پایان نامه ارشد درمورد رژیم غذایی، مواد معدنی، مقابله با استرس، بهبود کیفیت

دانلود پایان نامه ارشد

جیره
32/1
15/1
05/1
1/1
1
9/0
95/0
9/0
8/0
انرژی قابل متابولیسم
Kcal/Kg
3050
3050
2900
3150
3150
3000
3200
3200
3050

2-9-3- لیزین موجود در مواد خوراکی
مقدار لیزین چند ماده خوراکی در جدول صفحه زیر ارائه شده است:
جدول 2 – 9– درصد لیزین چند ماده خوراکی (مک نوگتون، 1978؛ والتر، 2000)
ماده غذایی

درصد لیزین
ذرت زرد
2/0
گندم
5/0
جو
4/0
برنج
2/0
سبوسگندم
6/0
نرمهگندم
6/0
سبوسبرنج
5/0
مایلو
3/0
کنجالهسویا 44%
9/2
کنجالهسویا 48%
2/3
کنجالهتخمپنبه
7/1
کنجالهبادامزمینی
6/1
کنجالهآفتابگردان
6/1
پودرگوشت
6/3
پودرماهی 6%
3/5
ضایعات طیور
4/3
پودرخون
9/6
پودرپر
7/1
آبپنیر خشکشده
1/1

