منبع پایان نامه درباره اکسیژن مصرفی، گروه کنترل، انعطاف پذیری، دامنه حرکتی

دانلود پایان نامه ارشد

و کاهش سفتی واحد تاندون- عضله (MTU)) (53،130)، باعث کاهش عملکردهای بیهوازی میشود.

2ـ2ـ7 تاثیر کشش پویا بر فعالیتهای بیهوازی
مطالعات بسیاری نشان دادهاند که کشش پویا میتواند باعث بهبود توان، نیرو، قدرت و پرش عمودی (68،71،86،96،131،132)، دو سرعت (53،72،86)، شتاب و هماهنگی (86) و چابکی (15،86) شود. پژوهشهای متعددی نشان میدهند که کشش پویا قبل از فعالیت، ممکن است از طریق آسان سازی کنترل حرکتی از طریق تکرار حرکات خاص، افزایش دامنه حرکتی مفصل، افزایش جریان خون عضله، افزایش دمای مرکزی یا محیطی ، هدایت سریعتر ایمپالسهای عصبی، تقویت پتانسیل انقباض عضلانی برای سرعت و نیروی بیشتر (86) و نیز افزایش هماهنگی حرکتی (54) باعث بهبود عملکرد شود .

2ـ2ـ8 تاثیرکشش ایستا و پویا بر اقتصاد دویدن وعملکرد هوازی
برخی پژوهشها نشان دادهاند که انعطاف پذیری باعث کاهش سفتی و درنتیجه نیاز به انرژی کمتر برای به حرکت درآوردن عضله میشود (55،115). در حالی که، برخی دیگر از پژوهشها نشان میدهند که سفتی و عدم انعطاف زیاد در اندام پایینی (عضلات لگن، ران، همسترینگ و ساق پا) و قسمت پایینی تنه، باعث افزایش اقتصاد دویدن و کاهش هزینه انرژی زیربیشینه هم در دوندهها و هم غیر ورزشکاران، از طریق افزایش ذخایر انرژی الاستیک در عضلات و تاندونهای پا و همچنین کاهش نیاز به فعالیت عضلات برای ثابت کردن ناحیهی لگن هنگام ضربه پا و دویدن میشود (43،74،123). به هرحال، پژوهشها در مورد اثرحاد کشش بر اقتصاد دویدن و هزینهی انرژی متناقض است و هنوز کاملا روشن نشده است (123). برخی از پژوهشها اثر مثبت (55) و برخی، اثرمنفی کشش (41،74،128،129) بر اقتصاد دویدن را گزارش کردهاند و نشان میدهند که کشش ایستا (129) و پویا (117) باعث فراخوانی بیشتر واحدهای حرکتی و در نتیجه افزایش هزینه انرژی و کاهش عملکرد استقامتی میشود. و در عین حال، برخی دیگر تفاوت معناداری بین گروه کشش و کنترل گزارش نکردهاند (13،62،99،106،136). با وجود این، برخی از پژوهشگران گزارش کردهاند که سفتی زیاد وانعطاف کم در قوزک پا، هنگام دورسی فلکشن از طریق افزایش ذخایر انرژی الاستیک و آزادسازی آن در تاندون آشیل و عضلات ساق پا، باعث کاهش هزینهی انرژی میشود (43). سفتی عضلات اطراف قوزک و زانو در مرحله ترمز کردن باعث افزایش پتانسیل نیرو در مرحله کندن میشود (83). برهمین اساس، بسیاری از پژوهشگران پیشنهاد میکنند که دوندههای با انعطاف پذیری نرمال از انجام حرکات کششی به ویژه در عضلات چرخش دهنده خارجی مفصل ران و همچنین عضلات همسترینگ، نعلی و ساق پا، که باعث افزایش دامنه حرکتی اطراف مفصل میشود، قبل از فعالیت و رقابت خودداری کنند (41،43).
