منبع پایان نامه با موضوع شبکه حمل ونقل

دانلود پایان نامه ارشد

واستفاده از وسايل نقليه موتوري شخصي)و سرويس هاي حمل ونقل عمومي که برخي از طريق معابر شهري(مانند اتوبوس ها ي شهري)و بعضي ديگر از طريق سيستم هاي ريلي شهري انجام مي شود، مي گردد.
سيستمهاي ريلي شهري در مسيرهاي اختصاصي، بدون محدوديت و دخالت از جانب وسايل نقليه جاده اي، مورد بهره برداري قرار مي گيرند و به همين صورت اتوبوسراني نيز معمولا از مسيرهاي مشترک با وسايل نقليه شخصي استفاده مي کنند و گاهي در برخي مواقع مسيرهاي اختصاصي هم براي آنها در نظر گرفته مي شود.
• شبکه راههاي شهري
همان طور که گفته شد، هر شبکه حمل ونقل داراي دو خاصيت حرکت و دسترسي مي باشد که درخلاف جهت يکديگر عمل مي نمايند، باتوجه به اين موضوع اکثر معابر شهري نيز داراي چندين عملکرد مختلف مي باشند. اين عملکردهاي متفاوت معمولا به صورت دسترسي، ترافيک محلي و ترافيک عبوري بيان مي شوند. طبقه بندي معابر شهري در استانداردهاي مختلف معمولا به روش هاي تقريبا مشابهي انجام گرفته است.ازديدگاه عملکردي، معابر شهري به پنج گروه زير تقسيم مي شوند که در استانداردهاي کشور هاي مختلف ممکن است با نامهايي مشابه آورده شده باشند.
? معابرجمع وتوزيع کننده منطقه اي
? معابر جمع و توزيع کننده ناحيه اي
? معابر جمع وتوزيع کننده محلي
? معابر دسترسي
? معابر عابرين پياده
گروه آخر يعني معابر عابرين پياده به تازگي در برخي از استانداردها به عنوان يک گروه مستقل مطرح گرديده است. در گروهه بندي فوق خاصيت حرکت و انتقال در شبکه هاي حمل ونقل تدريجا از بالا به پايين به طرف خاصيت دسترسي سوق داده مي شود.به عبارت ديگر معابر {دسترسي} داراي خاصيت دسترسي زياد وخاصيت حرکت بسيار کمي مي باشند و برعکس در معابر توزيع کننده اصلي، خاصيت حرکت بسيار زياد و خاصيت دسترسي بسيار ناچيز مي باشد. به هرحال براي آنکه يک معبر بتواند از عهده وظيفه عملکردي خودکه در طبقه بندي شبکه برايش تعيين شده است در حد مطلوب برآيد، بايد حتما داراي مشخصات هندسي متناسب با عملکردش باشد. بنابراين ابتدا به ذکر مشخصات عملکردي هريک از معابر مي پردازيم تا تفاوتها و تمايزهاي اين معابر با يکديگر به خوبي مشخص گردد. معابر پنجگانه شهري که قبلا طبقه بندي آنها ذکر گرديد را مي توان اينگونه تعريف کرد:
?- معابر جمع کننده و توزيع کننده منطقه اي :
وظيفه اصلي اين نوع معابر، تامين حرکت و جابجايي سريع مي باشد و خاصيت دسترسي در آنها تقريبا ناچيز است. درمناطق شهري، تمام سفرهاي طولاني بايد به اين گروه از معابر اختصاص داده شود.اين نوع معابر نبايد از درون ناحيه هاي شهري عبور نمايند و معمولا مرزهاي نواحي شهري را تشکيل ميدهند. اين گروه از معابر معمولا از آزادراه ها، بزرگ راه ها و خيابان هاي شرياني اصلي تشکيل يافته واين شريان هاي شهر به شبکه راه هاي کشوري اتصال پيدا مي کند.
