منبع پایان نامه درباره افراد مبتلا، کودک و نوجوان، کودکان مبتلا

دانلود پایان نامه ارشد

نيم ساعته که هفتهاي يکبار تشکيل ميشد بهاين نتيجه رسيد که پس از سهماه اجراي مداخله ميزان ترس بيماران از نشانههاي آسيب چشمي شان کم شده و راحتتر بيماري را ميپذيرفتند.گروه سوم کمپهاي ديابتي است، در اين کمپها که بيشتر نوجوانان و کودکان مبتلا به ديابت نوع 1نگهداري ميشوند آموزشهايي جهت کنترل بهتر بيماري به بيماران داده ميشود. در يک مطالعهي کنترل شده که در آن256کودک و نوجوان مبتلا به ديابت نوع1نگهداري ميشدند برنامه ها متشکل بود از سه ساعت آموزش تئوري و عملي خودمديريتي ديابت به علاوه شش ساعت ورزش، درکنار اينها نيز در کمپ يک روانشناس حضور داشت که با کمک روانشناس و با پيشنهاد خود اعضاي گروه هر روز دربارهي يک موضوعي بحث ميکردند(ميسوراکا، گنارو، ليونيلو، دوال و الوي122،1996). و آخرين گروه گروههايي است که با نيازهاي روزانهي ديابتي ها سروکار دارد. هدف اين گروهها آموزش راهبردهاي مقابلهاي از طريق آموزش حلمساله و آموزش مهارتهاي اجتماعي است.

2-2-ديابت

2-2-1-مقدمه
در دهههاي اخير براي شناخت عوامل خطر بيماريهاي مهم غيرواگير مطالعات متعددي انجام شدهاست، از جملهي اين بيماريها ديابت قندي به عنوان شايعترين بيماري غدد درونريز است. (عزيزي و همکاران،1379). ديابت شيرين اولينبار در سال1552قبل از ميلاد در پاپيروسهاي مصري توصيف شد. حشرات دور ادرار شيرين کساني که ادرار زيادي دفع مي کردند جمع مي شدند و افرادي که ادرار شيرين را ميچشيدند ميتوانستند به تشخيص برسند. البته خود واژهي ديابت توسط آراتئوس، پزشک برجستهاي که در قرن دوم بعد از ميلاد در اسکندريه و رم ميزيست ابداع گشت. او از واژهي “دياباينو”به معني “عبور کردن از” براي توصيف حالتي استفاده نمود که در آن مقدار زيادي ادرار از کليهها عبور ميکرد. واژهي لاتين مليتوس به معني شيرين مثل عسل نيز در قرن18اضافه شد(هريس و همکاران،2011).
ديابت يکي از مشکلات عمدهي بهداشت عمومي در جهان معاصر است که بهسرعت روبه افزايش است. متخصصان گروه بيماريهاي غدد درونريز ديابت را يکي از شايعترين بيماريهاي متابوليک قرن حاضر ميدانند که منجر به ناتواني و مرگ زودرس ميشود و عوارض حاد و ديررس آن تهديدهاي عمدهاي براي سلامتي فرد به شمار ميرود. اين بيماري که پنجمين علت مرگومير جوامع غربي و چهارمين دليل مراجعهي شايع به پزشک است، 15%هزينه هاي مراقبت بهداشتي را در ايالت متحده به خود اختصاص داده است(عزيزي و همکاران،1379). اين بيماري مزمن تقريبا285ميليون نفر در سراسر دنيا بهآن مبتلا هستند و برآورد شده است که تا سال 2030اين تعداد به 439ميليون نفر برسد(هريس و همکاران،2011).
