پایان نامه ارشد رایگان با موضوع ایوان غرب، دوره قاجار، صنایع دستی، دوره قاجاریه

دانلود پایان نامه ارشد

زیرساختی شهر قدیم کاشان، آشنایی مردم با بیماریهای منطقه از آب، نهادینه کردن بهرهوری و صرفه جویی از مصرف آب شرب، آزادسازی حریم آبانبارهایی که در سالهای اخیر به آنها تعدی شده، ایجاد یک نظام هماهنگ جهت توسعه و ارتقای مشارکت مردم و همکاری بین بخشی(عطارها، 1385، ص191تا195).
بازسازی مخزن زیرزمینی مروگال44

جایزهی معماری کولین کریسپ نیوزیلند، در سال 2009 به بازسازی بسیار عالی مخزن مروگال تعلق گرفت. این آبانبار آجری زیرزمینی همزمان با خانه در سال 1885 ساخته شدهاست. در سالهای بعد مخزن با ریزش بخشهایی از سقف دچار آسیب جدی گردید. در سال 2005 شکستگی گنبد توسط گروه معماری خانههای تاریخی، مورد بررسی قرار گرفت و با یک استاندارد بسیار بالا ترمیم گشت. این مخزن که در پشت ساختمان اصلی و همجوار با ایوان غربی قرار گرفتهاست، با جمع آوری آب از سقف ایوان غربی آبگیری میشود. در گذشته آب مخزن به وسیلهی پمپ چدنی دستی که در انتهای شمالی ایوان غربی قرار دارد استخراج میشدهاست. مخزن استوانهای دارای قطر داخلی 7/3 متر و 1/4 متر عمق میباشد. این مخزن با گنبد آجری خفته که تنها اندکی بالاتر از سطح زمین است، پوشش داده شدهاست. در سال 2005 یکی از اعضای گروه با مشاهدهی عکسی از دههی 1920 متوجه شد که شکل گنبد تغییر کردهاست. میزان نشست زمین در اطراف بخشهای نمایان گنبد افزایش یافته و برجک آن نیز به سمت شمال غربی کج شده بود. حفاریهای بیشتر نشان داد که گنبد به تدریج در حال فرو ریختن است و در بعضی قسمتها قوس محدب گنبد مقعر گشتهاست. گروه معماری خانههای تاریخی، به این نتیجه رسید که میزان آسیب گنبد به حدی است که باید خود گنبد به همراه بخشهای بالایی مخزن استوانهای تخریب گردد و مجددا ساخته شود. جهت جلوگیری از ریزش گنبد نیاز به یک رینگ فولادی ضد زنگ در پیرامون بخش بالایی مخزن بود تا نیروی رانشی حاصل از پایهی گنبد را مهار کند. ابتدا سقف به دقت برچیده شد به گونهای که آجرهای هر ردیف پس از تمیز نمودن در کنار سایر آجرهای هم ردیف خود قرار گرفت، همزمان یک کف کاذب به عنوان سکوی کار در داخل مخزن تعبیه گردید. پس از برداشتن سقف گنبدی، جدارههای مخزن تعمیر شد و رینگ فولادی در محل نصب گردید. سپس تیرهای کاذبی که به شکل اصلی گنبد ساخته شده بودند در محل قرار گرفتند و گنبد با آجرهای اصلی خود مجددا بر روی این قالب چوبی ساخته شد. در انتها قالبی که در زیرگنبد قرار داده شدهبود، برچیده شد و اجزای آن از طریق روزن باقی مانده در راس گنبد خارج گردید. در ادامه برج کوچک بالای گنبد و پوشش چوبی آن تا حد امکان شبیه به عکس تاریخی ساخته شد. آبانبار بازسازی شده با شکل اولیهی خود در زمان ساخت، بسیار مطابقت دارد؛ هرچند که رینگ فولادی و پمپ الکتریک شناور مدرن، کمبودهای طراحی آن را جبران نمودهاند و این امکان را فراهم کردهاند که آبانبار مجددا مورد استفاده قرار گیرد(تصویر شماره 58). موفقیت این پروژه به دلیل همکاری مهندسان در رشتههای مختلف با یکدیگر و همفکری آنان در جهت یافتن آیندهای پایدار برای بنا میباشد. مخزن جمع آوری آب باران با این ایده بازسازی شد که بنا درتامین آب مورد نیاز برای آبیاری باغ خودکفا گردد.