? – معابر جمع و توزيع کننده ناحيه اي
هدف اصلي از ايجاد اين گروه از معابر، توزيع ترافيک در ناحيه هاي شهري و يا برعکس انتقال ترافيک درون ناحيه اي به شکه معابراصلي مي باشند.از ديدگاه محله هاي شهر، ترافيک جاري در اين گروه از معابر، ترافيک عبوري محسوب مي شود.اکثر سفرهاي شهري با طول متوسط به اين معابر اختصاص داده مي شود.
? – معابر جع وتوزيع کنند محلي
اين معابر از درون محله هاي شهر عبور نموده و وظيفه اصلي آن ايجاد ارتباط بين معابر دسترسي و معابر توزيع کننده ناحيه اي مي باشد. به عبارت ديگر ترافيک را از معابر دسترسي جمع آوري نموده و به معابر توزيع کننده ناحيه اي انتقال مي دهند و يا برعکس ترافيک را از توزيع کننده هاي ناحيه اي به معابر دسترسي انتقال مي دهند.
? – معابر دسترسي
وظيفه اين گروه از معابر ايجاد دسترسي مستقيم به کاربريهاي مختلف، ساختمان هاي مسکوني وغيره مي باشد.خاصيت حرکت در اين گروه از معابر بسيار ناچيز بوده وخاصيت اصلي در آنها دسترسي مي باشد.
?- معابر عابرين پياده
اين گروه از معابر عموما نقشي در جابجايي ترافيک عبوري و حتي ترافيک محلي ندارند و صرفا جهت جابجايي عابرين پياده مورد استفاده قرار مي گيرند.عبور وسايل نقليه در آنها غيرمجاز مي باشد، البته غير ازموارد خاص و درمورد وسايل مخصوص امدادرساني که به ناچار صورت مي گيرد. ايجاد اينگونه معابر به عابرين پياده امکان مي دهند تا در آرامش و دور از ازدحا وسايل نقليه به پياده روي تامقصد خود و خريد از فروشگاه ها بپردازند.طرح شبکه راههاي شهري بايدب هتوجه به کاربريها، ترافيک، طبقه بندي معابر و با توجه به مشخصات جغرافيايي و فيزيک صورت پذيرد.يکي از معيارهايي که براي تعيين نوع عملکرد معابر مهم مي باشد، فاصله بين آنهاست.از يک سو اگر فاصله بين دو معبر با عملکرد يکسان از حد معيني کمتر باشد، از ديدگاه اقتصادي قابل توجيه نيست و از سوي ديگر اگر اين فاصله از حد معيني بيشتر باشد، ظرفيت کافي براي شبکه راه ها تامين نشده و موجب افزايش طول سفرها وتراکم ترافيک مي گردد.بنابراين فاصله بين معابر بايد طوري تعيين گردد که ازيک طرف بتواند ظرفيت مطلوبي جهت پاسخگويي به نيازهاي کاربري و عملکردي که به عهده دارند، تامين نمايد و از سوي ديگر از لحاظ اقتصادي هم قابل توجيه باشد. فاصله مطلوب براساس برخي از استانداردها، بين دو معبر جمع و توزيع کننده اصلي يا شرياني 5/1 تا 0/2 کيلومتر مي باشد.فاصله مطلوب بين دو معبر جمع وتوزيع کننده ناحيه اي 500 تا 750 متر مي باشد.فواصل مناسب بين معابر جمع وتوزيع کننده محلي و بين معابر دسترسي متناسب با نيازها و ابعاد کاربريها مسکوني اطراف تعيين مي گردد.