2ـ3 پیشینهی پژوهش
برنسفورد و هالی31 (1977) به مقایسه هزینه اکسیژن در زنان و مردان تمرین کرده (دوندههای استقامت) و تمرین نکرده ولی فعال پرداختند. تعداد آزمودنیها 40 نفر(در هرگروه 10 نفر) بود. آزمون برای هرگروه، در چهار سرعت زیربیشینه مختلف و هر کدام به مدت 7 دقیقه، اجرا شد. سرعت برای افراد تمرین نکرده در دامنه بین 144 تا225 متر در دقیقه (65 تا 88 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی) و برای افراد تمرین کرده از 144 تا 307 متر در دقیقه (57 تا 85 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی) بود. نتایج به این صورت بود که مردان تمرین کرده VO2 کمتری از سه گروه دیگر داشتند. زنان تمرین کرده و مردان تمرین نکرده نیز VO2 کمتری از زنان تمرین نکرده داشتند. تفاوت معناداری بین زنان تمرین کرده و مردان تمرین نکرده گزارش نشد. بنابراین، نتیجه گرفتند که نه تنها بین افراد تمرین کرده و تمرین نکرده بلکه بین زنان و مردان در هزینه انرژی دویدن تفاوت وجود دارد (31). در سال 1989 گادجس32 و همکارانش اثر دو نوع کشش ایستا و 33PNFرا بر دامنه حرکتی مفصل و اقتصاد دویدن و راه رفتن را در 7 مرد دانشجوی فعال بررسی کردند. آزمون شامل : 12 دقیقه حرکت روی تردمیل با سه سرعت متفاوت بود (40-60-80 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی). نتایج نشان داد که، کشش ایستا باعث بهبود در اقتصاد دویدن در هرسه سرعت میشود و کشش PNF باعث بهبود اقتصاد دویدن فقط در سرعت VO2max 60% شد. دامنه حرکتی لگن در هر دو کشش افزایش نشان داد (55). توماس34 و همکارانش (1999) به بررسی تاثیر 5 کیلومتر دویدن بر اقتصاد دویدن، تهویه دقیقهای، لاکتات و دمای بدن در 40 دونده استقامت (21 مرد و 19 زن) پرداختند. دوندهها با یک سرعت ثابت (شدت 80 تا 85 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی ) روی تردمیل دویدند. پاسخها در دو مرحله (5 دقیقه اولیه دویدن و یک دقیقه آخر فعالیت) جمعآوری شد. تمام متغیرها افزایش معناداری بین دو مرحله نشان داد. این افزایش در زنان و مردان مشابه بود. در طی 5 کیلومتر دویدن، اقتصاد دویدن و تهویه ارتباط معناداری را نشان داد، که این ارتباط در زنان قویتر از مردان بود. هنگامی که نتایج با توجه به جنس آنالیز شد، ارتباط معناداری بین اقتصاد دویدن و لاکتات و نیز بین لاکتات و تهویه، فقط در زنان گزارش شد. اما رگرسیون چندگانه برای تمام آزمودنیها، نشان داد که از بین متغیرها تنها تهویه ارتباط معناداری با اکسیژن مصرفی نشان داد (121). نلسون35 و همکارانش (2001) اثر 10 هفته کشش ایستا (3 بار در هفته هر بار40 دقیقه روی عضلات ران و ساق (15 حرکت کششی)) ، بر اقتصاد دویدن در 16 زن و 16 مرد دانشجو تربیت بدنی را بررسی کردند. نتایج نشان داد که، کشش مزمن باعث افزایش انعطاف پذیری در گروه کشش (8 مرد و 8 زن) نسبت به کنترل میشود. درحالی که، تغییر معناداری در هزینه انرژی در دویدن زیربیشینه بین دو گروه دیده نشد. بنابراین، برنامه کشش مزمن اثر منفی بر اقتصاد دویدن ندارد (102). در سال 2005 نیز، نلسون و همکارانش پژوهشی با این هدف که آیا کشش ایستا قبل از تمرین تاثیری بر ضربان قلب و پویایی