معرفی نمونههایی از باززندهسازی و تغییر کاربری آبانبارها
در این نمونهها با تغییر کاربری آبانبارها و انطباق دادن آنها با کاربریهای جدید سعی گردیده از زوال و نابودی این بناهای تاریخی جلوگیری شود. نمونههای بسیاری از این باززندهسازی در کشورهای ترکیه، افغانستان و در شهرهای مختلف ایران وجود دارد. همان گونه که در تصویر شماره59 مشاهده میشود، آبانباری در ترکیه به نمایشگاه آثار هنری تغییر کاربری داده است. در بسیاری از کلیساها نیز مخازن آبی زیر کلیساها به فضاهای رستورانی و نمایشی تبدیل گشتهاند(تصاویر شماره 60 و 61).
موزه سازههای آبی فارس در شیراز

پروژه موزهی سازههای آبی استان فارس با احیاء آبانبار دیوانخانه در مجموعه زندیه شیراز انجام گرفتهاست. زیر بنای این پروژه 300 متر مربع میباشد و عملیات احیای آن در سال 1388 انجام شده است. آبانبار دیوانخانه یکی از آب انبارهای عام المنفعهای است که به دستور کریم خان زند بین سالهای 1163 تا 1193 هجری قمری در شیراز ساخته شد. طرح این آبانبار برگرفته از معماری دوره صفویه است که شامل یک راه پله سنگی به عرض 3 متر و یک مخزن به ابعاد 15*15 و عمق 10 متر میباشد. این آب انبار در شمال شرقی میدان توپخانه و در کنار ساختمان دیوان خانهی شیراز قرار دارد. در گذشته، بر روی این آبانبار، ساختمانی به نام نقاره خانه وجود داشته است که برای رساندن پیام های مهم به مردم ساخته شده بود. در حال حاضر این ساختمان به یک ویرانه تبدیل شده است. بنای پشت آبانبار که شامل بادگیری برای تهویهی هوای درون مخزن بوده نیز به کلی ویران شده است. آبانبار کریم خانی در تاریخ 14/8/1355 به شمارهی 935 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این موزه جهت معرفی سازههای آبی که به مرور در حال نابودی هستند، بازسازی شدهاست. در مجموع 24 تابلو و 8 ماکت، بازدیدکنندگان را با عنوان و عملکرد دیگر سازههای آبی استان آشنا میسازد. ایدهی اصلی در احیاء این بنا، حضور فیزیکی آب بود که به عنوان فصل مشترک تمامی این سازهها و موضوع پروژه الزامی مینمود. این حضور فیزیکی در طول مسیر بازدید، موکدا در ناخودآگاه بازدیدکنندگان از اهمیت کنترل و استفاده آب در طول تاریخ که عامل ساخت این بناها بوده حکایت میکند. نحوه نمایش آب با الهام از معبد آناهیتای بیشابور، در سطح وسیع کف به عمق 10 سانتیمتر انجام شده تا انعکاس محیط در آب و گذر بازدیدکنندگان بر روی آن، تداعی گر حس روحانی و تقدس آب برای این مردمان در طول تاریخ باشد. تمامی سازههای الحاقی در این فضا از شیشههای لمینت شدهی سکوریت و استیل ضد زنگ انتخاب گردیدهاست. برای پوشش سطوح کف از شیشه استفاده شده تا علاوه بر مقاومت در برابر رطوبت، کمترین تاثیر بصری بر فضا داشتهباشد و بازدیدکنندگان با حرکت بر روی آن، حس تعلیق در فضا، نور و آب را تجربه کنند. فریمها و کلیه اتصالات از فولاد ضد زنگ انتخاب گردید تا به مقاومت شیشهها کمک کند و در رطوبت دچار زنگ زدگی نشود، همچنین رنگ خنثای فولاد و سطح صیقلی آن، منعکس کنندهی محیط باشد و به شفافیت سازههای الحاقی کمک کند.

