پایان نامه ارشد با موضوع گياه، علاج، دمکرده

دانلود پایان نامه ارشد

براي زخم که چرک کرده، استفاده ميکنند. در منطقه از دمکرده تخم آن بهعنوان ملين، نرمکننده، ضدسرفه و در نوزادان بهعنوان شستشودهنده معده بههمراه کره مصرف سنتي دارد و از برگ آن جهت باز کردن دملهاي چرکي استفاده ميشود. نمکرده يا خيسانده بارهنگ را همراه قدومه و بهدانه بهعنوان تخم ملين و لعابدار در بيماريهاي سينه و سرفه مصرف دارد.
روش مصرف: جوشانده، دمکرده، خیسانده
طب کهن: «لسانالحمل؛ مزاج آن خشک و تر است. در علاج دملهاي گردن(خنازير)، بيخ بارهنگ را به گردن بيمار مي‌بندند. درد گرم گوش را تسکين دهد. آبپز بيخش را در دهان گردانند، دنداندرد را آرام ميکند. تخم بارهنگ علاج خون برآوردن است. تخم بارهنگ را بخورند يا آبش را حقنه بهکار برند، مفيد است و خونريزي بواسير را بند آورد. بارهنگ و نمک را بر گزيده سگ هار نهند، سودمند است».(بوعليسينا،203:1368)
قياس: اثرات ضد سرفه و خلطآور، ضد تب، ملين، ضد التهابی، ضد درد، ضد ويروسی و ترميم زخم بارهنگ، تاييدی بر مصارف سنتی گياه در ترميم جراحت، بريدگی و چرکين شدن زخم، سرماخوردگی، سرفه و سينهدرد، دلدرد، دنداندرد، تب و يبوست میباشد.

بنگ دانه Bangdane
نام محلی: –
بخش مورد استفاده: دانه، برگ
پراکنش: در بیشتر بخشهای منطقه رشد میکند.

مشخصات گياه: گياهی علفی، يکساله يا دوساله، پوشيده از کرک و غده، ساقه ضخيم تا 100-150 سانتيمتر. برگهای قاعدهای تخممرغی- نيزهای. ساقهای بدون دمبرگ، گلآذين خوشه دمعقربی با برگههای بزرگ کاسهگل در حالت ميوه رشد میکند و تا 4-2 سانتيمتر میرسد. جام گل زرد تا بنفش با رگههای مشبک بنفش تيره. پرچمها کوتاهتر از جام، ميوه کپسول شکوفا، دانهريز، عدسی يا کليوی شکل و سياهرنگ.
گياهي علفي از تيره سيبزميني که در قاعده چوبي ميگردد. گياهي پايا با ريشهاي ضخيم و عميق، ساقه راست و استوانهاي.
خواص درمانی: خوابآور و ضددرد، برطرف کننده عفونت لثه و زخمهای اطراف دهان، عفونت گوش، قرمزی چشم، ضدميکروب.
مصارف درمانی: دانه و برگ گياه در منطقه بهصورت سيگار و قليان و نيز خوراکی بهعنوان مسکن و نيز جهت درد دندان مورد استفاده قرار میگيرد. برای تسکين دنداندرد، تعدادی از دانههای گياه را میجوند. سرشاخههای گلدار را بهصورت دمکرده يا جوشانده بهعنوان خوابآور و ضددرد استفاده میکنند. هنگام بروز گلمژه صورت را با آن بخور میدهند.
طب کهن: «بنج مخدر است و بهوسيله تخديرش درد ضربانی را آرام بخشد و خونريزی را باز دارد. مخلوط آن با عسلآب درد نقرس را تسکين میدهد. افشره و تخم آن مسکن درد گوش و درد چشم است. بنگ خوابآور است. ضماد برگ آن بر آماسهای پستان میگذارند. بنگ سمی است که عقل را مشوش میکند، فراموشی آورد و ديوانگی در پی دارد».(بوعلی سينا، 95:1368)
«اثر ضد تشنج، آرامکننده درد، مخدر، بازکننده مردمک چشم و خوابآور دارد. در بيماریهای تنفسی مانند سرفههای تشنجی، سياهسرفه، روماتيسم مزمن، دردهای عصبی، بيخوابی، تحريکات مغزی و صرع استفاده میشود. در استعمال خارجی از برگ آن در رفع دردهای عصبی بهصورت ضماد يا بخور و يا ماليدن روغن دانه میتوان نتيجه سريع گرفت. سردردهای عصبی و ميگرن را با قراردادن برگ له شده آن تسکين می‌دهند. ضماد ساقه برگدار و تازه گياه در رفع ورم حاد و مزمن پستان و جمع شدن شير در آن اثر درمانی دارد».(زرگری، 573:1375)
روش مصرف: گرد برگ به صورت خوراکی، ضماد، روغن
قياس: اثر ضد درد و تخديرکننده بنگدانه بر اساس قانون ابنسينا، تاييدی بر مصارف سنتی گياه بهعنوان خواب‌آور و ضد درد در درمان درددندان میباشد.