? سيستم هاي راه آهن شهري :
براساس مشخصات عملکردي و تکنولوژي مورد استفاده، سيستم هاي راه آهن شري نيز به گروه هاي مختلفي تقسيم مي شوند. در اين قسمت به معرفي اجمالي هريک از اين گروهها در حد آشنايي و شناخت اوليه مي پردازيم:
• سيستم جابجايي سريع فردي7
در اين سيستم از وسايل نقليه کوچک استفاده مي شود که به صورت نزديک به هم والبته نه به صورت مستقل به هم در حرکت هستند.هر وسيله مانند يک سرويس تاکسي بر روي ريل مي باشد که البته کارايي آن در حد تاکسي نيست و براي رسيدن به سطح کارايي تاکسي ها، به مقدار بسيار زيادي مسيرهاي ويژه اختصاصي وتفکيک شده نياز دارد. اخيرا براي اين سيستم ها تکنولوژي هايي به صورت قطارهاي بزرگتر ارائه شده است که براي تامين ارتباط بين ساختمان هاي مختلف پايانه اي از جمله در فرودگاه ها مورد استفاده قرار مي گيرد و اگر چه به آنها سيستم هاي جابجايي فردي گفته مي شود ولي از لحاظ بهره برداي، نوعي از راه آهن سبک به شمار مي روند.
• سيستم راه آهن سبک8
در اين سيستم از مسيرهاي اختصاصي که در تمام يا اکثر طول مسيرها برخورد و تداخلي با ترافيک وسايل نقليه ديگر ندارد، استفاده مي شود.البته ممکن است دراين سيستم تقاطع هاي همسطح کنترل شده اي هم وجود داشته باشد يا قسمتي از مسير حرکت با ترافيک جاده اي مشترک باشد.قطارهاي مورد استفاده در سيستم راه آهن سبک معمولا داراي يک يا چهار وسيله نقليه مي باشند.تفاوت بين راه آهن سبک نسبت به ترانوا به درستي مشخص نمي باشد ولي چيزي که به نظر مي رسد اين است که راه آهن سبک نسبت به ترانوا زمان بندي منظم تر و مرتب تر وهمراه با کنترل هاي سيگنالي و زمان هاي سفر کوتاه ترمي باشد.

• سيستم مترو
معمولا اين سيستم ها در محل هايي که سيستم راه آهن سبک نمي تواند عملکرد مطلوبي ارائه دهد، احداث مي گردد. مسيرهاي مورد استفاده اين سيستم کاملا اختصاصي بودن و از ترافيک وسايل نقليه ديگر جداسازي مي شود.قطارهاي اين سيستم معمولا از چهار تا ده وسيله نقليه تشکيل يافته اند.
سيستم هاي مترو در اکثر موارد براي کريدورهاي داراي تقاضاهاي زياد سفر و خصوصا در مناطق درون شهري براي ارتباط مراکز پرجمعيت به مراکز تجاري شهر طراحي و احداث مي شوند.
سيستم راه آهن سبک در شکل ايده آل خود، يعني درحالتي که داراي مسيرهاي اختصاصي مي باشد، به سيستم پيش از مترو معروف است و وقتي که تقاضاي مسافرين به مقدار چشمگيري افزايش يابد، به سيستم مترو تبديل مي شود.
• سيستم راه آهن حومه
اين سيستم عموما براي سفرهاي طولاني تر از سفرهاي سيستم مترو طراحي مي گردد و فواصل ايستگاه هاي آن نيز بيشتر از فواصل ايستگاه هاي متر است. مسيرهاي اين سيستم معمولا جداسازي و تفکيک مي شود ولي مي توانند داراي تقاطع هاي همسطح هم باشند.سرويس هاي راه آهن حومه در برخي از مناطق از ريلهاي سرويسهاي ديگر راه آهن نيز استفاده نموده و يا آنها را قطع مي نمايند. سيستم هاي راه آهن سبک، مترو و راه آهن حومه به طور سنتي داراي قطارها و وسايل نقليه اي مي باشند که داراي چرخ هاي آهني بوده و به وسيله ريلهاي آهني بوده هدايت مي شوند.در گذشته سيستم راه آهن حومه از نيروي ديزلي اتسفاده مي کرد ولي امروزه اين سيستم هم داراي نيروي محرکه برقي مي باشد و قطارهاي آن به صورت دستي يا اتوماتيک هدايت شده و به وسيله سيستمهاي سيگنالي مراقبت مي شوند.
