منبع پایان نامه با موضوع شورای امنیت، مجمع عمومی، سازمان ملل، سلاح های شیمیایی

دانلود پایان نامه ارشد

جنگ به ثمر نرسیده است.
4-ایران به خاطر عدم توجه به خواست های بنیانی اش نسبت به اجرای قطعنامه های شورای امنیت خودداری می ورزد، در حالی که عراق آماده اجرای قطعنامه هاست144.
در پایان ضرورت فوری رسیدگی به وضعیت میان ایران و عراق و لزوم برقرار نمودن اساس قابل قبولی برای مذاکره را یاداور شد . وزارت امورخارجه ایران در پاسخ به خواست دبیرکل مواضع ایران را در قبال قطعنامه 582 مطرح ساخت145 و آمادگی ایران در جهت جلوگیری از جنگ و یا گسترش آن به کشورهای همجوار از طریق همکاری با دبیر کل را اعلام نمود.
دبیرکل پس از دریافت تازه ترین نظرات ایران و عراق در مورد قطعنامه 588 که در 8 اکتبر (16 مهر ماه) به تصویب رسیده بود آن را به شورای امنیت منعکس ساخت و نسبت به مؤثر افتادن قطعنامه 588 ابراز تردید و بدبینی نمود146 همچنین در این گزارش ضمن بر شمردن تعداد حملات انجام شده علیه کشتی ها در خلیج فارس نسبت به گسترش جنگ به کشورهای همجوار اعلام خطر کرد و خواستار ارائه مبنایی شد که هر دو کشور برای مذاکره قبول داشته باشند 147.

