایش توسعه شبکه عروقی در پی تمرین، مخصوصا تمرین استقامتی را گزارش کردهاند. پژوهشهایی که اثر فعالیت حاد و تمرین بر روی مهمترین فاکتور آنژیوژنز(VEGF) مورد بررسی قرار دادهاند، اکثرا افزایش بیان VEGF را در عضلات اسکلتی مشاهده نمودهاند (61, 63, 69). به دلیل محدودیت در دسترسی به بافت عضلانی، به دلایل اخلاقی و از آنجاییکه فاکتور رشد اندوتلیال عروقی پس از تحریک و رهاسازی به عروق خونی ترشح میشود تا با اتصال به گیرندههای موجود در دیواره سلولهای اندوتلیال عروقی مسیرهای سیگنالی مربوط به آنژیوژنز را راهاندازی کند، لذا از تغییرات VEGF سرم یا پلاسما به عنوان معیار به منظور بررسی تغییرات آنژیوژنز استفاده میکنند. از طرفی نتایج بدست آمده از پژوهشهای که تاثیر حاد فعالیت بر VEGF پلاسما یا سرم، ضد و نقیض بوده به طور مثال کراس و همکاران (2004) وان کرانن بروک و همکاران (2008) هال و همکاران (2011) افزایش VEGF و نورشاهی و همکاران (2012)، جیان و همکاران(2004) کاهش VEGF را گزارش کردند. همچنین در پی تمرین نیز نتایج غیر همسویی گزارش شده است که وود و همکاران (2006) و جانسیون و همکاران (2004)، عدم تغییر در VEGF، را مشاهده کردند، در حالیکه نورشاهی و همکاران (1390)، پارک و همکاران (2010) افزایش VEGFرا گزارش کردند. این تناقضهای موجود به نظر میرسد متاثر از فاکتورهای نظیرشدت و مدت فعالیت، طول دوره تمرین، سن آزمودنی، فشار جو و سلامت جسمانی باشد.
از آنجایی که در فاصله زمانی چهار تا شش هفته سازگاری های مرتبط با توسعه عروقی شکل میگیرد و تمرین پژوهش حاضر، از شدت بالایی (به عنوان یکی از محرکهای آنژیوژنز) برخوردار است، لذا در این پژوهش به بررسی پاسخ و سازگاری در پاسخ فاکتور رشد اندوتلیال عروقی به دنبال 4 هفته تمرین تناوبی با شدت بالا و حجم پایین (HIT) میپردازیم.

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه ارشد رایگان با موضوع گروه کنترل، فعالیت بدنی، تمرین مقاومتی، ورزش استقامتی Next Entries تحقیق درباره ثبات مرکزی، انحراف معیار، رشد حرکتی، آزمون فرضیه