پایان نامه ارشد درمورد ریسک مالی، مدیریت ریسک، اختیار معامله

دانلود پایان نامه ارشد

برای آینده تأمین نماید (راعی و دیگران،1383،ص532) . اقدام به پوشش ریسک با استفاده از قراداد های آتی در مقایسه با موقعیت عدم اقدام به پوشش ریسک ، می تواند منجر به کاهش یا افزایش میزان سود شرکت گردد ؛ یعنی ممکن است قیمت ها در جهت دلخواه پوشش دهندگان ریسک حرکت نماید و یا بالعکس آن . در هر صورت سود (زیان) در موضع معاملاتی با زیان (سود) به دست آمده در بازار جبران خواهد شد . برای افرادی که این راهبرد را اتخاذ می نمایند (استفاده از قراردادهای آتی برای پوشش ریسک) ، از دست دادن فرصت کسب سود چندان اهمیت ندارد و در وهله ی اول ، حمایت از سرمایه گذاری اصلی یا سود حاشیه ای منظم برای آن ها مهم است تا این که بخواهند برای به دست آوردن سود اضافی ، اصل سرمایه را دچار خطر سازند ؛ به عبارتی ، حداقل کردن ریسک اهمیت بیشتری از حداکثر ساختن سود دارد (Hull,2002, 155) .
ب) پیمان آتی(سلف)125- پیمان آتی از این جهت که توافق نامه ای برای خرید و فروش دارایی در زمان معین در آینده و با قیمت مشخص است ، با قرارداد آتی مشابهت دارد ولی پیمان آتی در بازار فرابورس126 معامله شده (قرارداد آتی در بورس معامله می گردد) و معمولا بین دو مؤسسه مالی یا بین یک مؤسسه مالی و شرکت مشتری آن ، منعقد می گردد ؛ در واقع موافقت نامه ای خصوصی بین دو طرف است . تاریخ تحویل در پیمان آتی می تواند طبق توافق طرفین تعیین گردد و محدود به ماه یا روزهای خاصی نمی باشد و بر خلاف قرارداد های آتی یک تاریخ تحویل مشخص و ساده وجود دارد Hull, 2002, p 82)) .
ج) معاملات سوآپ (تاخت)127- سوآپ توافقی است بین دو شرکت برای معاوضه جریان های نقدی در آینده ( با دو نوع پرداخت متفاوت از بدهی ها یا دارایی ها) . اکثر قراردادهای مشتقات خارج از بورس به صورت سوآپ انجام می گردد . قرارداد فوق ، تاریخ پرداخت و چگونگی محاسبه جریان های نقدی قابل پرداخت را مشخص می نماید . معمولا جریان های نقدی شامل محاسبه ارزش آتی یک یا چند متغیر بازار است . یک پیمان آتی را نیز می توان یک نمونه ساده سوآپ دانست . سوآپ عموما به معاوضه جریان های نقدی در طول زمان های مختلف در آینده می انجامد (Hull, 2002, p 259) . دو نوع متداول قراردادهای سوآپ ، سوآپ نرخ بهره128 و سوآپ ارز129 است . در سوآپ نرخ بهره ، یک طرف تعهد می کند تا بهره های وام طرف مقابل را با نرخ بهره ثابت براساس مبلغ اسمی وام در مدت معینی پرداخت نماید و در عوض بهره های وام با نرخ بهره متغیر را براساس همان مبلغ اسمی وام و دوره زمانی یکسان دریافت نماید و در سوآپ ارز ، یک طرف قرارداد موافقت می نماید تا بهره های اصل مبلغ را به صورت یک ارز خاص پرداخت نماید و در عوض بهره های همان مبلغ پول را به صورت ارز دیگری دریافت نماید (Hull, 2002, p 297) .