2-2-2-تعريف ديابت
ديابت قندي يک بيماري مزمن است و زماني بروز ميکند که 1)توانايي لوزالمعده در ترشح انسولين کم شده و يا ازبين رفته باشد، يا2) بدن نتواند به طور موثر از انسولين ترشح شده توسط لوزالمعده استفاده کند. انسولين هورموني است که براي تبديل قند، نشاسته و ديگر غذاها بهانرژي، موردنياز ميباشد و براي زندگي روزانه ضروري است. اختلال يا عدم ترشح انسولين توسط کبد يا عدم فعاليت مناسب انسولين و يا هردو عامل باعث افزايش قند خون(هيپرگليسمي) و ديگر اختلالهاي متابوليکي ميشود که اگر هيپرگليسمي بهخوبي کنترل نشود، ممکن است موجب عوارض جدي شود. در ديابت مجموعهاي از اختلالات وجوددارد که باعث گرديده سلولهاي بدن نتواند بهنحو مناسب از کربوهيدراتها بهعنوان يک ماده غذايي اساسي استفاده نمايد، که نتيجهي آن افزايش ميزان فند خون خواهدبود(بگنر123 و همکاران،2007؛ هريس و همکاران،2011).
2-2-3-انواع ديابت
مشکلات تقسيمبندي ديابت سالها وجود داشتهاست. اخيرا سازمان بهداشت جهاني(WHO124) و انجمن ديابت آمريکا(ADA125) آن را به چهارگروه تقسيم کردهاند(هريس وهمکاران،2011):
2-2-3-1-ديابت نوع 1
ديابت نوع1 در گذشته به نام ديابت وابسته به انسولين (126IDDM) ناميده ميشد. اين نوع ديابت بهخاطر از دست رفتن يا بدعمل کردن سلولهاي سازنده انسولين، سلولهاي بتاي لوزالمعده ، است. آسيبرسيدن به اين سلولها منجر به توليد نشدن انسولين ميشود .اين نوع ديابت را بيماري خودايمني مينامند يعني اينکه سيستم ايمني بدن به سلولهاي سازنده انسولين حمله ميکند و آنها را تخريب ميکند اما علت اينکه سيستم ايمني چرا به اين سلولها حمله مي ند هنوز نامشخص است. به علت اينکه انسولين ، براي ادامهي حيات ضروري ميباشد در ديابت نوع 1 بهعلت ساخته نشدن اين ماده، انسولين بايد از طريق دارو وارد بدن شود.حدود 10 درصد از کل ديابتها مربوط به ديابت نوع 1 ميباشد. اين بيماري بيشتر در کودکي و نوجواني و بهطورکلي قبل از 30 سالگي بروز ميکند(بريت،2008؛ هريس و همکاران،2011).
2-2-3-2-ديابت نوع2
ديابت نوع2 در گذشته تحت عنوان ديابت غيروابستهبهانسولين127 خوانده ميشد. در اين نوع ديابت پانکراس انسولين کافي توليد نميکند و حتي اگر توليد کند نيز سلولهاي بدن حساسيت کمي به انسولين نشان ميدهند که اين منجر به تجمع قندخون ميشود. حدود 90 درصد ازموارد ديابت مربوط به ديابت نوع2 ميباشد. اين بيماري معمولا از ميانسالي به بعد رخميدهد، البته امروزه سن مبتلا شدن به اين بيماري در بعضي از کشورها از جمله ايران روبهکاهش است. اگر سطوح قند خون از 200-180 mgdl/L بيشتر شود نشانههايي همچون تشنگي و گرسنگي مفرط و همچنين پرادراري ديده ميشود که اينها از علائم اوليهي ديابت نوع 2 ميباشند. اغلب افراد مبتلا به ديابت نوع 2 چاق هستند يا اينکه در محدودهي شکم تجمع چربي دارند. اين نوع ديابت به طور معمول به کمک رژيمغذاييمناسب، فعاليتبدنيکافي و داروهاي خوراکي کاهندهي قندخون درمان ميشود. در برخي موارد نيز براي دستيابي به کنترل گليسميک مطلوب نياز به انسوليندرماني است(باقياني مقدم، افخمي اردکاني، مظلومي و سعيدي زاده،1385؛ بريت،2008؛ هريس و همکاران،2011).
