پایان نامه ارشد درمورد حوزه علمیه، مقام معظم رهبری، صدا و سیما، صاحب نظران

دانلود پایان نامه ارشد

معظم اسناد و آمار و…. از این طریق گردآوری شده است و در بخش دیگر هم، با بسیاری از صاحب نظران، برنامه سازان، تهیه کنندگان و مدیران گروه های علمی در دانشکده صدا و سیما و…. به گفتگو پرداخته و در بخشی دیگر هم از نظرات صاحب نظران عرصه رسانه که به رشته تحریر در آمده بود و در مطبوعات و خبرگزاری ها منتشر شده بود استفاده نموده است.
2-3- روش کتابخانهای
در این روش کتاب ها، مقالات و پایان نامه ها و دیگر آثار مکتوب که معمولاً در کتابخانه های عمومی یا تخصصی موجود است، مورد مراجعه، مطالعه و مداقّه قرار می گیرد و مطالبی که با موضوعات تحقیق نگارنده تناسب دارد و مرتبط است، یادداشت برداری می شود.
به دیگر سخن، می توان این طور تعریف کرد: که به شیوه اعمال فکر بر روی اطلاعات حاصله، مثل ترجمه، شرح، نقد، تفسیر، استنباط، تعریف، تحلیل، مقایسه و تببیین، روش کتابخانه ای گفته می شود.
این روش، جزء لاینفک تمام تحقیقات علمی می باشد و حتی در بسیاری موارد، روش تحقیق برخی مقالات از ابتدا تا انتها، متکی بر یافته های تحقیق کتابخانه ای است.
با توجه به توضیحات بالا -که در رابطه با روش کتابخانه ای ذکر کردیم- این پایان نامه یک تحقیق تالیفی از نوع تبیینی، توصیفی و اکتشافی است و با روش اسنادی و کتابخانه ای انجام شده است. یعنی علاوه بر تصویرسازی آنچه که هست، به تشریح و دلایل چگونگی وضعیت مساله می پردازیم.

3-3-ابزار گردآوری اطلاعات
گردآوری اطلاعات این پژوهش، به وسیله فیش برداری صورت گرفته است.

4-فصل چهارم: یافته های تحقیق

شامل:
– حضور تولیدی و تهیه کنندگی
– حضور کارشناسانه
– حضور سیاستگذارانه
– حضور مدیریتی(مدیریت پیامی)
– حضور علمی – پژوهشی
– حضور نظارتی – ارزیابی