2-9-4- قابلیت دسترسی لیزین در مواد خوراکی مختلف
قابلیت دسترسی لیزین خالص (L–Lys-HCL) 100% میباشد اخیراً تغییراتی در روش تولیدی لیزین خالص امکان تولید مایع که شامل 60% لیزین خالص بدون اسیدکلریدریک باشد را امکانپذیر ساخته است که دارای قابلیت دسترسی معادل لیزین خالص می باشد (امرت103 و همکاران، 1999).
ونگ وپارسون104(1998) قابلیت دسترسی اسیدهایآمینه را در ذرتی که نسبت به ذرت معمولی دارای چربی بالاتری بود را بررسی کردند و به این نتیجه رسیدند که قابلیت هضم اسیدهایآمینه و قابلیت دسترسی حیاتی لیزین در ذرت حاوی محتوای چربی بالاتر مساوی و یا حتی بیشتر از ذرت معمولی است.
قابلیت دسترسی و قابلیت هضم لیزین در پودراستخوان و گوشت با کیفیت بالا بیشتر از نوع با کیفیت پایین میباشد. ونگ و پارسون (1998) قابلیت دسترسی اسیدآمینه لیزین را در پودرگوشت و استخوان با کیفیت خوب، پودرگوشت و استخوان با کیفیت پایین، ذرت و کنجاله سویا به ترتیب 80 ، 71 ، 81 ، 91 درصد برآورد کردند.
2-9-5- عوامل مرثر بر قابلیتدسترسی به لیزین در طیور
پاسخ طیور در حال رشد به اسیدآمینه لیزین تحت شرایط مختلفی قرار میگیرد که عبارتند از:
الف) عواملی که مستقیماً بازدهی استفاده از لیزین را کاهش میدهند شامل : نحوه خوراک دادن ، میزان حرارت خوراک در فرایند تولید ، مواد معدنی.
ب) عواملی که به طور غیر مستقیم از طریق مصرف خوراک تأثیر میگذارند شامل : استرس ایمنولوژیکی ، دمای محیط ، جنس.
2-9-5-1- نحوه خوراک دادن
میزان ابقای لیزین نسبت به میزان مصرف لیزین قابل هضم تا انتهای رودهباریک تحت تأثیر تراکم لیزین جیره قرار میگیرد. غلظت لیزین آزاد پلاسمای خوکها، ظرف1 تا 2 ساعت پس از تغذیه با جیره حاوی لیزین مصنوعی افزایش یافته و سپس کاهش مییابد. در حالیکه غلظت اسیدهایآمینه حاصل از پروتئین ماده خوراکی در عرض 2 تا 6 ساعت پس از تغذیه زیاد میشوند، این عدم همزمانی در جذب، منجر به ایجاد عدمتوازن اسیدآمینهای در سطح سلول میگردد. ممکن است تحت شرایط رشد و بازدهی استفاده از نیتروژن جیره غذایی با اختلال روبهرو شود، لیکن این اثرات مضر را میتوان با تغذیه حیوان در دفعات بیشتر جبران نمود (لیبهولز و همکاران، 1986). با افزایش دفعات تغذیه حیوانات و مکملسازی بهبود در بازدهی استفاده از نیتروژن بدست میآید (پارتریج و همکاران، 1985).
2-9-5-2- میزان حرارت خوراک در فرایند تولید
پارسون و همکاران (1992) گزارش کردند که حرارت بیش از اندازه باعث کاهش کیفیت پروتئین و کاهش قابلیت دسترسحیاتی اسیدهایآمینه به خصوص لیزین و کاهش قابلیت هضم آنها میگردد.
