منبع پایان نامه درباره مسؤولیت مدنی، دانشگاه تهران، حقوق مدنی، قانون مجازات

دانلود پایان نامه ارشد

نکته است که امروزه، معیار، برای آگاهی به عنوان شرط رضایت معتبر در اغلب کشورها، بیمار است و اوست که باید آگاهی ارائه شده را درک نماید و پزشک باید در این خصوص اطمینان حاصل کند و تنها اثبات این مورد هست که تعهد پزشک را در خصوص اخذ رضایت منتفی می نماید که شیوه ها ی آن بسته به فاکتور هایی است که قلمروی تکلیف پزشک را مشخص می کند و پزشک باید این فاکتور ها را در میزان و شیوه ی ارائه ی آگاهی به کار گیرد که می توان به نوع بیماری، میزان تحصیلات، سطح فرهنگی و مواردی از این قبیل اشاره نمود؛ جدیدترین شیوه ای که در این خصوص در کشورها ملاک عمل قرار می گیرد، روش تصمیم گیری مشترک هست که در این روش پزشک با ارائه ی ابزار های آموزشی به بیمار، با هدف آگاه کردن او اقدام می کند و بیمار پس از دریافت اطلاعات لازم در خصوص نوع، شیوه، مراحل درمان و راهکارهای جایگزین، مناسب ترین نوع درمان را نسبت به شرایط خود، بر می گزیند؛
همچنین این ضرورت همیشه وجود ندارد و قلمرو آن با مواردی چون فوریت های پزشکی، مصونیت درمانی و همچنین حق انصراف محدود می گردد که اثبات آن با کادر درمان است. در خصوص ضمانت اجرای این حق باید گفت در حقوق ایران می توان عدم رعایت آن را در قالب نظامات فنی تلقی و به تبع آن برای پزشک مقصر، مسؤولیت مدنی و یا کیفری قائل شد. در بحث مسؤولیت مدنی در قالب قراردادی و یا قهری می توان جبران خسارت را از پزشک مقصر مطالبه نمود و اگر قائل به مسؤولیت قهری صرف برای پزشک در امر درمان باشیم و پزشک را بر مبنای قاعده ی اتلاف مسؤول جبران بدانیم، به لحاظ این که در اتلاف، تقصیر شرط نمی باشد، لذا اثبات آن نیز نمی تواند پزشک را از مسؤولیت حاصل مبری کند؛ هر چند در بحث مسؤولیت کیفری می تواند از جهات تخفیف لحاظ گردد.
نکته ی دیگر آن که هر چند منشور حقوق بیمار در ایران به ضرورت رضایت آگاهانه اشاره می کند، لیکن ضمانت اجرایی برای عدم رعایت آن ارائه نمی دهد؛ ولی در اکثر کشور ها این مسأله، از جمله قصور پزشکی تلقی می گردد و مسؤولیت پزشک را در بر خواهد داشت و قوانین خاصی برای آن تقنین یافته است؛ همچنین اگر رضای حاصل در نتیجه ی اکراه و اشتباه حاصل گردیده باشد، نفوذ حقوقی نخواهد داشت و تبعات حقوقی متعددی دارد.