اکسیژن مصرفی میگذارد یا خیر ، روی 15 مرد و 16 زن دانشجو انجام دادند. آزمودنیها 12 دقیقه کشش (4 حرکت، هرحرکت 30 ثانیه و دو نوبت)، شامل4 نوع کشش مختلف در 3 گروه (1- گروه کنترل،2- گروه کشش ایستا ،گروه 3 حرکات گروه دو را بدون اینکه عضله در حالت کشش قرار بگیرد) انجام دادند. هرکشش به مدت 30 ثانیه و در4 نوبت اجرا شد. آزمون شامل 7 دقیقه فعالیت روی چرخ کارسنج با VO2max 65% فرد بود. نتایج نشان داد که، کشش ایستا باعث افزایش ضربان قلب طی تمرین با شدت متوسط نسبتا زیاد میشود. همچنین، نشان داده شد که، کشش ایستا میزان اکسیژن مصرفی را طی زمانی که کشش به کار برده میشود افزایش میدهد. همچنین، مشاهدات فردی نشان داد که میزان افزایش، رابطه مستقیم با میزان سفتی ذاتی عضله دارد (101). برخلاف نتایج پژوهش گادجس که اثر مثبت کشش ایستا را بر اقتصاد دویدن نشان داد، نتایج پژوهش هایس و والکر36 (2007)، نشان داد که کشش هیچگونه اثر مثبت یا منفی بر اقتصاد دویدن یا VO2 زیربیشینه ندارد. آنها اثر کشش ایستا و پویا را بر اقتصاد دویدن در 7 مرد دونده استقامتی ونیمه استقامتی بررسی کردند. کشش شامل 5 حرکت اصلی، هرکدام 30 ثانیه و2 بار تکرار بود، که بعد از 5 دقیقه گرم کردن روی تردمیل با سرعت دلخواه، اجرا میشد. آزمون شامل 10 دقیقه دویدن روی تردمیل با شدت زیر آستانه لاکتات بود. نتایج، در VO2حالت یکنواخت بین سه وضعیت تغییری نشان نداد (62). زیمر37 و همکارانش نیز (2007) به بررسی اثر حاد کشش ایستا و پویا بر اقتصاد دویدن در 12 مرد دونده استقامتی تمرین کرده پرداختند. آزمون زیربیشینه در پژوهش آنها، شامل 7 دقیقه دویدن روی تردمیل در سه سرعت زیر آستانه تهویه (2/6، 5/7 و7/8 مایل بر ساعت ) بود. اکسیژن مصرفی و ضربان قلب در دو دقیقه آخر فعالیت به عنوان مرحله یکنواخت ثبت شد. قبل از حرکات کششی 5 دقیقه گرم کردن با سرعت 3 مایل در ساعت انجام میشد و سپس حرکات کششی مربوطه ( کشش ایستا شامل 6 حرکت، هر حرکت 30 ثانیه و در دو نوبت (30 ثانیه استراحت بین هر کشش) و کشش پویا شامل 6 حرکت در طول مسافت 50 متر و دو بار تکرار) را اجرا میکردند. نتایج پژوهش، تفاوت معناداری در هزینه انرژی و ضربان قلب بین سه وضعیت نشان نداد. بنابراین، گزارش کردند که کشش قبل از فعالیت اثری بر اقتصاد دویدن در مردان دونده استقامت ندارد (136). همچنین، در پژوهشی كه توسط آلیسون38 و همکارانش (2008) انجام گرفت، گزارش شد كه کشش ایستا به مدت طولانی( 8 حرکت مختلف برای هر پا، هرحرکت 40 ثانیه و در 3 نوبت) اثری بر هزینه اکسیژن، تهویهی دقیقه ای، هزینه انرژی، ضربان قلب و نسبت تبادل تنفسی ندارد. این پژوهش روی 10 مرد دونده انجام گرفت و آزمون شامل 10 دقیقه دویدن روی تردمیل با 70% حداکثراکسیژن مصرفی بود. ازطرفی، پرش عمودی، قدرت ایزومتریک و انعطاف پذیری نیزاندازه گیری شد. نتایج پژوهش نشان داد که کشش ایستا طولانی مدت، علی رغم اثری که بر عملکرد عصبی عضلانی دارد، اثری بر اقتصاد دویدن ندارد (13). باوجوداین، در پژوهشی که توسط ویلسون و دالمایو39 و دیگر همکارانشان (2008) انجام گرفت و اثر کشش ایستا را بر هزینه انرژی و عملکرد دوی استقامت بر روی 5 مرد ورزشکار تمرین کرده