این محققین علت این کاهش را تشکیل ترکیبات میلارد در طول حرارت دیدن پروتئین بیان کردند. این ترکیبات ناشی از ترکیب شدن کربوهیدرات و اسیدهایآمینه مانند لیزین میباشد. ترکیبات میلارد از طریق ادرار دفع و در نتیجه در سنتز پروتئین استفاده نمیشود (پارسون و همکاران،1992).
قابلیت دسترسی اسیدآمینه در پودرگوشت و استخوان تحت تأثیر دو عامل حرارت و مدّت زمان حرارت قرار داشته و گرمای زیاد زمان تولید قابلیت دسترسی لیزین را کاهش میدهد (ونگ و پارسون105، 1998).
2-9-5-3- اثر مواد معدنی
پتاسیم در کاتابولیسم لیزین دخالت دارد. هنگامیکه ازدیاد لیزین به دلیل عدمتعادل اسیدآمینهای باعث کاهش رشد گردید، افزودن پتاسیم به جیره باعث بهبود رشد و کاهش لیزین موجود در پلاسما میشود (سوت106 و همکاران، 1982). رژیم غذایی با کلسیم بالا عملکرد و قابلیت هضم گلوتامیکاسید، لوسین و فنیلآلانین را کاهش میدهد. امّا قابلیت هضم لیزین و هسیتیدین را افزایش میدهد. رژیم غذایی با فسفر و کلسیم بالا، عملکرد و قابلیت هضم اکثر اسیدهایآمینه را کاهش میدهد. مکملهای آنتیبیوتیک اثری درعملکرد رژیمهای غذایی با کلسیم و فسفر بالا نداشتند. ولی قابلیت هضم اکثر اسیدهایآمینه در تغذیه به طیور را افزایش دادند (شافی و مک دونالد107، 1991).
2-9-5-4- استرس ایمنولوژیکی
احتیاجات جوجههای در حال رشد به اسیدهایآمینه گوگرد دار و لیزین به دنبال رقابت ایمنولوژیکی در اثر تزریق آنتیژنباکتریها کاهش مییابد. ایمنوژنهای تزریقشده شامل ليپوپليساكاريد اشریشیاكُلي، ليزوژلي ساكاريد سالمونلا نايژيموريوم و استافيلوكوكوس ارئوس حرارت ديده بودند که به صورت منفرد یا دورهای تزریق شدند. بر اساس نتایج بدست آمده نیاز لیزین در جوجههای گروه شاهد که به آنها محلول نمک تزریق گردید به بیش از 5/9 گرم به ازای هر کیلوگرم جیره رسید. در حالیکه جوجههایی ایمنوژن دریافت کرده بودند 7 تا 5/9 گرم به ازای هر کیلوگرم جیره بود.
با وجود این هنگامیکه پاسخهای رشد نسبت به مصرف روزانه لیزین ترسیم گردید، مشخص شد که اثر اصلی ایمنوژن کاهش مقدار مصرف خوراک است (کلاسینگ و بارنس108، 1988).
2-9-5-5- دمای محیط
برخي پژوهشگران اثرات دماي محيط بر پاسخ رشد خروسهايي كه با سطوح مختلف ليزين تغذيه شدهبودند را بررسي كردند. براساس نتايج بهدست آمده رشد، جوجهها نسبت به مقادير مختلف ليزين جيره در درجه حرارتهاي مختلف داراي تفاوت بوده است، آن چنان كه بازدهي ليزين در درجه حرارت بالاتر (1/31 درجه سانتي گراد) نسبت به دماي پايينتر(20 درجه سانتيگراد) كمتر است. با وجود اين، ‌اگر منحني رشد حيوان نسبت به مصرف روزانه ليزين رسم شود، پاسخهاي رشد مشابهي مشاهده خواهد شد، يعني بازدهي استفاده از ليزين تغييري ننموده و در دماي 31 درجه سانتيگراد خوراك مصرفي كمتر و بنابراين اشتها عامل مؤثر در رشد بوده است (مارچ و بیلی109 1972؛ مک نوگتون110 و همکاران، 1978).