د) اختیار معاملات130- حق اختیار معامله به دارنده آن این حق را می دهد که معامله ای را در آینده انجام دهد . خرید اختیار معامله نیاز به یک مبلغی تحت عنوان حق شرط131 دارد . اگر در هر زمان ، اختیار معامله پیش از سررسید قابل اعمال باشد ، اختیار معامله آمریکایی و اگر تنها در تاریخ انقضاء قابل اعمال باشد ، اختیار معامله اروپایی است . اگر پیش بینی دارنده اختیار معامله در مورد قیمت های آتی درست از آب در نیاید ، آن را اعمال نمی کند و تنها هزینه اندکی و به اندازه مبلغ اولیه ، خواهد پرداخت (راعی و دیگران،1383،ص21) . به طور کلی دو نوع قرارداد اختیار معامله وجود دارد (Hull, 2002, pp 303-308) ؛ اول قرارداد اختیار خرید132 که این قرارداد به دارنده آن ، این حق را می دهد تا دارایی را در تاریخ معین و با قیمت مشخص خریداری نماید و دوم قرارداد اختیار فروش133 که این قرارداد به دارنده آن ، حق فروش یک دارایی در تاریخ معین و با قیمت مشخص را می دهد . تاریخی را که قرارداد معین می کند به تاریخ انقضاء134 یا تاریخ اعمال135 یا تاریخ توافقی136 یا سررسید137 معروف است و قیمت تعیین شده در قرارداد، قیمت اعمال138 یا قیمت توافقی139 نام دارد . خریدار اختیار خرید امیدوار است که قیمت سهم افزایش یابد ، در حالی که خریدار اختیار فروش انتظار کاهش قیمت سهم را دارد . در هر قرارداد اختیار ، دو طرف معامله گر وجود دارد ؛ یک طرف معامله کننده ، سرمایه گذاری است که موقعیت خرید اتخاذ کرده است و اختیار معامله را خریده است و در طرف دوم قرارداد ، سرمایه گذار موقعیت فروش اتخاذ کرده است ؛ یعنی اختیار معامله را صادر کرده یا فروخته است . خریدار یا دارنده اختیار معامله ، هیچ گونه تعهدی در قبال قرارداد ندارد ، در حالی که فروش یا صدور اختیار معامله برای فروشنده تعهدآور است .

مدیریت ریسک مالی
مدیریت ریسک مالی ، فرآیندی برای شناسایی و کنترل ریسک های مالی است که شامل شناسایی و اولویت بندی ریسک های مالی عمده ، تعیین سطح مجاز ریسک ، به کارگیری راهبرد مدیریت ریسک بر اساس سیاست ها ، اندازه گیری گزارش دهی ، نظارت و بهبود برحسب نیاز است . مدیریت ریسک مالی بر آن دسته از انواع ریسک نظارت و کنترل دارد که هم قابل کنترل باشند و هم آثار مالی داشته باشند (راعی و دیگران،1391،ص49) . تأمین مالی شرکت معمولا موجب خواهد گشت که میزان بدهی شرکت و در نتیجه درجه ریسک مالی شرکت تغییر نماید . این شرایط مشخص کننده نوع تصمیماتی است که شرکت برای افزایش کل دارایی های خود گرفته است .
شرکت ها می توانند محیط بازار را با کم کردن هزینه ها از طریق مدیریت ریسک مالی تغییر دهند . اگر چه برای تغییر پرتفوی پروژه نیازی به مدیریت ریسک مالی نیست اما وجود آن می تواند انعطاف پذیری پروژه را حفظ نماید و هماهنگی پروژه را با کاهش هزینه ها ، تکمیل گرداند . در واقع کاهش هزینه های هماهنگی نوعی ارزش می باشد . بنابراین بین رفتار مدیریت ریسک مالی و ارزش شرکت ارتباطی وجود دارد و چون مشتقات مهم ترین جز مدیریت ریسک مالی هستند ، استفاده از آن ها توسط شرکت می تواند رفتار مدیریت ریسک مالی را منعکس نماید و اثر آن را بر ارزش شرکت ها مشخص نماید . حتی مشتقات مالی برای بهبود انعطاف پذیری پروژه ها و کاهش هزینه های هماهنگی نیز مورد استفاده قرار می گیرند و هزینه های درماندگی مالی شرکت را نیز کاهش می دهند Wang et al,2009, pp 7-10)) .