6-اقدامات دبیر کل در سال 1987/1366
دبیرکل در یک مصاحبه مطبوعاتی در تاریخ 13 ژانویه (22 دی 1366) ضرورت یک تلاش تازه مشترک و هماهنگ از سوی اعضای شورای امنیت (به ویژه اعضای دایم شورای امنیت) را برای حل منازعه متذکر گردید و تقاضا نمود که جلسه فوری شورای امنیت در سطح وزرای امورخارجه برای رسیدگی به جنگ تشکیل شود . این درخواست از سوی شورای امنیت مورد اجابت قرار گرفت 148
در 26 ژانویه (5 بهمن) تلاش دبیر کل در اجلاس کنفرانس اسلامی در کویت برای یافتن راه حلی به منظور شکستن بن بست موجود با شکست مواجه شد . در واقع دبیرکل پس از نومیدی از اجرای طرح 8 ماده ای، طرح دیگری در همین کنفرانس و در 6 ماده، به طور محرمانه به طرفین ارائه کرد . طرح 6 ماده ای وی رسیدگی به مسؤولیت جنگ (تعیین متجاوز)، برقراری آتش بس، بازگشت نیروهای دو طرف به مرزهای شناخته شده بین المللی مبادله اسرا و حل جامع مسائل مورد اختلاف را پیش بینی کرده بود 149عراق در مورد این طرح اعلام کرد که چنانچه رسیدگی به مسؤولیت جنگ متاخر از سایر بندهای طرح مورد توجه قرار گیرد با آن موافق است150 سپس دبیرکل گزارش گروه اعزامی اش به جبهه های جنگ ایران و عراق را که مؤید کاربرد مکرر سلاح شیمیایی بود به شورای امنیت ارسال کرد و آن مبنایی برای صدور بیانیه 14 مه (22 اردیبهشت) در محکومیت کاربرد سلاح شیمیایی و طولانی شدن جنگ گردید . اما شورای امنیت این بیانیه را کافی ندید و در 14 اوت (21 مرداد) قطعنامه 598 را تصویب کرد . دبیرکل پس از تصویب قطعنامه و در همان روز و در جلسه شورای امنیت سخنانی به شرح ذیل ایراد نمود: این قطعنامه اوج تلاش های شورای امنیت برای پایان بخشیدن به مخاصمه ایران و عراق است و ضرورت دارد همه سیاست ها برای پایان یافتن منازعه با مواضع شورای امنیت هماهنگ شود و نیز ضروری است با مشورت طرفین درگیر و کشورهای همجوار، تمهیداتی برای امنیت و ثبات منطقه اندیشیده شود . دبیرکل افزود: تعیین هیاتی برای مشخص کردن شروع کننده جنگ، هدف اصلی ماست .
دبیرکل در روز تصویب قطعنامه 598 متن قطعنامه را برای وزرای امور خارجه دو کشور فرستاد و خواستار نظر آنان گردید 151ایران یک روز بعد، به آن جواب «نه رد و نه تائید» داد ولی عراقی ها آن را پذیرفتند .
دبیرکل از 11 تا 14 سپتامبر 1987 (19 تا 22 شهریور 1366) به تهران و بغداد سفر کرد و با رؤسای جمهور دو کشور ایران و عراق دیدار نمود . وی در این سفر کوشید تا نظرات طرفین را در مورد قطعنامه 598 و طرح 6 ماده ای به هم نزدیک کند . مجددا دبیرکل با رئیس جمهوری اسلامی ایران در نیویورک ملاقات کرد و در خصوص قطعنامه 598 با وی مذاکره نمود152. در پی این دیدارها دبیرکل از 26 سپتامبر تا 10 اکتبر (4 تا 18 مهر) به ترتیب با معاون وزارت امورخارجه ایران، وزرای امورخارجه پنج کشور عضو دایم شورای امنیت، وزیر امورخارجه عراق، و مدیرکل امور بین الملل وزارت امورخارجه ایران دیدار کرد . ماحصل این دیدارها منجر به ارائه طرح اجرای دبیر کل در 10 اکتبر (18 مهر) به شورای امنیت و سپس در 15 اکتبر (23 مهر) به وزرای امورخارجه ایران و عراق گردید . مفاد طرح اجرایی دبیرکل برای اجرای قطعنامه 598 عبارت بودند از:
– اولا، دو کشور باید قطعنامه 598 را در کل و در مجموع بپذیرند.
– ثانیا، هیچ بندی از قطعنامه بر دیگر بندهای آن ارجحیت و تقدم ندارد . بنابراین، در روز برقراری آتش بس یک هیات بی طرف بررسی مسؤولیت منازعه را شروع خواهد کرد.
– ثالثا پس از برقراری آتش بس، عقب نشینی نیروهای نظامی به مرزهای شناخته شده بین المللی آغاز می گردد153.
در 10 دسامبر 1987 (18 آذر 1366) دبیرکل مطابق نظرات موافق ایران و مخالفت عراق در خصوص طرح مزبور154، خواستار تحرک جدیدی از سوی شورای امنیت برای اجرای قطعنامه 598 شد . شورا در 11 دسامبر (19 آذر) بر تعهد و پای بندی شورای امنیت بر قطعنامه 598 تاکید کرد و آن را تنها وسیله دستیابی به حل جامع، عادلانه و شرافتمندانه منازعه دانست .

7-نقش دبیرکل در آخرین سال جنگ
در سال 1988 (1367) دبیرکل به فعالیت خویش برای نزدیک کردن نظرات ایران و عراق و اجرای قطعنامه 598 ادامه داد . در این زمینه دبیرکل از آغاز سال میلادی تا 17 ژوئیه (29 تیر) یعنی زمان پذیرش قطعنامه از سوی ایران بیش از 8 بار با مقامات عراقی و دو برابر آن با نمایندگان دولت ایران، دیدار و مذاکره کرد . وی ناچار بود ملاقات های بیش تری با مقامات ایرانی داشته باشد; زیرا ایران بر خلاف عراق قطعنامه را کاملا نپذیرفته بود . در واقع دبیرکل در تلاش بود که ایران را به قبول کامل قطعنامه تشویق و ترغیب نماید . بخش قابل توجهی از فعالیت دبیرکل در این مقطع زمانی مصروف اعزام هیات های تحقیق در مورد کاربرد سلاح شیمیایی و توجه به نتیجه کار این هیات ها شد . علاوه بر آن، دبیرکل برای اعلام نظرات ایران و عراق و ارائه گزارش فعالیت های خود در مورد اجرای قطعنامه 598 و گزارش گروه های تحقیق سازمان ملل متحد در خصوص کاربرد سلاح های شیمیایی در منازعه ایران و عراق بیش از 8 بار با اعضای شورای امنیت ملاقات نمود155.
دبیرکل در پی درخواست مجدد ایران در 21 و 24 مارس (1و 4 فروردین) هیاتی برای بررسی کاربرد سلاح های شیمیایی به ایران و عراق فرستاد . گروه اعزامی کاربرد سلاح شیمیایی در جنگ را تایید کرد . هنگامی که دبیرکل گزارش گروه تحقیق را به شورای امنیت ارائه داد شورا قطعنامه 612 را به تصویب می رساند که دومین قطعنامه در مورد محکومیت کاربرد سلاح شیمیایی و اولین قطعنامه ای به شمار می آید که موضوع کاربرد سلاح های شیمیایی را مستقل از مساله جنگ بررسی کرده است.