2-2-3-4-ديابت حاملگي
ديابت بارداري بهشرايطي اطلاق ميگردد که سطح قندخون در طي بارداري بالا رفته و علائم ديابت در خانمهاي باردار که قبلا ديابت برايشان تشخيص داده نشده، ديده شود(باقياني مقدم و همکاران، 1385). ايننوع ديابت يک عارضهي درحال رشد درسطح جهان و يکي از شايعترين عوارض دورانبارداري است . شيوع ديابت بارداري بسته به جمعيت مورد مطالعه و تستهاي تشخيصي ار1تا14درصد گزارش شده است(باقيانيمقدم و همکاران ،1385). درکشورهاي فاقد “برنامي ملي بيماري يابي “، ديابت بارداري غا لبا ً بدون تشخيص و درمان ميماند که اين امر سبب بروز عوارض ناگوار حاد و ديررس براي مادر وفرزند ميشود. تحقيقات مختلف نشان داده است فرزندان مادراني که ديابت ايشان در دوران بارداري بهطور مطلوب درمان نشده است ، در دوران بلوغ وبزرگسالي ، يا دچار چاقي ، اختلالات تحمل گلوکز ويا مبتلا به ديابت ميشوند . اگرچه بعد از زايمان ديابت از بين ميرود اما ممکن است در بارداري بعدي دوباره ظاهرگردد . حدود 50% خانمهايي که طي دوران حاملگي دچار ديابت مي شوند ممکن است 10سال پس از دوران بارداري در معرض خطر ابتلاي دائمي به ديابت ( اغلب به ديابت نوع دوم ) باشند(هريس و همکاران،2011؛ باقياني مقدم و همکاران ،1385) .
2-2-3-5-ديابت همراه با بيماري هاي ديگر
دربرخي افراد مبتلا به بعضي از بيماريها ( به عنوان مثال : تالاسمي ، بيماريهاي لوزالمعده ، بيماريهاي غدد درونريز و … ) ديابت نيز بروز مي کند(قاري نيت،1383) .
2-2-3-6-پري ديابت
اين افراد ديابتي به شمار نميروند اما در معرض ابتلا به آن ميباشند. يک مرحلهاي است که بين نداشتن ديابت و داشتن ديابت نوع 2 ميباشد بهطوريکه فرد نه داراي سطوح نرمال قند خون است نهاينکه قندش خيلي بالامي باشد که به عنوان ديابت نوع 2 شناخته شود.
گروههايي با اختلال متابوليسم گلوکز کمتري نيز وجوددارند. اين گروهها شامل اختلال تحمل گلوکز128(IGT) واختلال قند خون ناشتا129(IGF) است.IGT حالتي است که غلظت گلوکز خون بالاتر از حد طبيعي است اما در فرد ديابتي اين سطح پايينتر است.IFGبه حالتي گفته ميشود که قندخون ناشتا بالا است. امروزه،IGTبيشتر به عنوان يک خطر تلقي شده تا نوعي از ديابت وIFGحالتي است که خطر ابتلا به ديابت را در10سال آينده50%-25%افزايش ميدهد. بههرحال وضعيتهاي IGTوIFGبا تغييرات اصلاحي در شيوهي زندگي بهبود مييابد. يکي ديگر از نتايج مهم تقسيمبندي جديد سندرم متابوليک است. سندرم متابوليک به مجموعهاي از ديابت نوع2ياIGTبا چند عامل خطر ديگر بيماريهاي مهم نظير چاقي، اختلال در غلظت چربيهاي خون(ديسليپيدمي)، فشارخون بالا(هيپرتانسون)، مقاومت به انسولين و افزايش خفيف در دفع پروتوئين از طريق ادرار(ميکروآلبومينوري) بستگي دارد(هريس همکاران،2011).
