منبع پایان نامه درباره سلامت روان، اندازه اثر، گروه کنترل

دانلود پایان نامه ارشد

انگيزه
14/0
36/0
14

کل
46/0
79/0
28
نتايج استنباطي مانوا:
تمامي آزمونهاي چندمتغيري (اثر پيلايي، لامداي ويلکز، اثر هاتلينگ و بزرگترين ريشه اختصاصي ري) معنادار هستند (F برابر 841/8 و sig مساوي 001/0) لذا تفاوت ميانگين ترکيبي شاخصهاي سلامت رواني در دو گروه (بودن در گروه مداخلهي افزايش انگيزه و بودن در گروه کنترل) نتيجه ميشود؛ و اين يعني، مداخلهي افزايش انگيزه بر شاخصهاي سلامت جسمي در افراد مبتلا به ديابت نوع دو تأثير معنادار داشته است.
مجذور اتاي سهمي (اندازه اثر) برابر با 525/0 ميباشد؛ يعني تقريباً 52 درصد از تغييرات چندمتغيره شاخصهاي سلامت جسمي مربوط به دو گروه آزمايش و کنترل مورد نظر است.
نتايج آزمونهاي تکمتغيري (سه متغير وابسته به طور جداگانه) نشان داد که تمامي شاخصهاي سلامت جسمي (قند خون، کورتيزول و فشار خون) (به ترتيب F برابر 1/24، 7/17، 34/5 و sig برابر 001/0، 001/0، 029/0 و مجذور اتا سهمي برابر 481/0، 405/0، 171/0) معنادار هستند.
فرضيه هفتم
فرضيه هفتم بيان مي دارد که: مداخلهي افزايش انگيزه موجب بهبود شاخص هاي سلامت رواني (خودکارآمدي، بهزيستي، استرس، نگرانيهاي ناشي از ديابت و کيفيت زندگي) در افراد مبتلا به ديابت نوع دو مي شود.
در اين فرضيه مداخلهي افزايش انگيزه به عنوان متغير مستقل با دو سطح (بودن در گروه افزايش انگيزه و بودن در گروه کنترل) و شاخص هاي سلامت رواني (خودکارآمدي، بهزيستي، استرس، نگرانيهاي ناشي از ديابت و کيفيت زندگي) به عنوان پنج متغير وابسته مطرح هستند.
با توجه به اينکه کليهي شاخصهاي سلامت رواني در سه مرحلهي پيش آزمون، پس آزمون (بلافاصله بعد از مداخله) و پيگيري (يک ماه بعد از مداخله) اندازهگيري شده است، در مورد اين فرضيه کليهي پردازشهاي آماري در دو مرحله، بر اساس تفاضل شاخصها در مرحله اول و دوم و تفاضل شاخصها در مرحله اول و سوم انجام ميپذيرد. از آنجا که افزايش شاخصهاي خودکارآمدي، بهزيستي و کيفيت زندگي، به معناي بهبود شاخص سلامت تلقي ميشود، بر اين اساس، گروهي اثربخش خواهد بود که ميانگين تفاضلهاي شرکتکنندگان آن گروه مثبت و بزرگتر باشد (سنجش دوم منهاي اول و سنجش سوم منهاي دوم). اما در مقابل کاهش شاخصهاي استرس و