بومادران Bumâdarân
نام انگلیسی: arrowroot
نام محلی: بومادره
بخش مورد استفاده: سرشاخههای گلدار، برگ، ریشه
پراکنش: اين گياه سه زيرگونه در ايران دارد که نوع گلزرد و گلسفید آن در منطقه وجود دارد.
مشخصات گياه: گياهي علفي، پايا، پوشيده از كرك، برگ‌ها متناسب و منقسم و داراي بريدگي‌هاي عميق كه بهصورت چند بارشانه‌اي درآمدهاست. گلآذين بهصورت ديهيم، گلها به رنگ زرد یا سفید، گلهاي حاشيه‌اي شعاعي، نرماده، در انتها داراي 5 دندانه منظم.
خواص درمانی: مقوي، نيرودهنده، ضد تشنج، رفع بواسير، قاعدهآور، بندآورنده خون و التيام دهنده زخم و جراحات.
مصارف درماني: دمکرده سرشاخه گلدار آن در رفع التهاب معده، رفع نفخ و ترش کردن غذا موثراست. در خستگي عمومي، ضعف قلب و ضعف اعصاب مفيد است. بومادران داراي اثر مدر است و در ازدياد حجم ادرار و دفع سنگ کليه نيز موثر است. شيره تازه يا دمکرده آن در مصرف خارجي، اثر التيام دهنده زخم، خراش پوست و ناحيه مقعد و نوک پستان دارد.
روش مصرف: دم کرده، جوشانده، ضماد، شيره تازه بهصورت خوراکی و موضعی.
طب کهن: «قيصوم مزاجي در اول گرم و در سوم خشک دارد. در زود برآمدن موي ريش مددکار است. لثه سست را محکم مي کند. اگر با به بپزد، ورم بسيار سخت را تحليل برد. تا سبز است براي زخم خوب نيست و سوزش آورد. با روغن زيتون بپزد سر را گرم کند و سردي را از سر بزدايد. حيض را ريزش دهد. سنگ گرده و آبدان را خرد کند. روغنش به گرمي داروي عسر بول و بهم آمدن زهدان است».(بوعليسينا، 297:1368)
«بومادران بهعنوان آرامبخش دردهاي معدي و ضد خونريزي در مصارف داخلي و بهعنوان شستشودهنده و ضدعفونيکننده در مصارف خارجي، مصرف سنتي دارد».(امين،82:1384)
قیاس: موثر بودن در برطرف کردن مشکلات گوارشي و نيز اثر قاعدهآور تاييدي بر مصارف سنتي مشابه گياه ميباشد. اثر ضد ميکروبي مصارف سنتي آنرا در درمان تب و بيماريهاي گوارشي و سوختگي تاييد ميکند. اثر ضدالتهابي مصارف سنتي گياه را در درمان دلدرد، درد مفاصل به تاييد ميرسد. در ضمن اثر ضد کرم بومادران در الحاوي رازي نيز بهتاييد رسيدهاست.

پرسياووشان Par-e siyâvošân
نام انگليسي: Maidenhair fern
نام محلي: پرسیاوش Par-e siyâvaŠ
بخش مورد استفاده: بخشهاي هوايي و ريزوم گياه
پراکنش: اين گياه در کنار چشمهها و بر روی بسترهای سنگی و آهکی رشد مینمايد.