دونده استقامتی مورد بررسی قرارداد، نشان داده شد که کشش ایستا قبل از فعالیتهای استقامتی باعث کاهش عملکرد استقامت و افزایش هزینه انرژی دویدن در دوندههای تمرین کرده میشود. در این پژوهش، تمرین کششی شامل 15 دقیقه حرکات کششی (5حرکت اصلی) روی عضلات چهارسر، همسترینگ و دوقلو بود. آزمون شامل : 60 دقیقه (30دقیقه با 65%حداکثراکسیژن مصرفی و 30دقیقه دوم دویدن تا بیشترین مسافت ممکن بدون توجه به سرعت) دویدن روی تردمیل بود. هزینه انرژی در 10 و 30 دقیقه اول و مسافت در 30 دقیقه دوم اندازه گیری شد. کاهش معنیدار در عملکرد در گروه تحت کشش نسبت به گروه کنترل مشاهده شد. هزینه انرژی درگروه تحت کشش در10 دقیقه به طور معناداری بزرگتر ازگروه کنترل بود. ولی در30 دقیقه تفاوتی بین دو گروه یافت نشد (128). کور40و همکارانش (2008) اثر پروتکلهای مختلف گرم کردن شامل : 1- کشش ایستا، 2- کشش پویا ،3 – حرکات پویا با شدت متوسط تا زیاد و 4- گروه کنترل را بر غلظت لاکتات، عملکرد استقامت، زمان رسیدن به واماندگی و حداکثراکسیژن مصرفی را در 15 مرد سالم بررسی کردند. کل زمان گرم کردن برای هرگروه 12دقیقه بود که 5 دقیقهی آن شامل جاگینگ بود. آزمون شامل دویدن روی تردمیل با 65 تا 75 درصد ضربان قلب ذخیره تا حد واماندگی بود. نتایج کاهش معنیدار در غلظت لاکتات بعد از گرم کردن نسبت به کنترل نشان داد. افزایش معنیدار در زمان رسیدن به واماندگی و VO2max نیز بعد از حرکات پویا بیشتر از کشش پویا و بعد از کشش پویا بیشتر از کشش ایستا بود. نتایج پیشنهاد میکنند که، گرم کردن با حرکات پویا نسبت به کشش استقامت را بیشتر افزایش میدهد (79). در همین راستا، سامر41و همکارانش (2009) اثر کشش پویا را بر هزینه انرژی در 9 مرد دونده استقامت بررسی کردند. تمرین شامل 15 دقیقه کشش پویا (7 حرکت اصلی روی عضلات دوقلو، چهارسر و همسترینگ) و آزمون شامل 30 دقیقه دویدن روی تردمیل با 65 درصد VO2maxبود. نتایج، افزایش در هزینه کالری در گروه کشش را نشان داد. ولی تفاوت معناداری در ضربان قلب حداکثر و میزان درک فشار (RPE) نشان نداد. بنابراین پیشنهاد کردند که کشش پویا نیز مانند کشش ایستا باعث افزایش هزینه انرژی در دونده های تمرین کرده در کار زیربیشینه میشود (117). اما در پژوهشی که پترسون42 (2010) انجام داد و اثر حاد کشش ایستا بر پاسخهای قلبی عروقی و همودینامیکی در 15دقیقه تمرین زیربیشینه (سرعت 7 مایل در ساعت) روی تردمیل در 6 مرد و 6 زن دانشجوی دونده 400 و 800 متر بررسی کرد، تفاوت معناداری در Q ,DBP, SBP, MAP ,SVR , a-vo2diff , HR, MVO2, VE , ، Fb و Tv، بین گروه کشش و کنترل گزارش نشد. نتایج نشان داد که کشش ایستا هیچگونه اثرمفید یا مضر بر اقتصاد دویدن یا پاسخ های همودینامیکی قبل از تمرین زیربیشینه ندارد (106).در همین سال (2010)، ساموگین لوپز43و همکارانش نیز اثر کشش ایستا بر زمان رسیدن به واماندگی و vo2max را بررسی کردند. 11 مرد فعال، یک آزمون

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه درباره اکسیژن مصرفی، لاکتات خون، فعالیت ورزشی، ورزشکاران Next Entries منبع پایان نامه درباره اکسیژن مصرفی، حداکثر اکسیژن مصرفی، لاکتات خون، جامعه آماری