پایان نامه ارشد درباره مواد مخدر

دانلود پایان نامه ارشد

مسئوليت رسيدگي به نيازهاي بيماران بدحال را دارند نيز به عنوان پرستار ويژه به رسميت شناخته ميشوند(41).
پرستار بخش ويژه فـردي ميباشد که مراقبت از بيماران بدحال را در طيف وسيعي از مسئوليتها انجام ميدهد. اين پرستاران عملي پيشرفته(APN s ( 20 علاوه بر تحصيلات پايه پرستاري دورههاي باليني و آموزشي ديگري(فوق ليسانس يا بالاتر) را نيز ميگذرانند. اين افراد به گروههايي از قبيل: متخصصين باليني پرستاري((CNS 21و پرستاران عملي((NP 22و غيره تقسيم ميشوند. پرستاران عملي پيشرفته دانش وتخصص عميقي در حيطه تخصصي خود و در مديريت مسائل پيچيده باليني دارند(33). اين پرستاران ارائه مراقبت از بيماران و خانوادههايشان را در سطح بالاتري از استقلال انجام ميدهند و با تيم مراقبت ويژه در توسعه و اجراي برنامه مراقبت مشارکت پويا دارند. در بعضي از بخشهاي ويژه اين پرستاران، حتي ممکن است طرح مراقبت را تغيير دهند. پرستاران پيشرفته، عملکرد باليني را با آموزش، پژوهش، مشاوره و رهبري تأييد ميکنند. پرستاران پيشرفته، پرستاران تخصصي باليني و پرستاران آموزشي، کار آموزش و تربيت کارکنان پرستاري، آموزش بيمار و خانوادهها و تهيه موارد آموزشي براي بيماران خاص را بر عهده دارند. مشاوره دادن به خانواده بيمار در مورد مديريت کوتاه مدت و طولاني مدت يک بيماري جزء مهمي از وظائف پرستاران پيشرفته مي باشد(35).
واژه پرستاران عملي پيشرفته مراقبت ويژه(critical APN) 23 به پرستاراني اطلاق مي شود که در زمينه مشخصي متخصص شدهاند و داراي تجربه باليني و مهارت و دانش ويژهاي هستند که از طريق برنامههاي آموزشي دانشگاهي يا پس از فارغ التحصيلي در موسسههاي معتبر کسب کردهاند و مدرک دريافت کردهاند. آنها قادر ميباشند که اقدامات پرستاري پيشرفته از بيماران بد حال و ويژه را انجام دهند. نقش پرستاران عملي پيشرفته مراقبت ويژه به پنج دسته تقسيم ميشود : مراقبت مستقيم، آموزش و مشورت، مشاوره و همکاري، مديريت و تغيير عامل(42).
سيستم سازماني و منابع موجود هر موسسه است که وظائف مورد نياز و نحوه ايفاي آن را تعيين ميکند. شايعترين مسئوليت اين پرستاران تحصيل کرده حرفه اي فراهم کردن مراقبت مستقيم از بيمار ميباشد. انجمن پرستاران مراقبت ويژه امريکا(AACN ( 24 مسئوليت هاي اين افراد را بطور کلي شامل: تعامل با بيمار، خانواده بيمار و گروه ارايه دهنده مراقبت مطرح کرده است. شرح وظايف پرستاران مراقبت ويژه از ديدگاه اين انجمن شامل: احترام به حق بيمار و خانوادهاش در مورد استقلال داشتن و حمايت از آن؛ مداخله کردن جهت علايق بيمار؛ کمک به بيمار در دريافت مراقبت لازم؛ احترام به ارزشها, عقايد و حقوق بيمار؛ فراهم کردن آموزش و کمکهاي حمايتي و خانوادهاش در تصميمگيري؛ حمايت از تصميمات بيمار و خانوادهاش يا انتقال مراقبت بيمار به يک پرستار مراقبت ويژه ديگر؛ ميانجيگري کردن براي بيماراني که قادر به صحبت کردن نيستند و يا نياز به توجه فوري دارند؛ پايش و تامين کردن کيفيت مراقبتي که بيمار در يافت ميکند و همچنين عمل کردن به عنوان يک رابط بين بيمار, خانواده بيمار و ساير افراد تيم مراقبت ميباشد(33) .