2-2-4-همهگيرشناسي ديابت
ديابت يکي از مشکلات عمدهي بهداشت عمومي در جهان معاصر است که بهسرعت روبه افزايش است. اين بيماري که پنجمين علت مرگومير جوامع غربي و چهارمين دليل مراجعهي شايع به پزشک است،15%هزينههاي مراقبت بهداشتي را در ايالتمتحده به خود اختصاص دادهاست(عزيزي و همکاران،1379). تغييرات فردي و گذار فرهنگي جوامع همواره با پديدهي پيرشدن در کشورهاي درحالتوسعه، ديابت را بهيک اپيدمي جهاني تبديل کرده است؛ بهطوريکه سازمان بهداشت جهاني از سال1993تمام کشورهاي جهان را به مقابله با اين اپيدمي فراخوانده است. طبق گزارش اين سازمان پيشبيني ميشود شيوع ديابت از4%در سال1995به 4/5%در سال2025برسد؛ به طوريکه در کشورهاي در حال توسعه تعداد بيماران از84ميليون نفر به 228ميليون نفر خواهدرسيد. اين سازمان تعداد بيماران ديابتي در ايران را درسال 2000 ميلادي 2103000 اعلام كرد كه تا سال2030ميلادي اين ميزان به 6421000 نفر افزايش خواهديافت(سازمان بهداشت جهاني130،2006). طبق آخرين بررسياي كه در ايران انجام شد، شيوع ديابت در كل جمعيت ايران3-2درصد و در افرادبالاي 30 سال3/7 درصد برآورد شده است(مروتي شريف آباد و روحاني تنکابني،1388). افخمي و همكاران در سال 1378 شيوع ديابت را درجمعيت شهري بالاي 30 سال استانيزد مورد بررسي قرارداد كه اين ميزان 52/14درصد برآورد گرديد که به دوبرابر متوسط كل كشور ميرسد و بيشترين شيوع مربوط به شهرستان يزد با7/15درصد بودهاست(جعفريزاده و همکاران،1384). براساس گزارشات سازمان جهاني بهداشت حدود 285 ميليون ديابتي در سرتاسر جهان وجود دارد که اين عدد تا سال 2030 به 438 ميليون خواهدرسيد. حدود 50 درصدو دربرخي از کشور ها تا 80 درصد از بيماران ديابتي از بيماري خود بي اطلاع هستند و زماني اطلاع پيدا ميکند که دچار عوارضي همچون بيماريهاي قلبي شدهاند. سن مبتلا شدن به ديابت نوع 2 در جهان 55 تا 65سالگي ميباشد اما در ايران اين سن حدود 5 تا 55 سالگي ميباشد، همچنين 14 تا 23 درصد از ايرانيان بالاي 30 سال به ديابت مبتلا هستند که حدود 50 تا 60 درصد از آنها از بيماري خود اطلاعي ندارند. ديابت نوع2فراوانتر است و تقريبا90درصدکل موارد ديابت را شامل ميشود(ايگد،2005).
2-2-5-سببشناسي ديابت
سببشناسي ديابت نوع دو، هم با عوامل ژنتيكي و هم با عوامل محيطي رابطهدارد، اما زمينهي ژنتيكي تأثير بيشتري بر پيشرفت ديابت نوع دو دارد، بهطوريكه ميزان مطابقت ديابت در ميان دوقلوهاي يكتخمكي بيش از 33 درصد است و زمينهي ژنتيكي را تاييد ميكند. علاوه بر اين بهطور تقريبي 33 درصد افرادي كه مبتلا به ديابت نوع دو تشخيص داده ميشوند خويشاوندي درجهي يك يا دو دارند(پورشريفي و همکاران،1386).
2-2-6-عوارض ديابت
عوارض ديابت به دودسته تقسيم ميشوند .عوارض زودرس شامل:هيپوگليسمي و هايپرگليسمي وعوارض ديررس شامل: نورو پاتي ، نفرو پاتي، رتينوپاتي، درماتو پاتي، سندرم پاي ديابت
2-2-6-1- عوارض زودرس
عوارض زودرس مشکلاتي هستند که در کوتاه مدت فرد ديابتي را در معرض خطر قرارميدهد . باتوجه به درمان نوين ديابت که آموزش ، اساس آن را شکل ميدهد،ميتوان از اين عوارض جلوگيري نمود .

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه درباره گروه کنترل، کودکان و نوجوانان، کودکان و نوجوان Next Entries منبع پایان نامه درباره عوامل خطر، کودکان و نوجوانان، کودکان و نوجوان