2-9-5-6- جنس
پاسخ رشد جوجههایگوشتی نر و ماده نسبت به تراکمهای مختلف لیزین موجود در خوراک مورد بررسی قرار گرفته و نتایج بدست آمده بهوسیله منحنیهای رشد جوجههایگوشتی نر و ماده نسبت به تراکمهای مختلف لیزین جیره بیانگر عدمتشابه بازدهی استفاده از لیزین خوراک در جنسهای نر و ماده است. با توجّه به چنین نتیجهگیری دو معادله رگرسیون مربوط به احتیاجات لیزین برای جوجههایگوشتی نر و ماده ارائه شد. با وجود این هنگامی که منحنی رشد نسبت به مصرف روزانه لیزین رسم شود شباهتهای بین دو جنس نر و ماده دیده میشود. آن چنان حدود 600 میلیگرم لیزین برای حصول رشد یکسان در هر دو جنس لازم است (توماس111، 1977).
2-9-6- اثر لیزین در مقابله با استرسگرمایی
مارچ و مَکمیلان 112(1987) گزارش کردند که فرایند سوختوساز مواد مغذی در بدن بازدهی100% نبوده و مقداری گرما در نتیجه آن تولید میگردد. متأسفانه پروتئین در این مورد کم بازدهترین ماده مغذی است و در نتیجه مصرف آن گرمای نسبتاً زیادی تولید میگردد. این گرمای اضافی ممکن است فشار زیادی بر عملکرد دفع حرارتی بدن (نفسنفسزدن، سرعت گردشخون) وارد کند. بنابراین افزایش پروتئینخام جیره صحیح نبوده بلکه افزایش میزان اسیدهایآمینهضروری برای تأمین نیازها مطلوب است و به همین دلیل توصیه میشود در شرایط استرس از متیونین و لیزین مصنوعی در جیره استفاده شود. یانمینگ113(1993) در آزمایش خود به این نتیجه رسیدند که در زمان استرس گرمایی درمورد جوجههایگوشتی افزایش میزان لیزین جیره بهطور چشمگیری باعث بهبود افزایش وزن و خوراکمصرفی و ضریبتبدیلغذایی شد و این بهبود در جنس ماده نسبت به جنس نر بیشتر مشهود بود. این محققین اعلام داشتند که در هنگام استرسگرمایی در جنس ماده نیاز به لیزین 22% بیشتر از مقدار نیاز بود.
2-9-7- اثر لیزین بر مصرف خوراک و رشد
از عوامل مهم در رشد طیور اسیدهایآمینه جیره مصرفی میباشد. از جمله اسیدهایآمینهی مهم که در مصرفخوراک و رشد موثر میباشد اسیدآمینه لیزین است.
مورای114 و همکاران (1998) گزارش کردند که افزودن اسیدهایآمینه مصنوعی از قبیل لیزین و متیونین در سطح بالا به جیره غذایی باعث تجمع آنها در پلاسما شده و ترشح انسولین از پانکراس را تحریک میکند که این عامل باعث آزادی اسیدهایآمینهی دیگر از منابع ذخیرهای شده و پروتئینسازی را تحریک مینماید.
کید و همکاران (1998) گزارش کردندکه افزایش سطح لیزین جیره جوجههایگوشتی بین 14–0 روزگی باعث بهبود افزایش وزن و ضریبتبدیل غذایی میگردد، همچنین با افزایش سطح لیزین جیره در 15– 14روزگی ضریبتبدیل غذایی به طور معنیداری بهبود پیدا کرد.
هایک لینگ115 و همکاران (1990) طی آزمایشات خود به این نتیجه رسیدند که افزایش سطح متیونین و جیره به همراه افزایش سطح لیزین به طور چشمگیری باعث بهبود ضریبتبدیل غذایی در کل دوره پرورش میگردد.
گزارش کولکیبک116 و همکاران (1991) حاکی از عدم تأثیر لیزین و متیونین بر خوراک مصرفی بوده است.
2-9-8- اثر لیزین بر ترکیبلاشه
تأثیر تراکم اسیدآمینه لیزین جیره بر میزان چربی بدن جوجههایگوشتی در سه هفتگی بررسی شد. بر اساس نتایج حاصله، میزان چربی بدن در سطوح خیلی پایین لیزین نسبتاً پایین بود، ولی با مکمل نمودن تدریجی جیره با این اسیدآمینه میزان چربی نیز روندی افزایشی داشت. دلیل احتمالی آن این است که وقتی جیره از لحاظ یک اسیدآمینه شدیداً کمبود دارد، مصرف خوراک پرنده شدیداً کاهش مییابد (دیملو و لویس117، 1978).
با وجود این برای هر اسیدآمینه نقطهای وجود دارد که وقتی سطح اسیدآمینه جیره به این نقطه رسید، افزایش بیشتر اسیدآمینه موجب کاهش میزان چربی لاشه میشود. بنابراین تأثیر یک اسیدآمینه بر میزان چربی لاشه، بستگی به میزان کمبود آن دارد. جیرههای با کمبود شدید در مقایسه با جیرههای با کمبود متوسط اسیدآمینه کاهش بیشتری بر میزان چربی لاشه ایجاد میکند (دملو، 1994).
لیزین جیره در دامنه 2/7 تا 8/16 گرم در کیلوگرم بر ترکیب لاشه جوجههایگوشتی تأثیری نداشت، علیرغم این که رشد جوجهها تا 4/10 گرم در کیلوگرم لیزین افزایش نشان داد (ساتون118 و همکاران، 1978). هولشیمر و روسینک119 (1993) به این نتیجه رسیدند که با افزایش میزان لیزین جیره، میزان پروتئین لاشه طیورگوشتی افزایش یافته و این افزایش پروتئین همراه با کاهش چربی لاشه است. مورماتسو120 و همکاران (1990) کمبود لیزین جیره را بر روی عضلات سینه و عضلات ران بررسی کردند و به این نتیجه رسیدند که با کاهش لیزین جیره به طور فاحشی میزان پروتئین در عضلات به ویژه عضلات سینه کاهش پیدا میکند.
هیچلینگ121 و همکاران(1990)گزارش کردند که افزایش متیونین جیره همراه با افزایش لیزین به طور چشمگیری باعث افزایش وزن گوشت سینه میگردد و این افزایش وزن با افزایش پروتئینگوشت و کاهش چربیگوشت و بهبود کیفیت گوشت سینه همراه بوده و پیشنهاد شد تا میزان لیزین و متیونین جیره 12% بیشتر از مقدار پیشنهادیNRC (1994) باشد یعنی 4 گرم لیزین و 2 گرم متیونین به ازای هر پرنده مصرف گردد.
2-9-9- اثر لیزین بر عملکرد پرنده
سی122 و همكاران(2001) با آزمایش روی500 پرنده نشان دادند كه رشد و ضریب تبدیل با 2/0 درصد ليزين در طول روزهاي 21-0 و با 1/0 درصد ليزين در طول روزهاي 24-21 بهبود مييابد. لابادان123 و همكاران (2001) رشد بهينه و محصول گوشت

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه ارشد درمورد اضافه وزن، اکسیداسیون Next Entries پایان نامه ارشد درمورد اکسیداسیون، اضافه وزن، مواد غذایی، آلودگی آب