به نظر می رسد در اقدامات پزشکی با ریسک بالا که نمونه ی بارز آن جراحی ها هستند و آگاه سازی بیمار از اهمیت بیشتری برخوردار است شایسته است که پزشک ابتدا به صورت شفاهی، اطلاعات را به بیمار ارائه دهد و سپس در خصوص اطلاعات ارائه شده به بحث، بررسی و تبادل نظر با بیمار بپردازد؛ اکتفاء نمودن به شیوه ی ارائه ی کتبی که عمدتاً در قالب فرم رضایت نامه صورت می گیرد، در اغلب موارد مؤثر نیست؛ در عمل پیش می آید که در اقدامات پزشکی با احتمال ریسک بالا، پزشکانی که به شیوه ی ارائه ی اطلاعات کتبی (مندرجات فرم رضایت نامه) بسنده کرده اند، در معرض اتّهام عدم ارائه ی آگاهی قرار می گیرند؛ لذا بهتر است در موارد پر خطر، بیمار ابتدائاً به روش شفاهی از موضوعات، کاملاً مطّلع شود و حتی لازم است فرآیند آگاه نمودن بیمار در حضور یک نفر همراه صورت گیرد. درک بیمار به همان اندازه مهم است که ارائه ی آگاهی اهمیت دارد. به نظر می رسد لازم است یک مددکار اجتماعی یا یک پرستار در هنگام آگاهی دادن به بیمار حضور داشته باشد تا در صورت لزوم، موارد مبهم را واضح تر و شفاف تر بازگو کند؛ به علاوه اگر قرار است تصمیم مهمی اتخاذ شود به همراه آوردن یک نفر از نزدیکان بیمار ضروری است؛ به این ترتیب شنونده ی دومی برای کمک به پردازش و بررسی اطلاعات و پرسیدن سؤالات در کنار بیمار خواهد بود. استفاده از وسایل و تجهیزات صوتی ـ تصویری نیز می تواند تأثیر آگاه سازی را در این اعمال افزایش دهد. در واقع امضاء فرم رضایت، بایستی نتیجه ی نهایی گفتگویی باشد که برای آگاه نمودن بیمار انجام می شود.
از سوی دیگر به نظر می رسد به کارگیری شیوه های فوق الذکر، علاوه بر این که در تسهیل درک بیمار مؤثرند، در مرحله ی اثبات نیز کاربرد دارند؛ زیرا فرآیند آگاهی دادن به بیمار در حضور تیم پزشکی یا یک نفر پرستار یا یک مددکار اجتماعی یا یکی از نزدیکان بیمار صورت می گیرد و این افراد در مرحله ی اثبات، شاهدی بر ادعای پزشک مبنی بر آگاه نمودن بیمار از تمام جوانب امر خواهند بود. این در حالی است که در ایران برای کسب رضایت آگاهانه در هر طیف از اقدامات درمانی ممکن است بیمار حتی بدون این که ملاقاتی با پزشک داشته باشد، تعدادی فرم را پر کرده و امضاء نماید و امضای بیمار بر روی فرم مدرکی تلقی می شود بر این ادعا که پروسه ی آگاه سازی انجام گرفته است. همین روند متأسفانه در عمل موجب افزایش دعاوی، علیه جامعه ی پزشکی و افزایش مسؤولیت پزشک در ایران شده است و به نظر می رسد برای بهبود آن بهتر است حداقل، یکی از روش های مورد استفاده در نظام های حقوقی پیشرو در حقوق بیمار، برای آگاه نمودن بیماران استفاده شود، مراحل آگاه سازی انجام شود و سپس به بیمار فرصت داده شود تا بر مبنای آگاهی های خود، برای اقدامات درمانی اش تصمیم گیری کند.
به هر تقدیر توجه به این جنبه از حقوق بیمار در حقوق ایران امری اجتناب ناپذیر است که باید سیاست تقنینی خاصی در خصوص آن اعمال گردد. امید است تحقیق حاضر بتواند در این راستا مؤثر افتد.

فهرست منابع و مآخذ
فارسی
کتب
1. آل شیخ مبارک، قیس بن محمد (1389)، حقوق و مسؤولیت پزشکی در آیین اسلام (ترجمه: محمود عباسی)، چاپ دوم، تهران: انتشارات حقوقی.
2. آموزگار، مرتضی(1388). تعقیب کیفری و انتظامی پزشک مقصر. چاپ دوم، تهران: انتشارات مجد.
3. اسلامی تبار، شهریار؛ الهی منش، محمدرضا (1388)؛ مجموعه ی کامل قوانین و مقررات دارویی و بهداشتی، چاپ اول، تهران: انتشارات مجد.
4. امامی، سید حسن (1386)، حقوق مدنی، ج1، چاپ بیست و هفتم، تهران: انتشارات اسلامیه.
5. بینت، بلیندا، حقوق و پزشکی، ترجمه: محمود عباسی، تهران: انتشارات حقوقی، چاپ دوم، 1389.
6. پلومر، اورورا (1387). حقوق و اخلاق در پژوهش های پزشکی، ترجمه علیرضا زالی و محمود عباسی،تهران: انتشارات حقوقی(چاپ اول)
7. جعفری لنگرودی، محمد جعفر(1387). ترمینولوژی حقوق. چاپ نوزدهم، تهران: انتشارات گنج دانش.