تمامی سازهها به صورت پیش ساخته در کارگاه آماده شده و پس از حمل به محل، بر روی پایه های قابل تنظیم، در فاصلهی 10 سانتیمتری از سطح زمین و بر روی آب نصب شدهاند. به علت نشست ساختمان در راه پله و تغییر تراز و خیز پلههای ورودی، جهت سهولت در حرکت، مسیر بازدید با نردهای از جنس استیل تا بالای راه پله امتداد یافته و سطح شیشههای کف پلهها، سندبلاست شده تا زبری سطح شیشهها مانع از سقوط بازدیدکنندگان گردد. در نورپردازی از لامپهای LED با ولتاژ 12 و 24 ولت با بازدهی هر وات 125 لومن استفاده گردیده تا علاوه بر مصرف پایین برق و طول عمر بالای چراغ، خطر برق گرفتگی در آب وجود نداشته باشد. همچنین سعی گردیده تا اتصال چراغها در مسیر بازدید به گونهای باشد که منبع نور به صورت مستقیم دیده نشود و تنها هالهای از سایه روشنها، مسیر و تابلوها را نشان دهد، بدین ترتیب فضا تحت تاثیر نورهای پراکنده قرار نمیگیرد. لامپهای LED انتخابی به رنگ کهربایی با درخشندگی بالا میباشند( این گونه لامپها عموما جهت دیوارههای آجری بناهای تاریخی استفاده میشوند) و در تضاد با سردی رنگ ساروج بدنه و آب راکد کف، به محیط، گرمی بخشیده و فضای زنده و پویایی خلق میکنند؛ گویی آتش به دور آب، جهت روشنایی و گرمی برافروخته شده است(تصویر شماره62). لازم به ذکر است که این پروژه رتبه اول گروه عمومی را در مسابقه معمار 1389 کسب کردهاست(برگرفته از سایت خبری معماری نیوز، تاریخ8/3/90).
آبانبار قوام بوشهر

آبانبار قوام، واقع در بخش مرکزی بندر بوشهر یکی از آثار تاریخی و نقاط دیدنی این شهر به شمار میرود. ساختمان این آبانبار در جبههی غربی شهر بوشهر و در کنار دریا واقع گردیده است. تاریخ بنای آن به صد و پنجاه سال بیش(زمان قاجاریه) باز میگردد. اسکلت اصلی آبانبار و طاقهای پوشاننده سقف آن از سنگهای رسوبی (مصالح بوم آورد) ساخته شده است. فضای مستطیل شکل این آبانبار توسط ستون بندی به سه دهانه تقسیم شده و فاصلهی میان این ستونها به وسیلهی چهار طاق پوشانده شده است. دو متر از ارتفاع آب انبار بالاتر از سطح زمین و ۶۰/۲ متر آن در زیر زمین قرار دارد. سطح داخلی آب انبار با پوشش ساروج پوشانده شدهاست. در نماى خارجى در فواصل معينى پنجره‌هايى به ابعاد ۹۰×۱۲۰ سانتى‌متر تعبيه گردیده که از داخل با شبکه‌اى از سنگ پوشيده شده است. این آبانبار دارای پلکانی میباشد که مخزن راه دارد و افراد از این طریق مستقیما آب برمیداشتهاند. در حال حاضر از مخزن آبانبار به عنوان رستوران و چایخانه سنتی استفاده می‌شود(تصویر شماره63).
آبانبار شاد قلی خان قم

