پایان نامه ارشد درمورد بهبود عملکرد، مواد غذایی

دانلود پایان نامه ارشد

ویتامین B6 را تشدید نموده و منجر به کاهش مصرف غذا و رشد میشود (اسچیرر و بیکر،2000). ثابت شده که بین اسیدهایآمینه وقتی که متیونین جیره در سطوح خیلی بالا باشد بیشترین سمّیت را ایجاد نموده و تغذیه اجباری با جیره دارای متیونین بیش از حد منجر به مرگ جوجهها میشود (شورای تحقیقات ملی،1994).
مکملهای اسیدآمینهای افزوده شده به جیره پرندگان معمولاً دارای سطوح پایین بوده و در دامنه 5/0– 3/0 درصد جیره قرار میگیرند. قابلیت حیوان برای تحمّل عدم بالانس و بیشبود اسیدهایآمینه به وسیله پروتئین مصرفی تأثیر میپذیرد به طور نسبی حیواناتی که با سطوح بالای پروتئین تغذیه میشوند قدرت تحمّل بالایی دارند (باتری148 و دی ملو، 1994). به طورکلی کاهش رشد و مصرف غذا در جیرههای دارای سطوح بیش از حد پروتئین به کاربرد ناکافی ویتامین B6 نسبت داده میشود که برای متابولیسم اسیدهایآمینهسولفوره مورد نیاز است (شورای تحقیقات ملی ،1994).
2-10-6- نقش تغذیه اسیدهایآمینهگوگرددار بر شاخصهای خونشناختی و پروتئینخون
شاخصهای خونشناختی از آن جهت اهمیت دارد که میتواند نشاندهنده تغذیه کافی و در حدِّ سلامتی پرندگان باشد (بل و استروکی149،1965 ؛ ال مایا150،2006). مکمل متیونین درجیره آغازین جوجههایگوشتی موجب بهبود معنیدار(P0/05) شاخصهایی چون هماتوکریت، تعداد گلبولهایقرمز خون، تعداد گلبولهایسفیدخون، MCHC ، MCH و MCV میشود (اولقوبو151 و همکاران، 1986؛ ال مایا، 2006).
2-10-7- اثر متیونین بر ترکیب لاشه
اثرات اسیدهایآمینه جیره غذایی بر ترکیب لاشه به 2 طریق توضیح داده می شود:
1 – با در نظر گرفتن توانژنتیکی و عوامل محدودکننده دیگر در یک گونه، ممکن است با افزودن اسیدآمینه افزایش اندکی در رشد پروتئین یا نتیجه اصلاحی در لاشه حاصل شود. هر افزایشی باعث بالا بردن نسبت گوشتسینه و سایر بخشهای گوشتی لاشه خواهد شد.
2 – اثرات نسبت پروتئین به انرژی بر چربی بدن
هنگامیکه یک اسیدآمینه محدودکننده نسبت به انرژی افزایش مییابد، مقدار چربی بدن کاهش یافته، نسبت دیگر اجزاء لاشه افزایش مییابد، به طور کلی با افزایش مقدار اسیدهایآمینه، لاشه دارای آب بیشتری خواهد شد که این مسأله مربوط به افزایش آب لاشه و کاهش چربی آن است. هنگامیکه مقدار اسیدهایآمینه پایین باشد، مصرف غذا با استفاده از مکملهای غذایی به حداکثر خواهد رسید. پس از آن، افزایش اسیدهایآمینه جیره با کاهش مصرف غذا همراه خواهد بود (فیشر152، 1994).
مکانسیم دیگر برای توضیح تأثیر اسیدهایآمینه و مقدار پروتئینخام بر ترکیب لاشه این است که مقدار زیادی پروتئینهای کمکیفیت باعث کاهش چربیلاشه میگردند. اگر نیاز انرژی برای نگهداری مورد نظر قرار گیرد، با یک غذای مناسب باعث رشد منفی چربی در جوجههای گوشتی شود (فیشر، 1994).