یک شرکت اغلب با نوساناتی در جریان های نقدی خود در تولید و عملیات روبه برو است و شکاف بین جریان نقدی مورد انتظار شرکت و جریان واقعی آن ممکن است منجر گردد تا شرکت نتواند حقوق ثابت خود را بر اساس جریان نقدی مورد انتظار مطالبه نماید و با درماندگی مالی روبه رو گردد (Stulz,2003,p11) . در واقع شکاف در جریان نقدی مانع پیشرفت شرکت شده و آن را دچار بحران می کند . به منظور مقابله با این شکاف ، شرکت ممکن است ریسک محدودیت در جریان نقدی را بپذیرد ، یعنی تمامی بخش های شرکت می بایست اقداماتی را در جهت کاهش ریسک جریان نقدی انجام دهند . مدیریت ریسک مالی خود هیچ گونه ارزشی ایجاد نمی کند اما در صورت رفع محدودیت ها ، ارزش شرکت را حداکثر می نماید . بنابراین شرکت هایی که دچار درماندگی مالی گشته اند و ریسک محدودیت جریان نقدی قوی تری دارند مزایای بیشتری از رفتار مدیریت ریسک مالی کسب خواهند نمود و انگیزه بیشتری برای استفاده از مشتقات به منظور پوشش ریسک خواهند داشت . بنابراین رفتار مدیریت ریسک مالی که در قالب استفاده از مشتقات است و انعطاف پذیری سرمایه ای و حتی هزینه های ریسک های مالی شرکت بر ارزش آن می تواند اثرگذار باشد (Wang et al,2009, pp 7-10) .
برای مدیریت ریسک مالی روش های متعددی وجود دارد . برخی از انواع ریسک مانند ریسک سیاسی و ریسک بلایای طبیعی را نمی توان تحت کنترل قرار داد . ابزار های مدیریت ریسک مالی ، مشارکت کنندگان بازارهای مالی را به یکدیگر معرفی و با روش های استاندارد ، ریسک را بین دو گروه توزیع می کند . ابزارهای مدیریت ریسک مالی یا ابزار های مشتقه با روش خاصی انتقال ریسک را به عهده دارند. توانایی استفاده از ابزار های مشتقه برای مدیریت ریسک مالی بسیار ارزشمند می باشد . قراردادها و پیمان آتی ، شرکت را در مقابل ریسک آتی مصون می دارند و نرخ های ثابت و شناور آتی را بایکدیگر مرتبط ساخته و به طرفین اجازه تبدیل نرخ ها را می دهد . اختیارات معامله این اختیار و امکان را به شرکت می دهد تا یک طرف ریسک را برای خود بپوشاند . بر اساس قرارداد های تاخت ، نرخ های شناور برای تحویل آتی معاوضه می گردد و به این صورت ریسک ناشی از تغییر نرخ آتی قابل کنترل است (رود پشتی و همکاران، 1390،ص 632) .