8. جوادی، محمد علی؛ عباسی، محمود؛ ضیائی، حسین (1386). اخلاق پزشکی و انتظار بیمار از پزشک، چاپ اول، تهران: انتشارات گنج دانش.
9. حییم، سلیمان(1384). فرهنگ معاصر بزرگ انگلیسی فارسی، چاپ پنجم، تهران: انتشارات فرهنگ معاصر.
10. زراعت، عباس(1384)، قانون مجازات اسلامی در نظم حقوقی کنونی. تهران: انتشارات ققنوس(چاپ اول).
11. زالی، محمدرضا (1387)، مبانی نوین ارتباط پزشک و بیمار، چاپ دوم، تهران: انتشارات حقوقی.
12. ژوردن، پاتریس(1386)، تحلیل رویه ی قضائی فرانسه در زمینه ی مسؤولیت مدنی، ترجمه و تحقیق: مجید ادیب، چاپ اول، انتشارات میزان.
13. شامبیاتی، هوشنگ (1386)، حقوق کیفری اختصاصی، جلد اول، چاپ ششم، تهران: انتشارات ژوبین.
14. شجاع پوریان، سیاوش(1389)، مسؤولیت قراردادی پزشک در برابر بیمار، چاپ اول تهران: انتشارات فردوسی.
15. شهید اول، محمد بن جمال الدین، (1406 ق)، اللمعه الدمشقیه، چاپ اول، بیروت: دارالنصر.
16. شهیدی، مهدی(1386)، تشکیل قراردادها و تعهدات (جلد اول). تهران: انتشارات مجد (چاپ ششم).
17. صانعی، یوسف (1384)، استفتائات پزشکی، چاپ هشتم، انتشارات میثم تمار.
18. صفایی، سید حسین؛ سید مرتضی، قاسم زاده (1378)، حقوق مدنی اشخاص و محجورین، چاپ چهارم، تهران: انتشارات سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه ها (سمت)، ص 152.
19. عباسی، محمود(1389)، مجموعه قوانین و مقررات پزشکی دارویی، چاپ دوم، تهران: انتشارات حقوقی.
20. عباسی، محمود(1383)، مجموعه کدهای اخلاق پزشکی، چاپ اول، تهران: انتشارات حقوقی.
21. عباسی، محمود (1388)، مسؤولیت پزشکی، چاپ اول، تهران: انتشارات حقوقی.
22. عباسی محمود (1383)، رضایت به درمان، چاپ اول، تهران: انتشارات حقوقی.
23. عمید، حسن(1361)، فرهنگ فارسی، چاپ بیست و یکم، تهران: انتشارات امیر کبیر.
24. غفاری فارسانی، بهنام(1387)، مسؤولیت مدنیناشی از ترک نجات جان دیگری، چاپ اول، تهران: انتشارات میزان.
25. کاتوزيان، ناصر(1387)، الزامات خارج از قرارداد، ج1، تهران، انتشارات دانشگاه تهران.
26. کاتوزیان، ناصر(1381)، قانون مدنی در نظم حقوقی کنونی، چاپ هفتم، تهران: انتشارات میزان.
27. کاتوزیان، ناصر(1389)، دوره ی مقدماتی حقوق مدنی (وقایع حقوقی)، چاپ چهارم، تهران: شرکت سهامی انتشار.
28. کاتوزیان، ناصر(1387). مسؤولیت مدنی(قواعد عمومی)، جلد اول، چاپ هفتم. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
29. کاتوزیان، ناصر(1387). مسؤولیت مدنی (مسؤولیت های خاص و مختلط)، جلد دوم، چاپ هشتم، تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
30. کاتوزیان، ناصر(1387). قواعد عمومی قراردادها(اجرای قرارداد)، جلد چهارم، چاپ پنجم، تهران: شرکت سهامی انتشار.
31. کاتوزیان، ناصر(1370)، ایقاع، چاپ اول، تهران: نشر یلدا.
32. کرمی، خدابخش(1381)، اتانازیا، مرگ آسان و راحت، تهران: نشر معارف.
33. كليني، محمدبن يعقوب (1413). اصول كافي. ج 6، بيروت: دارالاضواء.