ج- برخورد مجمع عمومی با مساله جنگ
با نگاهی به تبصره های 1 و 2 ماده 11 منشور ملل متحد 156به نقش کم اهمیت تر مجمع عمومی
در مقایسه با شورای امنیت و حتی دبیرکل در اقدامات مربوط به حفظ صلح و امنیت بین المللی پی می بریم که یکی از علل توجه کم تر مجمع عمومی به جنگ عراق علیه ایران به این علت برمی گردد . علت دیگر این مساله آن است که به موجب تبصره 1 ماده 12 منشور ملل متحد، مادامی که شورای امنیت عملیاتی در مورد اختلاف و وضعیتی را تحت انجام و بررسی دارد مجمع عمومی نباید نسبت به آن توصیه ای بنماید 157

1-خط مشی مجمع عمومی درباره جنگ تحمیلی تا سال 1982/1361
مجمع عمومی سازمان ملل متحد در اجلاس 35 خود که در اکتبر 1980 آبان 1359 برگزار شد، این امکان را برای نمایندگان دو دولت ایران و عراق فراهم آورد که نظرات خویش را در مورد جنگی که بین دو کشور در جریان است، بیان دارند، اما مجمع عمومی هیچ گونه موضعی در این باره اتخاذ نکرد 158سعدون حمادی، وزیر امورخارجه عراق به نمایندگی از دولتش در این اجلاس شرکت و طی سخنانی مفصل ضمن برشمردن آنچه وی مداخله ایران در امور داخلی عراق قلمداد می کرد اقدام علیه ایران را به منزله دفاع مشروع عراق برای حفظ حاکمیتش ذکر کرد و ایران را مسؤل جنگ معرفی نمود . همچنین وی آمادگی عراق را برای رعایت آتش بس و متوقف کردن عملیات جنگی مشروط بر این که ایران نیز چنین کند، اعلام کرد159 در مقابل، نماینده ایران ضمن یادآورشدن سابقه تعرضات مرزی عراق به ایران و پناه دادن به ایرانیان مخالف، مخالفت ایران را با برقراری آتش بس، که متضمن شناخت متجاوز نباشد اعلام کرد . جالب آن که در سال 1980/1359 نماینده عراق به ریاست کمیته ویژه افزایش کارایی اصل عدم توسل به زور در روابط بین المللی مجمع عمومی برگزیده شد . سپس در سال 1981/1360 نماینده عراق به ریاست سی و ششمین اجلاس مجمع عمومی انتخاب گردید .160