با وجود همه موارد فوق، عامل اساسي در ارزيابي و تصميم گيري در مورد احداث اينگونه سيستمها شرايط اقتصادي و مالي مربوط به هريک از آنهاست، نوع سيستم و تکنولوژي مربوط به آنها تاثير کمي براين ارزيابي و تصميم گيري خواهد داشت.

2-4-3- برنامه ريزي حمل ونقل عمومي:
برنامه ريزي حمل و نقل عمومي، زير مجموعه اي يکپارچه از کل برنامه ريزي حمل ونقل درون شهري است. مسرها وترمينال هاي حمل ونقل عمومي بايد يک ساختار يکپارجه جهت انجام رفت و آمد هاي روز افزون در منطقه مورد نظر را تشکيل دهند. اهداف اين برنامه ريزي ممکن است از بهبود خدمات فعلي تا ارائه يک طرح جامع از يک سيستم توسعه يافته جديد را شامل گردد.
برنامه ريزي بلند مدت داراي هدف پيش بيني و يا تاثيرگذاري برتحولات آينده در محدوده زمان مورد نظر و تهيه ملزومات مورد نياز براي برآورد تقاضاي خدمات حمل ونقل عمومي مي باشد.اين نوع برنامه ريزي همچنين سعي دارد نيازهاي سرمايه اي مورد نياز، بخصوص براي طرح هايي که نيازمند زمان بيشتري براي برنامه ريزي، طراحي، تامين مالي، و تجهيز مي باشند را تخمين زده و برآورد نمايد.پروژه هاي مشتمل برطرح هاي بلند مدت اغلب نيازمند مقادير زيادي زمين و دوره هاي ساخت طولاني مي باشند.
برنامه ريزي کوتاه مدت، معمولا به منظور انجام برنامه هاي سريع الاقدام ويا برنامه هاي ارتقاء دهنده تکميلي به کار گرفته مي شود.البته هر دوي اين برنامه مي توانند در طي يک پريود زماني پنج ساله طرح و اجرا شوند.اهداف طرح هاي کوتاه مدت، حل مسايل مستقل و مجزايي که مي توانند از طريق ارتقاء و توسعه دادن هاي کوچک و جزيي همراه با سرمايه گذاريهاي متوسط حل شوند، مي باشد.دامنه و طيف پروژه هاي برنامه ريزي کوتاه مدت از اندازه گيري معيارهاي مربوط به حل مقدماتي مسايل تا برنامه ريزيهاي مربوط به ارتقاء و توسعه براي ايمني و آسايش مسافرين، متغيير است.
اگر چه برنامه ريزيهاي حمل ونقل عمومي به دو دسته بلند مدت و کوتاه مدت تقسيم مي شوند ولي در حقيقت هر دو نوع اين برنامه ريزيها کاملا به يکديگر وابسته هستند ونهايتا طرحهاي کوتاه مدت، اجزاء طرح هاي بلند مدت خواهد بود.ازاين رو، اين دو مجموعه از پيشرفت طرح ها بايد با نزديکي و هماهنگي زيادي نسبت به هم به کار گرفته مي شوند و به صورت مشترک و توام بسط وتوسعه يابند. همچنين بايد توجه داشت که هرچند برخي از فعاليت هاي برنامه ريزي به آساني تحت عنوان کوتاه مدت يابلند مدت طبقه بندي مي شوند. ولي بسياري از انواع اين توسعه ها و پيشرفت ها مي توانند در يک يا هردو گروه مذکور قرار گرفته و دسته بندي شوند.
? مراحل کلي براي انجام برنامه ريزي حمل ونقل عمومي:
به طور خلاصه، فرآيندهاي عمومي زيرممکن است براي مطالعات مربوط به برنامه ريزي حمل ونقل عمومي به کار گرفته شوند.اين پنج مرحله که معمولا در سرلوحه هر برنامه ريزي حمل ونقل وجوددارند، عبارتنداز :
? تعيين و تعريف مقاصد و اهداف
تاکيد

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه با موضوع شبکه حمل ونقل، نفت و گاز Next Entries منبع پایان نامه با موضوع مدت استفاده