در مطالعه انجام شده در سال 1993 که در آن خروس نژاد راس از سن 14 تا 38 روزگی استفاده گردید و دی- ال- متیونین در سطوح مختلف به جیره پایه شامل ذرت و کنجالهسویا افزوده شد، نتایج حاکی از آن بود که افزودن دی– ال- متیونین به جیره پایه، نه تنها بر روی ضریبتبدیل و رشد تأثیر گذاشت بلکه بر روی گوشت سینه موثر بود.
بررسیهای اقتصادی دادهها در مورد پاسخ افزودن مقادیر اسیدهایآمینه گوگرددار نشان داده است که کسب سود اضافی از این طریق امکانپذیر میباشد. در شرایط کنونی اروپا ، نیاز به اسیدهایآمینهگوگرددار به طورکلی برای بهینه نمودن ضریب تبدیل غذایی به میزان 84/0 درصد میباشد امّا این مقدار برای بدست آوردن حداکثر سود شامل گوشت سینه، 88/0 درصد بوده است. نتایج آزمایشات نشاندهنده حساسیت بازده گوشت سینه نسبت به کل مقدار اسیدهایآمینه گوگرددار در جیره میباشد (فیشر،1994).
2-10-8- اثر متیونین روی افزایش وزن
به نظر میرسد که تغییرات اندک (تا 6%) سطح متیونین جیره تأثیر چندانی بر افزایش وزن جوجههایگوشتی در مراحل مختلف پرورش ندارد (بومگاردت و بیکر و هیل153، 1973؛ بورن استین و لیپستاین154، 1975)، ولی تغییرات بیشتر متیونین جیره میتواند اثرات معنیداری بر افزایش وزن داشته باشد (سکیز و نشیم155، 1975؛ سامرز و آتکینسن156، 1992؛ موران157، 1996؛ ویرا158، 2004؛ رابین159، 2007).
2-10-9- اثر متیونین روی مصرف غذا و ضریبتبدیل غذا
تغییرات سطوح اسیدهایآمینهگوگرد دار جیره در حد مارژینال تأثیر چندانی بر مصرفغذا و ضریبتبدیل ندارد، ولی کاهش بیشتر (20 تا 30 درصد) سطوح اسیدهایآمینهگوگرد دار جیره موجب افزایش مصرف غذا و ضریبتبدیل میشود (سکیز و نشیم، 1975؛ سامرز و آتکینسن، 1992؛ موران، 1996).
2-10-10- اثر متیونین روی درصد وزن لاشه و درصد وزن سینه
تغییرات سطح اسیدهایآمینه گوگرد دار جیره جوجههایگوشتی موجب تغییر وزن و درصد لاشه میشود (کارو160 و هیل، 1961؛ بورن استین و لیپستاین، 1975؛ کول و هارسیگن161، 1989). مشخص شد که وقتی سطح متیونین به علاوه سیستین قابل هضم در جیره جوجههایگوشتی در حال رشد از 75/0 درصد بیشتر شود، افزایشی در درصد سینه مشاهده نخواهد شد (پیسک162، 1996).
در اغلب تحقیقات، مکمل متیونین تأثیری بر پروتئینکل و آلبومینسرم خون در 21 روزگی نداشت (پراب هاکاران163 ، 1996؛ چاتوپادهی164، 2006). در آزمایش چاتوپادیا و همکاران (2006) مصرف سطوح مختلف متیونین در جوجههایگوشتی اثری بر روی پروتئین کل و آلبومین خون نداشت، که نشان دهنده سلامت پرندگان مورد آزمایش می باشد. همین نتایج توسط ال مایا (2006) بدست آمد.