نگرانيهاي ناشي از ديابت به معناي بهبود شاخص سلامت تلقي ميشود، لذا جهت همسو شدن با سه شاخص ديگر، در مورد اين دو شاخص سنجش اول منهاي دوم و سنجش دوم منهاي سوم مبناي محاسبات قرار خواهد گرفت، به اين ترتيب در مورد دو شاخص استرس و نگرانيهاي ناشي از ديابت نيز، گروهي اثربخش خواهد بود که ميانگين تفاضلهاي شرکتکنندگان آن گروه مثبت و بزرگتر باشد.
مرحلهي اول (تفاضل شاخصهاي سنجش اول و دوم)
وضعيت توزيع متغيرها (تفاضل سنجش اول و دوم) جهت انتخاب آزمون آماري متناسب در جدول 33 ذکر شده است. جهت بررسي توزيع متغيرها از آزمون کلموگورف- اسميرنوف استفاده شده است.
جدول4-33.وضعيت توزيع متغيرهاي شاخصهاي سلامت رواني در ميان دو گروه افزايش انگيزه و کنترل (تفاضل سنجش اول و دوم) از نظر طبيعي بودن توزيع
متغير
تعداد
کلموگورف- اسميرنوف Z
معناداري (sig)
کيفيت زندگي
28
04/1
225/0
بهزيستي
28
06/1
208/0
خودکارآمدي
28
41/1
037/0
نگرانيهاي ناشي از ديابت
28
99/0
278/0
استرس
28
87/0
431/0
طبق جدول نتايج آزمون کلموگورف- اسميرنوف به غير از شاخص خودکارآمدي (sig برابر 037/0) ساير متغيرها (sig بالاتر از 05/0 و Z بين 96/1+ و 96/1-) داراي توزيع نرمال (طبيعي) هستند.
با توجه به نرمال بودن توزيع متغيرها و وجود يك متغير مستقل و پنج متغير وابسته، از مانوا به عنوان روش آماري براي اين فرضيه استفاده ميشود.
بر اساس نتايج آزمون باكس (مقدار M باکس برابر 55/94 و sig برابر 001/0)، پيش فرض تساوي كوواريانس ها، و بر اساس نتايج آزمون لوين، براي شاخصهاي کيفيت زندگي، نگرانيهاي ناشي از ديابت و خودکارآمدي (به ترتيب F برابر 94/11، 17، 28/19 و sig برابر 002/0، 001/0 و 001/0) پيش فرض تساوي واريانس ها، مورد تاييد قرار نمي گيرد و مفروضهي لازم براي استفاده از آزمون آماري وجود ندارد. اما براي شاخصهاي بهزيستي و استرس (به ترتيب F برابر 608/0، 82/1 و sig برابر 443/0 و 189/0) نتايج آزمون لوين، تأييد پيش فرض تساوي واريانسها را نشان داد.
نتايج توصيفي مانوا:
طبق جدول 34 مداخلهي افزايش انگيزه موجب تغيير مطلوب در هيچ کدام از شاخصهاي سلامت رواني نشده است. براي نمونه، ميانگين شاخص استرس، تحت مداخله تقريباً 4 مقدار پايين آمده است. درعينحال، معناداري اين تغييرات طي بررسي آمارههاي استنباطي مشخص ميشود.