مقدمه
مقام معظم رهبری در سفر سال 1389 شان به شهر مقدس قم در دیدار با اقشار مختلف، مباحث بسیار زیادی، در حوزه های مختلف فرهنگ، علم، سیاست و…، مطرح نمودند. که از جمله این دیدارها و مطالب، دیدارشان با اعضای محترم جامعه مدرسین حوزه علمیه قم بوده که ایشان در این دیدار، بیانات بسیار مهمی مطرح نمودند؛ از جمله مبحث رسانه که جز موارد موکد ایشان بوده است که نیازمند بررسی نظری و ارائه راهکارهای عملیاتی برای تحقق این رهنمودها هستیم؛ که تحقیق پایانی اینجانب بر اساس همین اتفاق، نگاشته شده است و قصد آن ارائه راهکارهای مناسب، برای حضور موثّر روحانیون در رسانه ملّی است.
امّا برخی از مباحث رسانه ای که ایشان، در این دیدار افاضه نمودهاند و نسبت به آن دغدغه داشتهاند، بدین شرح می باشد:
1. معظم له، به حضـور تاثیـرگذار و عمیـق روحانیـون در صدا و سیـما تاکید نمودند و آن را متفاوت با سخنرانی، وعظ وخطابه دانستند؛
2. نیاز به حضور مشاوران روحانی صاحب نظر، آگاه و توانا، در صدا و سیما؛
3. تاکید بر امکان اعمال نظر و جهت دهی صحیح در برنامه ها، توسط روحانیون؛
4. با اینکه تحولات زیادی در جهت دهی برنامه ها به سوی مباحث اسلامی انجام شده است ولی همچنان نقایصی وجود دارد که بخشی از نقایص در عرصه رسانه، به روحانیت و حوزه علمیه مربوط است؛
5. ضرورت وجود روحانیون مطلع، از مسائل هنری، برای شناسایی راه های جلوگیری از انحراف، در جهت گیری های فرهنگی و هنری.
با بیان پنج نکته فوق، که نیازمند بررسی و تحقیق بسیار جدی می باشد، ضروری است که وضعیت حال را بشناسیم و با توجه به کاستی های موجود، برنامه ریزی مناسبی جهت تحقق این رهنمودها، بنماییم.
با توجّه به بیانات مقام معظم رهبری و تاکید ایشان بر موضوع “حضور موثّر روحانیون در رسانه”، نکته ای قابل توجه است که از فرمایشات ایشان می توان پی به یک کمبود و کاستی برد؛ که ایشان تاکیدشان روی حضور صرف روحانیون در رسانه نیست بلکه حضور موثّر، ملاک شان است و هدفشان از طرح این مسئله، تاثیرگذاری بیش از پیش روحانیون در رسانه می باشد.
و اگر بخواهیم حساب شده تر بیان کنیم، از نگاه ایشان، “حضور”، ملاک نیست، “اثر” ملاک است و این بدان معناست که بیشتر از اینکه به “دین رسانه ای” نیاز داشته باشیم به “رسانه دینی” محتاجیم!
“رسانه دینی” بدین معناست، که یک فکر و اندیشه دینی، توسط متخصص آن (روحانیت)، با انواع و اقسام قالب های موثّر هنری، در رسانه ارائه شود؛ نه اینکه جلسه منبر یک روحانی در رسانه پخش شود یا جائی در برنامه ای برای روحانی در نظر گرفته شود تا روحانی سخنرانی کند که ما اصطلاحاً به آن “دین رسانه ای” می گوییم. که اگرچه این موارد حضور هم، لازم است و تاثیرگذاری خوبی دارد، ولی تاثیر کافی را ندارد.
حضور روحانيت جدا از مسئله حکومت به ‏عنوان يک مرجع ديني و متخصص در امور مذهبي به‌ صورت مستقيم و غيرمستقيم در تلويزيون لازم و ضروري است. خوشبختانه پس از انقلاب، روحانيان و علماي ديني درکنار منابر وعظ و سخنراني به‌وسيله امواج فراگير تلويزيوني صداي دين را به گوش همگان مي‌رسانند و اين به برکت نهضت انقلابي امام و توجه جهانيان به تشيع در اين دوران محقق شد. وقتي صحبت از حضور روحانيان در رسانه ملي مي‌شود‏، منظور تنها اين نيست که منبرها را تلويزيوني کنيم و مراسم شب قدر و محرم را به تصوير بکشيم يا حتي منظور اين نيست که به تقليد از فلان شبکه مسيحي، يك کليساي تلويزيوني بسازيم و روي آنتن بفرستيم. اولين و مهم‌ترين ماموريت رسانه در مکتب جهاني تشيع به تصويرکشيدن حضور همه‌جانبه دين در تمامي شئونات زندگي است. اما به نظرمي‌رسد توجه به اين مهم به اندازه کافي صورت نگرفته و در حد مطلوب از علما و کارشناسان مذهبي کمک گرفته نمي‌شود.
متاسفانه برخی، فکر می کنند، روحانیت برای تاثیر دیدگاه خود، باید در جلوی دوربین حضور داشته باشد در حالی که از نگاه نگارنده، جلوی دوربین بودن باعث تاثیر حداکثری نمی شود؛ اگرچه در جای خود موثّر است ولی پشت دوربین بودن، به مراتب اثرگذاری بیشتری دارد؛ چون محتوای دینی در ضمیر ناخودآگاه مخاطب پیام قرار می گیرد و به نوعی تاثیر غیر مستقیم دارد.
و اینکه روحانیت باید در پشت دوربین قرار بگیرد بدین معنی نیست که فیلمبردار باشد، صدابرداری و یا تدوین نماید و حضورهای تکنیکـی ملاک ما نیسـت؛ چون این گونـه مسایل، از شانیـت و مقام روحـانی می کاهد؛ یک تکنیسین غیر روحانی هم می تواند چنین مواردی را انجام دهد؛ مثل اینکه یک روحانی خودش منبرش را بوسیله چوب بسازد! منبر ساختن کار نجّار است؛ همین که یک روحانی مطالب عمیقی را در منبر خود بیان نماید، حق مطلب ادا شده است؛ مشکل ما ایده و طرح است یعنی در محتوا مشکل داریم نه در قالب؛ از دیرباز این اندیشه روحانیون بوده که باعث اعتلای فرهنگ ناب اسلام در دنیا شده است و این مهم باید در رسانه ملّی مورد توجه قرار گیرد؛ در این رساله قصد داریم مدل های حضور موثّر را بیان نماییم تا به رهنمودهای مقام معظم رهبری جامه عمل بپوشانیم.
روحانیون، با شش گونه حضور ذیل، می توانند حضورشان را در تلویزیون موثّر نمایند و رسالت خود را در رسانه به انجام برسانند:

1. حضور تولیدی و تهیه کنندگی
2. حضور کارشناسانه
3. حضور سیاستگذارانه
4. حضور مدیریتی(مدیریت پیامی)
5. حضور علمی – پژوهشی
6. حضور نظارتی – ارزیابی