بلانک25 نيز محتوي و فرايـند کار پرستار بخش مراقـبت ويژه را در چـهار گروه زير اعـلام کرده اند:
– وظائف عملي : وظائف اصلي مراقبت پرستاري و پزشکي از بيمار
– وظائف سازماني : همکار ها و ملاقاتهاي مربوط به کار مثل: ارتباط با پزشکان
– وظائف مقدماتي : وظائفي که بايد قبل از کار عملي انجام شود مثل: جايگزينسازي تجهيزات پزشکي
– وظائف حمايتي : فعاليتهايي که اين اطمينان را ايجاد ميکند که وظائف عملي بدون مداخلات، خطا و اختلال انجام شود مثل: گزارشدهي(43)
بطور کلي پرستاري مراقبت ويژه بر روي چندين بخش تمرکز دارد که شامل:
1- فهم و حمايت از مراقبت تکنيکي از جمله تشخيص، درمان، برنامه مراقبت و اولويت بندي. در اين نقش پرستار در ارائه مراقبت با پزشک مشارکت مي کند و روي برنامه مراقبتي تسلط کامل داشته و به اين ترتيب از اعمال مراقبت لازم توسط ساير فراهمکنندگان مراقبت اطمينان حاصل ميشود.
2-مهارت در سيستم بيمارستاني از جمله مديريت سازماني، اجراي پروتکلهاي مبتني بر بخش، مهارت در بهبود کيفيت و تجزيه و تحليل اطلاعات حاصل از پيامدها، رضايت کارکنان و بيمار و حوادث ناگوار مي باشد. پرستار مراقبت ويژه بررسي، ارزيابي و مراقبت از بيمار بخش ويژه را انجام مي دهد. به طور معمول نسبت پرستار به بيمار يک به دو مي باشد. اين امر به کارکنان پرستاري بخش ويژه اين امکان را ميدهد که ساعتهاي زيادي جهت جمعآوري و يکپارچهسازي اطلاعات مربوط به هر بيمار در طي شيفت صرف کنند. طي انجام اين مراقبتهاي عملي، تجربه آنها نسبت به بيمار و خانوادهاش از طريق مهارتهاي تفکر انتزاعي افزايش مييابد. پرستاران با تجربه آمادگي تغييرات باليني را تشخيص داده و از بدتر شدن وضعيت بيماران پيشگيري ميکنند(38).
بيماران بستري در بخش ويژه داراي بيماريهاي تهديد کننده زندگي بوده و نياز به طيف وسيعي از مداخلات در سطح بالا دارند و پاسخ آنها به درمان ميتواند غير قابل پيش بيني باشد. با چنين زمينهاي از مراقبت ويژه، عملکرد پرستار شامل مشاهده دقيق و مداخله ماهرانه، ارائه بهداشت پايه، تغـذيه و پيشگيـري از آسيب همچنين ارائـه حمايت عاطـفي و رواني از بيمار و خانـوادهاش ميباشد(3).
عملکرد ميتواند تحت تأثير ويژگيهاي مختلف سيستم کار از جمله کارگر و بيمار و همچنين محيط خارجي قرار گيرد. بنابراين تلاش در جهت بهبود اين بيماران نيازمند در نظر گرفتن عملکرد ارائه دهندگان مراقبت بهداشتي و عوامل مختلف سيستم کار که مانع توانايي آنها در اجراي عملکردشان ميشود ميباشد(44).
مراقبتهاي ارائه شده توسط پرستاران در محيط باليني واقعي، نتايج رفتار و نگرش مورد انتظار از سوي آنان به عنوان عملکرد پرستار تعريف ميشود. به عبارت ديگر، عملکرد چيزي است که يک پرستار طي روند و روش دستيابي به نتايج انجام ميدهد. عملکرد پرستاري اطلاعاتي را که مبناي تصميمگيري مديريتي است، ارتقا يا انتقال ميدهد. عملکرد پرستاري در حد پايين تر از سطح مشخص شده، غير قابل قبول بوده و نياز به اقدام درماني مجدد را هشدار ميدهد(34).