جدول4-34.نتايج توصيفي شاخصهاي سلامت رواني در گروههاي مداخلهي افزايش انگيزه و کنترل
شاخصهاي سلامت رواني
گروهها
ميانگين
انحراف معيار
تعداد
کيفيت زندگي
کنترل
64/7
91/19
14

افزايش انگيزه
21/2-
79/4
14

کل
71/2
15
28
بهزيستي
کنترل
14/6
2/4
14

افزايش انگيزه
43/0
5
14

کل
28/3
41/5
28
خودکارآمدي
کنترل
21/13
48/18
14

افزايش انگيزه
78/0
72/3
14

کل
7
53/14
28
نگرانيهاي ناشي از ديابت
کنترل
21/19
3/10
14

افزايش انگيزه
0
51/2
14

کل
61/9
24/12
28
استرس
کنترل
14/4
77/4
14

افزايش انگيزه
21/0
52/4
14

کل
18/2
98/4
28
نتايج استنباطي مانوا:
تمامي آزمونهاي چندمتغيري (اثر پيلايي، لامداي ويلکز، اثر هاتلينگ و بزرگترين ريشه اختصاصي ري) معنادار هستند (F برابر 64/11 و sig مساوي 001/0) لذا اختلاف ميانگين ترکيبي شاخصهاي سلامت رواني در دو گروه (بودن در گروه مداخلهي افزايش انگيزه و بودن در گروه کنترل) نتيجه ميشود.
مجذور اتاي سهمي (اندازه اثر) برابر با 726/0 ميباشد؛ يعني تقريباً 73 درصد از تغييرات چندمتغيرهي شاخصهاي سلامت رواني مربوط به دو گروه آزمايش و کنترل مورد نظر است.
نتايج آزمونهاي تکمتغيري (پنج متغير وابسته به طور جداگانه) نيز نشان داد که تنها شاخص کيفيت زندگي معنادار نيست (F برابر 24/3 و sig برابر 083/0 و مجذور اتا سهمي برابر 111/0) و ساير شاخصهاي سلامت رواني معنادار هستند. لذا با توجه به نتايج توصيفي، معناداري شاخصها نتيجه مطلوبي تلقي نشده، چرا که تأثيرگذاري مداخلهي افزايش انگيزه بر شاخصهاي سلامت رواني پذيرفته نميشود.
مرحلهي دوم (تفاضل شاخصهاي سنجش اول و سوم)
وضعيت توزيع متغيرها (تفاضل سنجش اول و سوم) جهت انتخاب آزمون آماري متناسب در جدول 53 ذکر شده است. جهت بررسي توزيع متغيرها از آزمون کلموگورف- اسميرنوف استفاده شده است.
جدول4-35.وضعيت توزيع متغيرهاي شاخصهاي سلامت رواني در ميان دو گروه افزايش انگيزه و کنترل (تفاضل سنجش اول و سوم) از نظر طبيعي بودن توزيع
متغير
تعداد
کلموگورف- اسميرنوف Z
معناداري (sig)
کيفيت زندگي
28
63/0
82/0
بهزيستي
28
11/1
166/0
خودکارآمدي
28
02/1
246/0
نگرانيهاي ناشي از ديابت
28
3/1
07/0
استرس
28
68/0
75/0
طبق جدول نتايج آزمون کلموگورف- اسميرنوف کليه ي متغيرها (sig بالاتر از 05/0 و Z بين 96/1+ و 96/1-) داراي توزيع نرمال (طبيعي) هستند.
با توجه به نرمال بودن توزيع متغيرها و وجود يك متغير مستقل و پنج متغير وابسته، از مانوا به عنوان روش آماري براي اين فرضيه استفاده ميشود.
بر اساس نتايج آزمون باكس (مقدار M باکس برابر 83/97 و sig برابر 001/0)، پيش فرض تساوي كوواريانس ها، و بر اساس نتايج آزمون لوين، براي شاخصهاي کيفيت زندگي، بهزيستي، خودکارآمدي و نگرانيهاي ناشي از ديابت (به ترتيب F برابر 33/9، 17، 45/9، 93/6، 59/17 و sig برابر 005/0، 005/0، 014/0 و 001/0) پيش فرض تساوي خطاي واريانس ها، مورد تاييد قرار نمي گيرد و مفروضهي لازم براي استفاده از آزمون آماري وجود ندارد. اما براي شاخص استرس (F برابر 32/0 و sig برابر 576/0) نتايج آزمون لوين، تأييد پيش فرض تساوي واريانسها را نشان داد.
نتايج توصيفي مانوا:
طبق جدول 36 مداخلهي افزايش انگيزه تنها موجب تغيير مطلوب در شاخص بهزيستي شده است. براي نمونه، ميانگين شاخص کيفيت زندگي در گروه کنترل 93/0 بوده است که با مداخلهي افزايش انگيزه به ميانگين 64/2- کاهش يافته است. درعينحال، معناداري اين تغييرات طي بررسي آمارههاي استنباطي مشخص ميشود.

جدول4-36.نتايج توصيفي شاخصهاي سلامت رواني در گروههاي افزايش انگيزه و کنترل
شاخصهاي سلامت رواني
گروهها
ميانگين
انحراف معيار
تعداد
کيفيت زندگي
کنترل
93/0
8/14
14