2-11- معرفی پارامترهای مورد مطالعه (فلور میکروبی و پارامترهای خون)
2-11-1- مروری بر اهمیت مطالعات انجامگرفته بر میکروفلوارای روده
وجود پاتوژنهای بیماریزا به دو طریق صنعت پرورشطیور را تهدید میکند. از یکسو موجب بروز بیماری در طیور شده و از سویی دیگر به طور غیرمستقیم باعث ایجاد مسمومیتغذایی در انسان میشود(تومک165، 1998). در چند دهه اخیر تعداد زیادی از افزودنیهایخوراکی در صنعت پرورشطیور مورد استفاده قرارگرفتند. امروزه دستکاری جیرهغذایی و جمعیّت میکروبی ساکن دستگاهگوارش حیواناتاهلی به وسیله افزودنیهای غذایی به عنوان یک ابزار مهم برای بهبود عملکرد جوجهگوشتی و بازده خوراک محسوب می شود(کولینگتون166، 1994). حدود 80 درصد حیواناتاهلی با هدف بهبود عملکرد یا درمان داروئی با ترکیبات مصنوعی تغذیه میشوند ( لی167 وهمکاران، 2001).
سلامت دستگاهگوارش از جمله عواملی است که عملکرد طیور و در نتیجه اقتصادی بودن پرورشطیور تابع آن است. جمعیت میکروبی روده نقش مهمی را در سلامت دستگاهگوارش ایفا میکند. جمعیت میکروبی دستگاهگوارش شامل میکروبهای g+ و g- است که در پرندگان سالم، بین جمعیتهای میکروبی گرَم168 مثبت و گرَم منفی در یک PH ایدهآل توازن وجود دارد و دستگاهگوارش سالم دارای جمعیت غالبی از باکتریهای گرممثبت است (دیهاوال169، 2005). جمعیت میکروبی مطلوب رودهای اجازه رشد بهینه را به طیور میدهد، از آنجایی که باکتریهای مفید و بیماریزا در دستگاهگوارش با یکدیگر در ارتباط معکوساند، بنابراین هر گونه تغییری در جمعیت میکروبی داخلی از طریق جیره یا استرسهای محیطی میتواند زیانبار باشد.
زمانیکه حیوان یک دوره استرس یا بیماری را سپری میکند جمعیت میکروبی مفید و همزیست روده کاهش مییابد و این گونه رخدادها به عوامل بیماریزای فرصتطلب اجازه میدهد تا به یک آستانه مشخصی تکثیر یابند که در نهایت منجر به وقوع علائم بالینی بیماریهای رودهای میشود (یانگ170 و همکاران،2009).
فلورمیکروبی دستگاهگوارش در حیوانات مختلف متفاوت است که تا حدودی ناشی از جیره متفاوت حیوانات و نیز شرایط فیزیکوشیمیایی متفاوت دستگاهگوارش است (آپاجلاهتی171 و همکاران، 2004). همانند بسیاری از موجودات زنده فلورمیکروبی دستگاهگوارش طیور شامل میکروارگانیسم مفید و مضر میباشند که یا وفقیافته دستگاهگوارش بوده و یا این که از محیط پیرامون خود منشأ گرفتهاند.
دستگاهگوارش طیور اکوسیستم پیچیدهای است که جمعیت متنوعی از چند صد گونه باکترییایی در آن تجمع دارند (اسمیولیکووسکا172، 2006). بخش اصلی فلورمیکروبی دستگاهگوارش طیور را باکتریها تشکیل داده و قارچها، ویروسها، تکیاختهایها و نظایر آن اهمیت کمتری در این زمینه دارند. باکتریهای بومی دستگاه گوارش طیور برای سلامت پرندگان مهم هستند (فن درویلن173، 2002). فلورمیکروبی دستگاهگوارش طیور معمولاً متحرک و پویا بوده و در بخشهای مختلف گوارش حرکت میکنند، به طوری که اجزای میکروبی محتویات کلوآک و مدفوع، تابع فلور میکروبی رودهکور ، رودهباریک و حتّی چینهدان است.