اگرچه نقش پرستاران در مراقبت از بيمار جامع ميباشد و پرستار ارائه دهندهي کليدي اطلاعات به بيمار، بستگان و ديگر اعضاء تيم ميان رشته اي است، ولي مهمترين عملکرد پرستار بخش ويژه نظارت مداوم بر بيماران بدحال مي شود. مشاهده و نظارت،‌ خطر بدتر شدن وضعيت بيمار را کاهش داده، وابستگي کلي به وسائل حمايتي را بررسي کرده و از منجر شدن آنها به بيقراري و گيجي و در نتيجه آسيب پيشگيري ميکند. مشاهده شامل دستيابي، تفسير و ارزيابي اطلاعات بيمار از جمله پاسخ فيزيکي و رواني بيمار به مداخلات، ‌تغيير در شرايط ، اهميت پارامتر هاي فيزيولوژيکي نظارت شده و کارکرد ايمني تجهيزات ميباشد. فقط پرستاراني که با تجربه بوده و به طور مناسب آموزش ديدهاند قادر به چنين سطحي از مشاهده ميباشند(41).
اگرچه بيشتر مداخلات باليني براي بيماران بدحال نياز به تخصص پزشکان آموزش ديده دارد، ايمني و نگهداري روشها و درمانهاي شروع شده نيازمند مراقبت ارائه شده توسط پرستاران با تجربه و همچنين نظارت پيوسته آنان در کنار تخت بيمار جهت اطمينان از نظارت و تشخيص فوري هر گونه مشکل مي باشد. ايجاد آرام بخشي و بيدردي ناکافي ميتواند منجر به عدم تحمل لوله يا اثر سوء روي فشار خون و عملکرد ارگانهاي متعدد شود. جابجايي لوله تراشه به طور تصادفي منجر به عوارض شديد و حتي در بيماران مستعد به بيماريهاي راه هوايي يا ريه مي تواند منجر به مرگ شود. زيرا لولهگذاري مجدد، حتي با حضور فوري پزشکان ماهر و با استفاده از تجهيزات مناسب پيچيده ميباشد. مداخلات ديگري مثل حمايت اينوتروپ يا درمانهاي جايگزين کليه نيز نياز به نظارت دقيق جهت پيشگيري از عوارض دارد. عدم شناسايي و برخورد مناسب با اختلال ريتم قبلي که در بيماران بدحال شايع ميباشد، به طور قابل توجهي به خطرات ايجاد شده براي بيمار ميافزايد. در بيماران داراي مشکلات عصبي، خطرات ناشي از اين شرايط بالاتر ميباشد، زيرا حتي اختلال مختصر در اکسيژن رساني و خونرساني مغزي، روي بهبود بيمار اثر سوء مي گذارد(3).
آنچه از محيط بخش ويژه در متون به تصوير کشيده شده است، محيطي گيج کننده و پر سر و صدا و بمباران مردم با انواع محرکها ميباشد. همانگونه که هي26 و آکن27 در اوايل 1972، پرستاري در بخش مراقبت ويژه را به عنوان يک فعاليت مواجه با ريسکهاي عاطفي و فيزيکي بالا در ارائه مراقبت به بيماران بدحال و در حال مبارزه جهت زندگيشان توصيف کردهاند. امروزه پرستاران ناچار به کار سريعتر و سريعتر با بيماراني هستند که نيازهايشان در يک محيط با تجهيزات درحال پيشرفت، پيچيده و پيچيدهتر ميشود(38). مارک28و هاگنمولر29(1994) گزارش کردهاند که: پرستاران بخش ويژه ناچار به تصميم گيريهاي بزرگ در فعاليتهايشان بوده و اغلب بايد با موقعيتهاي پرستاري که داراي شاخصهايي از جمله سطح بالايي از پيشرفت و پيچيدگي، عدم قطعيت، بي ثباتي و تنوع ميباشند، مقابله کنند(45).