34. گلدوزیان، ایرج(1378). بایسته های حقوق جزای عمومی. تهران: نشر میزان (چاپ سوم).
35. گلدوزیان، ایرج ، محشای قانون مجازات اسلامی، انتشارات مجد، تهران، چاپ چهارم، 1383.
36. گودرزی، فرامرز(1377)، پزشکی قانونی، جلد اول، چاپ اول، انتشارات مجد.
37. لاریجانی، باقر(1383). پزشک و ملاحظات اخلاقی، جلد دوم، تهران: نشر برای فردا.
38. لاهه، بخش ترجمه ی دیوان داوری دعاوی ایران، فرهنگ اصطلاحات حقوقی انگلیسی به فارسی، چاپ اول(1381). تهران: کتابخانه گنج دانش، با همکاری انتشارات دادآفرین.
39. لطفی، اسدالله(1379)، موجبات و مسقطات ضمان قهری در فقه و حقوق مدنی ایران، چاپ اول، انتشارات مجد.
40. لینن، هنک؛ گیورس، اسجف و پینت، ژنوين (1381)، مطالعه ی تطبیقی حقوق بیماران (ترجمه: باقر لاریجانی و محمود عباسی)، چاپ دوم، تهران: انتشارات حقوقی.
41. محسنی، محمد آصف (1382)، الفقه و مسائل الطبیه، ج1، چاپ اول، قم: انتشارات بوستان کتاب قم.
42. محقق داماد، سید مصطفی(1389). فقه پزشکی. تهران: انتشارات حقوقی (چاپ اول).
43. محقق داماد، سید مصطفی (1387)، قواعد فقه، بخش جزایی، چاپ هفتم، مرکز نشر علوم اسلامی.
44. محقق داماد، سید مصطفی (1387)، قواعد فقه، بخش مدنی، چاپ هفتم، مرکز نشر علوم اسلامی.
45. محمدی، ابوالحسن (1380). مبانی استنباط حقوق اسلامی یا اصول فقه. چاپ سیزدهم، تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
46. مقدس اردبيلي، ملا احمد(1416ق)، مجمع الفائده و البرهان، کتاب الديات، طبعه الاولی، قم: جامعه المدرسین.
47. مکارم شیرازی، ناصر(1384)، استفتائات جدید، چاپ اول، تهیه و تنظیم از ابوالقاسم علیان نژادی، چاپ سلیم زاده، ناشر مدرسه ی امام علی ابن ابیطالب.
48. موسوی بجنوردی، سید محمد(1384)، فقه تطبیقی، چاپ اول، انتشارات سمت.
49. موسوی همدانی محمد باقر (بی تا)، ترجمه ی تفسیر النیزان، ج 1، قم: انتشارات موسسه ی مطبوعات دارالعلم
50. محمد مؤمن قمی، کلمات سدیده فی مسائل جدیده، قم: انتشارات
51. نوربها، رضا، (1380). زمینه ی حقوق جزای عمومی. تهران: نشر دادآفرین (چاپ پنجم).
مقالات و پایان نامه ها
52. آنتونی رابینز(بی تا). دو ماه نامه راه موفقیت، سری 17، آبان و آذر 1388.
53. اسماعیل آبادی، علیرضا(1383)، بررسی مسؤولیت یا عدم مسؤولیت پزشک، مجله ی مطالعات اسلامی، ش 64، صص 9-38.
54. اسماعیل آبادی، علیرضا(1383)، شرط برائت در قرارداد پزشک با بیمار، دانشگاه مفید قم، پایان نامه کارشناسی ارشد حقوق خصوصی، استاد راهنما: سید مصطفی محقق داماد.
55. آقائی نیا، حسین
56. آموزگار، مرتضی(1385)، مبانی پذیرش مسؤولیت جزایی پزشک غیر مقصر(حاذق و محتاط)، مجله ی علمی پزشکی قانونی، دوره ی 12، ش 2، تابستان 85، صص 103- 107.
57. بهنوش، بهنام(بی تا)،

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه درباره کامن لا، رضایت آگاهانه، حقوق ایران، مقررات قانونی Next Entries منبع پایان نامه درباره and، of، the، University