در ضلع جنوبی تپه شادقلی خان در شهر قم بناهای تاریخی ارزشمندی قرار دارد که یکی از آنها آبانبار شادقلی میباشد. این آبانبار متعلق به دوره قاجاریه است و در سال 1384 به شماره ثبت 125۴۵ به ثبت ملی رسیده است. کاروانسرا و آبانبار شادقلی در سال 1388 از سوی اداره اوقاف و با حمایت کمیته‌های فنی میراث فرهنگی قم جهت مرمت و احیا به بخش خصوصی واگذار گردید. این آبانبار که دارای پلکان و مخزن مستطیلی میباشد، اکنون به شربتخانه تغییر کاربری دادهاست. شربتخانه فضایی متعلق به عهد صفویه است که در آن علاوه بر عرضه انواع نوشیدنیهای سنتی، داروهای سنتی مانند عطاریها عرضه میشدهاست. این کاربری منحصرا متعلق به ایرانیان بوده و هدف طراح پروژه فرهنگسازی در استفاده از مواد خوراکی ایرانی بودهاست. برای بازسازی آبانبار 150میلیون تومان سرمایه گذاری شدهاست اما خرید تجهیزات آن حدود 300 میلیون هزینه در بر داشتهاست(تصویر شماره64). در دیگر بخشهای مجموعهی آبانبار و کاروانسرا عکاسخانه، بازارچه صنایع دستی، سفرهخانه و چایخانه دایر گردیدهاست(خبرگزاری مهر، تاریخ 26/3/1391).
آبانبار بلور تفرش

آب انبار بلور تفرش در تاریخ 23/5/1378 به شماره 2336 در فهرست‌ آثار ملی ایران به ثبت رسیدهاست. این بنا در دوره قاجاریه به همت میرزاحسین وزیر ملقب به بلور از افراد خیر تفرش در محله زاغرم شهرستان ‌تفرش ‌احداث گردیدهاست. مساحت مخزن آبانبار600 متر مربع میباشد و از آجر، سنگ، آهک و گچ ساخته شدهاست. این آب انبار دارای مخزن، 2 بادگیر در شرق و غرب، پاشویه و محوطه بیرونی میباشد. بخش ورودی و محل برداشت آب آن با طاق آهنگی که با آجرهای قرمز وآبی‌لعابدار و تزئینات رسم بندی تزیین شده، پوشش یافته است. در مخزن آبانبار 12 ستون آجری به قطر یک متر و 18 رابط متصل به دیوار با 20 گنبد کوچک بر فراز ستونها، قراردارد. تا چهار دهه پیش از بنا به عنوان آبانبار استفاده میشده اما اکنون به بازارچه و موزه صنایع دستی شهرستان تفرش تغییر کاربری دادهاست(تصویر شماره65).
آبانبار گنجعلی خان کرمان

مجموعهی گنجعلی خان متعلق به دوره صفویه میباشد و در سال 1347 به شماره 829 به ثبت آثار ملی رسیدهاست. آبانبار این مجموعه که در جانب غربی بازار قرار دارد دارای مخزن مربع شکل است. آبانبار سابقا چایخانه سنتی بوده، اما اکنون به موزه مس تغییر کاربری دادهاست. رئیس میراث فرهنگی استان کرمان، راه‌اندازی این موزه را در راستای راه‌اندازی موزه‌های تخصصی و کاربردی دانسته و بیان میدارد، از آنجا که این استان مرکز مس ایران است، و صنایع مربوط به این فلز سرخ رنگ در این استان سابقه طولانی دارد، احداث موزهای در این زمینه لازم به نظر میرسد.
آبانبار وکیل آباد

وکیل آباد یکی از محلات شهر مشهد میباشد که در غرب آن واقع گردیده است. در سال1390آبانبار تاریخی و 110 سالهی این محله به زورخانه تبدیل گشتهاست. در گزارش باززندهسازی این آبانبار چنین آمدهاست: قدم آغازین اهالی محله برای تبدیل بنا به زورخانه ایجاد درب ورودی به

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه ارشد رایگان با موضوع آبگیری مجدد، ورزشکاران، مراکز آموزشی، دسترسی مناسب Next Entries پایان نامه ارشد رایگان با موضوع محدوده آسایش، امام حسین(ع)، میانگین دما، بافت فرسوده