توانمندي به عنوان يکي از عوامل تعيين کننده در عملکرد شغلي در نظر گرفته ميشود(34). توانايي شناسايي عوارض و پيامد ها، پيش بيني و واکنش مناسب نسبت به عوارض بالقوه، به مراقبت پرستاري در سطح بالا مربوط ميباشد. به طور مثال عدم تشخيص پاسخ مناسب به سطح پايين قند خون، واکنش به مواد مخدر، يا خونريزي ناگهاني منجر به مشکلات جديتر و يا به طور بالقوه منجر به عوارض جانبي ميشود. بنابراين علاوه بر درمانهاي پيچيده و نيازهاي نظارتي، روشهاي اساسي مورد نياز براي حصول اطمينان از بهداشت بيمار، تغذيه مناسب و جلوگيري از آسيبهاي ناشي از فشار، ضروري بوده و در بيماران تسکين يافته، بي هوش و بيماران تحت حمايت سيستمهاي حياتي، بيشتر مورد توجه ميباشد(15،3).

از آنجائيکه پزشکان زمان بسياري را در بيمارستانها صرف نميکنند، لذا نقش پرستاران نه تنها نظارت بلکه، آموزش بهداشت، پيشگيري از بيماريها و بطور کلي مراقبت از بيماران و خانواده هايشان ميباشند. چون اين نقش بطور فزايندهاي بدليل پيشرفت در تکنولوژي، نيازهاي اطلاعاتي، کاهش درسطح هوشياري بيماران و افزايش در حدت بيماري آنان پيچيده ميباشد؛ لذا پرستاران زمان کمتري جهت کار واقعي با بيماران پيدا ميکنند. بعلاوه، اين تغييرات شغلي يک بار کاري بالاتري براي پرستاراني که براي موفقيت نياز به طيف وسيع تري از مهارت ها و تجربه دارند ايجاد ميکند(11).
حجم کار ي ويژگي عمده محيطهاي پرستاران مراقبت ويژه و همچنين يکي از مهمترين عوامل تنشزا در ميان پرستاران مراقبت ويژه ميباشد که ميتواند نتايج منفي براي پرستاران و بيماران را به همراه داشته باشد . يک تجزيه و تحليل از داده هاي مطالعه اي در رابطه بررسي حوادث در استراليا نشان داده است که کمبود پرستاران بخشهاي ويژه ميتواند منجر به لطمه به کيفيت مراقبت شود(22).
در مدل عوامل انساني30 ارائه شده توسط کارايون31 و گورسز32 و کاراش33 و همکاران نشان داده شده است که حداقل سه نوع بار کاري وجود دارد، که حاصل نيازها و منابع مختلف مي باشد:
1- بار کاري در سطح بخش34 که به مقدار کارکنان بستگي دارد.
2-بار کاري در سطح شغلي35 که به نيازهاي کلي و خاص شغلي از جمله: ميزان کلي کار روزانه، سختي کار و ميزان تمرکز يا توجه مورد نياز جهت انجام آن اطلاق ميشود. منابع مربوط به اين سطح شامل: زمـان داده شده جهت تکمـيل کار، فرصـت استراحـت و منـابع تکنولـوژي و انسـاني ( کارکنان کمکي بدون مدرک ) ميباشد.
3-بار کاري در سطح وظيفه36 که به نيازها و منابع وظايف پرستاري خاص مثل دادن داروها، مربوط ميباشد. نيازها شامل: نياز به توجه يا وظائف چندگانه و منابع شامل: آموزش، ظرفيت شناختي ، تکنولوژي و حمايت نيروي انساني است(46).
کارايون و الوارادو37 نيز، ابعاد

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه ارشد درباره پرستاران شاغل، عروق کرونر، تحت درمان Next Entries پایان نامه ارشد درباره پرستاران شاغل