مشخصات گياه: سرخسي ريزومدار، با فروند پهن، شانه‌اي كه هر كدام از پينولها در انتها داراي بريدگيهايي است، رگبندي بهصورت دوشاخه‌اي مي‌باشد. در گياهان بالغ انتهاي پهنك‌ها در قسمت پشتي به عقب برگشته و پوششاندوزي كاذبي براي هاگدانها ايجاد مي‌نمايد که پس از رسيدن رنگ تيره پيدا ميکنند. هاگدانها در زير لوب‌هاي پينول ايجاد مي‌گردند.
خواص درمانی: درمان ناراحتيهاي تنفسي، آسم، سياهسرفه، باد.
مصارف درماني: پرسياووشان را براي درمان سياهسرفه بهصورت دمکرده استفاده ميکنند. از دمکرده پرسياووش، گل تاجخروس، گل ملکي، گل بنفشه و گل ختمي براي درد سينه و سرفه و درمان باد استفاده ميکنند. اندام هوايي گياه براي ناراحتي هاي تنفسي، آسم و تنگي نفس و سرفه ناشي از اختلالات تنفسي مورد استفاده قرار می گيرد. براي درمان چشمزخم، قدري پرسياووشان، شاهدانه، ريشه مرجان، زاج سفيد را کوبيده و با سفيدآب و آبغوره مخلوط کرده و با ميل بهچشم ميکشند.
روش مصرف: دمکرده ، جوشانده و شربت
طب کهن: «مزاج آن مايل به گرمي و کمي خشک است. لطيفکننده، بازکننده، قابض و بازدارنده سيلان است. علاج قرحههاي دروني و خنازير است. زخمهاي پليد و مرطوب را مداوا مينمايد. خاکستر آن مخلوط با آب، شوره سر را از بين ميبرد. در مداواي التهاب و جوشهاي گوشه چشم مفيد است. شربتش نيش مار و سموم سگ هار و حشرات موذي را علاج است. در تنقيه شش و تسکين سرفه بسيار نافع است. درد طحال را تسکين دهد. براي يرقان سودمند است. مدر بول است. سنگ را خرد و حيض را جاري ميکند».(بوعلیسينا،96:1368)
«دمکرده آن در موارد گريپ، نزلههاي ششي حاد و مزمن بهخصوص در آغاز بيماريها و برونشيت بهويژه در اطفال اثر درماني دارد».(زرگري، 97:1383)
«در بيماريهاي سرفه، سينه و سرماخوردگي بهعنوان نرمکننده و خلطآور همراه با عناب، پنيرک، ترنجبين و گل نيلوفر بهنام جوشانده مصرف سنتي و خانگي دارد».(ماهوان،140:1381)
قياس: مصارف سنتی گياه در درمان سرفه و خلط، همچنين موثر بودن آن در مارگزيدگی و درمان شوره سر در الحاوی رازی و قانون ابنسينا به تاييد رسيده است.