2-مهم ترین اقدامات مجمع عمومی در مورد جنگ در سال 1982/1361
مهم ترین اقدام مجمع عمومی سازمان ملل متحد درباره جنگ عراق علیه ایران در سال 1982/1361 به انجام رسید . در این سال، طبق تقاضای عراق موضوع عواقب طولانی شدن برخورد مسلحانه بین ایران و عراق در دستور کار سی و هفتمین اجلاس عمومی قرارگرفت . مجمع عمومی در این اجلاس قطعنامه شماره 3/37 خود را در تاریخ 22 اکتبر 1982 (30 مهر 1361) با اکثریت آراء161 به تصویب رساند . در مقدمه این قطعنامه بر این اصول که هر دولتی باید از به کارگیری زور برای اشغال و تصرف سرزمین دیگر کشورها اقدام به تجاوز و دخالت در امور داخلی سایر کشورها خودداری نماید و همه دولت ها باید تمامیت ارضی و حاکمیت همدیگر را محترم بشمارند به حل مسالمت آمیز اختلاف اقدام و زمین های اشغالی را مسترد کنند اشاره شده; ضمنا بر قطعنامه های صادر شده از سوی شورای امنیت تا این زمان و نیز بر بیانیه 5 نوامبر 1980 (14 آبان 1359 )و 15 ژوئیه 1982 (24 تیر 1361) شورای امنیت تاکید گردیده بود . بخش دیگر قطعنامه به موارد ذیل اشاره داشت :
1-منازعه ایران و عراق منجر به تلفات سنگین مادی و معنوی شده و صلح و امنیت را در معرض خطر قرار داده است.
2-به عنوان اولین گام برای حل منازعه، برقراری آتش بس فوری و عقب نشینی نیروهای دو کشور مورد تاکید گرفت.
3-از همه دولت ها خواست از هر اقدامی که موجب تشدید و تداوم مخاصمه موجود می شود، پرهیز کنند .
4-از دبیرکل خواست از هر اقدامی که موجب تشدید و تداوم مخاصمه موجود می شود، بپرهیزد.
5-از دبیرکل خواست به کوشش هایش برای حل برخورد ایران و عراق از طریق مشورت با طرفین ادامه دهد و دولت های عضو مجمع عمومی را از نتیجه اقداماتش مطلع نماید .
متن اولیه قطعنامه که توسط 14 کشور از جمله عربستان، کویت، قطر، عمان، بحرین و امارات تهیه شده بود، 18 روز پس از سومین قطعنامه شورای امنیت (قطعنامه شماره 522) به تصویب رسید و تفاوت چندانی با قطعنامه 522 شورای امنیت سازمان ملل نداشت . جالب آن که چند روز پیش از تصویب قطعنامه مجمع عمومی ایران پیش نویس قطعنامه ای را به مجمع عمومی ارائه داد ولی مجمع عمومی توجهی به آن نکرد. 162

3-مواضع مجمع عمومی تا پایان جنگ
مجمع عمومی در سال 1983/1362 به درخواست مجدد عراق، موضوع برخورد ایران و عراق و آثاری را که ممکن است داشته باشد در دستور کار اجلاس سی و هشتم خویش قرار داد . در همین اجلاس مجمع عمومی تصمیم گرفت این موضوع را همچنان در دستور کار خود نگاه دارد . مجمع عمومی در سال 1984/1363 در اجلاس سی و نهم خود این تصمیم خود را تجدید کرد . در اجلاس چهلم 1985/1364 چهل و یکم 1986/1365، چهل و دوم 1987/1366 و چهل و سوم 1988/1367 نیز موضوع جنگ ایران و عراق در دستور کار مجمع عمومی باقی ماند اما هیچ اقدام قابل توجهی در مورد جنگ انجام نگرفت . ولی در اجلاس چهلم مجمع عمومی عراق به ریاست کمیته ششم (کمیته حقوقی) مجمع عمومی انتخاب شد . این کمیته وظیفه داشت در سال 1985/1364 طرح اعلامیه عدم استفاده از زور را تهیه نماید در حالی که در همین سال، شورای امنیت در بیانیه 25
آوریل (5 اردیبهشت) خود بدون ذکر نام عراق » به کارگیری سلاح شیمیایی علیه

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه با موضوع شورای امنیت، اسرای جنگی، سلاح های شیمیایی، سازمان ملل متحد Next Entries منبع پایان نامه با موضوع سازمان ملل متحد، شورای امنیت، سازمان ملل