1-4-حضور تولیدی و تهیه کنندگی
یکی از شیوه های حضور موثّر روحانیت در رسانه ملّی، حضور فرد روحانی به عنوان یک تهیه کننده است. مراد ما از حضور فرد روحانی در رسانه، صرف حضور فرد با لباس روحانیت نیست، بلکه منظور، فردی است که سال ها در حوزه علمیه درس خوانده است، با مبانی دین آشناست و بر متون حوزوی مثل فقه، اصول، منطق و فلسفه و… مسلّط است و سپس تحصیلات آکادمیک را در رشته تهیه کنندگی به پایان رسانده و می توان روی او به عنوان یک کارشناس مجرّب دین و رسانه حساب کرد و گرنه با حضور صرف روحانی در رسانه، این امر محقق نمی شود.
روحانی تهیه کننده در رسانه، فردي است كه با شناخت از رسانه و جامعه مخاطب و بهره برداري مناسب از امكانات و منابع، با توجّه به بایدها و نبایدهای دین مبین اسلام، بتواند انواع برنامه هاي تلويزيوني را در كليه مراحل ساخت از مرحله فكر تا پخش، تدارك و اداره كند. او مسئول سازماندهي و اداره گروه توليدي است. او ممكن است انتخاب كننده ايده برنامه، گروه توليدي و بودجه باشد. مسئولیت هدایت و راه اندازی کل تولید را به عهده دارد. موضوع برنامه و بودجه برای تولید را مطرح می کند و در تصمیم گیری های دیگر نیز نقش دارد. این شخص، رهبر تیم است که با نویسنده ها کار می کند، کارگردان را بکار می گیرد، در مورد هنرمندان کلیدی تصمیم می گیرد و هر چیز غیر دینی را از سر راه عوامل بر می دارد و جهت کلی و عمومی تولید دینی را راهنمایی می نماید.
این شخص از اولین مراحل برنامه ریزی تا تمامی مراحل تولید، تبلیغات و پخش حضور دارد و آن را سرپرستی می کند. او کسی است که به شیوه های مختلف به یک فیلم نامه دست می یابد و تصمیم نهایی را در مورد آن می گیرد.

1-1-4-تهیه‌کننده تلویزیونی کیست؟
تهیه‌کننده تلویزیونی(Producer) فردي است كه با شناخت از رسانه و جامعه مخاطب و بهره برداري مناسب از امكانات و منابع ، بتواند انواع برنامه هاي تلويزيوني را در كليه مراحل ساخت از مرحله فكر تا پخش تدارك و اداره كند. او مسئول سازماندهي و اداره گروه توليدي است . ممكن است انتخاب كننده ايده برنامه، گروه توليدي و بودجه باشد.
مسئولیت هدایت و راه اندازی کل تولید را بعهده دارد. موضوع برنامه و بودجه برای تولید را مطرح می کند و در تصمیم گیرهای دیگر نیز نقش دارد. این شخص رهبر تیم است که با نویسنده ها کار می کند، کارگردان را بکار می گیرد، در مورد هنرمندان کلیدی تصمیم می گیرد و جهت کلی و عمومی تولید را راهنمایی می نماید. در تولیدهای کوچک ممکن است کارگردان تهيه کننده را نیز داشته باشد.(جزوات درسی “مبانی تولید در رادیو و تلویزیون”)

2-1-4-جایگاه تهیه‌کننده
در تلویزیون، تهیه‌کننده نفر اصلی است؛ تهیه‌کننده از ابتدا تا پایان با کار درگیر است. برخلاف مدیران شبکه که می‌آیند و می‌روند، یا بازیگران، کارگردانان و نویسندگانی که در برنامه، خودی نشان می‌دهند و تا پروژه بعدی خبری از آن‌ها نیست، ذوق، سلیقه و استعداد تهیه‌کننده و ذهن و زمینه‌ای که از سرگذرانده است، محصول نهایی را مُهر می‌زند.
تهیه کننده، شخصی است که جنبه های مختلف تولید یک فیلم سینمایی را، اعم از هنری، مالی و فنی، مورد توجّه و بررسی قرار می دهد تا به فهم یک هدف، واقعیت بخشد. در جهت خلاقیت هنری، فیلمنامه نویس نخستین گام را در خلق ایده بر می دارد.
ممکن است سناریست با برگردان داستان یا نمایشنامه یا پرورش زمینهای فکری و تبدیل آن به فیلم نامهای که اصول اولیه و اصلی ترکیب تصویر و صدا در آن رعایت شده است، این گام را بر دارد. کارگردان مسئولیت اصلی این خلاقیت را بر عهده دارد.
در برخی موارد، ممکن است کارگردان، خود، تهیه کننده فیلم نیز باشد؛ امّا در حقیقت، نقش کارگردانی اوست که باعث تحقق اثر هنری سینمایی می شود. اثر تولید شده نشان خواهد داد که او تا چه حد، دانش و آگاهی استفاده از وسایل مختلف تولید فیلم را دارد.
در تلویزیون بر خلاف سینما که موفق بودن یا نبودن یک فیلم تا حد زیادی به امضای کارگردان بستگی دارد، این تهیه کننده است که از همان مراحل اولیه کار حضور دارد و اوست که بسیاری از فعالیت های برشمرده برای کارگردان را عهده دار است. در واقع موفقیت برنامه، به مهارت و تجربه تهیه کننده نیز بستگی دارد.
در تلویزیون، تهیه کننده فردی است که با شناخت رسانه، جامعه و مخاطب و بهره برداری مناسب از امکانات و منابع، بتواند انواع برنامه های

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه ارشد درمورد روش تحقیق، صدا و سیما، حوزه علمیه، جمع آوری اطلاعات Next Entries پایان نامه ارشد رایگان درمورد جرم انگاری، افساد فی الارض، قانون مجازات، مجازات اسلامی