پونه Pune
نام انگلیسی: brookmint
نام محلی: نعنا کوهي
بخش مورد استفاده: بخشهاي هوايي؛ برگها و گل
پراکنش: در نقاط پرآب خصوصا کنار جويهاي آب و باغات مشاهده ميشود.
مشخصات گياه: گياهي پايا، ريزومدار، ساقه راست و منشعب، 30-80 سانتي متر ارتفاع پيدا ميکند و پوشيده از کرکهاي سفيد- خاکستري ميباشد. برگها بدون دمبرگ يا دمبرگ بسيار کوتاه، تخممرغي- مستطيلي يا سر نيزهاي، نوکتيز، در حاشيه دندانهدار، قسمت فوقاني برگ سبز رنگ، قسمت تحتاني پوشيده از کرکهاي سفيد – خاکستري. چرخههاي گل انتهايي، سرخ يا ارغواني يا صورتي، ميوه فندقه.
خواص درمانی: عفونت بدن و معده، ناراحتيهاي گوارشي، گرمازدگي، دلپيچه، تهوع، رفع سردي، ضد قند و چربي، دلدرد، تسکین اعصاب، سرماخوردگي، بدندرد، تبولرز، سردرد، اسهال خوني، درمان سنگهاي مثانه و کيسه صفرا، روماتيسم، زردي و اسهال، دنداندرد، تنگي نفس.
مصارف درماني: دمکرده پونه وعرق آنرا براي دلدرد و رفع باد معده، هضم غذا، تهوع، اسهال و سکسکه استفاده ميکنند. گل پونه، مرزنجوش، آويشن، بابونه، برگ اکاليپتوس و تخم گشنيز را کوبيده و هر دفعه 2 قاشق از این پودر در سه ليوان آب ريخته، برای درمان سينوزيت بخور ميدهند. اين گياه بهعنوان افزودني در غذاها، سالاد و نيز در تهيه دوغ استفاده ميشود. براي درمان تراخم چشم از آب پونه و بخور آن استفاده ميکنند. ريشه آنرا براي اسهال ميجوشانند.
روش مصرف: خشک و پودر شده آنرا داخل دوغ و برخی غذاها مصرف ميکنند. جوشانده برگ و ریشه، با آن بخور نيز ميدهند. عرق آنرا نيز میگیرند.
طب کهن: «فودنج(پونه انواعي دارد: پونه کوهي که برگش شبيه زوفا و بلنديش بهبلندي زوفا. پونهاي که غليجن گويند و پونه شاک)، نرمکننده است. خون را بهسوي پوست ميکشد. بسيار گرمي بخش است. کوفتگي ماهيچه را برطرف کند. ضماد پونه که پوست را ميسوزاند داروي سياتيک است. خوردنش علاج جذام است. افشرهاش کرم گوش را از بين ميبرد. سردرد آورد. پونه کوهي داروي زخم دهان است. آب پز پونه علاج بلندنفسي است. پونه تنها و بهويژه با انجير سينه را از خلطهاي غليظ و لزج پاک مينمايد. درمان درد دنده است. پونه شاک در علاج تپش قلب است. بياشتهايي و ضعف معده را از بين ميبرد. سکسکه را تسکين دهد. علاج يرقان است. آبپز آن ادرار را زياد ميکند. از پيچش و درد روده و قي و اسهال شديد مفيد است. پونه پخته يا کوبيده بچه را در زهدان ميکشد. حيض را راه اندازد. کرم بهويژه کرم ريز را ميکشد. خوردن يا ضماد گذاشتن پونه پادزهر حشرات است. دود کردن برگ پونه حشرات را ميگريزاند. آب جوشيده پونه کوهي پادزهر دندان درندگان است».(بوعليسينا، 279:1368)
«پونه و عرق حاصل از تقطير با بخار آب آن، بهعنوان برطرف کننده نفخ و دردهاي معدي مصرف سنتي دارد. بهعلاوه پونه دفعکننده حشرات است و اثر آرام بخشي دارد».(امين،1384،92)
قياس: مصارف سنتي پونه در درمان اسهال، دردهاي شکمي و گزيدگي در قانون ابن سينا به تاييد رسيده است.

پیاز Piyâz
نام انگليسي: Onion
نام محلی: پیواز pivâz
بخش مورد استفاده: برگ و پياز
پراکنش: در این روستا کشت نمیشود.

مشخصات گياه: گياهي پايا، علفي و پيازدار، پياز ريزومدار، تخممرغي، لايهلايه. ساقه گلدهنده بلند، گلآذين چتر که توسط يک غلاف پوشيده ميشود. گلپوش ستاره‌اي، سفيد تا کمي متمايل به سبز، پرچمها از جام خارج نميشوند. ميوه کپسول سهحجرهاي، دانهها کوچک، سياهرنگ، دارای برگی پهن، صاف و براق است.گلهای آن سفيدرنگ و بهتعداد کم بر روی گلآذين قابل تشخيص میباشد.
خواص درمانی: سلامتی بدن، سوء هاضمه، چاقي، درد مفاصل، آنفلوآنزا، سرماخوردگيهاي شديد، تصلب شرايين و نقرس، رماتیسم.
مصارف درماني: پياز و شلغم را پخته و در هنگام گوشدرد بر روي محل ميگذارند. براي درمان تب شديد، پياز را در روغن حيواني سرخ کرده و به بدن بيمار ميمالند یا یک پیاز کامل را روی آتش میپزند و

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه ارشد با موضوع انجير، گياه، اسپند Next Entries پایان نامه ارشد با موضوع پياز، ميکنند.، گردو