افزايش انگيزه
64/2-
23/5
14

کل
86/0-
11
28
بهزيستي
کنترل
3/5-
3/8
14

افزايش انگيزه
43/0
15/3
14

کل
43/2-
81/6
28
خودکارآمدي
کنترل
5/5
82/14
14

افزايش انگيزه
43/1
57/3
14

کل
46/3
78/10
28
نگرانيهاي ناشي از ديابت
کنترل
43/4
96/18
14

افزايش انگيزه
36/0-
56/2
14

کل
2
5/13
28
استرس
کنترل
5/2
65/4
14

افزايش انگيزه
78/1
28/5
14

کل
14/2
9/4
28
نتايج استنباطي مانوا:
هيچ کدام از آزمونهاي چندمتغيري (اثر پيلايي، لامداي ويلکز، اثر هاتلينگ و بزرگترين ريشه اختصاصي ري) معنادار نيستند (F برابر 24/1 و sig مساوي 325/0) لذا تساوي ميانگين ترکيبي شاخصهاي سلامت رواني در دو گروه (بودن در گروه مداخلهي افزايش انگيزه و بودن در گروه کنترل) نتيجه ميشود.
مجذور اتاي سهمي (اندازه اثر) برابر با 220/0 ميباشد؛ يعني تقريباً 22 درصد از تغييرات چندمتغيرهي شاخصهاي سلامت رواني مربوط به دو گروه آزمايش و کنترل مورد نظر است.
نتايج آزمونهاي تکمتغيري (پنج متغير وابسته به طور جداگانه) نيز نشان داد که تنها شاخص بهزيستي مطابق نتايج توصيفي معنادار است (F برابر 8/5 و sig برابر 023/0 و مجذور اتا سهمي برابر 182/0) و ساير شاخصهاي سلامت رواني با توجه به نتايج توصيفي و مطابق انتظار معنادار نيستند.
مقايسهي دو مرحله تحليل
نتايج دو مرحلهي (مرحله اول تفاضل سنجش اول و دوم- مرحله دوم تفاضل سنجش اول و سوم) اين فرضيه، نشان ميدهد که با توجه به نتايج توصيفي، مداخلهي افزايش انگيزه باعث بهبود شاخص هاي سلامت رواني (خودکارآمدي، بهزيستي، استرس، نگرانيهاي ناشي از ديابت و کيفيت زندگي) نشده است. با وجود اين، در مرحلهي اول (تفاضل سنجش اول و دوم) اختلاف ميانگينهاي دو گروه (به نفع گروه کنترل) زياد و معنادار است، درحاليکه در مرحلهي دوم (تفاضل سنجش اول و سوم) اختلاف ميانگينهاي دو گروه (به نفع گروه کنترل) کم و غيرمعنادار است. اين يعني با گذشت زمان (سنجش سوم 1 ماه بعد از مداخله) مداخلهي افزايش انگيزه تأثير خود را بيشتر نشان داده است.
در ذيل مقايسهي نتايج توصيفي و استنباطي به تفکيک دو مرحله تحليل ارائه شده است.
جدول 4-37. مقايسه ي نتايج توصيفي دو مرحله تحليل به لحاظ تأثيرگذاري مطلوب مداخلهي افزايش انگيزه بر شاخصهاي سلامت رواني
شاخصهاي سلامت رواني
مراحل تحليل

مرحله اول
مرحله دوم
کيفيت زندگي

بهزيستي رواني

(
خودکارآمدي

نگراني هاي ناشي از ديابت

استرس

جدول 4-38. مقايسهي نتايج استنباطي دو مرحله تحليل به لحاظ معناداري آزمونهاي چندمتغيري و تک متغيري و اندازه اثر
شاخصهاي سلامت رواني

مراحل تحليل

مرحله اول
مرحله دوم

آزمون
چندمتغيري
اندازه اثر
آزمون
يکمتغيري
اندازه اثر
آزمون
چندمتغيري
اندازه اثر
آزمون
يکمتغيري
اندازه اثر
کيفيت زندگي
معنادار
726/0

عدم
معناداري
22/0

بهزيستي رواني

(
289/0

(
182/0
خودکارآمدي

(
190/0

نگرانيهاي ناشي از ديابت

(
639/0

استرس

(
161/0

فرضيه هشتم
فرضيه هشتم بيان مي دارد که: مداخلهي افزايش انگيزه موجب افزايش رفتار مراقبت از خود در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو مي شود.
در اين فرضيه مداخلهي افزايش انگيزه به عنوان متغير مستقل با دو سطح (بودن در گروه مداخله افزايش انگيزه و بودن در گروه کنترل) و ميزان مراقبت از خود، متغير وابسته در مقياس

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه درباره گروه کنترل، سلامت روان، اندازه اثر Next Entries منبع پایان نامه درباره کانون کنترل سلامت، گروه کنترل، اندازه اثر