پوشش ریسک140
اکثر شرکت هایی که در رابطه با ساخت و تولید ، خرده فروشی ، عمده فروشی و ارائه خدمات فعالیت می کنند ، در زمینه پیش بینی متغیرهایی همچون نرخ بهره ، نرخ برابری ارز و قیمت کالا از تخصص و مهارت کافی برخوردار نیستند . بنابراین منطقی است که اقدام به پوشش ریسک ناشی از متغیرهای مذکور و سایر متغیرها نموده و از این طریق بر فعالیت اصلی خود که در آن تخصص و خبرگی دارند ، تمرکز نمایند. در واقع شرکت ها بااستفاده از عملیات پوشش ریسک می توانند خود را در برابر رویدادهای غیرمترقبه ناخوشایندی همانند افزایش ناگهانی قیمت ها بیمه نمایند . در حالت ایده آل ، راهبردهای پوشش ریسک توسط هیأت مدیره شرکت ها اتخاذ می گردد و به طور آشکار به مدیریت و سهامداران تفهیم می گردد . سهامداران در صورت تمایل می توانند ، خود عملیات پوشش ریسک را انجام داده و ضرورتی ندارد که حتما شرکت این کار را برای سهامداران انجام دهد ؛ البته این در صورتی صدق می نماید که سهامداران اطلاعات بیشتری نسبت به مدیریت شرکت در مورد ریسک هایی که شرکت با آن ها مواجه است ، داشته باشند که در عمل به این صورت نمی باشد . تنهاکاری که سهامداران در مقایسه با شرکت بهتر می توانند انجام دهند ، تنوع بخشیدن به ریسک است ؛ یعنی یک سهامدار با استفاده از یک پرتفوی متنوع و متناسب می تواند ، بسیاری از ریسک ها را که شرکت با آن ها مواجه است ، از بین ببرد .
انجام پوشش ریسک ، راهی برای کاهش ریسک است ؛ پس نظر به مفهوم کاهش ریسک ، راهبرد پوشش ریسک اصولا باید توسط فعالان بازار مورد استقبال قرار گیرد اما پاره ای از دلایل نظری و عملی وجود دارد که شرکت ها از راهبرد فوق استفاده نمی کنند . در سطح نظری می توان گفت ، سهامدارانی که پرتفوی متناسبی از اوراق بهادار که دارای تنوع مطلوب است ، نگهداری می کنند ، بسیاری از ریسک هایی را که یک شرکت با آن ها مواجه است را از بین می برند ؛ لذا نیازی ندارند که شرکت این ریسک را پوشش دهد. در سطح عملی می توان گفت ، اگر شرکت های فعال در یک صنعت خاص از راهبرد پوشش ریسک استفاده نکنند ، اگر شرکتی در آن صنعت بخواهد به تنهایی از این راهبرد استفاده نماید ، ممکن است به جای کاهش ریسک ، با افزایش ریسک مواجه گردد (Hull, 2002, pp 153-181) .

انعطاف پذیری سرمایه141
یکی از مهم ترین مسائلی که تصمیم های مدیران را برای استقراض و افزایش بدهی در ساختار سرمایه تحت تأثیر قرار می دهد ، انعطاف پذیری سرمایه (مالی) است . انعطاف پذیری سرمایه عبارت است از توان شرکت ها برای تأمین منابع مالی جهت عکس العمل مناسب در برابر رویدادها و موارد پیش بینی نشده برای حداکثر کردن ارزش شرکت . شرکت هایی که انعطاف پذیری مالی دارند می توانند در برابر فشارهای مالی مقاومت نمایند و زمانی که فرصت های سودآور به وجود آمد ، وجوه لازم را در جهت سرمایه گذاری با حداقل هزینه فراهم نمایند . برخی از شرکت ها سعی دارند تا با سیاست های مربوط به نگهداری وجوه نقد ، انعطاف پذیری سرمایه خود را حفظ نمایند و برخی دیگر با خط مشی محافظه کارانه ی بدهی مبتنی بر داشتن ظرفیت مازاد بدهی142 این سیاست را در پیش می گیرند (رحمانی و همکاران،1391،ص59) . شرکت هایی با انعطاف پذیری ضعیف در سرمایه گرایش به استفاده از مشتقات مالی برای بهبود انعطاف پذیری خود داشته تا هزینه های درماندگی مالی خود را کاهش دهند اما شرکت هایی با انعطاف پذیری بهتر ، بیشتر تمرکز خود را بر روی مدیریت مشکلات

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه ارشد درمورد مدیریت ریسک، عدم اطمینان، صاحبان سهام Next Entries پایان نامه ارشد درمورد ارزش شرکت، درماندگی مالی، نسبت بدهی