با توجّه به اسیدیتهی بالای محیط چینهدان، باکتریهای کمی قادر به بقاء در این محیط بوده و بنابراین معمولاً تنوع و جمعیّت میکروبی کمتری در این بخش نسبت به رودهباریک و رودهکور وجود دارد. بیشتر باکتریهای چینهدان از گروه لاکتوباسیلوسها174 و به میزان کمتری از تنوع استرپتوکوکوس‌ها175 و اشریشاکلای176 هستند. سنگدان و پیشمعده هم اسیدیته بسیار بالایی داشته و به همین دلیل باکتریهای کمی قادر به بقاء در این محیط هستند.
متنوعترین و بیشترین جمعیّت باکترییایی دستگاهگوارشطیور در رودهکور دیده میشود یعنی حدود 1011 باکتری در هر گرم محتویات رودهکور. یکی از جمله دلایل این موضوع بالا بودن مدّت زمان توقّف محتویات رودهکور در این قسمت است. بیشتر باکتریهای رودهبزرگ از گروه لاکتوباسیلوسها، بیهوازیهای اجباری و میزان کمتری از نوع اشریشاکلای و استرپتوکوکوس هستند (تنسک177 و همکاران، 2000). متجاوز از 2000 گونه مختلف باکترییایی از دستگاهگوارش جوجهها جدا شدهاند (جوزفیاک178 و همکاران، 2004).

2-11-1-2- بررسی اهمیت رودهکور (سکوم) بر روی میکروفلورای روده
2-11-1-2-1- ساختار رودهکور
رودهکور به صورت دو تهکیسه است که از راستروده منشأ گرفته و بلافاصله پس از محل اتّصال رودهباریک و راست روده قرار دارد. رودهکور جوجهها دارای سه بخش نزدیک، میانی و دوراست (استرانگ و بران179، 1989).
بخش نزدیک دارای پُرزهای توسعه یافته و طویل، میکروویلیهای متعدد، سلولهایلنفاوی و تعداد زیادی سلول جامیشکل در بافت پوششی هستند. دیواره بخش میانیرودهکور نازک و دارای چینخوردگیهای طولی توسعه یافتهای هستند. این چینخوردگیها در بخش دور رودهکور توسعه کمتری دارند و پرزهای کوتاه و صاف به همراه تعداد کمی سلول جامی شکل هستند. محل تلاقی رودهکور، ایلئوم و رکتوم توسط ماهیچهای ممتد احاطه شده است که در تنظیم ورود و خروج مواد مغذی نقش دارند (مهدی و مک لیلاند180، 1988). تخلیه آهسته محتویات رودهکور سبب رشد بیشتر باکتریها در این بخش میشود.
استیون181و هیوم182 (1998) انجام مطالعه مقایسهای روی رودهکور پرندگان دریافتند که بیشترین توسعه رودهکور به پرندگانی تعلق دارد که دانهخوار هستند یا از جیرههایی حاوی الیاف خام یا کیتین گیاهی استفاده میکنند.
2-11-1-2-2- نقش رودهکور درهضم
انقباضهای رودهکور سبب حرکت مواد غذایی در رودهکور میشود. رودهکور در جوجهها سبب بازجذب آب و تا حدودی هضم فیبر و هومئوستازی ازت میشود. باکتریهای رودهکور از اسیداوریک بازگشتی ادرار به رودهکور به عنوان منبع ازت استفاده و آمونیاک تولید میکنند تا صرف رشد باکتری یا جوجه شود (ماسکی183، 1987).
معمولاً آب، الکترولیتها و میکرومولکولها از رودهباریک وارد رودهکور شده و ماکرومولکولها از رودهباریک وارد راستروده میشوند. بخشی از مواد مغذی هم که از رودهباریک وارد رودهکور نمیشوند، با ورود به راستروده امکان بازگشت به رودهکور را دارند (کلینچ و ماتیاس184، 1995). رودهکور محتوی باکتریهای بیهوازیاجباری هستند که به بافتپوششیروده چسبیده و از آن خارج نمیشوند. یک لایه باکتریهای گرم منفی به مخاط

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه ارشد درمورد هوموسیستئین، فیزیولوژی، اضافه وزن Next Entries پایان نامه ارشد درمورد لیپوپروتئین، فیزیولوژی